22 Φεβρουαρίου 2008

Δεν ξέρω τι θα γράψουν οι πολιτικοί αναλυτές για το σύντροφο Κάστρο. Εγώ όμως, του χρωστάω , αυτό εδώ.

"Δε χρειάζεται να πας να ψάξεις την τροφή και τα προϊόντα στην ύπαιθρο.
Τα δημιουργείς στις γειτονιές. Κοντά στο σπίτι σου".*

Αν δεν υπήρχαν Αυτές οι φωτογραφίες δε θα είχε καταγραφεί ίσως ποτέ ως εικόνα στο μυαλό μου ,ο λαχανόκηπος Αυτού του σχολείου, και Αυτά τα παιδιά με τα σκαλιστήρια.
Αργότερα ,από διηγήσεις, έμαθα πως ο πατέρας μου ,δάσκαλος σε ένα μονοθέσιο εξατάξιο, για να ταΐσει τους μαθητές του, αλλά για να τους κρατάει και ήσυχους φαντάζομαι ο χριστιανός, είχε φκιάσει ένα μπαχτσέ στο σχολείο, και αφού έμαθε στα παιδιά πως καλλιεργούνται τα διάφορα λαχανικά, τα αμόλαγε στον κήπο,την ώρα που αυτός έκανε μάθημα σε κάποιο άλλο παρτέρι της αίθουσας.
Πως λέμε παίζω και μαθαίνω;Ε αυτό.
Ήταν τότε που η Ελλάδα λιμασμένη , δυνάμωνε τη ραχοκοκκαλιά της πιτσιρικαρίας της ,με τις πρωτείνες και το ασβέστιο, που έπαιρνε απ' το ληγμένο  τυρί "φοντύ" και το σκονόγαλα της "αμερικάνικης βοήθειας" .
Ε! ο μπαμπάς της έδινε με το ζαρζαβατικό , και τις βιταμίνες.
Θυμάμαι μικρή τον πατέρα μου , να ανακατεύεται με τα χώματα και τα λουλούδια.
Όπου κιαν βρεθήκαμε ως οικογένεια, ακόμα και στην Αθήνα ,τον βλέπω να σπέρνει τα σποράκια του στις γλάστρες του μπαλκονιού , και να τα περιμένει με αγωνία να φυτρώσουν.
Πάντα φύτρωναν. Προς μεγάλη μου έκπληξη.
Χρόνια μετά ,- όταν πήρε τη σύνταξη και ξαναγύρισε στην πόλη του-,  ήταν που έπεσε με μανία απάνω στην ντομάτα, το φασολάκι,  το κολοκυθάκι ,τη μελιτζάνα, κιότι άλλο βάζει ο νούς σου.
Ίσως απ αυτόν να πήρα αυτή τη ροπή προς το αναθρέφειν φυτά με φύλλα , που και γω την προχώρησα παραπέρα, εφαρμόζοντας και άλλες τεχνικές, που με μάθανε οι γειτόνισσες της γιαγιάς:
-ΆΜΑ ΦΥΤΕΨΕΙΣ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΠΙΑΝΕΙ ΣΙΓΟΥΡΑ.
Βέβαια στα χρόνια που ζούμε, πιο ασφαλές είναι αντί να το κλέβεις να το ζητάς , και στο δίνουν πάντα σχεδόν , γιατί ψαρώνει ο κόσμος και την πατάει.
Διότι η  κάθε θεία που βράζει το φαΐ της εκείνη την ώρα, το τελευταίο πράμμα που περιμένει να δει και ακούσει είναι η τάχαμ ευγενική φάτσα μιας άλλης θείας με τζιν όμως και περίεργο κούρεμα, να της ζητιανεύει τα σπόρια απ το δεντράκι της.
Πιστέψτε με την έχω δει αυτή τη φάτσα το καλοκαίρι κατεβαίνοντας απ' το Χλεμούτσι.
Αργότερα,( για να ξαναγυρίσω στην ιστορία), και μεγαλώνοντας ,κάπου διάβασα ,ανάμεσα στο μύθο και την αλήθεια , πως ο Φιδέλ ανακήρυξε περίπου επαναστατική πράξη την καλλιέργεια των φρούτων και των ζαρζαβατικών.
Και έτσι πολύ πιο γρήγορα απ το μπαμπά μου , βοηθούσης και της απέραντης αντίδρασης προς το κατεστημένο , εγώ, πέρασα στην επανάσταση φυτεύοντας σέλινο και μαϊντανό και άνηθο σε ζαρντινιέρα των Αθηνών , που από τότε φαίνεται πήρε ενεργό μέρος στην επανάσταση ως πρόγονος της ζαρντινιέρας της Θεσσαλονίκης.
Καιρό μετά , επειδή το ένα μου μάτι αλληθώριζε πάντα προς το σπίτι της επιστροφής , το άλλο αναγκαστικά κοίταζε στο δρόμο της Αθήνας τα παιδιά που παίζανε στο πεζοδρόμιο ,μη και τα πατήσει κάνα αυτοκίνητο, αποφασίστηκε πως καλύτερα ένας αιώνας χαρούμενης ζωής , παρά σαράντα χρονια σκλαβιάς και φυλακής.
Τότε αποχτήσαμε και το λαχανόκηπο.
Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο δυναμώνει κανείς όταν μέσα από ένα κομματάκι γης , φκιάνει την τροφή του. 
Πόσο αυτάρκης αισθάνεται. 
 Έστω γιά μερικά πράμματα.
Και πόση αυτογνωσία αποχτά. 
Ούτε πόσο γεμάτος αισθάνεται ,όταν βλέπει το πρώτο μπουμπούκι απ' το λουλουδάκι που φύτεψε να σκάει μούρη προς τον ήλιο. 
Αυτό όμως που μπορώ να πω με βεβαιότητα, είναι πως με φκιάνει τόσο πολύ όλο αυτό το πακέτο που είναι σαν να έχω πλακωθεί σε αμφιθέατρο της δεκαετίας του '80 με 100 κνίτες, και να τους έχω καπελλώσει όλους.
Δεν ξέρω αν με εννοείτε οι παλιοί!!
...............................................
Προχτές λοιπόν, που άκουσα πως ο Φιδέλ, αποφάσισε να κάνει στην άκρη, δεν μπόρεσα να αποφύγω τη θλίψη για μια Κούβα που ενώ αντιστάθηκε με νύχια και με δόντια για μισό αιώνα στην ξεφτίλα και την νταβατζοσύνη της Αμερικής, έφτασε στο τέλος μιάς πορείας. 
Που δεν ήταν και πιό ελεύθερη που ξέρουμε,αλλά προσπάθησε  στην αξιοπρέπεια που όλοι γουστάραμε ,και δεν αποχτήσαμε ποτέ.
Κάπου εκεί λοιπόν ,στο βάθος της οθόνης μου,θα υπάρχει πάντα η εικόνα του Τσε μαζί με το Φιδέλ να τουρτουρίζουν μονάχοι πλήν υπερήφανοι στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα,
τους Κουβανούς να φυτεύουνε στις αυλές τους ό,τι μπορούν για να μπορέσουν να επιβιώσουν απ' το εμπάργκο των γιάνκηδων αυτοί και τα παιδιά τους,
Και τον πατέρα μου με τους μαθητές του, να κόβουν τα φασολάκια τους, από το σχολικό κήπο.
Γιά να τα μοιραστούνε κατόπιν ,ως αξιοπρεπείς πεινασμένοι με ξεσκλισμένα γόνατα και τρία νούμερα μεγαλύτερα στραβοπατημενα παπούτσια.


Αφιερώνεται σε όλους τους πατεράδες
Και σε όλες τις μανούλες.
Σε όποια Σιέρα Μαέστρα και να βρίσκονται.

............................................................

*"Οργανοπόνικο"
Ήταν μια έξυπνη λύση ανάγκης που αποδείχθηκε αποτελεσματική.
Το οργανοπόνικο, όπως λέγεται το πρόγραμμα αστικής γεωργίας, είναι ίσως η μεγαλύτερη βιολογική καλλιέργεια του πλανήτη, αφού υπολογίζεται ότι παράγει 3 εκατομμύρια τόνους λαχανικών και φρούτων τον χρόνο, χωρίς χημικά λιπάσματα εξαιτίας του εμπάργκο".
κιαυτο ,απο τον "εξάντα".

23 σχόλια:

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Ο Φιδέλ τκαι σ' αυτό στάθηκε μπροστά από την εποχή του. Πλάκα έχει που κάποτε μοίρασε στους κουβάνους κι από μια-δυό κοτούλες, να φάνε τα παιδάκια τους και κάνα αυγό. Και οι αθεόφοβοι, αντί να τις φιλοξενήσουν, τις έβαλαν κατευθείαν στο τσουκάλι!

demetrat είπε...

ναί έ, δεν τόξερα.
Έτσι είναι , άμα δεν έχεις μυαλό, την τρώς την κόττα που γεννάει το κοινό αυγό.

ange-ta είπε...

Είναι το πιο επαναστατικο κείμενο που έχω διαβάσει.
Οντως ο Κάστρο είναι ο τελευταίος επαναστατης της προηγούμενης γενιάς.
Είναι μια εποχή που πέρασε.
Το πιο θετικό που αφήνει είναι η οικολογική οργάνωση της γεωργίας της Κούβας, που μπορεί να προέκυψε από ανάγκη, λόγω του ελεινού εμπάργκο των γκάγκστερ αμερικανών, μπορεί όμως και όχι.
Ο φόβος μου είναι να πλακώσει η νέα Ταξη και να τα κάνει λίμπα. Ελπίζω, ο κουβανικός λαός να έχει αγαπήσει τοσα χρόνια την ελευθερία του και την ανεξαρτησία του και να μην το επιτρέψει.
Ο Κάστρο είναι ο τελευταίος των Μοϊκανών.

Βάλε μια τελεία!

Η μετά Κάστρο εποχή, θα είναι διαφορετική, γιατι η νέα επαναστατική αντίληψη, δεν έχει ακόμα διαμορφωθεί.
Ο κόσμος ψάχνεται και μια χτυπάει άκρα δεξιά και μια άκρα αριστερά.
Και, μη μου θυμώσεις, ο Συριζα, δεν ανήκει σ αυτούς που ψάχνονται. Λυπάμαι δυο φορές που το γράφω. Μια για μένα και μια για σένα.

demetrat είπε...

Καλέ, μ έχεις πάρει απο φόβο;
Γιατί να σου θυμώσω,ίσα ίσα,ίσως εγώ δεν τόκανα σαφές.
Δέν κόβω και το χέρι μου για το συριζα,κιούτε άν δεν πετύχει θα πέσω να πεθάνω.Πέθανα πριχού για τα τέτοια.
Απλώς δεν βλέπω τι άλλο θα μπορούσα να κάνω μέσα σόλη αυτή τη σκατίλα,
που να είναι πιό κοντά στα δίκια μου .
Όπως είπες, οι Φιδέλ μας τελειώσανε,εμείς δεν κοροιδευόμαστε πιά, και ο χρόνος τρέχει.
Μήπως θάπρεπε να οργανωθούμε guerilleros orgoponicos?

demetrat είπε...

εγώ δυστυχως δεν ελπίζω .
Θα τους ξαναπηδήξει πρώτα η αμερική, και μετά θα αναζητήσουνε πάλι την αξιοπρεπειά τους.

Ανώνυμος είπε...

WWW.SAMIKOS.BLOGSPOT.COM

ange-ta είπε...

Ξέρω και γω ψηφιστικά εκει είμαι, αλλα, αλλά αλλά , γαμω την ατυχία μας.

τα παίρνεις τα μέϊλ μου;;

demetrat είπε...

όχι δεν έχω πάρει τίποτα, εκτός απο το πρώτο με την πρόσκλησι

αερικό είπε...

Μου φαινεται θα σου βγαλω μια φωτο απ τον ανιθο και μαιντανο που χω στο μπαλκονι μου..:-)
Το σελινο μου ψυριασε και το ξεριζωσα ολοκληρο και το πεταξα..:-(

demetrat είπε...

πρώτα πρώτα αεράκι μου , που καναμε μαύρα μάτια να σε δουμε, θα ξέρεις φανταζομαι, πως ο άνιθος, άμα πετάξει βλαστάρι για σπόρο, τελείωσε.Κιτρινίζει και μαραίνεται.
ο μαιντανος, αμα του κοψεις, όλα τα χαλασμένα φύλλα, και του αφήσεις την καρδιά, ξαναπετάει.
καλού κακού στειλε και μια φωτογραφία
αμα ψυριαζουνε μωρη τα ραντιζουμε με σαπουνι πρασινο.:)

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Συγνώμη που πετάγουμαι σαν, χμμμ..., γιατί δεν μας εξηγεί ο Μίκης τι μας ζήλεψαν οι Αμερ΄κάνοι; Τα πετρέλαια για τα ωραία μας τα μάτια; Νομίζω πως είναι βολική η θεωρία «για όλα φταίν' οι αμερικάνοι και εμείς δεν φταίμε για τίποτε» αλλά δεν εξηγεί τα πάντα».

demetrat είπε...

Κανένας μας δέν πιστεύει πως μας ζηλεύουνε οι αμερικάνοι, ούτε πως επιβουλεύονται ειδικά εμάς.
Απλώς είμαστε τα βατράχια στο βάλτο με τα βουβάλια.
Ο Μίκης είναι ο Μίκης.
Με τα ελαττώματά του, με τα καλά του.
Υπερβάλει σε πολλά, αλλά λέει και πολλές αλήθειες.
Και δικαιούται πιστεύω να έχει και μια κουβέντα παραπάνω, έστω έναν συναισθηματισμό παράκαιρο ή άκαιρο τελοσπάντων πέστον όπως θες.
Όχι γιατί υπήρξε περισσότερο αγωνιστής απο κάποιον άλλον, αλλά πέστο καλώς πέστο κακώς,
αυτός ήταν που κράτησε πολλούς από μας, όταν έπρεπε.

αερικό είπε...

Να το ψεκασω με πρασινο σαπουνι και μετα να το φαω και να βγαζω αφρους απ' το στομα;; :-)))
Μου 'πανε και για καπνο διαλυμενο στο νερο αλλα δεεεν το κανα, οι γλαστρουλες μου ειναι με κοπρια και δε θελω να τις δηλητηριαζω με τιποτα..:-)
Οσο για τον ανιθο ναι κιτρινισε και μαραθηκε απο περσυ αλλα φετος ξαναπεταξε παλι! :-)

demetrat είπε...

Βρε δεν δηλητηριάζεται με το πρασινο σαπούνι, ίσα ίσα.
Γιά τον καπνό και τη νικοτίνη δεν το ξέρω, είναι πιο βαριά πράμματα.
Ο άνιθος ίσως δεν είχε ανθίσει, οπότε άν πεταξε όντως κλάράκι και δεν είναι τίποτα περιστασιακη πρασινιλα, θα κάνει τον κύκλο του μέχρι να ανθίσει.
για πεσ με και μενα τωρα τι φυτο ειναι εκεινο μαζι με τους κεφτεδες στο μπλογκ σου;

αερικό είπε...

Φαινεται στη φωτο απ τα βραχακια και τη θαλασσα αυτο με το οποιο εκανα τα κεφτεδακια! Το συνηθιζουμε στα μερη μας και μας αρεσει πολυ βεβαια!!
Αντε κανε ακομη μια προσπαθεια! :-)

αερικό είπε...

Το βρήκες παναθεμα σε! :-)))

demetrat είπε...

ρε συ ειναι γεμάτη η θάλασσα απο τέτοια αλλα δεν τα τρώμε,γιαυτο δεν το κατάλαβα απ την αρχή.
για ρίξε συνταγή.
Γιατί για να τις τρώει ο βλάχος, νόστιμα θάναι τα κεφτέδια.

αερικό είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
αερικό είπε...

Η συνταγη για τις "γαλίπες" θαλασσιες ανεμωνες δηλαδης θα παει στο http://hungryforhungry.blogspot.com/

Ολο προβατινα νομιζεις τρωνε οι βλαχοι; :-))))

ange-ta είπε...

Γιατι δεν κάνεις καινούργιο ποστ;
χάνεται κάτω απο τον Κάστρο,
Λέω δηλαδή.....
καλό βράδυ

Ανώνυμος είπε...

Κοριτσάκι μου, πόσο σωστή μπορεί να είναι μιά ουτοπία πράγματι... Αντε να διδάξεις "οργανοπόνικο" στα παιδιά μας, στα παιδιά των κομπιούτερς, της τηλεόρασης, του κινητού. Θα βλέπουν το σέλινο και θα αναρωτιούνται αν περιλαμβάνεται στο salad bar των Macdonalds! Στην Κούβα του Κάστρο, πριν 40 χρόνια, ο λαός δεν ή είχε να παλέψει με τον εχτρό ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ, ούτε να νικήσει το θεριό ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΣΜΟΣ, γιατι δεν είχε παρα να καταναλώσει μόνο αυτά που παρήγαγε... Δεν βομβαρδιζόταν απο εικόνες "ευτυχισμένων" καταναλωτών, που τρώνε υπέροχα χρωματισμένες και αρωματισμένες τροφές, σκατά δηλαδή, αλλά ούτε το δίλλημα "να μαγειρέψω κάτι στα γρήγορα, ή ν'ανοίξω μιά κονσέρβα, για να προλάβω και το γυμναστήριο?" Κι ο σοφός μπαμπάς σου ακόμα, λιγότερα διλλήματα είχε απο τα κακόμοιρα τα παιδάκια μας! Ολα τον κύκλο τους πρέπει να κάνουν. Οταν φτάσουμε στην απόλυτη μιζέρια, που θα φτάσουμε σύντομα, το "οργανοπόνικο" θα μοιάζει και θα είναι η φυγή προς τη μόνη αληθινή έννοια της ζωής, την προσέγγιση στη φύση, και μία ίσως απο τις λίγες αισιόδοξες και τρυφερές εικόνες στις οποίες θα μπορούμε να προστρέχουμε χαμογελώντας...
Το ταγάρι

demetrat είπε...

Ταγάρι
αυτό που λες ,αυτό ακριβώς είναι.
Μαζί με την ανάκτησι της χαμένης μας αξιοπρέπειας.

vangelakas είπε...

Καί ο Ιωάννης Μεταξάς είχε επιτακτικοπεί κάθε νοικοκυριό νά φυτεύη!