13 Μαρτίου 2008

ενας αράπης στον ουρανό της Ελλάδας



Εγώ ,είχα το ατύχημα από μικρό, να είμαι ξανθό και γαλανομάτικο.
Και εξηγούμαι:Ήμουνα το μοναδικό παιδί που κυκλοφορούσε , σε μια γειτονιά που εκτός απ τον καημό της τον μαύρο κι άραχλο, ήταν και μελαχροινή από γεννησιμιού .
Ονομασία προέλευσης :προσφυγική.
Ήτανε εκείνη η εποχή που είχαμε δει όλοι ,-και γω μαζί βέβαια - μια ρώσσικη ταινία -ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΑΝΟΙ-
Εκεί να δεις κλάμμα.
Όλη η γειτονιά έκλαιγε για τρείς μέρες τουλάχιστον.
Βαχ μάννα μου! βάχ μάννα μου!
Και μετά , κατά την τέταρτη μέρα ,όπως έσκασα μύτη απ' το δρόμο γιά να πάω στο σπίτι της γιαγιάς, άρχισαν όλα τα μοσκαρδίνια της γειτονιάς -γεια σου ρούσκαγια ο ένας ,- γειά σου ρούσκαγια ο άλλος.
Ο θείος μου τάχε κάνει όλα , και τάχαμου για να μη τον καταλαβαίνει ο χωροφύλαξ τι καπνό φουμάρει , αποφάσισε να με πλασσάρει με διάφορα παρατσούκλια, που πάντα όμως τελείωναν σε ολίγη από κολχόζ.
ήτοι σε –άγια και σε –όβα.
Όπως ..ρούσκαγια, ..πυρόσκαγια .. Τερέσκοβα.
Mόνο Λάϊκα δε με είπε.Ίσως γιατί δεν είχε και την πρεπούμενη κατάληξη.
Το πρώτο το καταλαβαίνω ως παραλλαγή.
Το τρίτο το συνάντησα αργότερα .Αυτό το δεύτερο όμως, δεν το συνάντησα πουθενά.
Ούτε καν σε ταινία.
Αυτός ο συγκεκριμένος ο θειός λοιπόν ,που ήμουνα και το πρώτο του ανήψι,
με πήρε στα πρώτα κούλουμα που θυμάμαι, και μου λέει:
-Ρούσκαγια, θα φκιάσουμε έναν αϊτό , που δεν θα τον έχει κανένας άλλος.
Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα απ' αυτό το "κανένας άλλος", και πρωί πρωί, κοτσαρίστηκα στη γιαγιά.
-Μααα, να το ανταρτόπληχτο ήρθεν ....
Ήπια το πρωινό μου τίλιο απ' τη μασίνα που πάντα σιγόβραζε,το ψωμί το φρυγανιασμένο με τις ελίτσες μου και το κασεράκι μου,και περίμενα το θείο να ξυπνήσει.
Όλο το πρωί έκοβε τα καλάμια ,φκιάναμε τα ζύγια με ό,τι λογής χαρτί βρήκαμε, γιατί εφημερίδες τότε δεν υπήρχαν και πολλές.
Έφκιασε έναν τεράστιο σκελετό.
Μάλλον δεν φταίει που ήμουνα μικρή και τον έβλεπα τεράστιο, γιατί και τώρα που τον ξανασκέφτομαι μπορεί να είχε και διάμετρο ενάμισυ μέτρο.
Σαν το γύφτικο σκεπάρνι, εγώ , είχα βγάλει φιρμάνι από νωρίς ,πως μου ετοιμάζει ο θειός μου τον μεγαλύτερο και τον ωραιότερο αϊτό.
Όλα τα λιμοξύφτερα της γειτονιάς μαζεύτηκαν απόξω και περίμεναν την παρουσίαση .
Φκιάσαμε και την αλευρόκολλα.
Ήρθε κι ώρα να κολλήσουμε το χαρτί.
Κοίταζα από δω, κοίταζα από κει , μόνο μιά άσπρη λαδόκολλα έβλεπα.
Τον περίμενα χρωματιστό , αλλά έλπιζα παντα.
Τα φίδια με ζώσανε όταν τον είδα που πήρε να κολλάει το χαρτί στο σκελετό.
-Θείο, δεν τον θέλω άσπρο τον αϊτό. Συννέφιασα.
-Α! μη στενοχωριέσαι ρούσκαγια, θα τον βάψουμε μετά.
Είπα και γω ,ξανάρχισα τα γέλια κι καρδούλα μου ξαναήρθε στον τόπο της, όχι όμως για πολύ, μιας και είδα το χρώμα επιλογής.
Είναι που ήμουνα μικρή και το γλύτωσα, αλλιώς ένα εγκεφαλικό οπωσδήποτε , θα το είχα πάθει.
Όρμησα μεσα στο σπίτι σκούζοντας με τα κοτσίδια να ανεμίζουν.
-Όχιιιιιιιιιεε και μαύρον αετόόόόν , τι θα κάνω εγώ τώραααααααα .
Πετάγεται όξω η γιαγιά η Ουρανία, μαζεύοντας την μπροστοποδιά, με τον πάππο μου το Σάββα από πίσω να μισογελάει .
-Αφορεσμένο, κατηραμένο, τι έκανες στο μωρό μπρέ.
Σημειωτέον πως για τη γιαγιά ,παρέμεινα μωρό μέχρι που αυτή πέθανε και γώ ήμουνα τότε γύρω στα 30 και με παιδιά.Μωρά κιαυτά.
-Αϊτό της έκανα ,-ο θείος - τι φωνάζετε.
- Δεν τον τελείωσα, ακόμα μωρ΄ μαμμά, θα του βάλω και γράμματα.
Έκατσε η γιαγιά μπάστακας- με τα χέρια στη μέση - απάνω απ το κεφάλι του ,δεν ήταν και λίγο που είδε το πρώτο της αγκόνι σε τέτοια κατάσταση.
Μέχρι που είδε να βάζουμε κάτι κόκκινα γράμματα απάνω στον αϊτό :
ΛΟΥΜΟΥΜΠΑ.*
Έκατσα και 'γω ανακούρκουδα, ,μυξοκλαίγοντας με σκυμένο κεφάλι και το μάτι να σκανάρει λοξά ,αφού έτσι κιαλλιώς δεν είχε αλλάξει και τίποτα, μια τεράστια γάνα παρέμενε πάντα κολλημένη στα σταυρωτά καλάμια , και περίμενα πότε θα του την κόψει τη σφαλιάρα η γιαγιά, γιά να μάθ΄ αυτός.
Έλα μου όμως που εκείνη ήρθε και γέλασε, και σα να δάκρυσε κιόλας, και του είπε,:
-Έλα αφορεσμένο , να σε δώσω και καρπούζι γλυκό , και φέρε μαζί και το δαφνοκούκουτσο -εγώ ήμουνα αυτή.-
Τότε τα γλυκά ήτανε πολύτιμα,όχι όπως τώρα.
Γιαυτό και ο πάππος μου τα έβρισκε με τη μυρωδιά και τα κλέβαμε όλοι μαζί ,εκτός απ' τη γιαγιά.
Έφαγα το γλυκό, με κατεβασμένα τα μούτρα,και σαν τελείωσα τους έκανα και δήλωση με τα πόδια να αιωρούνται κοπανώντας με τη φτέρνα το μπαουλοντίβανο της τραπεζαρίας που ήμουνα θρονιασμένη.
-Εγώ αυτή τη γκαϊλα δεν την αμολάω.
Που έτσι κιαλλιώς δε θα μπορούσα κιόλας έτσι τεράστια που ήταν.
Και συνέχισα να μουτζοκλαίω.
Τότε ήρθε ο θειός μου ο Λάκης :
-Ξέρ'ς τι είναι ο Λουμούμπα;
-Όχ' κι δε μι νοιάζ' να ξέρω .
-Εγώ θα σ΄πω, κιάμα δι σι νοιάζ' κι μετά ,να μη τον αμολήσεις.
Τον κοίταξα με το μάτι πρησμένο απ' το τρίψιμο πιό πολύ παρά απ' το κλάμμα, και παρόλο που κούναγα το κεφάλι πως -  όχι ,όχι δε θέλω σ' λέω να μ' πεις τίποτα-, το αυτί το τέντωσα.
-Ο Λουμούμπα , άρχισε ,ήταν ένας νέγρος αντάρτης απ' το Κογκό ,
(έπρεπε να πει άφρικαν αμέρικαν αλλά δεν τόξερε τότε),
πού τον σκότωσαν οι φασίστες γιατί ήθελε να ελευθερώσει το Κογκό.
Κι μεις θα τονέ σ'κώσουμε ψηλά να τονέ δούνε οι κακοί ,και να καταλάβ'νε πως ιμείς ξέρουμι τι τόκαναν.
Εκ γενετής είχα ένα ευαίσθητο γονίδιο στη λέξη ελευθερία,όπως επίσης και στη λέξη αντάρτες.
Ε! ο θειός τάπε και τα δύο.
Το φασίστες δεν το πολυκαταλάβαινα, αλλά έβλεπα πως, όταν το έλεγαν όλοι οι μεγάλοι στην οικογένεια, έπαιρναν ένα ύφος , σαν τον αδερφό μου όταν έλεγε το ποίμα για την Ελλάδα, στην εθνική γιορτή.
Και μόνο που άκουσα τη λέξη φασίστες , πήρα και γώ ΑΥΤΟ το ύφος επιτέλους.
Πολύ θέλει μια μικρή άβγαλτη ρούσκαγια να βρεθεί αγκαλιά με έναν αράπη;
Έτσι λοιπόν, καμαρωτή καμαρωτή, κουβάλησα το Λουμούμπα σ'όλο τον δρόμο μέχρι τον Παντοκράτορα,εξηγώντας με περισπούδαστο ύφος ,-αφορεσμένο σε τόπα πως το μικρόπονο (εγώ ήμαν αυτή) θα μας κλείσει φυλακή - σε όλους, όσους με ρώταγαν στο δρόμο που πάω μ' αυτήν τη μαυρίλα παραμάσκαλα.
Παρ'όλο που ήταν τεράστιος , ανέβηκε αμέσως.
Ήρθε όλη η Κοκκινιά και τον κράταγε γιατί τράβαγε πολύ.
Μόλις πλησίασε ο χωροφύλακας, τον αφήσανε μαζί με την καλούμπα.
Και επειδή κατάλαβα πάρα πολύ καλά πως αυτός ήταν η αιτία που ο Λουμούμπας μου τώρα πέταγε ψηλά και ανεξέλεγκτος και κυρίως χωρίς επιστροφή ,όρμηξα και του έρριξα μερικές κλωτσές στο καλάμι ουρλιάζοντας.
-Φεύγα μωρέ παλιοχαμένε από δωωωωωωωωωωωωωωωω .Φεύγαααααααααααααα!
Τότε δεν ξέραμε πολλές βρισιές.
Δεν θυμάμαι τι έγινε μετά, όμως θυμάμαι το Λουμούμπα, που, για πάαρα πολύ ώρα ,
μαύρος- μαύρος κι άραχλος με τα γράμματα του τα κόκκινα και το μεγάλο του στόμα , φαινότανε να αρμενίζει στον ουρανό .
Κι ύστερα αναρωτιόμουνα γιά πολλά χρόνια πως διάλο μας είχαν χαραχτηρίσει αριστερούς.
Α! ξέχασα .
Και τον αδερφό μου ο θείος ο Λάκης , τον φώναζε Γκαγκάριν.
.....................................................................................................................................................................
Τα θυμήθηκα όλα αυτά τώρα που κατέβηκα να δω τη μάννα μου, και είδα ξανά τη γειτονιά που άλλαξε, τα παιδιά που δεν έχουν καμμία σχέση με τον ουρανό.
Και τους μεγάλους που τα έχουν παραχωρήσει   τόσο εύκολα - (αγοράζοντας μόνο με μερικά ευρώ, αϊτούς και ιστορίες)-, στα χέρια του κάθε πλανόδιου.



*Ο Πατρίς Λουμούμπα (γαλλ. Patrice Émery Lumumba) ήταν αφρικανός πολιτικός με έντονη δράση εναντίον της αποικιοκρατίας.
Γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1925 και ήταν ο πρώτος εκλεγμένος πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κογκό μετά από την ανεξαρτησία του Κογκό από την Βελγική κυριαρχία, τον Ιούνιο του 1960. Διετέλεσε πρωθυπουργός όμως μόνο 10 εβδομάδες, καθώς τον Ιούνιο του 1960 η χώρα περιήλθε σε κρίση. Η επαρχία της Κατάγκα διακήρυξε την ανεξαρτησία της υπό τον Μωυσή Τσόμπε (Moïse Tshombe) με την υποστήριξη των Βέλγων. Ο Λουμούμπα ζήτησε τη βοήθεια των Ηνωμένων Εθνών και καθώς η αναρχία συνεχιζόταν στράφηκε προς τη Σοβιετική Ένωση. Ο Λουμούμπα εκδιώχθηκε από την πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Καζαβούμπου (Kasavubu). Στις 14 Σεπτεμβρίου έγινε πραξικόπημα από τον Μομπούτου (Colonel Joseph Mobutu) με τη στήριξη του Καζαβούμπου. Τελικά ο Λουμούμπα συνελήφθη στη 1 Δεκεμβρίου 1960 από στρατό του Μομπούτου, φυλακίστηκε και τελικά εκτελέστηκε στις 17 Ιανουαρίου 1961 υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες.
Ο Πατρίς Λουμούμπα παραμένει ώς σήμερα σύμβολο τόσο για το λαό του Κογκό όσο και για ολόκληρη την Αφρική.

22 σχόλια:

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Βρε, τον έρ'μο τον Λουμούμπα. Και δεν έγραφε ο θείος «Πατρίς Λουμούμπα», να δεί ο μπασκίνας την ιερά λέξη «πατρίς» και να κωλώσει;

ΥΓ Ξυλουργείο είχεν ο θείος;

demetrat είπε...

Δεν το σκεφτηκε ρε γαμώτο, και γω ήμανε πολύ μικρή για να διαβάζω.Καλόόό.

demetrat είπε...

ναι ξυλουργείον.

ΠανωςΚ. είπε...

Πολύ-πολύ ωραία ιστορία. Σοβαρά. Δεν κάνω πλάκα καταπώς το συνηθίζω.
Και το χρώμα τ' αετού ήταν τ' ωραιότερο, μαύρο και κόκκινο.

demetrat είπε...

Θαύμα! θαύμα!
σε πιάσαμε επιτέλους;
Σάρεσε πασάκαμ;
Αλήθεια είναι.
Έψαξα τώρα που πήγα στη μάναμου, για φωτό του λουμούμπα, γιατί θυμάμαι πως κοτσαρίστηκα και σε πόζα μαζί με τη μαύρη κηλίδα.

αθεόφοβος είπε...

Το έλεγε η περδικούλα του θείου ή ήξερε πόσο αγράμματοι ήσαν τότε οι χωροφύλακες!

Γιωργος Μανουσακης είπε...

Πολύ συγκινητική ιστορία δήμητρα. Και σε ζηλεύω που μεγάλωσες σε αριστερή γειτονιά και σε φώναζαν ρούσκαγια. Εγώ μεγάλωσα στο πράσινο νησί και αππό μικρό με φωνάζαν πασοκοκάκι :-(

demetrat είπε...

Νάσαι καλά Μανουσάκη,
Το ρεζουμέ είναι πως τότε , οι μεγάλοι μας ανοίγανε και λίγο τα μάτια μας λέγανε και καμμιά ιστορία.
Τώρα τάχουνε αφήσει όλα στο έλεος του θεού, και μετά μας φαίνεται περίεργο που ο ...Γκλέτσος κατέβασε τη σημαία απ την ακρόπολη.
Ελα μωρέ και σύ, μιά χαρά ήταν το πασόκ τότε που μεγάλωνες .
Σκέψου να μεγάλωνες σε δεξιά γειτονιά και να σε φώναζαν φρυδάκι;

demetrat είπε...

Αθεόφοβος,
μάλλον τείνω προς την αμορφωσιά του χωροφύλακα, ο οποίος μάλλον από το κόκκινον του γράμματος αποφάσισε να επέμβη.
Σου λέει,ΚΑΙ κόκκινα , ΚΑΙ γράμματα, μάλλον διαφορετική γραφή του ΚΚΕ θα είναι.

demetrat είπε...

Σας έχω μία ερώτησι στην προηγούμενη σελίδα, που θα ήθελα να την δω την απάντηση.

demetrat είπε...

Μανουσάκη,
Ευχάριστο;
Τι να σου λέω τώρα,
ακόμα με φωνάζουν.

patsiouri είπε...

Αποθεώνω και το θείο και το σχόλιο του Σκύλου της Βάλια Κάλντα!!

Πάω να βρω την ερώτηση, όταν λες προηγούμενη σελίδα???

demetrat είπε...

στην προηγούμενη ανάρτησι.
Τόσο καλό του σκύλου, που χτυπιέμαι τόσα χρόνια μετά, που δεν το σκέφτηκε κανείς μας.Φαντάζεσαι να έγραφε και πατρίς!!!!!!!

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Τα σχόλια του σκύλου είναι τόσο καλά, όσο και οι ιστορίες που του διηγούνται. Σας διαβεβαιώ ότι μπορεί να κάνει πολύ ηλίθια σχόλια!

demetrat είπε...

ελα τώρα άσε τις ντροπές.

ange-ta είπε...

Ενα υπέροχο διήγημα!!
Τι να σου πρωτοθαυμάσω κοριτσάρα μου;
πανέμορφο. Το διάβασα και το θαύμασα. Ετσι ήταν οι παλιοί αριστεροί. Ξεχυλισμένοι απο ιδεολογία, ευαισθησία, αλληλεγγύη στον μακρινό μαύρο.
Τώρα ξαναθυμήθηκα τον μπαμπά μου!
Αγράμματος, αλλά ο Λουμούμπα, Λουμούμπα! Γνωστός και ως Πατρίς!!

Savvas the Junior είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Savvas the Junior είπε...

Ευτυχως που δεν ήξερε γράμματα ο μπάτσος γιατί αν έβλεπε και τι διάβαζε ο ''θείος'', εγώ μάλλον δε θα υπήρχα!

demetrat είπε...

μη το λες Σάββας,
αυτοι έτσι κιαλλιώς μέσα στη μαύρη τους την αγραμματοσύνη, άμα έβλεπαν χαρτιά με γράμματα ,τα θεωρούσαν όλα κομμουνιστικά, εκτος άν είχαν τιποτα σημαιάκια απάνω απάνω ή κανά σταυρό.
οπαδοί του γκράφιτυ, αλλά δεν τόξεραν οι ηλίθιοι.
Υ.Γ
ελα μαρε ,
θα υπήρχες.
έτσι κιαλλιώς , εσύ ενεφανίσθης ως ωάριο πολλάααα χρόνια μετά.
Θάχε γυρίσει και ο θείος απ την εξορία .
:)

demetrat είπε...

αντζετακι
σας μερσώ για τα καλά σας λόγια,και με μεγάλη μου στενοχώρια, ανακαλύπτω πως μόνο εγώ κιο θείος δεν ξεραμε πως τον έλεγαν και Πατρίς.
Γιατί ρε γαμώτο.
Φανταζεσαι μαυρο αετο, που να γραφει με κοκκινα γράμματα,
πατρις λουμούμπα-θρησκεία-οικογένεια;

Ανώνυμος είπε...

Συνδεδεμένος ο Λουμούμπα με τα Κούλουμα στο δικό σου το παιδικό μυαλουδάκι, συνδεδεμένος ο Λουμούμπα με....καλοκαιρινές διακοπές στπν Πόρο, στο δικό μου! Κάθε χρόνο διακοπές στον Πόρο και η ατάκα της μάνας μου, τις τελευταίες μέρες πριν επιστρέψουμε Αθήνα, "φτάνει πιά η ηλιοθεραπεία, σαν τον Λουμούμπα έγινες απο τη μαυρίλα"! Στην πραγματικότητα το "λουμούμπα" ηχούσε στ'αυτιά μου σαν "μπαμπούλα"... Καημένε Λουμούμπα...
Το ταγάρι

demetrat είπε...

Εμεις το καζαμπουμπου είχαμε σαν βρισιά, εννοούσαμε κατι σαν μαλακα μαζι με κακό , και μαυρο συγχρονως.

ΦΤΟΥ ΣΟΥ ΡΕ ΚΑΖΑΜΠΟΥΜΠΟΥ,
ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΕΤΣΙ ΡΕ ΚΑΖΑΜΠΟΥΜΠΟΥ

Πάντως ταγαράκι μου, ή ως αετός, ή ως παιδόπουλο ψημένο στον ήλιο, ο Λουμούμπας τη δουλειά του την έκανε.
δ.