7 Απριλίου 2008

το μελό , έχει πάντα βαθειές ρίζες




Η σχέση μου με την κοινωνία άρχισε προτού να περπατήσω καλά καλά, μέσα σε ένα θερινό κινηματογράφο της επαρχίας.
Εγώ στο καροτσάκι, η κοινωνία στο πανί .
Δεν είναι μόνο πως ήμουνα το πρώτο αγγόνι της οικογένειας, ήμουνα και το πρώτο ανήψι.
Και αυτό ακριβώς καθόρισε και τη σχέση μου με το κλάμμα ,το γέλιο και τον έρωτα .
Εγώ είχα δύο θείες, κι άλλες είχα δηλαδή αλλά μ' αυτές νταλαβεριζόμουνα παιδιόθεν.
Ακόμα τις έχω , αλλά τότε ήταν πιο μικρές, πιό όμορφες και πιό τσαχπίνες.
Είναι οι αδερφές του θείου της προηγούμενης ιστορίας.
Επίσης είχα και μια γιαγιά .
Μιά Λωξάντρα ,που δεν την έχω πιά, πρόσφυγα ,νοικοκυρά και μαγγιώρα .
Που να τολμήσουνε να φορμανίσουνε οι θειές , με τη γιαγιά έτοιμη για όλα ,και με τη χλαβού πίσω από την πόρτα.
Εκεί ακριβώς κάνω είσοδο εγώ, το μωρό λάστιχο.
Με σέρνανε στη βόλτα.
Με σέρνανε το καλοκαίρι στη θάλασσα.
Με σέρνανε στο σινεμά.
Και αργότερα , με σέρνανε και σε κάτι χορευτικές βραδυές στον ανθόκηπο.
Μόνο στην εκκλησία τη μεγάλη βδομάδα δε με σέρνανε , γιατί εκεί είχαν άλλοθι.
Με λίγα λόγια, με σέρνανε παντού , όπου θα μπορούσε να συρθεί θηλυκό εκείνη την εποχή.
Έμαθα αργότερα πως ήμουνα το μοναδικό μωρό σε καρότσι που έβλεπε σινεμά.
Λέγεται δε, πως πρωτομίλησα 9 μηνών καθιστή στο καροτσάκι ενώ έβλεπα την Λωρήν Μπακώλ να φιλιέται με τον Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ, ανέκραξα Μπακώλ , Μπακώλ γυρίζοντας θριαμβευτικά στις θειάδες, οι οποίες μου κάνανε σσσσσσσσσσσσσς, και κοιτάζανε και γύρω- τον κόσμο που γέλαγε- με ύφος ειδατετιεξυπνομωρόεχουμεστοστοσπιτιμας;
Όπως ήταν λογικό κι επόμενο, πρώτα ονομάτισα τους ηθοποιούς, και μετά τους συγγενείς.
Αργότερα που μεγάλωσα και γω λίγο, θυμάμαι τα απογεύματα του καλοκαιριού ,τη γιαγιά,όταν έβλεπε τις θείες να στολίζονται και να ετοιμάζονται, που διέταζε:
- θα πάρετε μαζί σας και το μικρόπονο. (αυτό ήμουνα εγώ)
Η γιαγιά όπως και όλη η προσφυγίτικη γειτονιά ,πάντα είχε πρόχειρες τέτοιες λέξεις που τις είχε φέρει απ τη Σινώπη μαζί με διάφορα άλλα πράμματα όπως τη χλαβού, τα καλίγκια και το σαπούνι.
Έτσι συνέχισα να είμαι το απαραίτητο εξάρτημα όχι μόνο της διαφυγής των θειάδων προς το ερωτικό τους πεπρωμένο, αλλά και του μεταφορέα των καλιγκιών .
Τι ήταν τα καλίγκια ε;
Πώς λέμε τσόκαρα;
Σαμπώ;
Έ ! Εμείς τα λέγαμε καλίγκια.
Όπως ίσως δεν ξέρετε, οι μικρές πόλεις στην επαρχία, και ειδικά οι γειτονιές οι προσφυγικές που ήταν και οι φτωχότερες ,έκαναν πολύ καιρό να δούνε άσφαλτο στο δρόμο τους.
Χοντρό αδιαβάθμητο και πολύ που μας έπεφτε.
Καί κοκκινόχωμα .
Που πέρναγε η καταβρεχτήρα του δήμου και το κατάβρεχε (εν είδει συντριβανιού), μαζί με τα πόδια της πιτσιρικαρίας, που στριμωγμένη στα κατώφλια ,προσέφερε τα κλιτσινάρια της τεντωμένα στη χαρά του νερού.
Για να λύσουν λοιπόν το πρόβλημα οι κοπέλλες της γειτονιάς, και να μη κάνουν βόλτα με τακούνι γαρύφαλλο, και τίγκα στο κοκκινόχωμα, έβαζαν τα τακούνια σε μια σακούλα, όταν κατέβαιναν τρεις - τρεις, δυό-δυό γιά την καλοκαιρινή βόλτα .
Πριν κάνουν την εκκίνηση για την τελική ευθεία της παραλίας, έβρισκαν μια σκοτεινή γωνιά , όπου και άλλαζαν τα καλίγκια με τα τακούνια.
Το ανάποδο γινόταν όταν επέστρεφαν απ το μέτωπο της βόλτας.
Τότε ξεπέζευαν απ τα τακούνια, και φόραγαν τα καλίγκια, μέσα σε ένα άχχχχχχχχχχ -ιομ ανακούφισης, που γέμιζε το στενάκι.
Εγώ λοιπόν ήμουνα ο κουβαλητής της σακκούλας ,σε όλες τις εκδηλώσεις πού έδιναν παρουσία οι θειάδες μου.
Οι πιό πολλές, -εκτός από τους χορούς στον ανθόκηπο,( που με χόρευαν όλοι που γουστάριζαν τις θειές), και τον σινεμά -ήταν πάρα πολύ κουραστικές.
Η βόλτα ειδικά.
Που μονίμως με τράβαγαν απ το αριστερό χέρι γιατί με το δεξί έγλυφα το αντίτιμο του κόπου μου ρόζ -ρόζ , γλυκό και αραχνούφαντο.
Ενώ συγχρόνως γιά να μην έχω και ενοχές προς τη γιαγιά , κατόπτευα και τον πίσω δεξιά χώρο,έτσι όπως πήγαινα ανάποδα, που πάντα κάποιος , -άναχαθείς βλάκα-, δόκιμος είχε καταλάβει.
Αυτό το να πηγαίνεις μπροστά αριστερά και να καρατσεκάρεις και το πίσω δεξιά, ακόμα με παιδεύει.
Το καλύτερο μου όμως ήταν ο σινεμάς.
Ο σινεμάς ήταν τρεις φορές την εβδομάδα.
Κάθε Τετάρτη , είχε το κοινωνικό-Ελληνικό.
Συνήθως Ξανθόπουλο ή το μικρό Βασιλάκη Καίλα.
Όπου έκλαιγα μαζί με όλη τη γειτονιά, τις θειάδες και τη γιαγιά, βαχ μάννα μου ,βάχ μάννα μου, πλαντάζαμε στο παράπονο καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, και στα διαλείμματα στενάζαμε με τη μαντουμπάλα.
Κάθε Παρασκευή,που είχε το κοινωνικό-Ξένο.
Όπου και πάλι έκλαιγα ,όμως μόνο μαζί με τις θειάδες μου.
Γιατί τις πιό πολλές φορές τίποτα δεν γινόταν όπως το θέλαμε εμείς.
Ούτε η κοπέλλα που θέλαμε, ούτε το παιδί που θέλαμε παντρεύονταν.
Υπήρχαν όμως και οι Κυριακές πού είχε την Ελληνική κωμωδία.
Επιτέλους! Έκεί γέλαγα και γω σαν παιδί.

Πάντα σκέφτομαι αυτά τα χρόνια πάρα πολύ όμορφα και τρυφερά παρόλο το κλάμμα που έχω ρίξει, και ποτέ δε κακοφανίστηκα για τις κινηματογραφικες επιλογές των θειάδων μου.
Το περίεργο είναι πάντως ,πως δεν αισθάνθηκα ξανά την ανάγκη να δώ όλες αυτές τις ταινίες που έχουν καταγραφεί στην οθόνη μου όλες μαζί , σαν μία .


26 σχόλια:

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Ερώτησις ηλιθίου!
Η «χλαβού», που είχε η γιαγιά σας πίσω απ' την πόρτα, τι είναι;

demetrat είπε...

αυτος ο πλαστης που ανοιγουμε το φύλλο για τις πίτες, η βέργα η λεπτη.

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Ωχωχωχ! Καλά το υποψιάστηκα. Και μεταξύ της χλαβούς και του πωπού των νεαρών θειάδων σας ήσασταν μόνο εσείς; Ένα ανυπεράσπιστο (λέμε τώρα!) μωρό;

demetrat είπε...

Α όλα κιόλα, η κυρα Ουρανία, ποτέ δεν άπλωσε χέρι απάνω μου, ούτε και χλαβού.
Τι εννοείτε όμως μ΄αυτό το λέμε τώρα;

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Επίσης, με αρέσανε τα «καλίγκια», που μας θυμίζουνε τον καλιγωτή, τον πεταλωτή, αλλά και τα caliga, τα άρβυλα των ρωμαϊκών λεγεώνων, τα οποία έδωσαν το όνομα στον Καλιγούλα.

demetrat είπε...

Ναι εεε.
Υποκλίνομαι σκυλάκο, πάντα είχα μιά υποψία πως οι λέξεις που έλεγε η γιαγιά ήταν αρχαίες.

Ανώνυμος είπε...

Αει στο καλό σου! Τα κατάφερες να με κάνεις να θυμηθώ και να μελαγχολήσω που δεν είμαι απο χωριό! Συνοικιακά σινεμά, όμως πήγαινα, και χωματόδρομους αγγιξε η πατούσα μου η πρωτευουσιάνικη, αμέ, μόνο τις παλιοχλαβούδες που δεν είχε εκείνη η μάνα μου η μανταμ ντε Μποβαρύ, ¨οπως την αποκαλούσα, κι εκείνα τα παλιοκαλίγκια που δεν είχαμαν, δεν ήταν της τάξεώς μας, βλέπεις!
Τα δάκρυα πάντως στα μελό και μη, πρέπει νάταν τα ίδια, αθώα, αληθινά
πεντακάθαρα παιδικά δάκρυα. Και τα γέλια, κι αυτά, τα ίδια πρέπει νάτανε! Κι άμα έστηνες αυτί, μπορεί και να τάκουγες κει πέρα στη Πρέβεζα....
Το ταγάρι που δεν είναι απο χωριό

ange-ta είπε...

Δε μετράτ, είσαι καταπληκτική.
Σεργιάνισα πέρα δώθε μαζί σου και με τις θειάδες σου και θυμήθηκα και τα δικά μου μικράτα.
Ομορφα χρόνια, λεφτα δεν είχαμε, αλλά είχαμε τοσα άλλα, που απορώ πως αντέχουμε σήμερα μέσα στην απέραντη συναισθηματική φτώχεια μας!
Ευτυχώς που έχουμε ξαναβρει ένα κομάτι του εαυτού μας με το μπλογκάρισμα και ξεμπλοκάρουμε κάποιες τρυφερότητες!

σε χαίρομαι σφόδρα!!!

demetrat είπε...

εμείς πάντως ταγαράκι μου, με καλίγκια ή χωρίς,και στη ίδια τάξη πήγαμε, και η μαντάμ ντε μποβαρύ μιά χαρά ήτανε παρότι, διαφορετικής τάξης.
@ ange-ta
Ποιός σκεφτόταν τότε τα λεφτά .
Οι φτωχοί δεν τα σκεφτόταν γιατί δεν φαντάζονταν ποτέ πως θα μπορούσαν να τα αποχτήσουν.
Και οι πλούσιοι, δεν έμπαιναν στον κόπο γιατί τα είχαν.
Αντέχουμε , αντέχουμε, έχουμε πολλες τρυφεράδες ακόμα.

ΠανωςΚ. είπε...

Αυτη η demetrat εχει πολύ δόλιους σκοπούς, τώρα το κατάλαβα. Το ποστ της δεν είναι τόσο αθώο όσο φαίνεται. Από πίσω κρύβεται μια ολόκληρη κοσμοθεωρία, ότι "οι γυναίκες είναι πιο έξυπνες και καλλιεργημένες από τους άντρες".
Φως φανάρι από το σημείο με την πρώτη λέξη που είπε: "Μπαγκώλ" είπε η Demetrat, ενώ ένα αγοράκι θα έλεγε σκέτο "γκολ".

(Τι θα γίνει με αυτό το παιχνιδάκι με τα γράμματα; Εξαπλώνεται, βλέπω, χειρότερα κι από τη μουχρίτσα).

demetrat είπε...

Ποτέ δεν είναι αθώο ένα πόστ που έχει φάτσα κάρτα μιά ντομάτα.Πως σας περασε απ το νου;
Τι να κάνω , με κατατρόμαξε ο σκύλος.

αθεόφοβος είπε...

Μου θύμισες μια εικόνα που την έιχα ξεχάσει.
Κυρία που βγαίνει από τον θερινό σινεμά με κόκκινα μάτια συναντά φίλη της που ετοιμάζεται να μπεί:
Α χρυσή μου καταπληκτική ταινία,έκλαψα με την ψυχή μου!

patsiouri είπε...

Δηλαδή κάλυπτες τις θείες σου να βρούν τα γκομενάκια????
Τσατσά σα να λέμε!!!!!!!!!!1

demetrat είπε...

@patsiouri
Καλέ δεν εντρεπούστε,μιά σταλιά μωρό και το κάνατε αμέσως άιρα και κάιρα.

προς αθεοβοβον
Η αλήθεια είναι ακριβως αυτή.
Οι επόμενοι της βραδυνής, γιατί όπως καταλαβαίνεις εμείς ήμασταν της απογευματινής ως ανύπανδρες ,
ακριβώς αυτό παίρνανε γιά απάντησι.

Μετεωρίτης είπε...

σινεμά ο παράδεισος!!

άσε, εγώ που συγκινούμαι και εύκολα ("με πιάνουν τα ζουμιά" έλεγε ο παππους όταν ζούσε, ο παππούς ήταν πρόσφυγας από Πέραμο..) και.. άει στο καλό!
Κι εγώ έχω όμορφες αναμνήσεις από θερινά, οι γονείς μου όμως προσπάθησαν να επιλέγουν "καλές ταινίες"-πράγμα δύσκολο για τότε, γιατί εκτός από κάτι Χίτσκοκ που θυμάμαι με μεγάλη μου χαρά, θυμάμαι και κάτι Ψάλτηδες που δεν θέλω να τους θυμάμαι (ευτυχώς, τον πήραμε χαμπάρι νωρίς και τον σνομπάραμε..)
Αφού σκουπίσω ένα λυγμ, ξέρεις εσύ, θα σου πω ένα πράγμα: HTAN ANΑΓΚΗ να μου θυμίσεις μεσημεριάτικα ότι... γερνάω;
Ε;!

Αφερίμ (αλήθεια... τι σημαίνει αυτό;! Ξέρεις να μου πεις;)

φιλούρες

demetrat είπε...

Ασ΄τα ψόφια μέτεω γιατί θα σε πάρω με τη χλαβού εγώ.
Η ΓΚΑΣΤΡΩΜΈΝΗ ΓΡΙΑ.
Να δούμε κιαυτήν την ταινία.
Αν καί λόγω κατάστασης γίνεσαι πολύ ευσυγκίνητη, πουλάκι μου,δεν θέλω να μου λυγμ!!!!!!!!!!απαπαππαπα πα πα.
Τί θα σκεφτεί γιά μέτα το αεκόπουλο που μας ετοιμάζεις;
Εμένα η μαμμά μου με πάει σε μιά ντομάτα, και κλαίμε όλοι μαζί;Ε;;
αφεριμ δεν έχω ιδέα, κατι τούρκικο είναι.

Ανώνυμος είπε...

Ε ΡΕ ΝΤΟΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ!!!

demetrat είπε...

Προς ανώνυμο-ανώνυμο
Αχ ! τι κρίμα !
Εγώ ήδη έχω , και τις μοιράζω.
Άν σας λείπεται, όνομα και διεύθυνση και δεν θα σας αφήσω παραπονεμένο.

το χοντρο μπιζελι είπε...

@δεμετρατ
"γκαστρωμενη γρια" (!)...σσσ μη λες μεγαλες κουβεντες...
@γκαστρωμενο μετεωριτη
το αφεριμ,σημαινει "μπραβο" "ευγε",κατι τετοιο αλλα απ οσο ξερω εχει ρουμανικες ριζες.

ange-ta είπε...

ξέχασα να σε ρωτήσω, αυτο το πανγλυκούλι κοριτσάκι είσαι εσύ;

Μετεωρίτης είπε...

ΤΗΑΝΧ χοντρό μπιζέλι!!!

ο γκαστρωμένος μετεωρίτης σας ευχαριστεί που έμαθε κάτι σήμερα-και μιλάμε-χρόνια αναρωτιόμουν...
Τώρα-πώς μου ήρθε να ρωτήσω εδώ μέσα... τι να πω... άβυσσος!

πολλά φιλιά

demetrat είπε...

@ xondro bizeli
Γειά σου τσιφτετέλι με τα μπιζέλια σου.
@αντζέ-τα.
ναι φιλενάδα μου.Πανγλυκούλι ε;
Γιατί κάτι άλλοι λένε πως είμαι ενα στριγγλιάρικο νούμερο.:(

Kapetanios είπε...

Πω πω ομορφιές !
( και στο σπιτικό σας αλλά και για το τσαχπίνικο-με βαθιές ρίζες- κορτσόπλο με το γυαλί ηλίου στην φωτο :)
Καλημέρα και καλή βδομάδα
μανδαμ D :)

Kapetanios είπε...

Τελευταία ενημέρωση
Προβλέπεται (αλλάχ επιτρέποντος) να αρμενίσουμε στα μέρη σας.
Το βαρκίδιο εκλήσθη
Μ πέμπτη-Δευτέρα
Προειδοποίηση
Δεν είμαι χορτοφάγος
Δεύτερη προειδοποίηση
τρώω πολύ
Τρίτη προειδοποίηση
Όταν πίνω δεν μιλάω
( σε αντίθεση με το έτερον ήμισυ :))
Καλημέρα


Θα γυρίσουμε κανα δυο μέρες γύρω από το νησί και την ημέρα του Πάσχα μάλλον θα την κάνουμε για Παξούς
Τίποτα δεν είναι σίγουρο ( για το τελικό πρόγραμμα) ακόμη μιας και εχτές το αποφάσισα

demetrat είπε...

Πρώτον.Μ αρέσει που είσαι δημοκράτης.
Δεύτερον:οικολογικό κατσίκι θα φάμε.
Τρίτον εσύ μή μιλάς ,θα μιλάμε εμείς.
Τέταρτον,κάντε ό,τι θέλετε γύρω απ΄το νησί, αλλά, παρασκευή απόγευμα - βράδυ ,και σάββατο πρωί,θα είστε όπωσδήποτε εντός πόλης.
Και πέμπτον,καλώς νάρθετε.

υ.γ
ευχαριστούμε πολύ γιά τις καλές σας τις κουβέντες.

DIONYSOS είπε...

Εντυπωσιακά όμορφο! Και το μωρό της φωτογραφίας!