17 Απριλίου 2008

η επέτειος πέφτει πάντα Παρασκευή πριν του Λαζάρου

Θυμάμαι πάρα πολύ καλά .
Ήταν μιά μέρα πρίν απ το Σάββατο του Λαζάρου.
Η άνοιξη είχε έρθει από μοναχή της.
Mοσχοβολούσαν οι κήποι, και τα σπίτια από πάστρα.
Τα δέντρα στην αυλή του σχολείου κατακίτρινα, μάλλον κάποιο είδος μιμόζας, εντελώς ξεδιάντροπης όμως.
Και εμείς, με τις ποδιές τις μπλέ, βολτάραμε αγκαζέ στην πίσω αυλή του Γυμνασίου, με τα αγόρια να παρακολουθούν την κάθε μας κίνηση, νομίζοντας πως δεν τα βλέπουμε.
Δεν χτύπαγε το κουδούνι να μπούμε στις τάξεις.
Κάποιοι φίλοι δεν είχαν έρθει στο σχολείο,και κάποιοι άλλοι ήρθαν με τα μάτια πρησμένα. Δεν μίλαγαν και πολύ.
Μας είπαν πως θα πάμε εκδρομή.
 Μα πριν καλά καλά να χαρούμε για το αναπάντεχο,άρχισαν να περνούν τα στρατιωτικά , με τους μουσαμάδες κατεβασμένους , φορτωμένα με τους ανθρώπους.
Τρέξαμε στα κάγκελα και στην αρχή χαιρετάγαμε τους γνωστούς που βλέπαμε πίσω στις καρότσες. Ώσπου ακούστηκε η πρώτη αγωνία.
-Δημητρούλα, δώστο στο Φωτάκη.
Άρπαξα το σημείωμα της απόγνωσης στον αέρα.
Σχεδόν με ακούμπησε με το χέρι που είχα περάσει απ τα κάγκελα.
Και τότε άρχισαν να πέφτουν μέσα στη αυλή τα άδεια πακέτα απ τα τσιγάρα, και μαντήλια γραμμένα όπως όπως.
Ό,τι κι αν ήταν αυτό που γινόταν, σίγουρα δεν ήταν γιά καλό.
Μετά μας μαζέψανε και μας πήγανε εκδρομή.
Εκείνη τη μέρα χωρίς να ξέρουμε το γιατί δεν τραγουδήσαμε στο δρόμο .
Ούτε οι γυναίκες μας χαιρέταγαν απ τις αυλές.Αυτές μάλλον ήξεραν.
Και κεί που πήγαμε, δεν παίξαμε όπως πάντα.
Μόνο κάτσαμε με τη Γιωργία, και μάθαμε με χίλιες προφυλάξεις πώς πήρανε τον πατέρα της.
Απ' το κρεββάτι με τις μπιτζάμες.
Και πως έτρεχε η μάννα της το πρωί στις φυλακές, να του δώσει κάνα ρούχο.
Ποιός τον πήρε, γιατί τον πήρε,τί έκανε, γιατί πήγε στις φυλακές;
Εγώ τον ήξερα. Ένας ράφτης ήτανε ο πατέρας της.Ανθρωπάκι του θεού.
Παρέες-παρέες όλο και μουρμουρίζανε πως κι αλλονών πατεράδες πήρανε.
Άλλον απ τη δουλειά, άλλον απ το σπίτι. Και μαννάδες, είπε ένας. Πήρανε τη δικιά μου.
Μ' έπιασε ένας πανικός, και θυμήθηκα τη μάννα μου, που έφυγε το πρωί για το γραφείο με μιά τσάντα σαν μπαούλο.
Θυμήθηκα μεμιάς και κείνη τη νύχτα, που μαζευτήκαμε στην κρεβατοκάμαρα των γονιών μου και ακούγαμε μεχρι το πρωί τα αποτελέσματα των εκλογών απ' το ραδιόφωνο.
Με τα "έλαβον" μιάς ευτυχίας που δεν κράτησε πολύ,καθώς ήρθε μετά μιά ανησυχία, και όλοι οι μεγάλοι που ήξερα ήταν κάπως σαν φοβισμένοι.
Θυμήθηκα, τα μουρμουρμούρ των μεγάλων που σταμάταγαν μόλις μπαίναμε στο δωμάτιο.
Οσο τα σκεφτόμουνα τόσο τρόμαζα.
Πήγαμε εμείς οι κοπέλλες και βρήκαμε το γυμναστή μας.
Του κλαψουρίσαμε με χάρι πως θέλουμε να γυρίσουμε στα σπίτια μας.
Ήταν καλός ο κακομοίρης, καί μας έκανε το χατήρι.
Γυρίσαμε σε μεγαλύτερη μούγκα από όταν πήγαμε.
Πού πήγε η άνοιξη που είχε έρθει πρωί -πρωί;
Η Νίκη που μας έλεγε πως αγόρασε καινούριο φόρεμα πλεχτό με ρίγες. Μπλέ.
Σίγουρα θα αγόραζε ένα κι' η Ναυσικά.Αυτή πάντα κοπιάριζε τη Νίκη.
Η Ντίνα και γώ , μόνο παπούτσια θα παίρναμε.Θα τα καταφέρνα να έχουν και λίγο τακουνάκι; Το πρωί τα λέγαμε;
Πού πήγε η άνοιξη;
Στο σπίτι κανένας.
Έτρεξα στο σπίτι της γιαγιάς.
Ανακατωσούρα εκεί, και να μη λέει κανένας τίποτα με τ'όνομά του.
Ξαναγύρισα στο σπίτι , και περίμενα κρυμμένη μέσα στις βιολέττες της αυλής -σαν ύποπτος χωρίς να ξέρω το γιατί- , τη μάννα μου και τον πατέρα μου.
Όταν γύρισαν και οι δυο, άρχισα τις ερωτήσεις.
Απάντηση δεν πήρα σε καμμία βέβαια, μόνο που είδα τον μπαμπά να μαζεύει πολλά βιβλία κυρίως ρώσσικα, τον «ήρεμο Ντον», «πώς δενότανε τ' ατσάλι», τη «μάχη του Στάλινγκραντ», τα «θυμωμένα στάχυα», κι άλλα που δε θυμάμαι, και μαζί και το δικό μου.
«Ο Τεσσερακοστός πρώτος.»
Δεν θυμάμαι ποιός τόχε γράψει .Μόνο πως ήταν το αγαπημένο μου.
Είχε μιά Ρωσσίδα λέει, που φύλαγε δεν ξερωποιούς αιχμαλώτους, και ήταν άσσος στο σημάδι.
Ερωτεύτηκε με έναν απ αυτούς, αλλά τον σκότωσε γιατι νόμιζε πως θα το έσκαγε.
Ε!Αυτός ήταν ο Τεσσερακοστός πρώτος σκοτωμένος της.
Αυτή είχε και μιά φοβερή βρισιά που έλεγε: " ψαράντερα ".
(Γιά πολλά χρόνια πίστευα πως ήταν η χειρότερη βρισιά του κόσμου στα Ρώσσικα.
Μετά απλώς κατάλαβα, πως ο μεταφραστής είχε μεταφράσει ακριβώς αυτο που είδε γραμμένο).
Τα τύλιξε σε νάϋλον και τάβαλε μέσα στις κυψέλες με τα μελίσσια που είχαμε στην ταράτσα.
Τον άκουσα που είπε στη μαμά «γιά ρώτα κι αυτήν τ' μαϊμού, (εγώ ήμουνα αυτή) μή τς έχ' δώσ' τίποτα ο αδερφός σ' κι μας κάψ'».
Με το ψέμμα κατω απο τη γλώσσα εγώ, είπα όχι όχι (δις )κοιτάζοντάς τον κατάματα, ενώ την ίδια στιγμή σκεφτόμουνα η Τζαβέλαινα, τον άντρακλα το Λαμπράκη με το πανώ αγκαλιά, να τρέχει Μαραθώνιο, -εξώφυλλο στους «δρόμους της Ειρήνης» πούχα κρυμμένο κάτω απο το στρώμα-.
Μαύρο βράδυ πέρασα.
Όλο πως έκαιγα το σπίτι μου έβλεπα  , και πως σωνόμασταν οικογενειακώς, την τελευταία στιγμή απ΄ τη θράκα.
Ούτε το Λάζαρο είπαμε με τα κορίτσια.
Πού κέφια για τέτοια, κιας χάσαμε και τα λεφτά.
Όλη η μεγάλη βδομάδα ήταν μιά απειλή.
Το μεγάλο Σάββατο, μας ξύπνησαν για την Ανάσταση όπως συνηθίζαμε.
Ντυθήκαμε με τα καλά μας ,πήραμε και τις λαμπάδες μας,
και εκεί μπροστά στην εξώπορτα που κάναμε την σύναξη πριν την τελική έξοδο, βλέπω τη μάννα μου ξανά με κείνη την τσάντα-μπαούλο, και μούρθε χωρίς να ξέρω γιατί ν'αρχίσω τα ουρλιαχτά.
Είχα μάθει στο μεταξύ τι είχε γίνει.
Ποιούς μαζεύανε. Ποιοί ήταν αυτοί. Και ποιοί ήταν οι άλλοι. Μου τα εξήγησε όλα ο μπαμπάς αναγκαστικά, όταν τον ρώτησα γιατι μάζευε λεφτά γιά τον κυρ- Σπύρο που τον απολύσανε απο δάσκαλο.
Ανοιξε την πόρτα η μαμά, και γυρνώντας με το ένα χέρι στο χερούλι, μας λέει σε μένα και τον αδερφό μου, χωρίς να μας ακουμπήσει.
-Γιά ελάτε εδώ να σας πούμε δυό κουβέντες.
Πήγαμε σα τα ζεματισμένα κουτάβια.
-Μάθαμε πως θα μαζέψουνε κόσμο απ' την Ανάσταση σήμερα.
Άν δείτε να μας παίρνουνε, μη βάλετε τα κλάμματα και τους αλείψετε την κοιλιά με μέλι*.
Όντως δυό κουβέντες.
Σαν αγκωνάρια.
Ο αδερφός μου μικρότερος , είχε ήδη αρχίσει να κλαίει γιατί είχε καταλαχταρίσει.
Τον κοίταξα άγρια - άγρια ,γιατί ήθελα και γω  να ρίξω ένα κλάμμα , όλο δικό μ'.
Δε μ' άφηναν όμως αυτές οι κοιλιές ,οι αλειμμένες με το μέλι.
Προσπάθησα να καταπιώ .Που να βρεθεί σάλιο.
Λεει η μαμά :
-E! άστον δεν πειράζει αυτός ειναι μικρός, ας κλάψει.
Εσύ μονο να μη κλάψεις, που είσαι η μεγάλη.
Μ'όλο που αισθάνθηκα σαν το Γιώργο Θαλάσση εναντίον του Σαϊτάν -Αλαμάν, πολύ θα το φχαριστιόμουνα όμως να του στράψω μιά σφαλιάρα , γιατί αυτός πάντα μικρός ήτανε όταν ήμασταν μαζί.
Εκείνη την ανάσταση δεν έκλαψα.
Μόνο παραμόνευα την κάθε κίνηση.
Την άλλη μέρα,άνοιξα ένα λάκκο, κι έθαψα το περιοδικό μου με πάρα πολύ θυμωμένα χέρια και συγχρόνως με μιά φοβερή αφέλεια, πιστεύοντας πως, όπως και οι θησαυροί , θα μείνει ανέπαφο όταν θα το ξαναανακαλύψω.
Μετά απο 9 χρόνια γυρίζοντας στο σπίτι, ξέθαψα το πολύτιμό μου, που γίνει μια νοτισμένη κουρελαρία, εκτός απ' το μισό εξώφυλλο και το σήμα της ειρήνης στα απλωμένα χέρια του Λαμπράκη.
Και μετάνοιωσα πικρά για το ψέμμα που το έφερε σ' αυτή την θέση, αντί να συνυπάρχει μέσα σε μιά κυψέλη με τους υπόλοιπους συνοδοιπόρους του.
Ο «ήρεμος Ντον» , το «πώς δενότανε τ' ατσάλι», η «μάχη του Στάλινγκραντ», τα «θυμωμένα στάχυα» και «ο Τεσσερακοστός πρώτος» σώθηκαν με μερικές μούχλες.
..................................................................................................................
-Γιαγιά εδώ έχει κατι βιβλία λερωμένα, είπε πριν χρόνια ο Αλέξανδρος στη μάννα μου.
Σκέφτομαι πως θα πρέπει κάποια στιγμή θα του εξηγήσω γι αυτόν το χάρτη της μούχλας.
........................................................

Δεν υπήρξε Μέγα Σάββατο απο τότε, που να μη φέρω αυτήν την εικόνα στο κεφάλι μου.
Τη μαμά και το μπαμπά στην μισάνοιχτη εξώπορτα.
Τον κόσμο που πηγαίνει στην εκκλησία, να φαίνεται απ τη χαραμάδα της.
Τον αδερφό μου αγουροξυπνημένο με τα καλά του, να σιγοκλαίει με τη λαμπάδα στο χέρι, εμένα να τον κρατάω απο τον ώμο με την τρομάρα να με λούζει πατόκορφα μήπως και κλάψω όταν έρθει η ώρα της μελωμένης κοιλιάς,που ευτυχώς γιά μας ,δεν ήρθε ποτέ.
..............................................
Απλώς  και μείς, κάναμε  ξανά Πάσχα μετά από 7 χρόνια μέσα σε ένα μεγάλο κλάμμα επιτέλους απ' τη μεριά μου, που συνεπέστατη έκτοτε το ρίχνω ανενόχλητη κάθε χρόνο Μέγα Σάββα, καθώς ετοιμαζόμαστε γιά την εκκλησία.


*είναι μιά έκφραση που σημαίνει,πως κάνεις κάποιον να χαρεί.

54 σχόλια:

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Θυμάμαι τον πατέρα μου, δασκαλάκος ο έρμος, που με πήγαινε βόλτα απ΄το χεράκι στου Ζωγράφου, την επόμενη μέρα, το Σάββατο του Λαζάρου υποθέτω. Μωρό εγώ, ούτε 5,5 χρονώ, μάρεσαν τα στρατιωτάκια. Και πολύ χάρηκα όταν είδα ένα αληθινό με το πολυβόλο του, πάνω στο κτίριο της Πολυτεχνειούπολης (που μετά θα μάθαινα ότι είναι το εργαστήριο Αντοχής των Υλικών).
Αλλά ο δάσκαλος δεν πολυχάρηκε που έβαλα τις φωνές προς το στρατιώτη... Με πήρε σηκωτόν και γυρίσαμε σπίτι.

demetrat είπε...

Τί νάκανε ο χριστιανός.
Ούτε και να σε βρίσει θα μπορούσε , μη και τον μπαγλαρώσουν που δε θα χαιρότανε κι αυτός με τη χαρά τ' απρίλη.

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Και να πείς ότι ήμουν ελαφρύ μωρό, με ασθενική φωνούλα... Σαν χοιρινό που το σφάζουν τσίριζα...

demetrat είπε...

α τσίριζες κιόλας.
Μωρέ ήτανε δουλειά της δουλειάς, αλλιώς θα σέλεγα εγώ.

ange-ta είπε...

Καλησπέρα απο τη μεγάλη Βελγία,
Μη μαρτυράς την ηλικία σου!
Εμένα με βρηκαν τα τανκσ στην όπερα, μαντάμ μπατερφλάϊ. Πολύ αστείο δεν είναι;
Μια γειτόνισα μου είχε χαρίσει ένα εισητηριο της εργατικής εστίας, μεταξύ μας, με θεωρούσαν ολίγον τι ψώνιο. Τελείωσε στις 1 το πρωϊ και γύρναγα στο σπιτι με τα πόδια, απο την όπερα μέχρι το Ιλιον (τότε Ν Λιοσσια) και ο δρόμος ήταν γεμάτος τάνκσ, στρατιώτες και μπατσαρία,
Την άλλη μέρα το πρωϊ πήγαμε και μεις εκδρομή στο σχολείο!
Κανένας δεν είχε όρεξη για μάθημα.
Τρία χρόνια μετά έφυγα για τη Γερμανία για σπουδές και δεν γύρναγα για διακοπές φοβόμουνα μη με μπαγλαρώσουν. Το 74 κατέβηκα και βρήκα μια άλλη Ελλάδα!!!
Οι δεσμοί με τη γειτονια είχαν αρχίσει να χαλαρώνουν και τόσα άλλα είχαν αρχίσει να χαλαρώνουν. Σημερα είμαστε 10 φορές πιο πλούσιοι απο τότε, το ερώτημα είναι αν είμαστε καλύτερα;
Σίγουρα ή;

demetrat είπε...

Ε! τι να κάμνομεν τα χρόνια είναι για να λέγονται :))
Εξ άλλου ήμουνα στα μικρά του Γυμνασίου, γιατί κέρδιζα χρονιά.
Κάτσε να δούμε, που ήτανε ο καθένας μας (εκτός απ τα ωάρια) εκείνη τη μέρα.

demetrat είπε...

@ ange-ta
τώρα κατάλαβα,
ο Αλέξανδρος,είναι το παιδί του αδερφού μου.
Η γιαγιά, είναι η μάνα μου.
:)

ΠανωςΚ. είπε...

Γίνομαι 16χρονος emo μαθητής και ερωτώ: Γιατί δεν κάνατε Πάσχα επί επτά συναπτά έτη; Κατήργησαν τη θρησκεία;

demetrat είπε...

πρώτον αποκλείεται να ξεπέσει 16χρονος emo μαθητής εδώ μέσα.
Και δεύτερον, σιγά μη ρώταγε ο 16χρονος emo μαθητής γιατί δεν κάναμε πάσχα .Τί είναι πάσχα θα ρώταγε.

ΠανωςΚ. είπε...

Είμαι καλός στην ιστορία κι έχω μάθει γενικώς τι ήταν το Πάσχα.
Μη σου πω ότι μέχρι και το "Πώς δενότανε τ' ατσάλι" έχω διαβάσει.

demetrat είπε...

το СОРОК ПЕРВЫЙ ;

Kapetanios είπε...

Κοίταξε μην μου ρθεις με τίποτε βάζα γεμάτα μέλι γιατί έχω και ζάχαρο!

Δύσκολα χρόνια για τους "μπλεγμένους" με τα πολιτικά και για τις οικογένειες τους ήταν αυτά είναι η αλήθεια.
Αυτός ο μυστικισμός και ο φόβος για το άγνωστο έμεινε χαραγμένος σε πολλά παιδιά της εποχής αλλά και σε μεγάλους.
Η βίαιη απολιτικοποίηση του μέσου Έλληνα ήταν πλέον γεγονός.

αθεόφοβος είπε...

Στην πολυκατοικία που έμενα έμενε και υπουργός της κυβέρνησης του Ταμέλη.(Ετσι ακουγότανε στο πρώτο διάγγελμα που δεν ανέφερε ονόματα και έλεγε Ο Πρόεδρος τα μελη)
Από την άλλη μέρα μας στήθηκε ένας αστυφύλακας στο θυρωρείο.
Ούτε να βρίσεις στο σπίτι σου δεν μπορούσες.

demetrat είπε...

@ Αθεόφοβον
αυτοί οι θυρωροί των πολυκατοικιών , μάθαμε αργότερα στην αθήνα, ήταν και οι μεγαλύτεροι ρουφιάνοι της χούντας.
Πολλούς απ αυτούς που ήταν και κομπλεξικοί, λόγω καταγωγής και φάτσας,τους είχανε μπροστά - μπροστά και στις διαδηλώσεις να αναγνωρίζουνε κόσμο ,και να τον μαζεύουνε κατόπιν.
Όπως το νάνο που κουβαλάγανε μαζί τους και τον βαζανε στο σκαλοπάτι για να βλέπει .
(αλήθεια ,Ταμέλη,... που το θυμήθηκες αυτό!!!!!!)

demetrat είπε...

Καπετάνιε, δίκιο έχεις.
Δεν υπάρχει Σάββατο του Λαζάρου που να μη θυμηθώ κομμάτια από κείνη τη μέρα.
Και το βράδυ της ανάστασης τις πιό πολλές φορές , τον έχω τον κόμπο ακόμα, αλλά φεύγει γρήγορα.
(αυτό με το μέλι δεν το είχα σκεφτεί, κρασί θασόφερνα,αλλά τώρα ...)

patsiouri είπε...

Εχω ανατριχιάσει.....
Και το κακό είναι πως ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος πως δε θα ξαναγνωρίσουμε τέτοιες μέρες...

ΠανωςΚ. είπε...

Επανέρχομαι, πάντα ως emo 16αρης, για να δηλώσω ότι έμαθα τι έγινε στις 21 Απριλίου.
Τα εξής δύο: α) Ιδρυση της Ρώμης και β) ανακάλυψη κινηματογραφικής συσκευής που αναπαρήγαγε ταυτόχρονα ήχο και εικόνα!

demetrat είπε...

@ πανωςκ.
Τι να κάνω η γυναίκα, μιά και μ' έβαλ' ο εμό σημάδι, απαντάω.
Πρώτον για εμό καλά τα πας με τις δηλώσεις.
Δεύτερον,ποιός μίλησε για 21 απριλίου, εγώ για την επέτειο της παρασκευτής μίλησα,
και τρίτο, επίσης εκτός απο ήχο και εικόνα ταυτοχρόνως παρήγαγε και σμήνη φλογισμένων πλιών τα οποία γύρναγαν γύρω γύρω τα στάδια κουρνιασμένα απάνω σε μία αρετή, και στα άρματα ρωμαίων πατρικίων,υπό τα γιούχα χιλιάδων γελαστών εμό της εποχής .

demetrat είπε...

patsiouri
Τέτοιες μέρες είμαι σίγουρη πως δεν θα ξανάρθουν ,γιατί τότε τουλάχιστο ξέραμε ποιός ήταν ο εχθρός.
Τώρα είναι χειρότερα γιατί ο εχθρός είναι παντού.
Και παντού υπάρχει μιά κρυφή δικτατορία.

το χοντρο μπιζελι είπε...

...μας βλεπω να σουρωνουμε μαζικως Μ.σαββατο...μπιζελια, καπεταναιοι και δε συμμαζευεται.
καλη εβδομας

βιολιστής στη στέγη είπε...

Εγώ, πάλι, love-love, μιά έξαψη και μιά άγρια χαρά θυμάμαι πώς είχα, γιατί πάντα ένας κρυμένος πολέμαρχος καιροφυλακτούσε μέσα μου, και πίστεψα ότι ήρθε πιά η στιγμή που θα μπορούσα να "τούς δείξω εγώ", όχι ότι καταλάβαινα καλά-καλά ποιοί ήταν ο εχθρός, όμως ήξερα ότι ήτανε κακοί, μου τόχε πεί η μάνα μου, άσε που δεν πέρασε κάν μιά εβδομάδα, και στείλανε τον θείο μου, τον αδερφό της μάνας μου, πακέτο στις Αβέρωφ...
Και "του δείξανε" για τα καλά!

βιολιστής στη στέγη είπε...

geia

βιολιστής στη στέγη είπε...

Δεν θέλω τη γκρίζα κεφάλα δίπλα μου! Κοτζάμ μπλογκέρισα! Θέλω το b μου! Κάνε κάτι love-love!

demetrat είπε...

δοντ πάνικ.
κάτι θα σου κάνουμε και σένα.

βιολιστης στη στεγη είπε...

Δέν πάνικ, αλλά μιά τρομάρα την έχω.

βιολιστής στη στέγη είπε...

Μόνο 6 λεπτούλια χρειαστήκανε για να βρώ τη χαμένη μου ταυτότητα! Μπράβο, ρε love-love!rh

βιολιστης στη στεγη είπε...

πάλι μαλακία έκανα

vangelakas είπε...

Γειά σας, πώς είστε, χρόνια πολλά.

vangelakas είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Kapetanios είπε...

Σ ευχαριστώ για την υποδοχή μανδαμ D :)
Την επόμενη φορά θα κανονίσετε να σας πάρουμε μαζί μας :))
Το κρασάκι το τιμήσαμε δεόντως την Κυριακή το βράδυ-στα Σύβοτα που διανυκτερεύσαμε- , όπου γίναμε και λίγο τούρνα ( τελευταία μέρα βλέπεις :(

demetrat είπε...

Καλά είμεθα Βαγγέλακα, σας χάσαμε.

demetrat είπε...

Προς καπετάνιο , και καπετανόσογο.
Η ευχαρίστηση δική μου, και μακάρι τιμούσατε και τα υπόλοιπα.
Αυτό η πρότασις , καλή μου ακούγεται, αλλά θα προτιμήσω το ταχύπλοον.:))

vangelakas είπε...

Έχει πέσει πολλή δουλειά καί δέν τολμώ νά ξεμυτίσω...

Σνίφ...

Παρά τόν όγκο τής δουλειάς, σάς ενθυμούμαι καί σάς σκέπτομαι συνεχώς. Όταν ποτίζω τίς ντοματιές π.χ. αλλά κι όταν ξεψυρίζω τίς γαρδένιες...

Έχω φώτος κιόλας τών ασθενών γαρδενιών (http://panackeia.blogspot.com/2008/04/em.html).

:-)

Έχω κρατήσει εδώ καί καιρό κάποιες συμβουλές σου περί τομάτας άν καί μού είχες πεί ότι είχαμε χρόνο γιά τίς τοματιές... ήγγικεν η ώρα! Έ;

demetrat είπε...

Ήγγικεν ήγγικεν.
Στειλε και φωτογραφίες να σου πω τι θα κοψεις απο τις ντοματιές.
Η μία ασθενής, είναι σε κακή κατάσταση βλέπω.
Η άλλη , καλυτερα με φαίνεται.
Να τους βγάλεις με το δαχτυλάκι σου ολα τα πράσινα φύλλα.
μετά εκει στη δευτερη, την καψαλισμενη,πες μου σ΄ αυτα τα κλωναράκια δεξιά, στα ξερά, έχουν σκάσει καινούρια μάτια;
Α ειδα και τις ντομάτες σου.Και το μοσκαρδίνι, μονο που ειναι σε άλλη γλάστρα.:))
Δεν ξέρω μηπως θάταν καλύτερα, να το βαλεις στη μεση οχι στη σειρά.
Δες κατω κατω κοντα στη ριζα, εκει που βγαινει η πρωτη σειρα φυλλων της ντοματιάς, από την ίδια μασχάλη που βγαίνει και το φύλλο, μήπως έχει προβάλει κανένα κλωναράκι;

vangelakas είπε...

τι θα κοψεις απο τις ντοματιές.

Μήπως εννοείτε γαρδένιες;

Να τους βγάλεις με το δαχτυλάκι σου ολα τα πράσινα φύλλα.
Μήπως εννοείτε κίτρινα φύλλα;


μετά εκει στη δευτερη, την καψαλισμενη,πες μου σ΄ αυτα τα κλωναράκια δεξιά, στα ξερά, έχουν σκάσει καινούρια μάτια;

Όχι... Πρέπει νά έχει εντελώς ψοφήσει... :-(

Α ειδα και τις ντομάτες σου.Και το μοσκαρδίνι, μονο που ειναι σε άλλη γλάστρα.:))

Ναί όντως! Χαχαχα! Έχω φυτέψει όμως καί αλλού, έν σαλαμίνι, στό χώμα πέντε ρίζες καί έχω βάλει τέσσερις κατηφέδες, ανάμεσά τους!

Δεν ξέρω μηπως θάταν καλύτερα, να το βαλεις στη μεση οχι στη σειρά.

Θά τό βάλω!
Δες κατω κατω κοντα στη ριζα, εκει που βγαινει η πρωτη σειρα φυλλων της ντοματιάς, από την ίδια μασχάλη που βγαίνει και το φύλλο, μήπως έχει προβάλει κανένα κλωναράκι;

Θά τό δώ όταν γυρίσω σπίτι άν καί δέν κατάλαβα καλά πού εννοείς...

demetrat είπε...

Όχι εννοώ τι θα κόψεις απο τις ντοματιές,αλλά το έγραψα πριν δώ τις φωτογραφίες τους.
Τα φύλλα, ναι σωστά, τα κίτρινα φύλλα.
Κρίμα, αλλά θα πρέπει να κόψεις τα ξερά, μέχρι που να φτάσεις σε γερό σημείο.
Ξεκίνα με το κλαδευτήρι στο κάθε καμμένο κλωνάρι από πάνω, και κόβε κάθε 3-4 εκατοστά , μέχρι που να δεις το κλωναράκι στο σημείο που έκοψες, να είναι πράσινο μέσα, και όχι καφέ.
Μόλις δεις το σημείο κοπής χλωρό,σταμάτα .
οκ, θα σου πω και θα καταλάβεις
δ

vangelakas είπε...

ΟΚ! Αυτό θά κάνω!

θά κλαδέψω τίς γαρδένιες!

Ευχαριστώ!

demetrat είπε...

ΜΟΝΟ ΤΑ ΞΕΡΑ ΚΑΛΕ.
Όχι γενικά τις γαρδένιες.
Και δεν ξέρω άν η μία θέλει κλάδεμα, η άλλη είναι σε κακή κατάσταση.
Πάντως τις έχεις στοιχημένες, δε μπορώ να πω!
δ

vangelakas είπε...

λοοοοοοοοοοοοοολ!

u-hoo / giannis kafatos είπε...

ό,τι και να σου πω για το κείμενο σου θα είναι μειωτικό.
Είναι τόσο δυνατό! Μόνο αυτό.
Δεν έχω μνήμες από εκείνα τα χρόνια - γεννήθηκα αργότερα.
Αλλά το "ντοκιμαντέρ" (να ένας καλός χαρακτηρισμός για το ποστ σου) σου μου έσφιξε το στομάχι.
Να 'σαι καλά που μας έκανες να ... θυμηθούμε
(φάνταζομαι δεν θα έχεις αντίρηση να το ανα-δημοσιεύσω?)
Καλή Ανάσταση

demetrat είπε...

όχι βέβαια γιούχου!
κόπυ πέηστ ελεύθερα.
δ

antidrasi+sex είπε...

Και εγώ...
Ήρθα από του Καφάτου.
Και ήθελα να ανεβάσω κάτι για την ημέρα, και ας ήμουν αγένητος μέχρι να πέσει και η χούντα...
Θα στο κλέψω και εγώ λοιπόν...
(και αν δε θες, μου χτυπάς και το κατεβάζω πάραυτα)

Ανώνυμος είπε...

Στην αυλή του σχολείου απέναντι παίζαμε μπάλα! Ήρθαν οι φαντάροι και μας έδιωξαν! Δεύτερη καμπάνα από τον πατέρα! (η πρώτη γιατί χάρηκα που δεν είχαμε μάθημα)
Σιγά σιγά η αυτοοργάνωση: το στακάτο σήμα του BBC και Ακούτε τη Ντοϊτσε Βέλε από την Κολονία, μάθαμε και τη Φωνή της Αλήθειας! όλα μαζί και ταυτοχρόνως! σχόλια και αναλύσεις. Τραγούδια του Μίκη από την Ολλανδέζα(;) τραγουδίστρια.

Demetrat το κείμενό σου τέλειο!

antidrasi+sex είπε...

test?

demetrat είπε...

τελικά τα κατάφερα και μπήκα.
ανώνυμος
Νομίζω πως δεν ήταν Ολλανδέζα, ήταν Φινλανδέζα που τραγουδούσε και στη Σουηδία.
το όνομά της , Άρια κάτι δύσκολο πάντως μετά.

demetrat είπε...

σεξοαντίδραση
σιγά μη σου χτυπήσω γιά να το κατεβάσεις.
:)

antidrasi+sex είπε...

Και όση ώρα εσύ κατάφερνες να μπεις, με τη βοήθεια των...τανκς, εγώ σου έγραφα σεντόνι οδηγιών!
Χεχεχε, δεν πειράζει, θα σου χρειαστεί άλλη φορά, κράτα το το σκονάκι.

HappyHour είπε...

Κι έμενα ο αντιδρασεξ με τραβηξε εδώ, πολύ ωραίο το κείμενο...
Δύσκολα τα χρόνια εκείνα,πέτρινα...
Εγώ βέβαια ούτε σπερματοζωάριο δεν ήμουν τότε αλλά πάντα με συγκινούσε εκείνη η επόχη, ειδίκα η εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Και τώρα χούντα έχουμε απλά δεν είναι με τη δύναμη των όπλων,όποτε δεν είναι χούντα είναι δικτατορία, είναι με τη δύναμη του χρήματος και της διαφήμισης. Και μη μου πει κανείς ότι δεν είναι κιτς η πολιτιστική μας ταυτότητα ! Ή ότι η τηλεόραση έχει μεγάλη διαφορά από τότε.

demetrat είπε...

Συμφωνώ μαζί σου κάργα.
Τώρα αισθάνομαι πιό πέτρινα και πιό δύσκολα.
Γιατι πρέπει να καταναλώνομαι διαρκώς γιά να ανακαλύπτω τον εχθρό μου παντού.
Τότε τουλάχιστο ξέραμε.
Οι εχθροι ήταν συγκεκριμμένοι.
Τους πολέμαγες ή όχι.
Γιαυτό και σήμερα είναι πολύ δύσκολο να μαζευτεί πλήθος στο δρόμο.
Όσο γιά την τηλεόραση,ίσως δεν μπορείς να το φανταστείς, αλλά όχι , δεν ήταν καλύτερη , ήταν ανύπαρκτη σχεδόν, και ο Μαστοράκης βασίλευε.
Δυστυχώς εμείς(κυριολεκτώ, εννοώ τη γενιά μου) επιτρέψαμε στους δούρειους ίππους της χυδαιότητας και του δεβαργιέσαι να αλώσουνε τα σπίτια μας και τις ζωές μας.
δ

antidrasi+sex είπε...

Ψηλά το κεφάλι ρε!
Σκατά είναι τα πράγματα, αλλά είμαστε αρκετοί και με μάτια, αυτιά και πληκτρολόγια ανοιχτά και φλογισμένα.
Και όταν θα χρειαστεί, θα βάλουμε και στο δρόμο φωτιά.
Μη σας παίρνει από κάτω, εδώ είμαστε και θα μας βρίσκουν μπροστά τους.

fpboy είπε...

συνχαρητήρια για το κείμενο.

LeftG700 είπε...

Ωραίο ορέ Δήμητρα, ωραίο!Όπως όλα τα βιωμένα... Να 'σαι καλά! :-)


Τα λέμε


ΥΓ Εμείς το βιβλίο δεν το ξέρουμε. Ένας έχει δει την ταινία πριν 2-3 χρόνια στη ΝΕΤ και μας έκανε "περιγραφή"...

demetrat είπε...

λέφτηδες
έτσι που μου την είπατε, με τόση σιγουριά, πίστεψα πως τόχετε διαβάσει τουλάχιστο από δυό φορές ο καθένας.
:)
δ

LeftG700 είπε...

Μας είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το δίλημμα που αντιμετώπισε η κοπελιά. Για να τα λέμε όλα, μας έπιασε σύγκρυο... Και αποφύγαμε να πολυσυζητήσουμε αυτό που σκεφτόμασταν όλοι:

"Αλήθεια, εμείς τι θα κάναμε στη θέση της;".


Άιντε... καλό βράδυ.