3 Νοεμβρίου 2008

εικόνες φθινοπώρου


προστάτης οικογενείας

Η λεγόμενη αίθουσα αναμονής.
Ένα κεφαλόσκαλο με 5 καρέκλες ενωμένες,γωνιακές.
Είναι ακόμα ένας που έχει τον πατέρα του μέσα ,και έμαθα πως ο γέρος θέλει ειδικά αυτόν να τον έχει σούζα, και κανέναν άλλον από τα άλλα τρία αδέρφια.
Και μία , που μου λέει πως έχει μιά μαϊμού , και έχει εδώ τη μάννα της.
Όχι γιά προστάτη, γιά χολή.
Όχι τη μαϊμού.
Τη μάννα.
Άργησα να το καταλάβω ,επειδή νόμιζα πως εδώ έρχονται μόνο προστάτες.
Την κοιτάζω .
Μου φαίνεται για 70.
Μα πόσο είναι η μάννα της;
Μετά την ξεχνάω πάλι και ξανατσιτσιρίζομαι μ' αυτό το "παππούς" που είπε εκείνη η κάργια, η πενηντάρα, η χοντροκώλα (και χαμηλοκώλα σημειωτέον), η ξεβαμμένη , η λιγδιάρα, η μίζερη,η νοσοκόμα.
Ποιός παππούς της λέω κιέψαχνα στο θάλαμο.
Μου δείχνει το μπαμπά.
Ο πατέρας μου;
-Ε! μου κάνει 76 χρονών είναι , πως να τον πω.
-Να τον πεις κύριο της σφύριξα με το δηλητηριώδες ,το γιά σπέσιαλ περιπτώσεις.
Ο Παντελής με την λουλού σαβανωμένη και καλωδιωμένη δε μίλησε, αλλά το καταφχαριστήθηκε το ημίχρονο.
Μετά το ξανασκέφτηκε ως κοινός πολίτης και σκιάχτηκε.
-Θα με παρατήσει εδώγια, μου λέει ανάσκελος όπως ήταν.
-Μη σε νοιάζει ,θα είμαι εγώ εδώ και μετά θα έρχεται η αποκλειστική.Αυτή,έτσι κιαλλιώς περαστική είναι.
-Καλά εγώ, μου λέει σε κάποια αλλαγή που τούκανα, είμαι κι 76 χρονών.
Αυτόν τον κακομοίρ' εκεί στ' γωνία τον λυπάμαι και μου δείχνει με τα μάτια τον απέναντι.
-Πολύ πεταχτή είν' αυτή η γυναίκα τ'!!
Την περισκόπισα με τρόπο .
Μιά ζουμπουρλού ξανθιά.
Πρόλαβε και το τσεκάρησε πάντως, καμάρωσα.
............................
Μαϊμού;
Τι είπ' αυτή;
Πως έχει έχει μιά μαϊμού για κατοικίδιο.
Και ειναι και γκαστρωμένη.
Την κοιτάζω καλύτερα.
Μου κάνει τα σκέδια πώς η μαϊμού της κλέβει τα κραγιόνια και τις σκιές ,πως πασαλείβεται, γιά να με κάνει να αγαπήσω το μαϊμουδάκι-έβρυο ,γιά να μου το πασάρει όταν γεννηθει.
Όσο την κοιτάω τόσο σιγουρεύομαι πως η μαϊμού της , την βάφει κι αυτήν.
Μωρέ λες νάναι η ίδια αυτοπροσώπως που πουλάει το παιδί της;
"Ελπίς"!
Όνομα και πράμμα!
Ελπίζεις να ξεμπλέξεις από κει με το που περνάς το αριστερό πόδι πάνω απ το κατώφλι και πριν το ακουμπήσεις στο μάρμαρο .
Ελπίζεις να μη σου πέσει τίποτα στο κεφάλι καθώς αναζητάς το τέλος της ρωγμής που ξεκινάει απ το ταβάνι και συναντιέται με τη γωνιακή κολώνα.Χαιρετιούνται, και η ρωγμή συνεχίζει το μακρύ ταξίδι μέσα στο σοβά.
Ελπίζεις σήμερα να υπάρχουν αρκετοί οροί, γιά να κάνεις τις αλλαγές.
Ελπίζεις να τελειώνεις σήμερα με τη λειτανία  των κάτουρων.
Κάθε είκοσι λεφτά πηγαινέλα.
Ελπίζεις να μη τελειώσει πάλι το μπεταντίν και πλυθείς με την υπόλοιπη ελιξίρ.
Ελπίζεις να φύγει αυτή η ξευτίλα επιτέλους.
Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής,δεν έχεις κάνει και καμμιά εκπαίδευση γιά να πασπατεύεις το πουλί του πατέρα σου, ούτε εκείνος να του το πασπατεύεις εσύ.
-Μην στεναχωριέσαι μωρέ μπαμπά, δε φαίνεται τίποτα....Κάτι γάζες τυλιγμένες βλέπω, μιά έξοδο με καθετήρα βλέπω, και δεξιά ένα άλλο παράρτημα σαν τάφ.
-Εμ τότε , αυτό δεν είναι πούτσα !
είπε με κείνο το δασκαλίστικο ύφος το κάτω απ' το μουστάκι του.
-Πολύμπριζο είναι.
Κιέτσι ,αφού το σιγουρέψαμε πως το ασπροντυμένο πράμμα εκεί χαμηλά είναι πολύμπριζο,και κατόπιν τούτου ούτε αυτός πιάνει τίποτα, αλλά ούτε και γω βλέπω, ηρεμήσαμε αμφότεροι .
..........................
Τον ακούω που απαντάει στα τηλέφωνα:
-Ναι ναι , αυτή η παλιομαϊμού, (γιά μένα λεέι, όχι για τη μαϊμού της κυρίας) με κορόϊδεψε.
-Ναι ναι, μούειπε πως θα μου κάνουν απ τη μέση και κάτω νάρκωση.
ΑΛΛΑ ΜΕ ΝΑΡΚΏΣΑΝΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟΝ!!!!!!!.
(Τόδα εγω το όνειρο,πως με δείχνανε λέει την καταδότρια, και με πήραν οι πατριώτες να με κουρέψουν.)
Μάλλον δε θα με συγχωρέσει ποτέ γιαυτό.
Μα θα τόχει επαναλάβει ίσα με είκοσι φορές.
Τόχει μάθει όλο το σόϊ,όλος ο θάλαμος,οι διπλανοί θάλαμοι,οι συγγενείς τους στην Αθήνα , οι συγγενείς τους στο χωριό, καί όλη η παρέα του καφενείου.
- Μπαμπά, δεν γινόταν αλλιώς.Εσύ με το άγχος που σε δέρνει θα ήσουνα με το κεφάλι όρθιο , να τσεκάρεις τους γιατρούς αν το κάνουνε καλά εκεί κάτω το σύστημα.Αναγκάστηκαν οι άνθρωποι να το κάνουν.
Άδικος κόπος.
Ούτε που καταδέχτηκε να με κοιτάξει.
Η ιστορία είναι πως, επειδή φοβότανε την αναισθησία, του φέραμε και την αναισθησιολόγο επιτόπου, να του εξηγήσει πως θα του κάνει επισκληρίδιο , και όλα θα πάνε μιά χαρά.....Του έδωσε και τις οδηγίες που έτσι κιαλλιώς τις είχε ακούσει από τους άλλους.
-"Μετά το χειρουργείο, θα μείνετε 24 ώρες ξαπλωμένος ανάσκελα".
Και του τη φέραμε την τελευταία στιγμή.
Μα δε με δέρνανε καλύτερα!!!!!!!!!
Τέζα λέμε.
Ανάσκελα.
Ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς.
Να κοιτάει τον ουρανό.
Ούτε τα μάτια δεν κούναγε δεξιά και αριστερά.
-Ρε μπαμπά, αυτό ήτανε για αν έκανες την την άλλη την αναισθησία.....Εσύ τελικά έκανες γενική....
Ακούνητος αυτός!
Πήρε φόρα και γιά το άλλο 24ωρο.Έτσι, για νάναι σίγουρος λέει.
"Σε παρακαλω Ελενάκι μου", τρέχω στην αναισθησιολόγο, " πέστου και συ".
Δεν αντέχω άλλο να τον βλέπω άγνωστο στρατιώτη.Αγριεύομαι.
-Κύριε Παντελή μου , μπορείτε να σηκωθείτε στο κρεββάτι, δεν χρειάζεται να είστε ανάσκελα.Σας κάναμε άλλο είδος αναισθησίας.
-Ά ναι; της κάνει ο αθώος ανήξερος.Καλά που μου τόπατε γιατρέ.
Μεσ' τη γλύκα και την τσιριμόνια με την Ελένη.
-Καλά , και συ γιατί δε μούειπες τίποτα τόσες μέρες ; γυρνάει σε μένα.
Πάω έξω γιά τσιγάρο,πριν τον σφάξω .
Μόλις πήρε ύψος ,έκατσε στον κώλο του και έχασε το ύφος του ψόφιου κοριού, άρχισε να δουλεύει τους διπλανούς.
Με πληροφόρησε την επόμενη για όλους στο θάλαμο.
Γιά τον καημένο τον πιτσιρικά τον απέναντι που έσπασε το πόδι του , και χάνει τη δουλειά του.
Επίσης το σιγουρέψαμε πιά, πως η γυναίκα του κακομοίρη ,η πεταχτούλα ντε, θα του το βάλει το κέρατο. Σάνβουαρ. Και γρήγορα.
Την τρίτη μέρα, ήταν η μασκώτ του θαλάμου.Και των διπλανών επίσης.
Έβγαινα κρυφά πιά να καπνίζω στις γωνιακές καρέκλες του κεφαλόσκαλου, , γιατί η ίδια η μαϊμού αυτοπροσώπως παραφύλαγε, και ήθελε να τον γνωρίσει οπωσδήποτε.
Την τέταρτη τούδινα και χαιρετισμούς απ τους συνοδούς των διπλανών θαλάμων.
Προλάβαμε και φύγαμε πριν μας κάνουν και κάνα προξενειό και έχουμε δράματα.
Πέρασαν πόσα χρόνια;
Δεκατέσσερα ε;


17 σχόλια:

ΠανωςΚ. είπε...

Υπάρχει ένα τραγούδι, δεν ξέρω αν είναι του γούστου σας, αλλά μπορείτε να το δείτε/ακούσετε εδώ, που λέει "The saddest thing that I’d ever seen
Were smokers outside the hospital doors"...

(γαμωνοσοκομεία)

demetrat είπε...

Με άρεσε πάρα πολύ.
Μα πάρα πολύ.
Γιά βγές λίγο στο παραθύρι σου.
δ

syneas είπε...

Δηλαδή τώρα ο κυρ-Παντελής είναι στα 90;
Γέλασα πολύ και ελπίζω να μην παρεξηγηθείς επειδή η όλη ιστορία είχε και το δράμα της, όσο νάναι…
Το μουσικό κομμάτι καλό και το απόλαυσα.

Κούκος είπε...

Eξαιρετικό!
Τόσο αληθινό και τόσο ανθρώπινο... Το απόλαυσα μέχρι τη τελευταία του τελεία.

βιολιστης στη στεγη είπε...

Κι' αυτές οι νοσοκόμες... Πάντα ίδιες, μά πάντα ίδιες...

demetrat είπε...

syneas
Ίσα-ίσα γιατί να σε παραξηγήσω, ακριβώς αυτό έκανε κι ο Παντελής.
Μας έμαθε να διακωμωδούμε τις σοβαρές καταστάσεις γιά να τα βγάζουμε πέρα.

δ

demetrat είπε...

Κούκος.
Αλήθεια είναι.
Και η κυρία με τη μαϊμού , με παραφύλαγε κανονικότατα.
δ

demetrat είπε...

βιολιστής
Ναι ρε γαμώτο, ούτε μία γιά δείγμα δεν έχω βρεί νάχει άλλο ύφος.
δ

Darthiir the Abban είπε...

Πολύμπριζο!!!

LOL!!!

(θα γελάω μέρες...)

faraona είπε...

Οργιο ο κυριος Παντελης!
Ζωη να εχει!

την καλησπερα μου

demetrat είπε...

Darthiir the Abban
έτσι ακριβώς.γιά γέλια.
Ευτυχώς μας έμειναν και αυτά ακόμα.
δ

demetrat είπε...

faraona
καλώς ήρθες κορίτσι μου , και να με συγχωρείς που δεν το ξεκαθάρισα απ την αρχή .
Ο κυρ Παντελής δυστυχώς δεν τα κατάφερε να πάει στα 90 , σταμάτησε στα 88.
(κέρκυρα;)
δ

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Ελπίς, ε; Λύπη και οδυρμός.
Εγώ έχω κάνει θητεία στο διπλανό, στον «Άγιο Σάββα» και στους δύο γονείς. Ευτυχώς που υπήρξαν χέστηδες και προσεκτικοί και τους έχω ακόμα.

demetrat είπε...

Σκύλε,
Τί να σου λέω, μου είχανε σκάσει τα χέρια απ την απολύμανση.
Αμ δεν σε ήξερα τότε, να πίνουμε μαζί τους καφέδες.μόλαχε .... η μαϊμού

spinachvatican είπε...

και 14 κόμμεντς. ουπς 15

patsiouri είπε...

Αχ αυτές οι θητείες...
Και οι νοσοκόμες...
Πάντα οι νοσοκόμες...
Αν και στην περίπτωσή μου εγώ ήμουν το τέρας.
Σίγουρα θα προτιμούσαν να νοσηλευουν τη μαιμού...

Spy είπε...

O πατέρας σας είχε προφανώς το καλύτερο αγχολυτικό - καταπραϋντικό - παυσίπονο: το χιούμορ, Διότι με λίγο χιούμορ και λίγο αυτοσαρκασμό, κάθε δύσκολο γίνεται ξεπεράσιμο και περαστικό. Και αν μη τι άλλο, υποφερτό.

(το πολύπριζο ήταν όλα τα λεφτά!)