7 Νοεμβρίου 2008

ο Σπίθας








Τον Σπίθα τον βγάλαμε Σπίθα γιατί ήταν μονίμως πεινασμένος.
Τον έφερε η Κική στο σπίτι 20 ημερών γιά τις διακοπές του Πάσχα, και έμεινε.
Η Κική γενικώς έφερνε διάφορα ζώα ,- που βαριότανε να τα φροντίζει-, στο σπίτι ποντάροντας στο λιώσιμο το δικό μου όταν τα έβλεπα.
Έτσι έφερε και αυτή τη μαύρη κηλίδα που έτρωγε ακατάπαυστα .
-Παιδάκι μου γιατί χλαπακιάζει έτσι; τής είπα ανήσυχη μιά μέρα.
-Δεν είναι τιποτα μαμμά, ήταν το πιο μικρά απ'τ' αδέρφια του ,και ποτέ δε χόρτασε γάλα απ' τη μάννα του.
Του πήρα πιατάκια, του πήρα κρεββατάκι ,του μαγείρευα κάθε μέρα του έβαλα και μιά κουβερτούλα.Αλλά η πείνα πείνα.Του γέμιζες το πιάτο. Όρμαγε αυτό, και όταν έβλεπε το πρώτο μεγάλο κενό απ' τη μέση και κάτω, συνέχιζε να χλαπακιάζει κλαίγοντας.
-Παιδάκι μου, μου δε μπορω άλλο να το ακούω να σκούζει 3 φορές τη μέρα σαν να προκειται να το εγκαταλείψουμε στο δάσος.
Ώσπου μιά μέρα, γέμισα ένα ταψί φαϊ, και του τόβαλα μπροστά του.
Έ, μέχρι να καταφέρει να δει άδειο το μισό ταψί , είχε σκάσει.
Αυτό ήταν ,και τελειώσαμε με το ψυχικό τραύμα της πείνας που κουβάλαγε παιδιόθεν.
Απ' το πολύ φαί πιά , είχε γίνει ένα μπαλλάκι μαύρο ,με τέσσερα πόδια, που έσερνε την κοιλιά του στο χορτάρι-όταν κατάφερνε να σταθεί στα πόδια του-.
Μόλις απόσωνε , το παίρναμε το αποθέταμε στα τέσσερα στην μέση της αυλής .
-Χέσε τώρα κακομοιρη τούλεγε η Κική, αλλιώς φαί άλλο δεν έχει.
Το κατάλαβε αμέσως.



Κιέτσι το μανουβράραμε μέχρι που άρχισε τα χοροπηδητά.
Η μαύρη κηλίδα μετά από μιά σύσκεψη στη βεράντα οικογενειακή στην αρχή , και με μιά ευρύτερη συναίνεση φίλων αργότερα, προσπαθούσε επι 2 βδομάδες να αποχτήσει όνομα.
Το "αράπης" το αποκλείσαμε διότι δεν ήτο πολιτικώς ορθόν.
Το "γύφτος" επίσης. Αν και πολύ μας άρεσε.
Το "Πάκο" το απορρίψαμε γιατί κλαίγαμε ήδη έναν απαχθέντα Πάκο.
Ρίχτηκε και το "σκεμπές"στο τραπέζι αλλά ήταν λίγο άηχο.
Τελικά εκεί επί τόπου , και εν μέσω πείνας, φαγητού, και σκουξίματος, τους είπα δημοκρατικότατα πως το αβάπτιστο ,θα βαφτιστεί Σπίθας εκ του μικρου ήρωος, και τέρμα.Κι ετσι ο Σπίθας μεγάλωνε στο χορτάρι μας.
Με το ελεύθερο να μπαινοβγαίνει όποτε ήθελε παρέα.
Το βράδυ έμπαινε στο σπίτι γιά ύπνο.(γιά να γλυτώσουμε τα φολιάσματα τα οποία τα είχαμε περάσει με σκύλο ονόματι Τάλγκο.)
Του αλλάζαμε το λουρί κάθε δεύτερο μήνα γιατί γινόταν ένας ομορφος σκύλαρος, με μαύρο γυαλιστερό τρίχωμα που επειδή μας αγαπούσε πολύ τον είχαμε συνέχεια όρθιο απάνω μας , να μας λασπώνει τα ρούχα και να μας σαλιώνει τα μούτρα.
Μας αγκάλιαζε κιόλας με τα δυό του μπροστινά πόδια.
Ερχόταν δίπλα μας κάθε που ήθελε να δείξει τη χαρά του και μας πάταγε το πόδι με το πέλμα του , ενώ ο κώλος του πηγαινοέρχονταν μαζί με την ουρά του δεξιά κιαριστερά.
Είχε και διάφορα ύφη γιά κάθε περίσταση:
Το ύφος "χέσε ψηλά κιαγνάντευε" όταν έκανε τον κουτό.
Το ύφος "κακομοιριά κι ορφάνια" όταν περίμενε δίπλα στην καρέκλα σου να του δώσεις κανά κόκκαλο.
Το ύφος "γαμώ και δέρνω", όταν τον έπαιρνες αγκαλιά.
Το ύφος "αυτός ο νοικοκύρης είναι δικός μου και δικός μου", όταν ερχόταν κανένας φίλος.
Χωνόνταν ανάμεσά μας έτσι και μας έβλεπε αγκαλιασμένους γιατί ήθελε κιαυτός.
Ήθελε επίσης να μαμίσει το μικρό το κανίς του σπιτιού.
Μιά γριά γεροντοκόρη-κακιασμένη- παρθένα - χάϊλάντερ,που τον κορόϊδευε επειδή είχε άλλες εξουσίες αυτή επί του καναπέως και του κρεββατιού μας.
Τα βράδυα άλλαζε φωνή και γάβγιζε αντρικεία.
Ευτυχώς που είχε γίνει τεράστιος.
Όταν σηκώνονταν όρθιος μπροστά στη καγκελόπορτα, κανείς δεν έβλεπε τον κώλο και την ουρά του από πίσω που έκανε χαρούλες και σκούπιζε τα τσιμέντα.
Όλοι νόμιζαν ,μηδέ του τύπου που μετράει τη ΔΕΗ (ειδικά αυτός ήταν και ενοχικός),πως θα τους έκανε κομμάτια.
Μέχρι που τον αφήσαμε γιά λόγους ανωτέρας βίας σε ένα μαγαζάκι απ αυτά που τα λένε ξενοδοχεία σκύλων.
Μας έπαθε λεϊσμανίαση.
Κλάμαααααα ,κατάρεεεεεεεες,αναθέματαααααααα.
Τον πήγαμε στο γιατρό .
-Ευτυχώς -μας είπε αυτός-, είναι στην αρχή η αρρώστια .
-Θεραπεία με ενέσεις αλλά πονάνε πολύ.
-Ή με χάπια αλλά θα πάρει χρόνο.
-Με χάπια,με χάπια.
Και πήρε 1μισο χρόνο.
Μαγειρευτά κάθε μερα ο Σπίθας γιατι δεν ανεχότανε τιποτα άλλο το στομάχι του.
Τα φάρμακα ερχόταν και τα έπαιρνε απ' τη χούφτα μου, κανονικά μετά το φαγητό.
Έτσι είναι τα σκυλιά.Ξέρουν πότε θέλεις το καλό τους.
Ήρθε κιέγινε δύο χρονών.

Ένας σκύλαρος κούκλος.
Πιστέψαμε πως τη γλύτωσε
Πέρασε κιάλλος χρόνος
Πέρασε κιάλλος
Ο Σπίθας ομόρφαινε το σπίτι και την καρδιά μας.
Μόνο που κάθε άνοιξη ο μαλάκας μας ξύπναγε στις 4 τα χαράματα,γιατι νόμιζε πως οι σκαντζόχοιροι δεν τον παίζουν.
Το πρωϊ του βάζαμε λάδι στη γλώσσα που ηταν γιομάτη αγκάθια.
Ξεχάσαμε πως είχε αρρωστησει.
Του Σπίθα του άρεσε να ξαπλώνει τα καλοκαίρια κάτω απ τη μεγάλη μανόλια στη μέση της αυλής και να κοιτάει προς τη θάλασσα.

Απλωμένος όσο παίρνει.
Καμμιά φορά σήκωνε τη μουσούδα ψηλά και μύριζε τον αέρα.
Ώσπου μιά μέρα του Νοέμβρη σταμάτησε να θέλει να φάει και να πιεί.
Τον ταίζαμε αγκαλιά , κιαυτός στην αρχή μας κοίταζε με το βλέμμα "γιά σένα το κάνω μόνο" ,και κατέβαζε καμμιά μπουκιά.
Του βάλαμε και την μωρουδιακή του την κουβέρτα να κοιμάται απάνω στη μεριά της κουζίνας που προτιμούσε.Όταν είδαμε πόσο ντράπηκε που κατουρήθηκε, τον παίρναμε αγκαλιά και τον βγάζαμε έξω.Γιατι είχε αξιοπρέπεια, και δε θέλαμε να τη χάσει.
Εκείνος το περίμενε κάθε μέρα.
Ετσι είναι τα σκυλιά.Ξέρουν τι πάει να πεί αξιοπρέπεια.
Πήγε καμμιά 20αριά μέρες έτσι.
Ώσπου μιά μέρα σηκώθηκε και βγήκε ξανά στον κήπο.
Και πέθανε εκεί.
Δεν είχε τη δύναμη να ξαναγυρίσει μέσα.
Μάζεψε όση του απόμεινε , και έκανε τη μικρότερη απόσταση που μπορούσε.
Σύρθηκε κάτω από το παράθυρό μου,όσο πιό κοντά γινόταν.
Τον βρήκαμε με το κεφάλι πάνω στο τοιχάκι κάτω απ το μπαλκόνι.
Δεν είχε άλλο πιό κοντά να πάει.
Στην αρχή δεν θέλαμε να βγαίνουμε έξω , γιατί η εικόνα της αδειανής καγκελόπορτας χωρίς το Σπίθα απο πίσω να μας περιμένει τα βράδυα, μας έλειπε τόσο πολύ που κλαίγαμε ασταμάτητα.
Μετά βγαίναμε αλλά πάλι κλαίγαμε.
Μετά βγαίναμε , σταματήσαμε να κλαίμε, αλλά νομίζω πως ο καθένας ξεχωριστά σκέφτονταν το Σπίθα και έκλαιγε από μέσα του.
Μετά δήλωσα στο Νίκο:
-Εγω σκυλί δεν ξαναβάζω στο σπίτι.
-Ούτε και γώ .
Μου δήλωσε και κείνος.
Γνωστοί και φίλοι μας λέγανε για διάφορα κουταβάκια κατά καιρούς.
Αρκετοί μας είπαν , ε! πάρτε ένα άλλο και σεις, να σας περάσει.
Δήλωσα στο Νίκο:
-Σκατά.
-Και σαν τι θα μπορούσε να αντικαταστήσει το Σπίθα.
-Τίποτα. Μου δήλωσε και κείνος.
Από τότε πέρασαν 4 χρόνια.
Ο Σπίθας παραμένει αναντικατάστατος .
Το σπίτι χωρίς σκυλί.
Και η ζωή μας επίσης.
Εμείς δυστυχώς με καθαρά ρούχα.
Και η μανόλια στη μέση του κήπου ,έχει παρέα κάτω απ τα κλαριά της το Σπίθα που κοιτάει τη θάλασσα .




(ελπίζω πως και η Νταγιού θα έχει γιά παρέα το Σπίθα.Ήταν πολύ κύριος.

40 σχόλια:

Darthiir the Abban είπε...

Με τον ήρωα (αν και σύνδεση δε βλέπω) το διόρθωσες λίγο, γιατί το να βγάλεις σπίθα κάποιον επειδή πεινάει συνέχεια...

Το σκεμπές πάντως του πήγαινε :p

demetrat είπε...

πώς φαίνεται πως είστε κάτι δεκαετίες μικρότερος αγαπητέ άραψ.
Ο Σπίθας ήταν ο σύντροφος του παιδιού-φάντασμα ,του μικρου ήρωα δηλαδή , του Γιώργου Θαλάσση μ άλλα λόγια, που δεν χόρταινε ποτέ.
δ

Darthiir the Abban είπε...

A...
Ούτε εκείνος χόρταινε;
Ε....
Ώρες ώρες με απατά κι η μνήμη μου, μη νομίζεις...

(μικρό είν' το μάτι σου :p)

Giannis Kafatos είπε...

καλημέρα, με ψυχοπλάκωσες πρωινιάτικο! όμως για να πω κι εγω την παρολα μου οι "σπιθες" της ζωής μας είναι μοναδικά κομμάτια που δεν αντικαθιστώνται.
όχι, όχι τελικά δεν με ψυχοπλάκωσες πρωινιάτικο! Δεν καταλαβαίνω γιατί να θεωρούμε ότι μας ψυχοπλακώνει να ακου΄με την ίστορία δύο φίλων!
Μεγάλη μούρη ο ΣΠίθας σου!
καλό πρωινό!
www.u-hoo.gr/gianniskafatos

Σπίθας είπε...

Πάει ο...Σπιθάκος;
Κρίμα :(
Τ'αγαπώ πολύ τα σκυλιά, πολύ!

demetrat είπε...

Darthiir the Abban
άσε καλέ που δεν έχς μνίμ!
Πες καλύτερα πως δεν είχαταν περίπτερα στην Πάργα :)))
δ

demetrat είπε...

Giannis Kafatos
ναι μεγάλη μούρη , και το κυριότερο, αναντικατάστατη.
Χαίρομαι που τελικά το είδες έτσι.
δ

demetrat είπε...

σπίθας
καλώς τα μάτια του τα δυό.
εσύ από πού το πήρες το όνομα;
φτιάξε μου τη μέρα!
δ

DIONYSOS είπε...

Σκυλίσια ζωή,γεμάτη καρδιά και στομάχι,εξυπνάδα και αφοσίωση, τα δυσεύρετα στην αγέλη των ανθρώπων!

syneas είπε...

Ευτυχώς ή δυστυχώς οι σκύλοι το πολύ που ζούνε είναι καμιά δεκαπενταριά χρόνια. Πρέπει λοιπόν ή να συνηθίσεις στην απώλειά τους και όταν πεθαίνει κάποιος να τον αντικαθιστάς με άλλον ή να μην ξαναβάλεις σκύλο στο σπίτι.
Πάντως -αν μου επιτρέπεις- θα σε συμβούλευα αντί σκύλου να πάρεις μια χελώνα που φτάνει τα 100 χρόνια, αν και θα μου πεις ότι η χελώνα ούτε γαυγίζει ούτε την ουρά κουνά… Ε, τι να κάνουμε, σ’ αυτή την παλιοζωή δεν μπορούμε να τάχουμε όλα!
Πάντως, ξέχωρα από όλα αυτά, κατάφερες να με μελαγχολήσεις (όμορφα) με την ιστορία του σπίθα.

aKanonisti είπε...

Πολύ όμορφη σκυλούμπα...
Οποιος δεν είχε ΄σκύλο... δεν μπορεί να νιώσει την απώλεια..
Κρίμα που πέθανε νωρίς...
Και να ξέρεις πως κάποτε.. θα σου λείπει τόσο πολύ το σκυλί.. που θα ξαναπάρεις...
Είναι ο απόλυτος φίλος...
(δάκρυσα στο τέλος... γιατί έχω χάσει και εγώ λατρεμένο σκυλι...)

demetrat είπε...

Διόνυσε
Δεν είναι που είναι δυσεύρετα,δεν ξέρω πιά άν θέλω και να ψάξω σ' αυτήν την αγέλη που λες.
δ

demetrat είπε...

Ακανόνιστη
Μπααααααααα, δεν το βλέπω.
Βλέπεις ο Σπίθας ήταν το πέμτπο σκυλί που μπήκε στο σπίτι.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που αποχτήσαμε φίλο με ουρά.
Αλλά αυτός ο σκυλούμπας(του πάει) που λες,που παρόλο οτι έχουν περάσει 4 χρόνια από τη μέρα που πέθανε,μου λείπει πάρα πολύ γιά να βάλω άλλον στη θέση του.

demetrat είπε...

syneas
Μακάρι να ζούσε 15 χρόνια, μονο 5 τον κράτησα .
Σιγά τι της ζητήσαμε της παλιοζωής.
Τουλάχιστο να κρατησει τους κανόνες της.
Αλλά βλέπεις,και εκεί πανωτόκια ζητάει.
χελώνα;;; και πως θα παίζουμε μπάλα καλέ;
δ

patsiouri είπε...

Σου στέλνω μέηλ...

Σπίθας είπε...

Μου "τόδωσαν" στα 14μου :)
Καθηγήτρια...
Δεν με φώναζε με το όνομά μου, μάλλον επίθετο (τα μπέρδευε ) και μούμεινε:)

Μετά το καθιέρωσε, λέγοντας :
"πετάς σπίθες"...

@ patsiouri

θέλω κι'εγώ μέηλ!!

Darthiir the Abban είπε...

Είχαμαν και τα διαλύσαμαν ;)

βιολιστης στη στεγη είπε...

Αχ βρε love-love συμπεθέρα! Τον χαζεύω στις φωτογραφίες και...
(Πάντως χαμογελάω άμα σκεφτώ τον Παντελή με τον Σπίθα βόλτα στο Παράδεισο και την Μανταμ ντε Μποβαρύ με τη Νταγιού, τα δύο χρυσοζεύγαρα παρέα!)...

demetrat είπε...

Πατσιούρι
Το διάβασα, και σου έστειλα και γω.
οσονουπω θα σου στειλω και φωτογραφίες.
φιλούρες.
δ

demetrat είπε...

Σπιθας.
Γιά μιά στιγμή έλπισα πως έτρωγες και συ πολύ.
Καλό είναι όμως να πετάς και σπίθες.
:)
δ
(είσαι και ζηλιάρικο)

demetrat είπε...

καμηλιέρης
καλά βρέ αθεοφοβο, ούτε ένα γιά δείγμα δεν αφήσαταν;
δ

demetrat είπε...

βιολιστή
μπορει να μη συμπεθεριάσαμε στον εδώ κόσμο,αλλά δέσαμε καλό συμπεθεριό στον άλλονε.
Και να πινουνε ουζάκια ψιλοκουβεντιάζοντας και κοιτάζοντας τα ηλιοβασιλέμματα της γής ε;

Darthiir the Abban είπε...

Είδες τι αποτελεσματικοί που είμαστε;

Theogr ο κηπουρός είπε...

Να γιατί δεν παίρνω ζωντανά στο σπίτι, δεν αντέχω τις απώλειες.

demetrat είπε...

Darthiir the Abban
γεννήθηκες γιά την καταστροφή
δ

demetrat είπε...

Theogr ο κηπουρός
εγώ πάλι, πάντα είχα ζωντανά στο σπίτι και μάλιστα δύο δύο, αλλά ειδικά ο θάνατος του σπίθα , με διέλυσε.
δ

vangelakas είπε...

κι εγώ περίμενα κάναν ατρομητέστερο σκύλο!

Ioannis Skordopoutsoglou είπε...

α σιχτίρ βραδιάτικα...με έκανες σκατά...μη πάρεις άλλο σκύλο...

demetrat είπε...

Βαγγέλ'
εγώ δεν ήθελα τον ατρομητέστερο.
τον αγαπημενέστερο ήθελα.
δ

demetrat είπε...

Ιωάννη
αμ τι λέμε τόση ώρα.
Δεν ξέρω εγώ τι μελό είμαι;
δ

κούνελος είπε...

γιατί ρε κοπελιά το έκανες αυτό, τι σου 'φταιξα; θέλεις να ξαναρχίσω το κάπνισμα, αυτό θέλεις;

ωραίο blog, κ η κεφαλίδα γαμάει!

demetrat είπε...

ρε κούνελε , σου ορκίζομαι,δεν τόθελα.
Γονατιστή σε ικετεύω.
Δ

ο αποτέτοιος είπε...

όμορφα θα πρέπει να είναι εκεί πάνω (ναι, εκεί στο τρίτο συννεφάκι αριστερά όπως κοιτάτε) με τέτοιες προσωπικότητες που συχνάζουν εκεί.

beth είπε...

η ευαίσθητη πλευρά μιας ΜΕΓΑΑΑΑΛΗΣ επαναστατριας που αγαπάει τα ζωα
και εγω τα αγαπω αλλα εγω δεν επαναστατω

demetrat είπε...

αποτέτοιος
τώρα που το λές, κάτι βλέπω και γώ προς τα κει.:)
δ

demetrat είπε...

beth
Εχεις μέλλον εσύ μωρό μου.Το βλέπω εγώ.
δ

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Βρε, τον έρμο τον πεινάλα. Ο δικός μου είναι ολόιδιος (και με τα τέσσερα ύφη*) σε κανελί βερσιόν. Να σου τονε στείλω ένα μήνα για Leasing;

* συν άλλο ένα στις αντροπαρέες: το «δεν έκλασα εγώ, μην με κοιτάτε έτσι!»

demetrat είπε...

όποτε θές στείλτονα.
ΧΑ ΧΑ ΧΑ ναι έχεις δίκιο , μόνο που σε μας τόπαιρνε ο Μήτσος."δεν έκλασα εγώ,ο Σπίθας έκλασε"

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Κι ο Μήτσος λαμπραντόρ πρέπει νάναι, ε;

demetrat είπε...

έτσι νομίζω και γώ .
Γιαυτό και δε λέει να ξεκουνηθεί , μας φυλάει.
δ :)