17 Νοεμβρίου 2008

ένα δύο τρία πολλά Πολυ - τεχνείαα

.....................γιά κάψιμο.


Αφιερωμένο στους τριακόσους αναρχικούς και προβοκάτορες του νοέμβρη του 1973









Έχουν δοθεί ως αντιπαροχή τα πιό πολλά .
Έχουν πουληθεί τα υπόλοιπα.
Το μυαλό μου όμως έχει κολλήσει εκεί.
Σε κάτι που είχε πεί ο Μήτσος παλιά , στην αρχή.
Πως “Τελικά ,το πολυτεχνείο είναι μιά μεγάλη σαμπρέλα που τους χώρεσε όλους από κάτω.”
(εκτός από αυτούς που ήταν πραγματικά εκεί,και αρνήθηκαν τις ομπρέλλες των κομμάτων αργότερα. Σκέφτηκα τότε οργισμένη.)
Θυμάμαι την πρώτη-πρώτη μεγάλη πορεία το 1974 πριν τις εκλογές.
Η αφορμή για να μας πλακώσουνε στο ξύλο και στα δακρυγόνα επισήμως και δημοκρατικά.
Την είχε απαγορέψει ο θείο-Καραμανλής ,-γιατί λέει-, τόπεφτε ανήμερα των εκλογών και θα του τις χάλαγε.
Έτσι την μετακύλησε, λες κι ήταν εγκαίνια γκαλερύ .
Θα μου πεις γιατί έκλαψε και κανένανε αυτός;
Με τη συναίνεση τών κομμάτων βέβαια.
Με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ στη συναίνεση,γιατί πάντα βαρέως τόφερνε το πολυτεχνείο. Αφ' ενός γιατί ξεκίνησε μέ αλλους ,αφ'ετέρου ,γιατί και οι δικοί του δεν πειθάρχησαν στη γραμμή.
Μέχρι που το πήρε παραμάσκαλα ,αλλά του τη χάλαγαν γιά χρόνια ο Τζουμάκας,ο Λαλιώτης και ο Παπουτσής .(Ναι ναι αυτοί που υποψιάζεστε είναι.)
Απ' ό,τι λέγανε την επομένη οι εφημερίδες , εκείνη η πρώτη πορεία των “προβοκατόρων και αναρχικών” , θα είχε καμμιά 60αριά χιλιάδες κόσμο.
-Που πας σκύλα με το μωρό στην πλάτη -μούπε ο Παντελής πάντα μές στη γλύκα -, ανήμερα στις 17 σαν με είδε να μαζώνω ταγάρια, αμπέχωνα,τσιγάρα ,νερά και παιδί.
Ευτυχώς που τότε βρεθήκανε πολλοί γιά να κουβαλήσουν το μικρό.
Σάμπως και φανταζόμουνα όλα αυτά που γίνανε κατόπι;Το γλέντι το τρελλό με τα βαρελότα, και τον καπνό επί σκηνής; Νάναι καλά όπου και να βρίσκεται ο νταγκλαράς που έβαλε πλάτη ανάμεσα στο μπάτσο και την είσοδο της πολυκατοικίας.Προλάβαμε να χωθούμε μέσα και γλυτώσαμε.
Για χρόνια πολλά,μέχρι που η ξεφτίλα ήταν πιά χειροπιαστή ,  τρέχαμε συμπούρμπουλοι και ανελλιπώς στις πορείες της επετείου.
Ήταν βέβαια κι ο φίλος μας ο Γιάννης , έδινε και τη θέση του στη σημαία (προτού να γίνει προικιό ) να την κρατάει η Κική, όπου σαν το γύφτικο σκεπάρνι γκάνιαζε ό,τι θυμόταν γενικώς από σύνθημα, και διαπιστωμένο, είχε μιά καταπληκτική αντοχή στο περπάτημα, αρκεί να φώναζε κατι μαζί με πολλούς άλλους.
Οι πορείες τότε δεν ήταν αστείο πράμμα.
Ξεκίναγαν στις 12 το μεσημέρι , και τελείωναν το βράδυ.
Ξεκίναγες στις 3 το μεσημέρι απ το πολυτεχνείο φερ' ειπείν, και γιά να φτάσεις να πετάξεις το αυγό σου, τη μπογιά σου, τη μούτζα σου, το νεράτζι σου , τη χλέμπα σου τέλος πάντων στην πρεσβεία, έπρεπε να πάει 7 η ώρα...
Εκατομμύρια ο κόσμος Μαρία .
Βλέπεις, η Αθήνα ακόμα τότε είχε ενοχές .
Ο Μήτσος ως μικρότερος βολεύονταν στο σβέρκο μας, όπου και κάθεται ώς τα σήμερα. Αυτός όμως τουλάχιστο ξέραμε τι φώναζε:,
-λιβικιντσελο.*
Τούχε μείνει απ' τα σαββατιάτικα πάρτυ όταν χοροπηδάγαμε όλοι μαζί, η παρέα των Εξαρχείων.Έτσι τόχε πιάσει ,έτσι το είδε, έτσι ταφήσαμε.
Και σαν τι περίμενες μαντάμ έτσι που τα σουρνες τα μωρά από δώ κι από κει;
Μακρυά θάταν η Γένοβα;
-μαμμά μη με πάρεις τηλέφωνο γιατί θα παμε εκδρομή με τα παιδιά και μπορεί να μη πιάνει το κινητό είπες και συ μιά μέρα.
Και γώ όμως έ;
-Καλά παιδάκι μου , πάρε όμως μαζί σου και βαζελίνη ,σύρε στο φαρμακείο και ζήτα κανα αντισταμινικό, δεν ξέρω αν υπάρχει πια φενεργκάν,.λεμόνια, και κοίτα, άμα δεις και σου πρήζονται τα μάτια, βάλε βούτυρο κακάο από κάτω,ή αμα δεν έχεις λιπ γκλός , και αααααααααα , πάρτε τσιγάρα με φίλτρα μαζί σας, γιατί σπάτε τα φίλτρα και τα βάζετε στα ρουθουνια σας.Πάρτε και καμμιά μάσκα απ αυτές τις χειρουργικές.
Τόσα θυμόμουνα, τόσα έλεγα και γω
τόσα ήξερες τόσα έλεγες και συ.
-Καλά ,που το κατάλαβες,; μου είπες οταν τέλειωσαν όλα.
-Αμ' δεν είμαι και μαλάκας,  σούπα εγώ, μαννούλα είμαι απλώς.

Ά! Όλα κιόλα !Κάθε χρόνο το κάνω ανελλιπώς και με τά όλα του το μνημόσυνο.
Με το πρέπον του .Με τα σέα του .Με τα μέα του.
Απ' το πρωί το αρχίζω με αντάρτικα,(με πιάνουν καλύτερα το πρωί) .
Μετά με ριζίτικα.
Ανάμεσα στα ριζίτικα και το Θοδωράκη, ρίχνω μιά εκπαιδευτική με τις κασέτες πούχω μαζέψει τόσα χρόνια.
Μετά,εκεί στον επιτάφιο ,πάντα στο ίδιο τραγούδι,παρατάω το ξεσκονόπανο και ρίχνω την πρώτη ζεϊμπεκιά μπροστά στο έπιπλο με το μάρμαρο και τους προγόνους απάνω,να βλέπουν κι αυτοί τι σόϊ πράμμα έχουν αφήσει πίσω να τους εκπροσωπεί.
Και στην προσγείωση απ' το σάλτο, να ανανταριαζόμαστε όλοι μαζί.
Πρόγονοι, γυαλικά,πατώματα, ο καθρέφτης.
Και το σερβίτσιο το καλό.
............ κόσμος περνά και με σκουντά
στρατός και με πατάει........

Να μ' ακούει και όλη η περιοχή που ξελαρυγγιάζομαι σα νάναι το τελευταίο μου τραγούδι επί της γης.
Φάλτσο - ξεφάλτσο,προσωπικώς χέστηκα.

........ και να που ανασηκώθηκα , το πόδι στέκει ακόμα
φώς ιλαρό λεβέντη μου, μ' ανέβασε απ' το χώμα.


Και δόστου η γυροβολιά μέχρι να κουνιούνται τα σώψυχα ζωντανών και πεθαμένων,με το ξεσκονόπανο παρατημένο .
-Γιατί παίρνεις κάθε φορά και το ξεσκονόπανο; με ρώτησες μιά μέρα όλο απορία.
-Γιατί είμαι μιά οικιακά σου απάντησα.

.......σημαίες τώρα σε ντύσανε παιδι μου εσύ κοιμήσου
Κι εγώ τραβώ στ' αδέρφια σου και παίρνω τη φωνή σου.


Ά ρε χρόνια άτιμα, λαχανιάζω τώρα με τη γυροβολιά και το ξελαρύγγιασμα συγχρόνως. Αυτή η Παππαρίζου πως διάλο το κάνει ρε γαμώτο!!!!
Έχουνε εκπαιδευτεί και οι γειτόνοι τελευταία, ούτε που διαμαρτύρονται σαν τα πρώτα χρόνια.Σου λέει, η ζουρλή τα ξαναπήρε.Μέρα είναι θα περάσει , του χρόνου ξανά.Ζωή σε μάς .Και τέτοια.
Γιά επίλογο έχω κρατήσει τους βασανιστές.
Θεοφιλογιαννάκος .
Χατζηζήσης.
Μάλλιος
Μπάμπάλης
Πέτρου.
Σπανός
Λάμπρου.
Τσέλιγκας.
Ρουφογάλης.
Και 'κείνο το σκούπρο, ο γιατρός απ'το Ρυθμιστικό.

Απολαμβάνω την ώρα που ξεπουπουλιάζει τους χαζεμένους διχτάτορες ο Ντεγιάννης ,και τους ξεφτιλίζει με κείνη την ευγενή ,αξιοπρεπή ,ειρωνική φωνή.
ΕΛΑ ,λεβέντη μου ευτυχώς υπήρξες και σύ! Ό,τι πρόλαβες.
Στήνομαι στην τιβι.
Έχω καταγράψει ό,τι παίχτηκε σε ντοκυμαντέρ ,αφιέρωμα, οτιδήποτε,τα τελευταία 25 χρόνια.Γιά να μη τολμήσω και ξεχάσω ποτέ.
-Μαμά γιατί κλαίς ;ρώταγαν κάθε που βλέπαμε ξανά και ξανά τις ίδιες καμπάνες, τις ίδιες αφάνες και τα ίδια ριγέ ζιβάγκο να τρέχουν μπροστά απ τους μπάτσους.
Τότε ακούγανε και την ιστορία.
Δε ρώτησα ποτέ θέλουνε δε θέλουνε; χέστηκα επίσης.
Ομως είμαι σίγουρη πως άμα τα ρωτήσουνε τα βλαστάρια μου "ποιός είναι ο Μανώλης Γλέζος", δεν θα πούνε:
-Είναι ένας που τάχει με μιά παρουσιάστρια στο Αντένα.,.
Κοίτα - κοίτα, κλάψε- κλάψε , βρίσε -βρίσε , μήπως έτσι δε βρήκα κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα και γιά το Νίκο;(τον αδερφό μου).
-Ρε μαλάκα του λέω, στο πολυτεχνείο που πηγες τελικά ήσουνα μόνος σου ε;
-και φορούσες, το χακί το αμπέχωνο που έφερες απ την Ιταλία ε;;
-και είχες και το μαλλί αφάνα ε;
-και είχες πάρει αγκαλιά τα κάγκελα, σφιχτά-σφιχτά με τα δυό σου χέρια ε;
-Ναι , μου λέει.
-Πάρτη ρε ζωντόβολο, του λέω, για να μάθεις να μιλάς.
-Για να μάθεις να περηφανεύεσαι.
-Για να μάθεις να λες ήμουνα και γω εκεί.
-Για να μάθεις να κορδώνεσαι στο γιό σου.
-Για να μάθεις να κοκορεύεσαι στη δουλειά σου.
-Για να μάθεις να περηφανεύεσαι στα σκουλήκια γύρω σου.
Και του πέταξα την κασέτα στα μούτρα.
-ΤΌΞΕΡΑ , ΤΟΞΕΡΑ ,φώναξα θριαμβευτικα στον Νίκο (κι ο άντρας μου Νίκος είναι.)
Τόξερα όταν έτρεχα στον Οτε στη Θεσσαλονίκη στις 11 τη νύχτα, τότε το Νοέμβρη του '73 πως είχα λόγο που έτρεχα.
..........................................................................
Είχαμε μαζευτεί από το μεσημέρι της 16ης οι κουμπάροι (4 τον αριθμό) στο σπίτι της Σερρών 8 που ήταν πιό κοντά στο κέντρο, δήθεν να φάμε.
Η Αθήνα είχε τρείς μέρες που έβραζε, η Θεσσαλονίκη ήταν λίγο πιό αργή, γιατί ο Τετραδάκος έκανε καλή δουλειά, αλλά και ήταν απομονωμένη η πολυτεχνική.
Γιαυτό εξάλλου δεν κατάλαβε η πόλη τι έγινε. σικ!!
Αργότερα οι Θεσσαλονικείς,-που κιαυτοί σαν τους Αθηναίους άφησαν τα παιδιά τους αβοήθητα εκείνη τη νύχτα,- το κράτησαν το άλλοθι που τους βόλεψε.
Εκεί κατά τις 3 πέρασαν και τα κουμπάρια της αρχιτεκτονικής, γιά λίγο είπαν να μας δουν γιατί άρχισαν την κατάληψι στη σχολή.Φάγαμε, αρχίσαμε να πίνουμε, εγώ γκαστρωμένη στην Κική 6 μηνών.Άλλα λέγαμε , άλλα σκεφτόμασταν άλλα κάναμε.
Ήξερα απο τον προηγούμενο χρόνο στην Αθήνα ,απο τη Νομική τι είναι ικανοί να κάνουν τα φασισταριά.Κι από ένα ένα πρωτοξάδερφο που είχε μπει στην Ευελπίδων.
"Τι θα κανεις ρε μαλάκα, άμα με βρεις απέναντι;"τον ρώτησα.
- θα σου ρίξω μου ειπε το αρχίδι!Κι ήμουνα η αγαπημένη του ξαδέρφη.
(Δεν πειράζει τούριξα εγώ μαύρο , και θα μου πεις στακάκαλατ' κιαυτός, , αλλά εγώ τουλάχιστο τον έσβησα απ' το χάρτη μου, κιόταν μετά από χρόνια μόκανε το δημοκράτη τον ξεμπρόστιασα μπροστά στα παιδιά και τα σκυλιά του.Να μάθ' ο παλιοσκατιάρης..)
Λέγαμε λοιπόν μαλακίες περι ανέμων και υδάτων. Φοβόνταν ο ένας τον άλλον.
Γιός πλωτάρχη ο ένας, τελωνιακού ο άλλος, εργάτη οι άλλοι δυό οι Πειραιώτες, αγρότη του αλλουνού του Κρητικού, δάσκαλου εγώ, μαγαζάτορα ο έκτος.
Και μία ορφανή.
Κάποια στιγμή δεν άντεξα άλλο, άρχισα να στρίβομαι.
Να μη κάθομαι καλά,να μ' ενοχλεί η κοιλιά, να μη μ' αρέσει το κρασί ,να με σφίγγει το λάστιχο, να μη μ' αρέσει το φαί, έβγαλα και μιά τσιρίδα στο τέλος και ίσιωσα.
Τι έγινε! τι εγινε!ήρθε κι έκατσε μιά βαβούρα στο τραπεζι .
-Θα τους σκοτώσουν μαλάκες!Θα τους σκοτώσουν, και μεις καθόμαστε εδώ και ξυνόμαστε!Κανείς δε ρώτησε ποιούς.
Σκιάχτηκε ο Νίκος,
- Τι είν' αυτά που λες μου κάνει.
Παρατάει ο Γιώργης το μπουζούκι και κοπανάει το χέρι του στο τραπέζι μαζί με το κρασί,
(αρε Γιώργη τόκαψες και συ το μυαλό σου λεβέντη μου, )
-Άστηνε ρε , άστηνε να τα πει ρε .
-Αυτοί εχουν αρχίδια ρε μαλάκες !φωνάζει ,
-Αυτοί, αυτοί ρεε .Άντε στην υγειά τους.. ....
ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΤΙΠΟΤΑ , ΟΛΟΙ ΞΕΡΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Κάναμε ένα τσιμπούσι γιά πάρτη τους και ξαναγνωριστήκαμε απ την αρχή.
Εκεί έμαθαν συγκάτοικοι 4 χρόνων πως ο Γιώργης δεν είχε παει στην Κρήτη τότε που τον χάσανε τον προηγούμενο χρόνο, αλλά στο Μακρονήσι.
Πως δεν περπάταγε σαν το καβούρι από χόμπυ , αλλά από φάλαγγα.
Πως ο Βαγγέλης ήταν από πάντα αριστερός με τον πατέρα στις εξορίες, ο Γιώργος ο Άβερελ -μαύρα ειν' τα κάρβουνα -κόκκινος κατακόκκινος.
Πως ο Πλωτάρχης ήταν κιαυτός ανακατεμένος στο κίνημα του ναυτικού.
Πως ο Νίκος δεν ήταν βασιλικός σαν τον πατέρα του, και διάβαζε κρυφά την Χριστιανική που τόστελνα εγώ στη θυρίδα.
Χέσε ψηλά κι αγνάντευε που θάλεγε κιο Παντελής.
Και δόστου το μπουζούκι ο Γιώργης και δόστου τα απαγορευμένα εμείς, και δόστου κλάμμα και κρασί.Και να φυσάμε τις μύξες.Και που να βγεί αντάρτικο με μύξα.Βγαίνει;
Κατά τις 6 σηκώθηκαν οι δυό :- Πάμε στη σχολή .Ερχόμαστε και μεις λένε οι άλλοι.
Τσούπ , σκώθηκα και γω με την κοιλιά τούρλα.
-Άν πας και πάθει τίποτα το παιδί , κάηκες μου λέει ο Νίκος.
-Λίγο θα παω να δώ και θα γυρίσω , λες και πήγαινα γιά φραπέ.
-Εμείς δε σε αναλαμβάνουμε μου είπαν τα κουμπάρια, δεν ξέρουμε τι θα βρούμε.
-Μη κάνεις μαλακίες με το μωρό ,πέσανε απάνω μου και οι άλλοι.
(Σαμπως και που δεν πήγα; δεν έπαθε; οπου γάμος και γιορτή η Βασίλω πρωτη.)
Ακόμα πάντως όταν το σκέφτομαι αισθάνομαι δειλή.
Ευτυχώς που δεν υπήρξα ντιπ καταντίπ κότα, γιατί τον προηγούμενο χρόνο που ήμανε μοναχήμ'  άνευ μωρό ,και όλους τους προηγούμενους απ' αυτόν ,δεν ειχα αφήσει ξύλο για ξύλο τρεχάλα για τρεχάλα, και ταράτσα για ταράτσα.Κι έτσι τόσωσα.
Γυρίσαμε στο σπίτι.
Τέρμα Θεαγένους Χαρίση.,
Νυχτωσε. Σαν τους βρυκόλακες, γυρνάγαμε από δωμάτιο σε δωμάτιο.Η γειτονιά μές στο σκοτάδι.Μούγκα.
Θα τους σκοτώσουν , δεν υπάρχει περίπτωση να τους αφήσουν τόσες μέρες.
-Πόσες μέρες είναι μέσα;
-Τρεις.
Τελείωσε, σήμερα θα τους σκοτώσουν.
Εκεί κατά τις 11 δεν άντεξα άλλο.
Βάζω γαλότσες κασκόλ και αδιάβροχο που δεν κούμπωνε μπροστά λόγω κοιλάρας,γιατί σημειωτέον μισώ τις ομπρέλες, ,,,,,,Ο Νίκος δεν ηρθε , γιά να μου αποδείξει πως είναι ολα ήρεμα, .........και τι θα καταλάβεις που θα τους ταράξεις όλους νυχτιάτικα;
Ξεκίνησα με τα πόδια, μέσα στο ψοφόκρυο και στο ψιλόβροχο.
Μέχρι να φτάσω είχα κάνει και σενάριο, έσκουζα στο δρόμο,μίλαγα ,κούναγα τα χέρια,
μετά σταμάταγα ξαφνικά και κοίταγα γύρα-γύρα επειδή φοβόμουνα μη μ' ακούσει κανένας.Εικόνα γιά τσίρκο.
Προσπαθούσα να σκεφτώ τι παραμύθι θα σερβίρω στον υπάλληλο μες στη νύχτα για να με συνδέσει με το σπίτι του πατέρα μου στην Αθηνα.(Το 11 μπορεί να φαίνεται αστείο τώρα, αλλά τότε ήταν μαύρα μεσάνυχτα, και με απαγόρευση κυκλοφορίας).
-Θα πω πως είναι άρρωστος,όχι καλύτερα να πω πως η μαμμά είναι άρρωστη.Θα πω ετούτο.Θα πω εκείνο.
Σιγα που χρειάστηκε να πω κιόλας.Από μακρυά είδα το πληθος που περίμενε απ' έξω στο πεζοδρόμιο.Ολοι με το μάτι αγριεμένο.Ποιός ξέρει με τι έμοιαζα και γω ,έτσι τρελλαμένη. κλαμμένη ,γκαστρωμένη και βρεμένη και με βάλανε αμέσως μέσα .
Κόσμος και κοσμακης στην αίθουσα του ΟΤΕ. Με 'κείνο το ύφος, το ξερωγιατιεισαιεδώ γιατονιδιολογοπουειμαικαιγω.
Με σπρώξανε μπροστά στον υπάλληλο .Ήταν ενας νεαρός ,πανιασμένος.Τόσο τρομαγμένος με αυτό που έκανε,ή που είχε αποφασίσει να κάνει, που δεν τούβγαινε η μιλιά απο τα χείλια.Ούτε στοιχεία ζήτησε του πατέρα μου , ούτε τίποτα, ,μόνο το νούμερο που ήθελα και το όνομά μου .Δε ζήταγε ούτε ταυτότητα.Ε! Τούπα και γώ ό,τι λέγανε όλοι.
-Παπαγεωργίου.Δήμητρα Παπαγεωργίου.
Το Παπαδόπουλος μούρθε πρώτο, αλλά το πέταξα.
Έτσι γέμισε  από Παπαγεωργίου η Θεσσαλονίκη εκείνο το βράδυ.
Ευτυχώς που είχαμε τα μικρά μας γιά να ξεχωρίζουμε.
-Καθήστε και περιμένετε.
Εκατσα. Μούσκεμα με το νερό να σουρώνει απ' το μαλλί, μέσα απ το σβέρκο κατέβαινε άκρη-άκρη στη ραχοκοκαλιά, έφτανε ως το βρακί.
Κατάλαβα πως ήρθε ένας και βολεύτηκε δίπλα,.
-Γιά δικό σας ανησυχείτε και σεις; μου λέει..........
Δεν πρόλαβα καλά-καλά να γυρίσω να τον δω.
Τον είχαν βάλει στο σημάδι άλλοι .
Για πότε τον έπιασαν απ' το γιακά ,- βλέπετε τότε δεν πέταγαν γκαζάκια οι μάγκες- ,
Για πότε τον πήραν σηκωτό, -βλέπετε, τότε δεν έβγαζαν σουγιάδες οι  λεβέντες-,
Για πότε τον πέταξαν όξω, -βλέπετε τοτε δέν άνοιγαν κεφάλια οι "ανάρχες"-.,
μέσα σε ένα γενικό γιούχα, που θα το θυμότανε γιά χρόνια.
Φώναξαν το όνομά μου, κατά τις 12 στο θάλαμο 4 .
Ήταν τότε οι θάλαμοι στον απέναντι απ' την είσοδο τοίχο.Πηγαίνοντας κατά κει έβλεπα τους κλαμένους.
Κλαμένοι έμπαιναν ,κλαμένοι έβγαιναν,...Μουγκοί. Κατάλαβα τι με περίμενε και μένα. -
-Μαμμά , τι γίνεται εκεί; Το ξεκίνησα ψύχραιμα.
Αλλά σαν ήρθε ο θρήνος απ τη Βικέλα, έπεσε θρήνος και στην Ερμού.
Είχε πάει λέει και αυτό το πρωί, έδωσε φάρμακα και λεφτά γιατί τα παιδιά είχαν τραυματίες.
...Τον αδερφό σου όχι δεν τον αντάμωσα πουθενά,μόνο η Κούλα μας είπε πως γύρισε το μεσημεράκι να φάει και να πλυθεί......Της είπε να μας πει πως είναι καλά.
Τι θυμήθηκες μωρε μάννα και άρχισες το Θρήνο εκεί απάνω "στο να μας πει πως είναι καλά;Με τί σόμοιασε η στιγμή;"
.........>Ο Παντελής είχε πάει απο νωρίς, και γύρισε να με πάρει και μένα.
.......Δεν τα καταφέραμε να ξανακατέβουμε γιατί πυροβολούσαν στους δρόμους.Θα πήγαιναν λέει πάλι αύριο.Ούτε και κείνη που είχε περάσει τόσα το πίστευε πως θα τους έκαναν ξανά τα ίδια....
-Αύριο θάναι αργά μαμμά.
-Ηταν κόσμος πολύς ; η τελευταία μου ελπίδα .
-Το πρωί ήταν , αλλά τωρα το απόγευμα δεν ήταν κανένας.
-Αύριο ,....μου λέει σαν γιά εξορκισμό.
-Αύριο θα πάμε και θα μείνουμε εκει απ' όξω.Τι θα κάνουν θα μας σκοτώσουν όλους;....
-Αύριο θάναι αργά μαμμά.Δεν το χώραγε το μυαλό της αυτό το αργά.
Ξανάδωσα το νούμερο στις 6 το πρωί.
Με ξανασύνδεσε ο νεαρός που εντωμεταξύ είχε γυαλίσει το μάτι του πολύ περίεργα πιά μετά από τόσους Παπαγεωργίου.
-Μαμμά ο Νίκος; Γύρισε;
-Γύρισε.Αλλά δε μιλάει.
Και τι να πει;
Η αλήθεια είναι πως έκανε κανά εξάμηνο να μιλήσει.
Μετά από χρόνια, μάθαμε πως γύρισε στο σπίτι απ' τα Τουρκοβούνια.
Πώς έφτασε εκεί τρέχοντας , ούτε κιαυτός δε το θυμόταν πιά....
Μετά απο 3-4 χρόνια, μας είπε πως το απογευματάκι της 16ης Νοεμβρίου μάζεψαν απο το σταθμό της Βικτώριας μιά σκοτωμένη κοπελλιά και την πήγαν μέσα στο πολυτεχνείο.
Έτσι και έμεινε μέσα το τελευταίο βράδυ.
Μετά απο 6-7 χρονια σε μιά άλλη επέτειο ,μας είπε ,πως πήραν κι άλλους από τους γύρω δρόμους και τους μετέφεραν στο πολυτεχνείο.
Μετα απο 20 χρονια όμως, σε ένα μνημόσυνο ,του είπα εγώ .
-Παλιομαλάκα, άν δεν πεις εσύ στον Αλέξανδρο τι έκανες, θα το πω εγώ .
Διάλεξε να το πει εκείνος με τρεις λέξεις ως συνήθως, , αλλά επειδή είμαι και γω παλιάς σχολής πουτάνα, πήρα το παιδί κατά μέρος και του τάπα με το νι και με το σίγμα.
Τόδειξα και τη φάτσα του πατέρα του γραπωμένον στα κάγκελα.
Να κοιτάει με μάτια τεράστια τους απέξω..
Ο μπαμπάς μου; πετάρησε ο μικρός.
Ναι ο μπαμπάς σου του λεω.
Έτσι τάμαθε κιαυτός.
...........................................................
Κάθε χρόνο ανελλιπώς το κάνω το μνημόσυνο από τότε που σταμάτησα συνειδητά να ακολουθώ το δρόμο της ξεφτίλας του πολυτεχνείου.
Επειδή βαρέθηκα να παρακολουθώ τα δήθεν ανάρχια,- που ούτε και με νοιάζει πιά, από πού έρχονται και που πάνε-,να καίνε και να σπάνε.
Α ρε μεγάλε Κιούμπρικ, και συ και το πορτοκάλλι σου.
Δεν τους βρίσκω δικαιολογίες .
Ούτε μία.
Γιατι ξέρω ,πως και μεις θύμωσαμε, και μεις τάβαλαμε με το κατεστημένο, και μεις δεν είχαμε να πάρουμε τα αντίντας ,και τότε κοιτάγαμε τις βιτρίνες και ζηλεύαμε,αλλά δεν σπάσαμε το μαγαζάκι κανενος.
Και σε μας παραδώσανε μιά προδοσία οι προηγούμενοι.
Αλλά δεν πήγαμε να κάψουμε τον Περισσό
Και οι καθηγητάδες μας ήτανε προσκυνημένοι, αλλά δεν τους κάψαμε τα σπίτια.
Και πατεράδες μας ήταν προδομένοι, -η αντιπαροχή δεν ανακαλύφτηκε βλέπετε ,στη δεκαετία του 80.
Κιαυτές τις μπούρδες ,γιά τα δήθεν παρατημένα παιδιά που τα σπάνε.
Ποιός γονιός ασχολήθηκε με μάς, αφού δούλευαν πρωί και βράδυ.
Ας είναι καλά οι αλάνες που μας δέχονταν.
Και μετά
Ψαχουλεύοντας στα τυφλά μεγαλώναμε.
Την εφηβεία μας, την περάσαμε φτωχοί.Όμορφοι.Υποψιασμένοι και σκιαγμένοι.
Τα καλύτερα χρόνια μας τα ανακαλύψαμε τσακισμένα , με καθυστέρησι δεκαετίας.
Στα βιβλία που δεν διαβάσαμε όταν έπρεπε.
Στις μουσικές που δεν ακούσαμε όταν έπρεπε.
Στην ιστορία μας που δε μάθαμε όταν έπρεπε.
Δεν ενδιαφέρομαι πια να δικαιολογήσω γιατί θα πρέπει να κάψει κάποιος την αίθουσα Γκίνη γιά να αποδείξει πως είναι επαναστάτης.
Δε με αφορά πιά γιατί το καθε κακομαθημένο κωλόπαιδο που εχει πρόβλημα με τη γκόμενα, θα πρέπει να διαλύσει το Χημείο ή το αμφιθέατρο της Νομικής.
Και μανάρια, να πάτε να βρείτε τα δικά σας σύμβολα.
Αγοράστε τα.
Στολίστε τα
Κεντήστε τα ,ματώστε, πουλήστε τα, νοικιάστε τα ,κάψτε τα , ποσώς με ενδιαφέρει.
Αυτά είναι δικά μας.
Και αισθάνομαι , είτε γιατι μεγάλωσα, είτε γιατί τάχω πάρει ,
πως όχι, .
Να πάτε να αγωνιστείτε γιά δικά σας οράματα .
Και ίσως έτσι να μάθετε επιτέλους πως το Πολυτεχνείο δεν είναι αργία.
Ούτε απεργία,
Ούτε πορεία διαταγμένη απ το κράτος.
Ουτε εθνική γιορτούλα.
Ούτε αναιμικές πορείες, και συνθήματα του κώλου κάτω από διαφορετικά κοκκινάδια.
Ούτε γιά συνδικαλιστικά όρνια που περιφέρουν μιά σημαία με πέντε γαρύφαλλα απάνω.
Ούτε γιά την πιτσιρικαρία που περιμένει την αργία να πάει βόλτα.

Το πολυτεχνειο
είναι μόνο για όποιον έχει μείνει ζωντανός  κι ανέγγιχτος απ' αυτούς τους ........"τριακόσους αναρχικούς και προβοκάτορες",
Ακόμα  κιαν υποτάχτηκε στη ζωή και την  ανωνυμία του.
Το πολυτεχνείο είναι γι αυτούς που στα χρόνια της  "δημοκρατίας" μετά, αγκαλιάστηκαν με τους πρώτους νεκρούς του.
Το άσυλό μας αποχτήθηκε με μαγκιά , που δεν τη δικαιούται κανένας άλλος εκτός από αυτούς που την είχαν.
Ποτέ δεν κατάστρεψε κανένας, τίποτα, εκτός απο τότε που κάψανε τα έδρανα για να φυλαχτούν απ τα δακρυγόνα.
Το σπάσιμο και η καταστροφή, τότε, ήταν αλλονών - πεςμε Μαστοράκη -δουλειά.
Και για να τελειώνουμε με τα δήθεν.
Το πολυτεχνείο , ταιριάζει σ' αυτούς που το πήγαν ως εκεί.
Σ' αυτούς ,που έκαναν την κατά λάθος εκκίνησι εκείνο το πρωί.
Και σ' αυτούς , που το κατοίκησαν γιά τρείς μέρες και 3 νύχτες.
Ζωντανούς και νεκρούς
Και πιστέψτε με ,δε θα βρίσκονταν πολλοί από κείνους διαθέσιμοι πιά ,για να το παραδώσουν "σ' αυτήν την αλοίθωρη νεολαία, που κάνει κριτική."
..............
Μα να που ΄ήρθε η μέρα να κάνω το μνημόσυνο πάλι σήμερα .
Βρέχει του χαμού αλλά τα παράθυρα θα τανοίξω,θα τ'ανοίξω , γιατί πως αλλιώς θα βουήξει ο τόπος.
Κι έτσι όπως το τσεκάρησα,
σήμερα στις 17 νοεμβριου 2008 είμαστε 7 που κάνουμε μνημόσυνο σ' αυτό το πολυτεχνείο.
μιά ζουρλή μεσήλιξ στη βορειοδυτικη Ελλάδα,
μιά ζουρλή γριά στην Πρέβεζα
μιά ζουρλή συμμαθήτρια στην Κορινθία,
μιά ζουρλή κόρη στην Ολλανδία
και μιά ζουρλή φίλη κόρης στο Μιλάνο,

Κι ένας χοντρός σκύλος στα Εξάρχεια
κι ένας μουρλος μεσήλιξ απ' τη Σάμο
..................................................
Έχουν δοθεί αντιπαροχή τα πιό πολλά .
Έχουν πουληθεί τα υπόλοιπα.
Κι άν μένουν κάτι ρέστα, βρίσκονται στα μάτια αυτών που ακόμα κλαίνε κάθε χρόνο την ίδια μέρα.

όπαααααααα κοπελλιές ,μεσήλικες, και σκυλιά , άλααααααα.














* και όποιος βρει τι σημαίνει το σύνθημα του Μήτσου, κερδίζει σαββατοκύριακο σε παραλία το καλοκαίρι.

42 σχόλια:

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Κι ένας χοντρός σκύλος στα Εξάρχεια, που του σκοτίσανε τα ούμπαλα πρωινιάτικα κάτι μπατσόπουλα με τα μισά του χρόνια, πούχαν πιάσει τις γωνιές της Πατησίων.

demetrat είπε...

μισό να σε βάλω στον κατάλογο πασά μου.
Και δεν τους έρριχνες καμμιά μούτζα και συ να φκιαχτείς πρωί πρωί;

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Μα, γμώ το κέρατό μου τα μούλικα, με την φραπεδούμπα στο ένα χέρι και τα γυαλιά ηλίου σαν τον σκατοψύχη τον Πινοτσέτ...
Δίπλα στη ΓΣΕΕ ένα μπλε κοπάδι ξεψάχνιζαν κάτι τσάντες. Κοίταξα μην έχνε πιάσει κάναν πιτσιρή και τον ζουλάνε, τίποτε. Οπότε εάν αύριο μάθουμε ότι «συνελήφθησαν νεαροί και στις τσάντες τους βρέθηκαν κλπ κλπ», θα τσεκάρω τη φωτογραφική μηχανή, μην οι τσάντες που «βρέθηκαν» είναι αυτές που είδα ότι προϋπήρχαν.

demetrat είπε...

μιά ζωή παρακμιακοί οι μαλάκες.
Καλά έκανες γιατί μετά τη ζαρντινιέρα, μπορεί να αρχίσει και καμμιά τσάντα τις κλωτσές.

αθεόφοβος είπε...

Διάβασα μονορούφι αυτό το καταπληκτικό κείμενο.
Είναι το καλύτερο ποστ για το Πολυτεχνείο από΄όσα έχω διαβάσει.
Στην περσινή επέτειο είχα γράψει και εγώ την προσωπική μου μαρτυρία.
http://atheofobos.blogspot.com/2007/11/17.html

Side21 είπε...

Μια τεράστια ...
Φούσκα θά 'λεγα !!!
Βάλε στον κατάλογο κι έναν
μουρλό μεσήλικα απ' τη Σάμο !!!

demetrat είπε...

αθεόφοβε
από σένα, σαν παράσημο μου ακούγεται.
(πήγα και το διάβασα .Τι να λέμε.Οι διαπιστώσεις οι ίδιες.Οπως είπες και συ :
"Βγήκα στο μπαλκόνι γιατί είχα ανάγκη από καθαρό αέρα και είδα τις γύρω μου πολυκατοικίες σκοτεινές χωρίς φώτα.
Όλοι κοιμόντουσαν !
Δεν είχα αισθανθεί μέχρι τότε μεγαλύτερη απογοήτευση."
όπως συμπληρώνω και γώ, :"αλλά εμείς, καριόληδες,παραμένουμε ζωντανοί."

demetrat είπε...

Side21
σ'έβαλα και σένα, και να ξέρεις, κάθε χρόνο θάχει σάλπισμα!
(παρένθεση.Απαραίτητο ντεσού η ζεϊμπεκιά.)
δ

holly είπε...

leave the kids alone;


δεν το κάνω για το σ/κ - μην φοβάσαι :) ένα "κλικ" μου έκανε.

νάσαι καλά καλημέρα.

αθεόφοβος είπε...

Λίγο δύσκολο γιατί το leave the kids alone κυκλοφόρησε το 1979!

syneas είπε...

Δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο κείμενο με αναφορά το πολυτεχνείο, όπως λέει ο αθεόφοβος, είναι όμως σίγουρα ένα κείμενο με πρωτότυπη γραφή και περιεχόμενο.
Μου άρεσε πολύ.
Μετά τα καλά λόγια που σου είπα, θέλω κι εσύ να μου πεις τι ακριβώς έλεγε το σύνθημα του Μήτσου επειδή όσο κι αν προσπάθησα να το βρω, για να κερδίσω και το βραβείο, δεν τα κατάφερα.

demetrat είπε...

αθεόφοβος
επειδή μούχε μείνει το συνδρομο της αμάθειας και του τρεχάτε ποδαράκια μου να μη σας χεσει ο κώλος, είχαμε ένα κύπριο φίλο πιλότο,ο οποιος και μας έφερε το γουόλ, που εχεις δικιο κυκλοφορησε το '79.
Γιά την ακρίβεια πρωτοκυκλοφόρησε στην Αγγλία στις 30-11-79, και μετά στην Αμερική.
Όμως σε κείνη την τελευταία πορεία που λάβαμε μέρος οικογενειακώς το 80,Μήτσος είναι 4 χρονών.Και έχει κάνει προπαρασκευαστικό ένα χρόνο.
Του άρεσε φοβερά να σηκώνει το χέρι και να το τινάζει με δύναμη προς τα πάνω , εκεί στο ...Χέϊ...
δ

ο δείμος του πολίτη είπε...

Δήμητρα, είναι όντως το καλύτερο αφιέρωμα που διάβασα. Βασισμένο σε εμπειρίες, μα τόσο σκληρό και ειρωνικά δοσμένο όσο η ίδια η πικρία της ιστορίας τελικά και της εξαργύρωσης από κάποιους του αγώνα με μία πολιτική θέση.

demetrat είπε...

syneas
Αφου με πήρες με το καλό, θα στο πω.
Το σύνθημα του Μήτσου έλεγε:
χέϊ τίτσερ λίβ δε κιντς αλόουν.
δηλαδή σε απλά μήτσικα.
(τίναγμα γροθιάς ψηλά.)
ΧΧΧΧΧΧΧέϊ -(παύση και κατέβασμα της γροθιάς) -(ξαναανέβασμα της γροθιάς ).....τίτσερρρρρρρρρρρρρ-ξαναανέβασμα................ανάσα
λίβικιντσελοοοοοοοοοοοοοοο.Αυτά.
(το βραβείο μπορείς να το χρησιμοποιήσεις όποτε θες)
:)
δ

demetrat είπε...

holly
Ναι , το βρήκες πανεύκολα απ' ό,τι βλέπω.
Και γιατί να φοβηθώ, ίσα-ίσα, μακάρι να γινότανε μιά παρέα καλοκαιρινή με τσίπουρα. :))
δ

demetrat είπε...

καλημέρα Δείμο.
Τελικά , πίκρα είναι πως θα το ήθελα να αξιωθεί χάριτος αυτός ο σεμνός κόσμος που έκαψε τη ζωή του εκεί.
Αυτό που με αήδιασε, δεν ήταν η αντιπαροχή γιά πολιτικές θέσεις και η εξαργύρωση του "ήμουν και γω εκει".Στο κάτω κάτω της γραφής,
Ήταν εκεί όταν έπρεπε.
Αυτό που ακόμα με αηδιάζει ήταν η ανταλλαγή του "ήμουν και γω εκει" με πολιτικές καρέκλες και οφίτσια, αυτών των ζαγαριών παντός καιρού, που ξέρουνε όλοι οι παρόντες, πως ΤΌΤΕ ήταν απόντες.

Darthiir the Abban είπε...

Υπάρχει η συμμετοχή στα κοινά...
Και υπάρχει και η πολιτική...
Και υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι που δεν ασχολούνται με την δεύτερη...
Υπάρχουν και καραγκιόζηδες όμως...

Νά 'σαι καλά, να μνημονεύεις.

demetrat είπε...

Darthiir the Abban
και δυστυχώς οι καραγκιόζηδες πληθύνονται και γρηγορότερα.

και σεις νάστε καλά να με βοηθάτε να μνημονεύω.
δ

βιολιστης στη στεγη είπε...

Ενώ έχω ορκιστεί να μη μου ξανασυμβεί, και βούρκωσα, και ανατρίχιασα και ξαναέζησα τις στιγμές, και θύμωσα άλλη μιά φορά για τ' οραμα που ξεθώριασε, για τα όνειρα που εξαργυρώθηκαν, για τις θυσιασμένες ζωές που στοίχιωσαν τους δρόμους εκεί γύρω εις μάτην. Είς μάτην;

Σπίθας είπε...

"Πως “Τελικά ,το πολυτεχνείο είναι μιά μεγάλη σαμπρέλα που τους χώρεσε όλους από κάτω.”
(εκτός από αυτούς που ήταν πραγματικά εκεί,και αρνήθηκαν τις ομπρέλλες των κομμάτων αργότερα. Σκέφτηκα τότε οργισμένη.)"
...........

Το παραπάνω, λέει πολλά.
Καλή σου μέρα!

demetrat είπε...

βιολιστήν ενταύθα
Εις μάτην;
Καρφί στο μάτιν να λες.
Γιατί όσο ζούμε εμείς και λαλάμε.
Οσο μαθαίνουν και πεντέξι τί έγινε.
Τίποτα δεν είναι εις μάτην.
Σιγά μη περίμενε κανένας να δικαιωθούν αγώνες απο κατεστημένο.
φιλιά.
δ

demetrat είπε...

σπίθας
σοφά λόγια.
που τα καταλάβαμε παρα πολύ καλά βλεποντας τη σαρα και τη μαρα να .....ήταν εκεί.
δ

Σπίθας είπε...

Τα ξεχώρισα γιατί συμπυκνώνουν πολλά σε λίγες γραμμές.
Αλλά να μην αδικήσω τη γραφή σου:)
Ποτάμι από λέξεις και συναισθήματα, Σαν να βλέπεις ταινία.
Καλό απόγευμα.

Orelia είπε...

με συγκινησες ακραια
οντως πολυ δυνατο το κειμενο
ειχα "καθησει" διαβαζοντας άλλα
πολυ δυνατο
να εισαι καλα βρε

Ανώνυμος είπε...

ΠΟΛΥ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΣ ΔΗΜΗΤΡΑ!!!!!
ΠΟΛΛΑ ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΕΣ ΚΑΙ ΕΝΙΩΣΑ ΤΟ ΓΛΥΚΟ
ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΣΥΜΕΤΟΧΗΣ ΣΕ ΚΑΤΙ ΜΕΓΑΛΟ ΔΥΝΑΤΟ
ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΓΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΛΗΘΟΣ
ΣΤΟ ΑΝΩΝΥΜΟ ΕΚΕΙΝΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΩΝ ΧΙΛΙΑΔΩΝ
ΣΥΜΕΤΕΙΧΑ ΚΑΙ ΤΟ 74 ΜΕΤΑ ΕΦΥΓΑ ΑΠΟ ΑΘΗΝΑ ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΗΓΑ
ΤΟ 74 !!!!!!ΧΑΜΟΣ!!!!
ΦΤΑΣΑΜΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΜΕΤΑ ΣΚΟΡΠΙΣΑΜΕ
ΜΑΜΑ ΜΑΡΩ

demetrat είπε...

@σπίθα
ταινία ε;
τώρα που το λές, κάθε φορά ταινία βλέπω και γώ.
(καλά το ενόπισες.
ο καημός που έβγαλε ο Μητσος σε κείνη την κουβέντα δε μ αφήνει να θέλω να ξεχάσω)
δ

demetrat είπε...

Orelia
σ ευχαριστώ από καρδιάς γιά τη συγκίνησί σου.
Να είστε καλά και σεις να τα τραγουδάτε παραπέρα.
δ

demetrat είπε...

προς ΜΑΜΑ ΜΑΡΩ
και γω έφυγα απ την αθήνα το 85.
Καλά είναι να μετριόμαστε πού και που, γιατί έτσι όπως σκορπίσαμε ο καθένας στο σπίτι του,μας διαλύσανε.
(μη μου πεις; στην πορεία του 74;, ήσουνα στο μπλόκ που πέταξε τα αυγά και τις μπογιές;)
:))
δ

DIONYSOS είπε...

Φαντάζομαι γιατί δεν γουστάρεις να βαστάς ομπρέλλα!
Τα σέβη μου, έιδες τα μεγάλα πνεύματα συναντιώνται γύρω από το Πολυτεχνείο, είναι ανεκπλήρωτο, είναι όνειρο και πάθος.Είναι τα νιάτα μας.

Ανώνυμος είπε...

ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΑ ΤΟΤΕ ΕΝΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΝΑ ΞΑΝΑΖΩ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ
ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΓΙΑ ΤΟ 74 ΕΙΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΡΙΧΝΟΥΝ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ ΝΟΜΙΣΑΜΕ ΟΤΙ ΠΥΡΟΒΟΛΟΥΝ
ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΑΜΕ ΠΕΣΤΕ ΚΑΤΩ ΠΕΣΤΕ ΚΑΤΩ ΜΑΣ ΠΥΡΟΒΟΛΟΥΝ!!!
ΕΚΕΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΑΓΑΜΕ ΧΩΜΑ
ΜΕΣΗΛΙΞ ΜΑΜΑ ΜΑΡΩ!!!!!!!

Μετεωρίτης είπε...

καλησπέρα!!!

να σου πω την αλήθεια, διάβασα μόνο λίγο από το κείμενό σου, θέλω να το διαβάσω με την πρώτη ευκαιρία που τα μωρά θα αποφασίσουν επιτέλους να κοιμηθούν...

πέρασα να σου πω καλησπέρες
:)

demetrat είπε...

διόνυσος
Σκέψου να τρέχαμε και μαζί αν και τότε, πρέπει να είμασταν σε διαφορετικά μπλόκ.
Εγώ ξίσκεπη.
Εσύ;
δ :))

demetrat είπε...

μαμά Μάρω
Α ρε Μαρω.
Το κακό είναι πως όταν τα ζούμε , νομίζουμε πως θάχουμε γιά πάντα το μυαλό των 18.
Μετά φυραίνουμε και βλαστημάμε γιατί δεν τα γράψαμε.

υ.γ (με το μπλοκ των ΠΠΣΠίδων Μάρω μου;)

demetrat είπε...

Μετεωρίτη.
Μαύρα μάτια κάναμε κοπέλλα μου να σε δούμε.
Έμαθα τα ευχάριστα.
Πλέετε μέσα στο σκατό ε;Δεν πειράζει .τουλάχιστο είναι των παιδιών σας, εμείς που πλέουμε στου κάθε καλόγερου;τι να πούμε.
δ

Σπίθας είπε...

Δεν φτάνει μία φορά, το ξαναδιάβασα.
Τα καλά κείμενα δεν είναι "αναλώσιμα"
Στα καλά επανέρχομαι, συχνά.
Το ίδιο κάνω και με τα βιβλία.

του εόντος είπε...

δεν τρέχει τίποτα
ιστολόγα δε θ' αφήσω αγάμητη
θέμα ωρίμανσης της πουτανιάς των

βιολιστης στη στεγη είπε...

Τίν τούτ τ' αποπάνω μ;

demetrat είπε...

α ! τίποτα καλέ.
Παραμύθια του ηροδότου.
κάποιος που αερογάμησε χτές το βράδυ.
Δε μ λες;
ισί ωρίμασες; γιατί θα σε πάρει και σένα βράδυ πόρχεται. :))
δ

βιολιστης στη στεγη είπε...

Τόσο πολύ, που κοντεύω να πέσω απ' το δέντρο!

demetrat είπε...

και δεν κρατιέσαι άλλο ε;
δ

dim juanegro είπε...

Είναι πολλά τρία χρόνια απόσταση;
Κι ένα τσιγάρο κάπου εκεί ανάμεσα στα δυο τηλεφωνήματα.
Παίζω με τις λέξεις σαν μού´ρχεται κάτι να γράψω, δράση-αντίδραση, σε κάτι που διάβασα. Ξέρεις κάτι όμως; Τώρα δεν μπορώ. Δεν μου βγαίνει joder! Δεν βγαίνει.
Μακάρι να μπορούσα να μοιραστώ την σιωπή και το αγκιστρωμένο βλέμμα μου, μονάχα.
Μονάχα αυτό.
Καλό μεσημέρι.

demetrat είπε...

dim juanegro

μη σκάς
Τρία χρόνια , τρεις δεκαετίες , τρία τσιγάρα.Δρόμος.
Εχτές ήτανε έτσι κι αλλιώς 17 Νοέμβρη πάλι.
:)
δ