28 Φεβρουαρίου 2008

ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΣΧΗΜΙΑ



Χτές ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε αυτο το γράμμα.
Πιστεύω πρέπει να το διαβάσει ο κάθε ένας μας.
Και χωρίς τις κουλτουριάρικες υποκρισίες μας,
να μη το αφήσουμε έτσι αβασάνιστα έρμαιο στον
κάθε εθνικόφρονα Καρατζαφέρη.
Δε συμφωνώ σέ όλα όσα λέει.
Σε πολλά υπερβάλλει.
Σε άλλα πάλι όχι.
Αυτός όμως είναι ο Μίκης, ο γέρος,ο ξεκούτης, ο πάντα παρών.
Πέστε τον όπως θέλετε.
Αλλά σε ένα πράμμα έχει δίκιο,που δεν δύναται να το χάσει.
Που το μουρμουράμε όλοι.
Μορφωμένοι και αμόρφωτοι , προχωρημένοι και κολλημένοι.
Και όπως και να το αρθρώνει αυτό,πρέπει όλοι μας να το καταλάβουμε πως :
Ως εδώ.

27/2/2008

Aνεξάρτητα από τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών, δηλαδή ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο μελλοντικός πρόεδρος, η κολοσσιαία πολεμική μηχανή έχει ήδη μπει μπροστά, με στόχο την εξόντωση όλων όσων θεωρεί εχθρούς της, ακόμα και αυτών όπως η Ελλάδα που δεν υπακούνε τυφλά της εντολές της. Ιράν, Κορέα, Αραβικός κόσμος νέοι υποτελείς και φυσικά άμεσα η Ρωσία και στο βάθος η Κίνα. Μετά θα έρθει η σειρά των “ατάκτων” της Νότιας Αμερικής, ένας νέος θανάσιμος κίνδυνος πολυπρόσωπος, πολυπλόκαμος σαν χταπόδι κάνει αργά αλλά σταθερά την εμφάνισή του στο προσκήνιο της παγκόσμιας ιστορίας.


Σημερινός στόχος είναι τα Βαλκάνια, με κύριο σύμμαχο την “Μεγάλη Αλβανία” ξεκινώντας από το Κόσοβο με συνεργάτες τους υπεύθυνους για μαζικές δολοφονίες UCK. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, γεγονός πρωτοφανές για την χώρα μας, μερικοί “επιστήμονες” επέλεξαν το αμφιθέατρο του Παντείου Πανεπιστημίου για να αναπτύξουν δημόσια υποστήριξή τους σε ένα βασικό αίτημα της “Μεγάλης Αλβανίας” την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα με την δικαιολογία ότι ανήκει στην Αλβανική Τσαμουριά απ’ όπου τους έδιωξαν με εγκληματικές πράξεις οι Έλληνες. Ασφαλώς πρόκειται για οργανωμένη προβοκάτσια των ΗΠΑ ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευαστεί ψυχολογικά η εδαφική επέκταση της Αλβανίας μετά το Κόσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των αλβανόφωνων περιοχών των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη.

Αιγαίο και την Κύπρο αλλά και την Μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη, που ακολουθώντας το παράδειγμα του Κοσόβου μπορεί να διεκδικήσει τη δική της ανεξαρτησία. Η ηγεσία των Σκοπίων φαίνεται να γνωρίζει από πρώτο χέρι τα σχέδια των ΗΠΑ και γι’ αυτό δείχνει αυτή την αλαζονική αδιαλλαξία. Και πράγματι σε αυτή τη φάση συμπορεύονται με την πολιτική που εκθέσαμε. Όμως, τί θα κάνουν όταν ξεκινήσει η επόμενη φάση της φιλοαλβανικής τακτικής οπότε το κρατίδιό τους θα κοπεί στη μέση; Γιατί θα πρέπει να γνωρίζουν τόσο αυτοί όσο και οι ΗΠΑ ότι μπορούν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες, όμως φυλετικά είναι Σλάβοι και ως εκ τούτου κατατάσσονται ουσιαστικά στη χωρία των εχθρών των ΗΠΑ μαζί με τη Ρωσία τη Σερβία αλλά και την Βουλγαρία, που και αυτή δεν πρέπει να έχει αυταπάτες.

Έτσι γυρίζοντας σε ‘μας τους Έλληνες θα πρέπει να δούμε ότι η κατάσταση όντως εξελίσσεται όπως εξελίσσεται είναι παραπάνω από τραγική. Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί δεν πείθονται πια από τις όσες υποκλίσεις και αν κάνουν απέναντί τους οι ποικιλόμορφες αμερικανόφιλες ηγεσίες και αυτό γιατί φοβούνται και μισούν το λαό μας για τον οποίο είναι βέβαιοι ότι στη μεγάλη του πλειοψηφία απορρίπτει τα φιλοπόλεμα σχέδιά τους και γι’ αυτό θέλει να μας τιμωρήσει με κάθε τρόπο. Εκτός και αν αποφασίσουμε όλοι μαζί να γονατίσουμε και να φιλήσουμε τα πόδια τους παίρνοντας όρκους ότι από εδώ και στο εξής θα ήμαστε καλά παιδιά και πειθήνια όργανα στην όποια πολιτική τους, όμως αφού το παιχνίδι είναι έτσι και αλλιώς για εμάς χαμένο τότε ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά. Ας μην περιμένουμε βοήθεια από πουθενά ούτε έχουμε συμμάχους. Είμαστε εμείς και εμείς.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να είμαστε τουλάχιστον ωραίοι, περήφανοι και γιατί όχι χαρούμενοι αφού θα έχουμε πάρει τη μεγάλη απόφαση να γίνουμε όλοι μας μια γροθιά ενωμένοι μπροστά στην προδοσία και την ασχήμια που χτυπάει την πόρτα μας, γιατί είναι προδοσία η αναγνώριση του Κοσόβου χωρίς την έγκριση της Διεθνούς Κοινότητας του ΟΗΕ δηλαδή μιας επαρχίας που από αιώνες αποτελεί τμήμα της Σερβίας, και τι θα νοιώθαμε εμείς αν μεθαύριο έπαιρναν με το έτσι θέλω την μισή Κύπρο, τη Θράκη ή την Ήπειρο. Όπως είναι ασχήμια να ανεχόμαστε να μας περιφρονούν και να μας υβρίζουν οχυρωμένοι κάτω από τα σκέλια των Αμερικανών οι Σκοπιανοί και εμείς να τους παρακαλάμε και να ζητάμε μεσολάβηση των Αμερικανών χάνοντας κάθε μέρα πιο πολύ την αξιοπρέπειά μας και την υπερηφάνειά μας. Ας κλείσουμε τα σύνορα ας σταματήσουμε τις διπλωματικές και οικονομικές μας σχέσεις και ας τους αφήσουμε να αυτοαποκαλούνται όπως θέλουν κοροϊδεύοντας τους εαυτούς τους. Οφείλουμε να περάσουμε και από αυτή τη νέα δοκιμασία με το κεφάλι ψηλά. Μπορεί να υποφέρουμε όμως το ζητούμενο για μας είναι να παραμείνουμε Έλληνες. Και θα παραμείνουμε Έλληνες. Ας μην ξεχνάμε από πόσες σκληρές δοκιμασίες περάσαμε ως τώρα όμως στο τέλος πάντα βγήκαμε νικητές. Το ίδιο θα συμβεί και στο μέλλον.

Μίκης Θεοδωράκης

22 Φεβρουαρίου 2008

Δεν ξέρω τι θα γράψουν οι πολιτικοί αναλυτές για το σύντροφο Κάστρο. Εγώ όμως, του χρωστάω , αυτό εδώ.

"Δε χρειάζεται να πας να ψάξεις την τροφή και τα προϊόντα στην ύπαιθρο.
Τα δημιουργείς στις γειτονιές. Κοντά στο σπίτι σου".*

Αν δεν υπήρχαν Αυτές οι φωτογραφίες δε θα είχε καταγραφεί ίσως ποτέ ως εικόνα στο μυαλό μου ,ο λαχανόκηπος Αυτού του σχολείου, και Αυτά τα παιδιά με τα σκαλιστήρια.
Αργότερα ,από διηγήσεις, έμαθα πως ο πατέρας μου ,δάσκαλος σε ένα μονοθέσιο εξατάξιο, για να ταΐσει τους μαθητές του, αλλά για να τους κρατάει και ήσυχους φαντάζομαι ο χριστιανός, είχε φκιάσει ένα μπαχτσέ στο σχολείο, και αφού έμαθε στα παιδιά πως καλλιεργούνται τα διάφορα λαχανικά, τα αμόλαγε στον κήπο,την ώρα που αυτός έκανε μάθημα σε κάποιο άλλο παρτέρι της αίθουσας.
Πως λέμε παίζω και μαθαίνω;Ε αυτό.
Ήταν τότε που η Ελλάδα λιμασμένη , δυνάμωνε τη ραχοκοκκαλιά της πιτσιρικαρίας της ,με τις πρωτείνες και το ασβέστιο, που έπαιρνε απ' το ληγμένο  τυρί "φοντύ" και το σκονόγαλα της "αμερικάνικης βοήθειας" .
Ε! ο μπαμπάς της έδινε με το ζαρζαβατικό , και τις βιταμίνες.
Θυμάμαι μικρή τον πατέρα μου , να ανακατεύεται με τα χώματα και τα λουλούδια.
Όπου κιαν βρεθήκαμε ως οικογένεια, ακόμα και στην Αθήνα ,τον βλέπω να σπέρνει τα σποράκια του στις γλάστρες του μπαλκονιού , και να τα περιμένει με αγωνία να φυτρώσουν.
Πάντα φύτρωναν. Προς μεγάλη μου έκπληξη.
Χρόνια μετά ,- όταν πήρε τη σύνταξη και ξαναγύρισε στην πόλη του-,  ήταν που έπεσε με μανία απάνω στην ντομάτα, το φασολάκι,  το κολοκυθάκι ,τη μελιτζάνα, κιότι άλλο βάζει ο νούς σου.
Ίσως απ αυτόν να πήρα αυτή τη ροπή προς το αναθρέφειν φυτά με φύλλα , που και γω την προχώρησα παραπέρα, εφαρμόζοντας και άλλες τεχνικές, που με μάθανε οι γειτόνισσες της γιαγιάς:
-ΆΜΑ ΦΥΤΕΨΕΙΣ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΠΙΑΝΕΙ ΣΙΓΟΥΡΑ.
Βέβαια στα χρόνια που ζούμε, πιο ασφαλές είναι αντί να το κλέβεις να το ζητάς , και στο δίνουν πάντα σχεδόν , γιατί ψαρώνει ο κόσμος και την πατάει.
Διότι η  κάθε θεία που βράζει το φαΐ της εκείνη την ώρα, το τελευταίο πράμμα που περιμένει να δει και ακούσει είναι η τάχαμ ευγενική φάτσα μιας άλλης θείας με τζιν όμως και περίεργο κούρεμα, να της ζητιανεύει τα σπόρια απ το δεντράκι της.
Πιστέψτε με την έχω δει αυτή τη φάτσα το καλοκαίρι κατεβαίνοντας απ' το Χλεμούτσι.
Αργότερα,( για να ξαναγυρίσω στην ιστορία), και μεγαλώνοντας ,κάπου διάβασα ,ανάμεσα στο μύθο και την αλήθεια , πως ο Φιδέλ ανακήρυξε περίπου επαναστατική πράξη την καλλιέργεια των φρούτων και των ζαρζαβατικών.
Και έτσι πολύ πιο γρήγορα απ το μπαμπά μου , βοηθούσης και της απέραντης αντίδρασης προς το κατεστημένο , εγώ, πέρασα στην επανάσταση φυτεύοντας σέλινο και μαϊντανό και άνηθο σε ζαρντινιέρα των Αθηνών , που από τότε φαίνεται πήρε ενεργό μέρος στην επανάσταση ως πρόγονος της ζαρντινιέρας της Θεσσαλονίκης.
Καιρό μετά , επειδή το ένα μου μάτι αλληθώριζε πάντα προς το σπίτι της επιστροφής , το άλλο αναγκαστικά κοίταζε στο δρόμο της Αθήνας τα παιδιά που παίζανε στο πεζοδρόμιο ,μη και τα πατήσει κάνα αυτοκίνητο, αποφασίστηκε πως καλύτερα ένας αιώνας χαρούμενης ζωής , παρά σαράντα χρονια σκλαβιάς και φυλακής.
Τότε αποχτήσαμε και το λαχανόκηπο.
Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο δυναμώνει κανείς όταν μέσα από ένα κομματάκι γης , φκιάνει την τροφή του. 
Πόσο αυτάρκης αισθάνεται. 
 Έστω γιά μερικά πράμματα.
Και πόση αυτογνωσία αποχτά. 
Ούτε πόσο γεμάτος αισθάνεται ,όταν βλέπει το πρώτο μπουμπούκι απ' το λουλουδάκι που φύτεψε να σκάει μούρη προς τον ήλιο. 
Αυτό όμως που μπορώ να πω με βεβαιότητα, είναι πως με φκιάνει τόσο πολύ όλο αυτό το πακέτο που είναι σαν να έχω πλακωθεί σε αμφιθέατρο της δεκαετίας του '80 με 100 κνίτες, και να τους έχω καπελλώσει όλους.
Δεν ξέρω αν με εννοείτε οι παλιοί!!
...............................................
Προχτές λοιπόν, που άκουσα πως ο Φιδέλ, αποφάσισε να κάνει στην άκρη, δεν μπόρεσα να αποφύγω τη θλίψη για μια Κούβα που ενώ αντιστάθηκε με νύχια και με δόντια για μισό αιώνα στην ξεφτίλα και την νταβατζοσύνη της Αμερικής, έφτασε στο τέλος μιάς πορείας. 
Που δεν ήταν και πιό ελεύθερη που ξέρουμε,αλλά προσπάθησε  στην αξιοπρέπεια που όλοι γουστάραμε ,και δεν αποχτήσαμε ποτέ.
Κάπου εκεί λοιπόν ,στο βάθος της οθόνης μου,θα υπάρχει πάντα η εικόνα του Τσε μαζί με το Φιδέλ να τουρτουρίζουν μονάχοι πλήν υπερήφανοι στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα,
τους Κουβανούς να φυτεύουνε στις αυλές τους ό,τι μπορούν για να μπορέσουν να επιβιώσουν απ' το εμπάργκο των γιάνκηδων αυτοί και τα παιδιά τους,
Και τον πατέρα μου με τους μαθητές του, να κόβουν τα φασολάκια τους, από το σχολικό κήπο.
Γιά να τα μοιραστούνε κατόπιν ,ως αξιοπρεπείς πεινασμένοι με ξεσκλισμένα γόνατα και τρία νούμερα μεγαλύτερα στραβοπατημενα παπούτσια.


Αφιερώνεται σε όλους τους πατεράδες
Και σε όλες τις μανούλες.
Σε όποια Σιέρα Μαέστρα και να βρίσκονται.

............................................................

*"Οργανοπόνικο"
Ήταν μια έξυπνη λύση ανάγκης που αποδείχθηκε αποτελεσματική.
Το οργανοπόνικο, όπως λέγεται το πρόγραμμα αστικής γεωργίας, είναι ίσως η μεγαλύτερη βιολογική καλλιέργεια του πλανήτη, αφού υπολογίζεται ότι παράγει 3 εκατομμύρια τόνους λαχανικών και φρούτων τον χρόνο, χωρίς χημικά λιπάσματα εξαιτίας του εμπάργκο".
κιαυτο ,απο τον "εξάντα".

7 Φεβρουαρίου 2008

αν ζούσε η Ρόζα , θα φύτευε φασολάκια;


Είναι που ξυπνάς το πρωί και βλέπεις τη θάλασσα εκεί στο βάθος.
Παίρνεις βαθιά αναπνοή και είσαι σχεδόν σίγουρη πως ανασαίνεις και την αρμύρα.
Αισθάνεσαι γεμάτη ευγνωμοσύνη .
Δεν ξέρεις σε ποιόν .Ξέρεις μόνο το γιατί.
Και λες καλημέρα γενικώς έτσι δυνατά στον αέρα.
Το κάνεις σχεδόν κάθε μέρα τα τελευταία δέκα χρόνια, και σε ξεκινάει όμορφα.
Μετά σκέφτεσαι τα πράμματα που θα σε κάνουν να νοιώσεις ακόμα πιο όμορφα.
Να φυτέψεις τα μυρωδικά σου, για να μην σου λένε πως είσαι μαλάκας τα ματσάκια του μαϊντανού και του άνηθου που είναι ξαπλωμένα όμορφα όμορφα στον πάγκο του μανάβη.
Να κάνεις μια βόλτα στα λουλούδια σου για να τα πείτε.
Να δεις τι φρούτα υπάρχουν στα δέντρα αυτή την εποχή, μπας και κάνεις καμμιά μαρμελάδα, μια και γουστάρεις να ξέρεις τι τρως.
Περισσεύουν φρούτα για κάνα γλυκό του κουταλιού; για να γλιτώσεις απ τα τριγλυκερίδια τα ζάχαρα και τις χοληστερίνες;
Να τσεκάρεις τους σπόρους που θα σπείρεις για το καλοκαίρι.
Αφού θέλεις οπωσδήποτε νάχεις τα ζαρζαβατικά σου για να νοιώθεις και πολύυυυυ μάγκας.
Σήμερα , όχι δεν έχεις να ζυμώσεις ψωμί , αλλά αύριο οπωσδήποτε γιατί ξαναγουστάρεις να μη να τρως τα σκατά που σου πουλάνε.
Να θυμηθείς να ρωτήσεις τη μαμά για καμμιά παλιά συνταγή, γιατί σήμερα έχεις τα κέφια να κάνεις αντίσταση.
Να σου δώσει η Αθηνά τη συνταγή τη Γιαννιώτικη με το κατσίκι στο φούρνο ,που μπαίνουν μέσα αι μυρωδιαί του κήπου όλαι.
Και όταν ανακαλύπτεις πως έχεις τουλάχιστον καμμιά 20αρια, κράζεις στην Αθηνά :
- ΟΛΑΙ ????????????????
-ΟΟΟΟΟΛΕ .
Να έρχεται το βραδάκι και μετά από όλη αυτή τη μαγκιά , η μπάρα να σου κλείνει το μάτι.
Ρε μάνα να μισογελάει ο Μήτσος απ το τηλέφωνο.
Σε καρφώσανε .
Πού γύρναγες πάλι εχτές;