31 Ιουλίου 2008

γκόου ρε , γκόοοου αντ αμεεεεέϊζzzzzz αςςςς

Είναι μέρες τώρα που μου τη σπάει αυτή ,τρεμάμενη επική φωνή του .
Κάτι ανάμεσα στο μάαααϊ πρέσιους ,και το γουι σαλ οβερκααάμμμ.
Λύσσαξα να βρώ το βιντεάκι, που τελικά τρομάρα μου με λίγη παρατηρητικότητα ,θα τόχα απ' την πρώτη μέρα .
Και γκόου μανάρια μου να γίνετε δε μπέστ οφ αςς μη χέσω.






25 Ιουλίου 2008

εικονες καλοκαιριού

εικόνα πρώτη

Κόσμος ,κόσμος ,κόσμος,πούλμαν ,ποδήλατα ,μηχανάκια, σκαμνάκια , κιλιμάκια στο χέρι.
Όλοι χυμένοι εκεί μπροστά στο ξέφωτο του ωδείου, στη Νικόπολη.
-Καθίστε εδώ, μη κουνηθείτε , πάω να φέρω και τη μάννα σας.
Έκανε δύο δρομολόγια με το χοντάκι που είχε τότε.
Παπάκια τα είπαν μετά αυτά.
Μπροστά, πίσω απ' το τιμόνι, και όρθιος ανάμεσα στα πόδια του, ο αδερφός μου .
Πιό μικρός.
Πίσω καθότι πιό μεγάλη και γιά κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο επειδή δεν χώραγα μπροστά, εγώ.
Καθε καλοκαίρι που ξεκίναγαν τα Νικοπόλεια ,(πολιτιστικές εκδηλώσεις τις λένε τώρα), πηγαίναμε ανελλιπώς οικογενειακώς με τον τρόπο που σας είπα,(με τον ίδιο ακριβως και φεύγαμε) να παρακολουθήσουμε αρχαία τραγωδία.
Πέρασαν χρόνια να γιά ξεμπερδευτώ και να καταλάβω πως στο ωδείο παιζόταν το θέατρο,και πως το θέατρο ήταν άνεργο.
Γύρναγε με το μηχανάκι, και με την Άννα.
Σινιαρισμένη αυτή και κοκκέτα.
Πως τα κατάφερνε και μηχανάκι και κοκκεταρία ποτέ δεν το κατάλαβα.
Περνάγαμε απ' τα εισητήρια, εγώ δεν μεγάλωσα ποτέ πάνω απ' τα 10 ,μέχρι που πήγα στην δευτέρα γυμνασίου, όπου και έβαλα βέτο τι στο διάλο ήμουνα δεκατέσσερα και μισό και αν δεν τόλεγα τότε πότε θα τόλεγα!
Καθόμασταν στην κερκίδα στη μέση, με τα μαξιλαράκια που είχαμε φέρει απ το σπίτι.
Στο διάλειμμα είχαμε γιορτή ,μας έφερνε ο μπαμπάς από ένα παγωμένο μπυράλ και καλαμπόκι ψητό στα δύο.
Μετά γελάγαμε με τις φάτσες μας και όλη εκείνη τη μαυρίλα της ψητής φλούδας που είχε χωθεί ανάμεσα στα δόντια μας.
Χάζευα επίσης τις κυρίες με τα άσπρα που κυκλοφορούσαν μπροστά μπροστά, σηκώνονταν ξεσκόνιζαν με το χέρι το μαξιλαράκι , λές και ο κώλος τους κατέβαζε σκόνη , ξανακάθονταν, και ξαναά μανά το ίδιο, μέχρι που ξανάρχιζε η αρχαία τραγωδία.
Εκτός απ τις πρώτες σειρές που ήταν οι επίσημοι, οι πλούσιοι, και οι ηθοποιοί που δέν έπαιζαν,όοοοολοι οι αποπίσω ήταν οι δημόσιοϋπάλληλοι απ' την Πρέβεζα και οι χωριάτες απ το Μύτικα,το Κανάλι τη Σμυρτούλα και τον Αρχάγγελο,που σημειωτέον δεν χάνανε παράσταση και τη σχολιάζανε και μετά στο καφενείο του χωριού.
Με μοναδικό κριτήριο όχι τις παπαριές των κριτικών, αλλά αυτό το :
-Ακούς ικί!, ακούς! Tόνε πίστεψα π'δάκιμ' σ'λέω!!

Δεν μου αρέσει το θέατρο.
Και ποτέ δεν πηγαίνω.
Το μόνο που ανέχομαι είναι οι αρχαίες τραγωδίες.Και ο Αριστοφάνης.
Την τελευταία φορά που πήγα στο αρχαίο ωδείο της Νικόπολης, ήταν μαζί μου και η Ιφιγένεια εν Ταύροις.
Την ακολουθούσε η Λυδία Κονιόρδου.
Ακούς !! την πίστεψα!!
Οι κυρίες των πρώτων σειρών εξακολουθούσαν να ανεβοκατεβάζουν τους κώλους τους στο μαξιλαράκι τους,και εκεί κατάλαβα, πως τα κορκόλια των ασπροντυμένων κυριών των πρώτων καθισμάτων είναι διαχρονικά και απέθαντα.
Έλλειπαν όμως τα ποδήλατα.Και τα μηχανάκια.
Τα αυτοκίνητα πάμπολλα,και θέση δύσκολα εύρισκες.
Το πόπ κόρν άφθονο.Και τα άϊς τι και τα σπράϊτ και οι κοκακόλες.
Κανείς δεν καταδέχονταν πιά να εκθέσει το 14χρονο βλαστάρι του και να μην κόψει εισητήριο.
Έτσι κιαλλιώς φρόντιζε από τα πρίν να το προμηθευτεί τσάμπα απ' το γνωστό του, της Νομαρχίας.
Kαι δεν ξαναπήγα.




Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

9 Ιουλίου 2008

ραντεβού το Σεπτέμβρη

ΑΡΓΕΙ ΛΟΓΩ ΖΕΣΤΗΣ.


Δίκιο έχει ο παράλληλος που μου τη λέει παραλληλογράμμως, αλλά αφ'ενός έχω την βέρυ χότ αίσθηση πως οι φλάτζες μου και ο Αγιάννης ο Ριγανάς είναι ένα και το αυτό.
Μεγάλη φωτιά.
Αφ'ετέρου, την βέρυ λόνλυ αίσθηση πως εσείς όλοι δροσίζεστε στις ακρογιαλιές (και μερικοί μερικοί
στα όρη ταγρια βουνά).
Ενώ εγώ η μοναχούλα, μαστοροδέρνομαι,διότι έπρεπε να γίνουνε επισκευές στο σπίτι.
Κατόπιν τούτου να ζητήσω τη συχώρεσή σας ,ακόμα κι ο Άνθιμος θα συχώραγε μιά ιδρωμένη μποξεροφορούσα μάννα που πλακώνεται κάτω απ τον καυτό ήλιο του σατανά μετά σοβατζέως τινός, διότι έτυχε διά γυμνού οφθαλμού να καραδεί πως γέρνει ο λαμπάς με χάρι κατά δεξιά μεριά, ενώ ο σοβατζής μετά μεγάλης μαγκιάς (εκεί ήταν που έκανε και το λάθος ο Μάρξ) της κούναγε εκείνη τη μαλακία με το σπαγγάκι ως στοιχείο σωστού επαγγελματία,
και ταυτοχρόνως διαρρήγνυε το φανελλίδιον του,διά να υπερασπιστεί το γερμένο λαμπά.
(ο οποίος παρεπιπτόντως δεν είναι σίγουρο πως την ήθελε την υπεράσπιση)
Και ευτυχώς που στο μισάωρο το τελειώσαμε το θέμα διότι και αυτός κατάλαβε πως, ή ήλιο έχει ή κακό καιρό θα κάνει , άν ο λαμπάς δεν γίνει όπως πρέπει, λεφτά δεν θα πάρει.
Και εγώ κατανόησα πως ή με ήλιο ή με φεγγάρι, Ντεπαρντιέου ποτέ δε θα γίνει.

Επίσης να προσθέσω πως εκτός από μιά γρήγορη βουτιά στη θάλασσα,άλλο τι δεν έχω καταφέρει ακόμα, διότι τα φυτούλια μου θέλουνε όταν πέφτει ο ήλιος να δροσιστούνε κιαυτά.Και ποιός μπορεί να τους πει όχι.
Βάλτε και κανα δυό φιλοξενίες ανάμεσα σ'όλα αυτά,ε!μη το παραχέζουμε, ένα βατραχάκι σε εποχή ξηρασίας είμαι ,και ακόμα δεν έχω μεταμορφωθεί σε θεά.
Κάλι κατά προτίμησι.
Χάλι παραμένω προς το παρόν,αλλά πάντα ελπίζω σε ένα φιλί.

:))