26 Αυγούστου 2008

Μετά 35 έτη.

Θα μπορούσε να είναι και το σίκουελ μαζοχοαισθηματικής τριλογίας που οπωσδήποτε πρέπει να γίνει εφταλογία, αλλά δεν έχω πιά βασικό χρώμα εύκαιρο , γιατί τα άσπρα ,τα κόκκινα ,τα μαύρα , τα μπλέ και τα περίεργα κίτρινα τα πρόλαβαν τα καπάρωσαν άλλοι και μένα το πράσινο και το βιολετί δε μαρέσει για να παίξω μέσα.
Γιαυτό έφκιασα δικά μου βασικά χρώματα:
Το τουρκουάζ της θάλασσας .
Το πορτοκαλλί του ήλιου της θάλασσας.
Και το γλαυκό του πρωϊνού άέρα της θάλασσας.
Και κει μέσα χωμένη θα κάτσω μέχρι να σκάσω στο χρώμα.
Επίσης θα μπορούσε να είναι και μια ολόκληρη ζωή!
Ασπρόμαυρη ,πολυκολόρ ή άχρωμη, όπως το πάρει κανείς, μιάς και το ντεκαφεϊνέ
το δικό μου , μπορεί να κρατάει τσιτωμένο τον άλλο μιά δεκαετία.
Ενώ το χρωματιστό του άλλου, να είναι απλώς ένα πατάκι εισόδου με θαμπά σκατί μπαλώματα για μένα .
Επειδή όμως εγώ αποφασίζω ( λέμε τώρα) για πάρτη μου,
διαλέγω να βλέπω αυτά τα τριάνταπέντε χρόνια σαν δεκαεφτάρικο που κατέβηκε βραδυνή βόλτα στην παραλία με το άσπρο το μερσεριζέ το ζακετάκι στον ώμο, και εκεί στην ανηφόρα του ανθόκηπου, σα να κουράστηκε λίγο, έκατσε στα πευκάκια να ξεκουραστεί και όπου νάναι θα το διακρίνω νάρχεται επιστρέφοντας, κρατώντας στο χέρι το σακκουλάκι με τον πασατέμπο.
Ή και τον ηλιόσπορο μερικές φορές.
Τι σου κάνει η επιστροφή στη φωλιά όμως ε;
Μέχρι και τη μέρα της σύλληψης θυμάσαι.
Κιάν δεν τη θυμάσαι πότε ακριβώς εσύ, θα τη θυμάται αυτό!
Το δέκατο πέμπτο μικρό ξαδερφάκι του σπερματοζωαρίου του Παντελή ,που άκουσε απ' τον πατέρα του -και αυτός από τον δικό του πατέρα σύντροφο του δικού μου, πριν ψοφήσει αλλαλάζοντας για την προαιώνια αδικία του ενός και μοναδικού σκοπευτή,
ΕΊΝΑΙ ΤΟΣΟ άδικο α-δ-ι-κ-ο-γ-ι-α-τι-θ-ε-έ-μ-ου-γ-ι-ατιιιικαιξεψυχησε.-την ιστορία, πως το σπερματοζωάριο του εν λόγω κυρίου (του Παντελή εννοώ)την έπεσε με φόρα και μοναδική μαεστρία, στο μελαχροινό ωάριο της μάννας μου.
Το ίδιο παθαίνεις βέβαια και άμα πέσεις απάνω σε παλιές συμμαθήτριες.
Ειδικά τις άσκημες του σχολείου.
Οι οποίες, κατά μια περίεργη εκδικητική άσκησι ισορροπίας,τη λεγόμενη δικαιοσύνη της Παπαρήγας,-(να μου θυμηθείς, σε 15 χρόνια από τώρα η Παπαρήγα θα είναι μία κούκλα.Ήδη έχει αρχίσει και ομορφαίνει)- είναι λιγότερο γερασμένες.
Και πολύ πιο όμορφες από ό,τι ήταν στα 20 τους .
Ούτε τότε , ούτε και τώρα σε αφορούσε η ύπαρξή τους.
Δεν το σκέφτηκες ποτέ , αλλά σου τη χρωστάνε την αδιαφορία σου .
Και στη λένε με ένα περίεργο κιτρινοπράσινο τρόπο:
- Μπα η Δήμητρα, μπα μπα μπα !!!! αυτή η ξυνοέκπληξη πιά!
-Τι κάνς;;;;;;, χρόνια έχω να σε δω!!!…..δεν έρχεσαι καθόλ';;;;!!!!!
-Πως !έρχομαι σχεδόν κάθε μήνα.
-Μπα, πως και δε Σέχω δει;;;!!!!!!
(Να κι ο θυρωρός της νύχτας μας αυτοπροσώπως)
Τωρα τι να της πεις, πως εκει που σέρνεσαι εσύ τα βράδυα σουλούπια σαν και τα δικά της δεν πλησιάζουν;Κάνεις την ευγενική :
-Ε,δεν έτυχε ……
Συνεχίζει όμως η άλλη γιατί την θέλει να την πάρει την εκδίκηση της.
Η ζάμπα.
……-Τότε δε μας έδ'νες σημασία….
Ούτε και τώρα σας δίνω αλλά αφού έπεσες απάνω μου και με ζούπηξες τι να κάνω να σε δείρω;
Κιάν ήταν μόνο αυτό ,το λεγόμενον χείρον ,πάει στο διάολο, σκουπίζεις το μάγουλο λίγο παρακάτω (γιατί παραμένεις ευγενική) και πας στη δουλειά σου.
Όμως υπάρχει και το χειρότερον.
Αυτά που δε θυμάσαι εσύ , τα θυμούνται αυτές!!
Και θυμούνται .
Θυμούνται πλήρως και ακαταπαύστως.
Και κυρίως, θυμούνται αυτά που εσύ τα έκανες ντιπ αμνησίας ,αυτό με το αγγούρι ,το γιαουρτι και την κόκκινη πιπεριά Φλωρίνης.
Και που τα προσέφερες αργότερα σε καλεσμένους ,που την καταχάρηκαν τη νοστιμιά .
Θυμούνται ποιόν είχες γκόμενο και γιά πόσες ώρες.
Ποιος σε γουστάριζε και δεν τον κοίταγες κάν.
Θυμούνται που ακριβώς είχες κατουρήσει στις 22 Αυγούστου το 1973, σούρουπο ώρα 8 , εκεί κοντά στο συντριβάνι της πλατείας,ενώ περίμενες να κατέβουν και οι άλλες, μαζί με τα αγόρια της παρέας, για να πάτε σινεμά, και δε σούχε φέρει τη ζακέτα τη δανεική η Νένα να κάνεις την ωραία, που σε χτύπαγε το γοβάκι το άσπρο και...
- Είχες βάλει χα χα χχα χα θυμάσαι μουρή ;μπαμπάκι από μέσα.
Γιατί τότε βεβαίως δεν υπήρχε το χατζαπλάστ, και
-χά χα χα θυμάσαι;θυμάσαι; που δεν πήγες βόλτα με τους άλλους κι έχασες το γκόμενο αφού αδύνατον ήταν να να περπατήσεις απ' τις καντήλες ;;;;;;;
-Αλλά , μια χαρά είσαι όμως ε;;;;
Με ρωτάς τώρα παλιοσκούπρο;
Άει στο διάλο μωρή κουρούνα σκέφτεσαι.
Αυτό με τις καντήλες θα γίνει ο τάφος σου.
Τη μαχαιρώνεις και συ και πισώπλατα και κατάστηθα και κατάμουτρα.
Της χώνεις κι ένα κατακέφαλο για να μάθει .
Καπάκι δε ,της ρίχνεις ένα μαλλιοτράβημα,
Παλιογίδα!
Και για να μη ξεχνιόμαστε εκεί που την έχεις κάτω , της ρίχνεις κι ένα χοροπηδητό με φόρα ,να για να μάθ'ς κάργια .

-Βρέ Μαρίτσα μου ,(της πετάς ακουμπώντας την στο ώμο με χαρακτηριστική κίνησι αδερφοσύνης )
και σύ ίδια κι απαράλλαχτη έμεινες !!
Και απολαμβάνεις πώς ο ελέφαντας η Μαρίτσα
ξέμεινε από ατάκες και από μνήμες!
Και ξαφνικά θυμάται πως την περιμένει ο άντρας της
....-Πω- πω- πω -άργησα …θα με σφάξ'
Γιατί πώς να το κάνουμε Μαρίτσα μου
αυτό το ίδια ,που εμένα με κάνει καινούρια ,εσύ θα προτιμούσες να έχει αλλάξει.
Δε μπορεί να μην είχες καθρέφτη τότε !
Και είτε σ αρέσει είτε όχι, αυτή είναι η ζωή.
Όταν φεύγεις απ την ασυλία της αχρωμίας , η επίθεση των χρωμάτων δεν είναι σίγουρο πως θα σου κάνει καλό.





***Γιά να μή γκρινιάζετε βρέ, και γιά να μη νομίζετε πως ο ήλιος και η θάλασσα θα με κάνουν καλωσυνάτη !