9 Δεκεμβρίου 2009

...πέρα από τα γρεβενά

Περίμενα -όπως όλοι οι ξενητεμένοι- με λαχτάρα τα χριστούγεννα να γυρίσω σπιτάκι μου.
Να πάω μετά και γω σαν καλή μικροαστή , σαπάν' στα βουνά κατά Τζουμέρκα μεριά, η και σακείθε ,κατά το Περιβόλι .
Η παρέα όμως αποφάσισε άλλα.
Μουλάρωσα εγώ κατευθείαν, ξέρετε ..τα γνωστά ...
Δεν παω ,δεν πάω , δεν πάω! που δεν έπιασε .
Μετά κατέβασα τα μούτρα για δυό τρεις μέρες, -κάποιος χέστηκε-,
Μετά τόρριξα στην τσιγγουνιά , αλλά εκεί ήταν που άρχισαν να γελάνε -ειδικά ο σύζυγος-, και μου θύμησε , τι είχαμε πληρώσει πρόπερσυ στα Γρεβενά γιά πέντε μέρες.
Και κυρίως μου τόνισε:
-Σκέψου, πως γιά να πάμε σπίτι, θα πληρώσουμε το μισό εισητήριο.
Εκεί σιγουρεύτηκα πως , το όλο θέμα, ήτανε εντελώς κάζο πενσάτο ,αφού τα κλεισίματα είχανε γίνει πριν δυό μήνες, και τα βρήκανε σε μιά χαρά τιμούλα.Όλα.Και τα ξενοδοχεία.
43 ευρά το τετράστερο;!!!!!!!!!!!!!! ίσα ρε ,.... άμα δεν το δω ,κωλοτούμπες να κάνετε , δεν το πιστεύω.
Εγώ τότε, επέμενα πάλι, κυρίως γιατί έχουμε και μιά συνέπεια στη μουρμούρα, αλλά και γιατί έχουμε να πληρώσουμε την πουτάνα την εφορία και ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που δεν έγινα δημόσιος υπάλληλος στον ΟΤΕ ή έστω στη ΔΕΗ ,τότε που επέμενε να με διορίσει ο έρμος ο Παντελής, αλλά εγώ η μαλακοανένταχτη τόβρισκα πολύ χλεχλέδικο και αντιεπαναστατικό ,και δεν έκατσα.Και τώρα θα καθόμανε από χρόνια, θάχα πάρει ένα σπίτι με το εφάπαξ ,στην χειρότερη περίπτωση.Γιατί υπάρχει και η καλύτερη ,αυτή που λαδώνεσαι καθημερινά και βγάζεις τρία σπίτια και περνάς πασάς στα Γιάννενα.Να! (διπλή στα μουτρα μου)

Δεν είναι ότι δε μ αρέσουν τα ταξίδια.
Ίσα-ίσα, θα μπορούσα να ταξιδεύω αιωνίως.
Αλλά είναι απ' τις χώρες που ποτέ δεν έβαλα στα υπ' όψιν μου.Αφ'ενός γιατί στα ταξίδια μου πάντα ξεπληρώνω φαντασιωμένα γραμμάτια της νιότης μου,και αφ' ετέρου, γιατί την είχα κατατάξει τότε σε μπλάκ λιστ, και έμεινε εκεί.
Η παρέα ήταν πολύ καλή όμως.Έληξαν αυτά- μου υπενθύμισε.
Και κυρίως μου έταξε.Πράμματα και θάμματα!
πως θα δω περίεργους θάμνους στην πιό ερημική κόκκινη γή






πως θα δω τα πιό όμορφα μπαομπάμπ , που εγώ πάντα ήθελα να κάνω κάτι από κάτω με τον Ρόμπερτ, μετά που είδα το "πέρα απ την αφρική" .. λέμε τώρα .











Πως θα έχω παρέα κάθε πρωί στον καφέ , την ομορφότερη φατσούλα της φύσης .










σαν ειδαν πως δε σούραγα απο τέτοια, με ρίξανε στά σκληρά.
Μου τάξανε πως θα δώ Τα πιό όμορφα λουλούδια








έστησα αυτί η αλήθεια είναι , και το πήρανε χαμπάρι πάραυτα.
Πολλαπλασιάζοντας την προσπάθεια ,μου τάξανε πως θα
πως θα δω τα πιό όμορφα δέντρα που υπάρχουν












και κυρίως,γεμάτα με τα σπόρια τους.





γιατί το ξέρουν πως είναι αδύνατον να αντισταθώ στην εικόνα του μικρούλη που μιά μέρα θα γίνει μεγάλος.






Λίγο σπρώξιμο ήθελα, και το πήρα όταν μου δείξανε αυτή τη φωτογραφία,



και μετά αυτή





και καπάκι μου τάξανε πως θα με πάνε οπωσδήποτε εκεί.
Εγώ τότε υπέκυψα αμέσως, γιατί ήθελα ανέκαθεν να πάω να κατσικωθώ στα βράχια της καλής ελπίδας γιά να ρίξω μιά μούτζα δεξιά (νά), και μιά μούτζα αριστερά (νά), στο ντορό της μνήμης των μεγάλων θαλασσοπόρων που είχανε κορκόλια στον κώλο, και λυσσάξανε να ανακαλύψουν το μισό κόσμο,να τον γεμίσουν αρρώστιες, καθολικούς, χριστιανούς και ό,τι άλλο κακό έβγαλε αυτή η φύση.Γιά να τον γαμήσουν κατόπιν και οι απόγονοι .
Μου τάξανε και δύο λεξοτανίλ.Ένα να πάω, κι ένα να γυρίσω.
Βέβαια προς το παρόν , έχω μόνο τα λεξοτανίλ .
Αλλά ξέρουν , πως έτσι και δε μου κάνουν τα υπόλοιπα, μαύρη νάγια ή κόμπρα που τους έφαγε.. χε χε χε

...............

Σε όλους τους φίλους , καινούριους και παλιούς.
Αυτούς, τους περιηγητές των ορέων ηρώων, και τις σουρτούκισσες του κάμπου και της θάλασσσας. Τους πάνω-κάτω γκρινιάρηδες,αγαπημένες από πάντα μουσικόφιλες πρώην αριστοκράτισσες,αθεόφοβους μα και ευσεβείς. Καπεταναίους , καπετάνισσες,και ιστιοπλόους πάσης φύσεως.Σαλαμινομάχους φιλανθείς.Εσαεί Επαναστάτες, ονειροπόλους, ποιητές κι αλαφροίσκιωτους γενικώς, που με ανέχτηκαν -γιατί είμαι και ζαβό συν τοις άλλοις-, Εύχομαι να περάσουν καλά τα Χριστούγεννα με όποιους και όσους αγαπάνε.
Θα ήθελα πάρα πολύ να τους ευχηθώ και καλή χρονιά επίσης ,αλλά αυτό μάλλον να το ξεχάσουμε γιά φέτος .Ας μείνουμε τουλάχιστον γεροί.
Ειδικές ευχές σε μαννούλες διδύμων.
Και στην αγωνίστρια αδερφή μου.
Κυρίως όμως ευχές γιά τους παίχτες σαγράδος , μικρούς και μικρότερους .



:)) ναι ναι , και μπόκα λούπο.







-

7 Δεκεμβρίου 2009

**κακες παρέες

Εχ! ρε Παντελή!!!
Βαλθήκατε ένας- ένας να γκρεμίσετε ό,τι στήσαμε γιά σας στην καρδιά μας.
Καλύτερα έτσι πάντως.Μαθαίνουμε να κρατάμε το καλό και να φουντάρουμε το σάπιο.
Μωρέ δε μπανα γίνετε χριστιανοί ορθόδοξοι!
Δε μπανα γίνετε βουδιστές!
Δε μπανα γίνετε δεξιοί
Δε μπανα γίνετε και χριστιανοί και ορθόδοξοι και βουδιστές και δεξιοί μαζί!
Τα ωραία σας, τά έχουμε κρατήσει μέσα μας .
Στην ψυχή! Βαθειά!
Και τα βγάζουμε όποτε χρειάζεται .Κι όποτε γουστάρουμε εμείς να τα προσφαΐζουμε.
Τις βλέπω τις ταινίες σου γιατί είναι μιά ομορφιά, και γιατί προπαντός τις καταλαβαίνω.
Δε χρειάζομαι μετά λυσάρι τον Μπακογιαννόπουλο να με γκαστρώνει μέχρι να μου αναλύσει γιατί το πλάνο έφυγε και πήγε με το θίασο να συναντήσει μέσα σε αφόρητη σιωπή τον Ζαν Λυκ που επέστρεφε από το γουήκ έντ με ένα ψάρι .
Είσαι όμορφος και συγκινητικός.
Είσαι τρυφερός στις ταινίες σου.
Ποτέ δεν επιχείρησες να γίνεις σκηνοθέτης αντιγράφοντας όποια σιωπή σου άρεσε περισσότερο.Ή όποια καραμπόλα της σκέψης σε έκανε πιο στριφνό.
Ο,τι και νάπιασες στα χέρια σου, μου το έστειλες πίσω ατόφιο, πικρό κι απλό.
Στο "προξενιό της Άννας", η μισή Ελλάδα αναγνώρισε τον εαυτό της.
Στο "χάπυ ντέϊ" γλύφαμε τις πληγές μας όπως- όπως ο καθένας....
Στα "πέτρινα χρόνια ", τα παιδιά μου μάθανε ιστορία.
Τέσσερις φορές απογευματινή το είδαμε .
Γιά να είμαστε μόνοι μας. και να μην ενοχλούμε τους διπλανούς με τα γιατί ......
Ξεράθηκε το στόμα μου να τους εξηγώ γιατί ο έρμος ο Σταύρος έβαλε τα κλάμματα εκεί απάνω στο τηλέφωνο... ''δε με γνώρισες αδερφέ................εγώ είμαι...."
Και γιατί βούλιαξα στο δάκρυ , - ενώ μαζί μου και κείνα έκλαιγαν ,κοιτάζοντάς με μέσα στα σκοτάδια ,απ' το ξαφνικό που τα βρήκε -...... Με το ψιχουλάκι που έμεινε έμεινε κόμπος και λυγμός στο λαιμό της Μαρτίκα,μέσα στο καφενείο.
Εντάξει δεν τα καταφέρατε με τον **Σκορσέζε να πάτε τις "Νύφες " στο Χόλλυγουντ.
Έτσι θα πας μωρ' Παντελή;
Χωνεύοντας την ιστορία;
Και στην τελική, τι σου χρειάζεται εσένανε το Χόλλυγουντ;
Άν εσύ αγαπηθηκες σ' αυτήν την κόχη τη μικρή......... σ όλη τη γή αγαπήθηκες.....
..........
Ετοιμάστηκα και γώ, να πάω να πνιγώ στο δάκρυ.
-Τί κάνεις εκεί με τα χαρτομάντηλα; ρώτησε ο Νίκος την ώρα που κίτρινο -ροζ, κιτρινο- ροζ κιτρινο- ροζ,-(γαλάζιο δεν είχε ) έβγαινε απ' το πακετο κι έμπαινε στην τσάντα .
-Θα τα χρειαστούμε του είπα με νόημα.
Έλπιζα σ' ένα τουλάχιστο δάκρυο , αλλά με το που είδα και τον καπετάνιο το μακρυμάλλη τον ασπρομάλλη ....είπα : άκυρο, μιά άλλη χρονιά .
Εμφανίστηκε , κι΄αστραψε ο Γράμμος από καθαριότητα.Ο Όλυμπος βρόντησε λίγο παρακάτω, συνεπικουρώντας .
Αυτό δεν ήταν καπετάνιος του '49 .
Διαφήμιση του περζίλ με μπλέ και πράσινους κόκκους και τις νοικοκυρές σε αναμονή μας βγήκε.
Πεντακάθαρος.Φρεσκοξουρισμένος. Σχεδόν σε άγγιζε το άκουα βέλβα που κατέβαινε μαζί με τ'αεράκι απ' τον αυχένα με τις οξιές.
Τι! ψέμματα να πω; τα χρειάστηκα! .
Πάει !λέω .Ο Βούλγαρης χάζεψε και μας ξανακουβάλησε τον Πρέκα!
Ευτυχώς , αμέσως μετά όμως ,με ένα πετυχημένο ζουμ στο φωτεινό φρεσκοξουρισμένο πρόσωπο με το θεληματικό πηγούνι, τον αναγνώρισα ήταν ... ο Αετός!!
Καπετάνιος με τα όλα του.
Με το μάτι το καθαρό .Με τη χαίτη τη φρεσκολουσμένη.Με τη λόρδωσή του.....
Παρ' όλα αυτά , ξαναζήτησα απεγνωσμένα τον Πρέκα.
Τί νόμιζες σύντροφε , πως βρήκες τίποτα καινούριο να μας πείς;
Αυτό είναι ο εμφύλιος.Ο σκοτωμός ανάμεσα σε αδέρφια.
Από τέτοιες ιστορίες , ουυυυυυυυυυυ τίγκα η πόλη και τα χωριά μας εδώ πέρα.
Εχω μιά πολύ καλή στο σιβί της οικογένειας , αλλά κομματάκι βαριά.
Άσε ,υπάρχουν και πιό ελαφριές στο ρεπερτόριο.
..............
>>"Κάθε πρωτοχρονιά, στο σπίτι μας είχαμε γιορτή μεγάλη.
Η μαμμά μαγείρευε και μαγείρευε και μαγείρευε....
Γιατί έρχονταν οι φίλοι του μπαμπά , και έπαιζαν χαρτιά ως το πρωΐ.
Εγώ κι ο αδερφός μου, το περιμέναμε πως και πως.Όχι μόνο γιατί ήταν κάτι εξαιρετικό να μένουμε ξύπνιοι ακριβώς όπως και οι μεγάλοι, αλλά και γιατί, μαζί μ'αυτούς τους φίλους, έρχονταν και ο Σταμουλάκης που είχε το μεγαλύτερο παιχνιδάδικο στην πόλη και μας έφερνε από ένα παιχνίδι .
Πολυτέλεια περιττή τότε τα παιχνίδια γιά τους περισσότερους .
Χρόνια ολόκληρα, γίνονταν αυτό, μέχρι που φύγαμε γιά την Αθήνα.
Αργότερα , πολύ μεγάλη πιά, όταν άρχισε να με τρώει πως ίσως τίποτα δεν είναι αυτονόητο,
ρώτησα το μπαμπά , γιά τότε.........
Κι έτσι έμαθα όσα κατάφερα να του βγάλω με το τσιγγέλι -γιατί οι "ξίσκεποι" τόχουνε αυτό το κακό.Δεν παινέυονται.
.............>>Πως προς το τέλος του εμφυλίου τον πήραν στο στρατό.
Αυτός τότε ήτανε καθοδηγητής , μαζί με τον φίλο του τον Αντρέα .
(Και να δείς πως τάφερε η μοίρα και ξαναζμίξανε ,κι ο Αντρέας βρίσκεται ακριβώς έναν τάφο μπροστά του.)
>>Πως όταν γίνονταν μάχες , ειδικά προς τα μέρη μας, μάτιαζε το πιό θραψερό πουρνάρι, να λουφάξει από κάτω .Μιάς και είχε αδέρφια και ξαδέρφια στο βουνό.Ήταν και κείνος ο μπάρμπας σ' ο Μιχάλης παιδάκι μου , που μας είχε βγάλει όλους στο κλαρί.Εκτός απ' τον μεγάλο που ήταν διορισμένος μου φαίνεται.
>>Μωρέ και τσ' κοπέλλες ..,όταν χρειάζονταν , και τσ' θειάδες σ' αγγάρευε αυτός.Αφού σ' λέω, το χωριό μας ,τούειχε κάν ' στρατηγείο του ΕΛΑΣ.Γιαυτό και μείναμαν χωρίς δρόμο και ηλεκτρικό μέχρι το 63...
Και δόστου να γελάει με τις πικρές εικόνες της νιότης του, και να γελάμε και μεις παιδιά κι αγκόνια καθώς τον φανταζόμασταν λουφαγμένο .......,
..... και .....γιά πεθ παππού πως κδύφτηκεθ κάτω απ' το πουδνάδιιι; Ψεύδιζε ο Μήτσουλας....
-Και που παίζανε χαρτιά ως το πρωί την παραμονή της πρωτοχρονιάς θυμάσαι; Μπήκε στη μέση η μάννα μου...
-Δεν είναι που ήτανε χαρτόμουτρο ο πατέρας σου, αλλά γεννέθλια γιόρταζαμε.
-Γιατί εκεί στη Φλώρινα που ήταν φαντάρος, την παραμονή της πρωτοχρονιάς, έπαιζε με πεντέξη ακόμα φαντάρους, και ήταν οι μόνοι που γλύτωσαν αφού ήταν ξύπνιοι και ντυμένοι, από το γιουρούσι των ανταρτών .
Γιαυτό ...."
Δυό φορές αιχμάλωτος ο μπαμπάς.
Την πρώτη τον μάζεψε το φιλαράκι του εθνικού στρατού ο Ζέρβας, και τον πήγανε σέ ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων στο Αγρίνιο.Τον αναγνώρισε ένας κοντοχωριανός ... εσύ ρε είσαι ο γιός του παππά; ..τον αγρίεψε μπροστά στους άλλους.... και τούσφιξε και μιά ξεγυρισμένη ανάποδη........και μετά τον αμόλησε.
Την δεύτερη ,τον μάζεψαν από το δημοκρατικό στρατό, φαντάρος ών, έτσι όπως τσούλωνε κάτω απ' τα πουρνάρια ....
Έβρισκαν πολλούς φαντάρους κάτω απ' τα πουρνάρια οι αντάρτες. Ήξεραν τι γίνεται......καταλάβαιναν.... και τους αμόλαγαν κι αυτοί .
Τι μας τα λές όλα αυτά;Τα ξέρουμε απόξω κι ανακατωτά.
Τα άλλα που δεν ακούμπησες, άφησαν την πληγή ανοιχτή.
.............................
Μου την είχαν διηγηθεί την ήττα.
Μετά την έζησα και γω.Μέ τα απόνερά της μεγάλωσα.
Τώρα προσπαθώ να την διηγηθώ στα παιδιά.Κάτι σάν και σένα όμως τα μπερδεύουν
Διάλεξα να είμαι απ' την πλευρά των ηττημένων .
Γιατί μου φάνηκαν ομορφότεροι.
Γιατί μου φάνηκαν αξιοπρεπείς ,προδομένοι , απελπισμένοι και μοιραίοι.
Αλλά κι αυτούς ακόμα, τους πέρασα από κόσκινο .
Ίσως γιατί δε μου άρεσαν ποτέ τα ολόκληρα .Μόνο τα ξεκαθαρισμένα.
Δε με κορόϊδεψε κανείς .
Όλα αυτά που με επιμέλεια κρατιούνταν μυστικά, οι μικροί καθημερινοί νικημένοι τα ψιθύριζαν μεταξύ τους.Ο καθένας ήξερε τα δικά του ονόματα , και τα δικά του ντοκουμέντα. Την είχαν μυριστεί την ιστορία.
Την έλεγαν μεταξύ τους, και μετά την είπαν και στα παιδιά τους.
Όλοι άνθρωποι ήταν καμάρι μου.
Όλοι είχαν μαννάδες παιδιά και γυναίκες.
Όλοι σκοτώθηκαν γιά κάτι που νόμιζαν σωστό.
Ξέχασες όμως να μου πεις , πως οι περισσότεροι απ' αυτούς , εκτός από άνθρωποι ήταν και νικημένοι.Που κατόπιν τους κυνήγησαν αλύπητα οι πιό λίγοι.Οι νικητές.
Πως η πληγή δεν ηταν αυτές οι ανεκδιήγητες μάχες που μου πήραν το κεφάλι απ' το μπουμπουνητό.(και δεν καταλάβαινα και τι ούρλιαζαν ο Τριαντάφυλλος με τη Γιαννούλα ρε γαμώτο)
Η ανοιχτή πληγή είναι αυτά που έγιναν μετά .Εν ψυχρώ.Σχεδιασμένα από Έλληνες, και εφαρμοσμένα από Έλληνες.
Πως ο εμφύλιος είναι η οξεία γωνία που τρυπάει τις στρογγυλάδες μας.
Πως ο εμφύλιος άρχισε το '44 και πραχτικά τέλειωσε το '74.
Αυτό ξέχασες να μου πεις.
Λίγα ξέρω γιαυτό, αλλά κατάλαβα πως ο εμφύλιος , δεν είναι φρατζόλα να την κόψεις σε φέτες και να προτιμήσεις τη γωνία .
Αναρωτήθηκες άραγε,γιατί απ' τη μεριά των νικητών δεν βρέθηκε ούτε ένας .
Ούτε ένας ,, να φκιάσει μιά όμορφη ταινία γιά τους όμορφους άνθρωπους που νικήθηκαν;
Η Ψυχή μας βαθιά λοιπόν.
Βαθιά ,γιά νά αντέξει το σκύλεμα των ηττημένων.
Βαθιά, γιά να λουφάξει εκεί και να ονειρευτεί
Βαθιά, γιά να βρει το κουράγιο και την ελπίδα
Βαθιά, γιά να ξαναβαφτιστεί σε παλιές μνήμες.
Βαθιά, γιά να σώσει ό,τι δεν έχει δοθεί αντιπαροχή.
Βαθιά γιά να κρατήσει τις γωνίες οξείες όπως τις πρέπει.
Βαθιά γιά να ξέρουν που να ψάξουν οι καινούργιοι.
....................
.........
Μ' έμαθαν νά διακρίνω τους φασίστες, τους βασανιστές και στους προδότες.
Με όποια προβιά και να εμφανιστούν ,τους ψυλλιάζομαι αμέσως.
Να μυρίζομαι τους κουρασμένους κι αυτούς που αλλαξοπίστησαν.
Εσύ; Κουράστηκες Παντελή;Αυτό μπορώ και το καταλαβαίνω.
Άλλο είναι που με χαλάει.
Να μας δείχνεις εκείνα τα χρόνια .Τότε που οι ηττημένοι κουρελιάρηδες, δάγκαγαν ντουφέκι και ψυχή γιά να άντέξουν στην ετοιμοθάνατη φάλαγγα κατ' άνδρα, εσύ να μου τους βάλεις ίσα κι όμοια με τους θριαμβευτές.Που ήταν όλοι , τόσο άνθρωποι!
Ο ανθυπολοχαγός, είχε τα αγριλίκια του, αλλά άνθρώπινος!
Ο συνταγματάρχης , πως τα κατάφερνε να βγάζει διαταγές εκτελέσεων με τη φάτσα του πατέρα μου, ακόμα με τρώει.
Ο Στρατηγός, υπέροχος ως άνθρωπος και ως πατριώτης.
Ο πρωθυπουργός, αγαθός ως παππούς περίπου!
Ο υπουργός εξωτερικών,σχεδόν έτοιμος γιά τους γιατρούς χωρις συνορα.
Ο βασιλεύς, απών αλλά παρόλα αυτά ουχί κακός.
Οι εγγλέζοι, απόντες ως ουδέποτε εγληματήσαντες.
Και η Ριρίκω ακόμα, πέρασε ως αστερίσκος σε μισή φράση .
Όλες οι εξουσίες: ανθρώπινες ,σκεφτικές και ανήμπορες.....
Μα ποιός διάολος τον έκανε αυτόν τον εμφύλιο μέχρι το '74 που τελείωσε και επισήμως;
Α ναί!
Οι κακοί οι Αμερικάνοι (ελπίζω νάχουμε το σωστό ποσοστό στο ξενόγλωσσο τμήμα αυτή τη φορά), μ' αυτό το εκφυλόμουτρο τον skata sto lakko tou Βαν φλιτ........μωρ' λες ,......από τούτον λέγαμε φλίτ αυτό που ψεκάζαμε και σκότωνε τις μύγες; Καλά αμα δεν ξέρεις μη μου πεις.
Δεν παίρνουμε μία μία τις προσωπικές ιστορίες των μικρών γιά να αθωώσουμε τις εξουσίες που τους κυβερνάνε.
Ο εμφύλιος ειναι γιομάτος από μικρές προσωπικές ιστορίες.
Και σύ το ξέρεις καλύτερα απ' τον καθένα.
Είμαι σίγουρη πως θα σε ξαναγαπήσω στην επόμενη ταινία σου.
Και τώρα σ' αγαπάω δηλαδή.
Απλώς ,αυτό που με τρώει είναι, που ξέρω, πως όταν όλοι εμείς δε θα αντέχουμε γιά να ξεγυμνώσουμε την ψυχή μας στους επόμενους, θα αντέχει μιά ταινία .
Δικιά σου.Γιά άλλοθι.
Που απάνω της , θα μαθαίνουν ιστορία, τα παιδιά των παιδιών μας.
Δύο μόνο θα σου πω:
-Μετά από δυό χοντοκομμένα ψεύτικες ώρες που μου χάρισες , σου χρωστάω το μοναδικό λυγμό που μου πήρες......Όχι !Πιστό Καμμένο Ανταρτοπούλι μου.Δεν νικήσαμε!
-Και πως μου χάρισες ακόμα μιά φορά, την ευκαιρία να ανανεώσω τη σκέψη ,πως δε θα περιμένω να ακούσω την επαναληπτική πρώτα.
Δε θα περιμένω δω στα μάτια τον εκτελεστή της τελευταίας νανόχηνας.
Αφού .........Από πάντα, Όλα είναι δρόμος Παντελή.
Όλα είναι δρόμος και Πόλεμος .Aκόμα.















αργοπορημένη αντίδραση γιά μιά ταινία, που ήδη παίχτηκε στην ελλάδα,και εδώ ήρθε μόλις προχτές.







-

21 Νοεμβρίου 2009

σίκαμορ τρίι




Η βελανιδιά.
Η βελανιδιά είναι ένα δέντρο αιωνόβιο, σε όλα τα μέρη του κόσμου που φυτρώνει,
εκτός απ' την Ελλάδα .
Γιατί εδώ μας κατσικώθηκε ο Έλληνας από παλιά ,και την έχει κάνει στην καλύτερη περίπτωση ,πόα ...
Πολλάκις είναι φυλλοβόλο , αλλά πολλάκις πάλι όχι.
Ανάλογα με τη ράτσα της , την ξεπαστρεύουμε γιά να φκιάσουμε:
Κουφώματα ..
Καδρόνια....Στέγες....
Χρώματα....
Έπιπλα....Έπιπλα ,που θέλεις κώλο κι άλλο κώλο , και κομμάτι απ' άλλο κώλο , γιά να τα αποχτήσεις τώρα πιά.
Πατώματα που δεν τα πατάς , μόνο τα χαϊδεύεις ξυπόλητη, καθώς αλλάζουν χρώμα ανασαίνοντας χρόνο με το χρόνο.
Επίσης ,πρέπει να της χρωστάνε χάρη οι απανταχού λάτρεις του κρασιού, διότι λένε οι κατέχοντες , πως τα βαρέλια τα δρύϊνα καμμία σχέση δεν έχουνε μ' αυτούς τους τσετζερέδες που βάζουνε τώρα τις μαλαγουζιές μέσα ,και εξαιτίας τους δεν ερωτεύεται ο ουρανίσκος σου με την πρώτη γουλιά.
Η δρύς η δικιά μας τώρα, είναι και δέντρο ιερό.
Πολύ ιερό.
Του Διός.
Δεν έχει περισσότερο.Μεγάλη τιμή γιά δέντρο.
Την μοστράρανε σε άλση και μαντεία οι ειδωλολάτρες παππούδες οπωσδήποτε.
Οι παλιοί , με το κοντό το ρουχαλάκι το καθημερινό, αυτό με τις πιετούλες τις ανέμελες, τη βελανιδιά τη λέγανε και δρύ.
Που βέβαια , καμμία σχέση δεν είχε με υπουργούς και με βουλευτές.
Εκείνον τον καιρό λοιπόν ήταν τόσες πολλές αυτές οι δρύες , ώστε εκεί που φυτρώνανε το είπανε δρυμό.
Μετά , εμείς οι πιό καινούργιοι , ελλείψει βελανιδιών,αλλά και ελλείψει μυαλού , -που να σου εξηγώ τώρα -ό,τι σκέδιο δέντρο βλέπαμε σε σύναξη , το είπαμε δρυμό κι' αυτό.
Έτσι καταντήσαμε το δάσος, να το λέμε επισήμως δρυμό, κι έτσι βρέθηκαν κουτσοί στραβοί στον άγιο Παντελέημονα, διότι, άλλο νάσαι δάσος με βελανιδιές κι' άλλο νάσαι δάσος με ακακίες και συκιές.
Οι έλληνες είναι γνωστό τοις πάσι πως είχαν το χούϊ με τα παραμύθια.
Σιγά μην αφήνανε τόσες δρύες μοναχές.
Βάλανε μέσα στους δρυμούς, και διάφορες μουρίτσες να τρέχουν μισόγυμνες , κουκλάρες και τσαχπίνες..
-Διότι τότε η φύση ήταν ιερή και ό,τι κυκλοφορούσε μέσα σ' αυτήν έπρεπε να είναι το καλυτερότερο και το ομορφότερο.(εκτός απ' τον Πάνα, που αν το καλοεξετάσεις, είχε κι αυτός το....καλό κατιτίς του.)Όχι σαν τώρα που βλέπεις μόνο τις ομάδες περιφρούρησης μέσα στον ιδρώτα-
...Νύμφες σου λέει.
Τις Δρυάδες.
Πράμμα,που οι χριστιανοί ορθόδοξοι , αυτοί που γυρνάνε το μάγουλο απ' την άλλη γιά τη δεύτερη σφαλιάρα ντε, δεν της το συχώρεσαν ποτέ της δρυός που μάζευε τόσο κόσμο γύρω της.
Κι όταν ήρθαν στα πράμματα, όπου την βρήκαν, την έκαναν πρώτα πεσσούσα, μετά δε , τέμπλο καλλιγραφία.Αγάμητοι άνθωποι.... τι να πεις......
Μέχρι που την πήρε κι ο Κριστόφορο σε συσκευασία καραβέλας, από το μπράντς ΙΚΕΑ Ισπανίας και την περιέφερε κακοχρονονάχει ως τις άλλες άκρες του ατλαντικού.
Για την άλλη μεριά του αντλαντικού τράβηξε και ο άλλος με καντο μονος σου από το ΙΚΕΑ Πορτογαλλίας, -οι φίλοι με φωνάζουνε Γκάμα-.
Την κουβάλησε το τυπάκι ως τις Ινδίες, αφού πρώτα έπιασε Μοζαμπίκ, έκανε και κανά μπάνιο με αλυσίβα, πορκέ είχε σκυλοβρωμίσει από εκείνη τη δεκαετία που παράβγαινε με τον άλλον τον βρωμιάρη τον Ντίαζ νάναιοιμέρεςσουρε.....που πήγατε και καταστρέψατε το μισό κόσμο.
Και μετά ,την ξαναπήρανε ως πλοίο γραμμής δρύϊνο, πήγανε στους σογκούν ,και είδαμε ονειροπαρμένες εμείς τότε τον ομορφούλη τον Ρίτσαρντ με φαρδιά κλαρωτή φουστίτσα και μεταξωτό κιμονό.
Ο οποίος,παρόλο που εμφανέστατα εθίστηκε στο σολέϊγ,μας έκανε μεγάλη ζημιά .
Πάλι με φουστίτσα - στο μαύρο όμως - , και μας πήρε και μας σήκωσε στη φαντασίωση με τα πουλιά τα αυστραλέζικα που πέθαναν επιτέλους τραγουδώντας αυτά, και μεις πήγαμε καλλιά μας.
Όπου μετά ήρθε η σειρά μας να τον εκδικηθούμε γιά τα άσφαιρα όνειρα.
Η τέλεια απογείωση σε σήριαλ .
Η ΕΤ στην κορυφή του Ολύμπου.
Το νουάρ χρωματιστό .
Αδειάζανε σινεμάδες και ταβέρνες.
Κινηματογραφικές λέσχες και μπαράκια.
Οι μαννάδες παίρνανε τις κόρες τους (Κικήηηηηηηηηηηηηηη αρχίζει ) και στρώνονταν στον καναπέ, με το φυστίκι αιγίνης και τα μανταρίνια στο τραπεζάκι.
Τα μαξιλάρια γιά τα ποδάρια (και τα ποδάρια ) στο τραπεζάκι.
Τα τσιγάρα και τα τασάκια στο τραπεζάκι.
Οι μπύρες, τα κρασιά, οι κοκακόλες, στο τραπεζάκι.
Ό,τι υπήρχε πιθανότηταν να χρειαστούμε την επόμενη ώρα, ήταν στο τραπεζάκι.Εκτός απ' το κατούρημα που το πηγαίναμε εμείς στο διάλειμμα για τις διαφημήσεις.
Αυτό το τραπεζάκι ,κάθε Τουίν Πίκς έμοιαζε με το καροτσάκι του Πιτσούνη**.
Οι άντρες νυχοπερπατούσαν μέχρι να βρούν ακρούλα γιά να κάτσουν διότι θέλαμε την απόλυτη νέκρα και την απολυτη απουσία.
Βέβαια τότε ο Μακλάχλαν δεν είχε γίνει ακόμα μαλάκας, σύν που είχαμε κολλλησει και με το Μπλού βέλβετ .....άλλος καημός σε μουσική αυτός , τιναλεμετώραοιμεγάλες.
Σ' αυτό το θρίλλερ, άκουσα τον Τζίμυ Σκότ με κείνη την απόκοσμη φωνή , σε ένα τραγούδι με εφιαλτικό σκηνικό.
Σχεδόν Στοιχειωμένο.
Πιό πολύ αγριευτήκαμε με τη φωνή και την έκφραση, παρά με το νάνο και το γίγαντα.
Αλλά εκεί....ακούνητες.....
Στριμωχτήκαμε η μιά δίπλα στην άλλη και το πήγαμε μέχρι τέλος.
Παρόλη την ανατριχίλα, και παρόλο που οι στίχοι ήταν ένα περίεργο μίγμα τίποτα, εντολής , θανάτου, χρησμού και παράπονου , το τραγούδι ,τραγουδίστηκε και χορεύτηκε ως το ερωτικότερο τραγούδι μετά τρόμου.
Πρώτα στο σαλόνι μας, και μετά σε συγκεκριμένο μπαράκι αργότερα που κυκλοφόρησε το βινύλιο .Συνήθως στις 6 το πρωί όταν όλοι είμασταν ρέκλες, και αυτή που είχε τα περισσότερα τσιγάρα στο πακέττο γίνονταν κατευθείαν αυτοκράτειρα , δηλαδή εγώ.
Πώς μούρθε αυτό το συμπούρμπουλο τώρα;
Ε, είχαμε μιά κουβέντα με φίλους γιά τα σήριαλς της τηλεόρασης και οι δικοί μου οι συνειρμοί πηδάνε σαν τα βατραχάκια.
Και επειδή όταν είδα τα δέντρα εκεί απόξω , στις αυλές τους, τα πήρα γιά βελανιδιές μέσα στα σκοτάδια και τους κεραυνούς.
Βελανιδιές βλέπω ακόμα να ανανταριάζονται με την επίκληση του Τζίμυ.
Όχι που δε μ' αρέσουν οι πλάτανοι.
Αλλά να, εγώ το τουίν πικς το θέλω με δρύες.
Αιωνόβιες.
Γεμάτες με μυστικά των ανθρώπων , και των παθών τους
Και με φλύαρα περιστέρια που ψιθυρίζουν τους χρησμούς τους στους θνητούς.






εδώ το τραγούδι ολόκληρο


Jimmy Scott - Sycamore Trees .mp3


Found at bee mp3 search engine




**όπου Πιτσούνης ήταν αυτός που διαδέχτηκε τον μπαρμπαντώνη έξω από το σχολείο μας, καί είχε το καροτσάκι με τα χίλια πράμματα που τρώγαμε στο διάλειμμα.





.

15 Νοεμβρίου 2009

με βήμα ταχύ

Αυτή τη φορά τα υπολόγισε όλα.
Επέστρεψε οργανωμένη.
Φόρτισε το άϊποντ να μη την αφήσει στη μέση.
Πέρασε μέσα από το δασάκι με τα ευκάλυπτα ,τα πεύκα και τα αρμυρίκια.

(Λεμεσός )

(Λεμεσός)



Είχε το χρόνο να ονειρευτεί πως ξαναγύρισε στην κυανή ακτή της εβδόμης της.

(πρεβεζα)


(πρεβεζα )


Βγήκε απ τη σκιά και πλατσούρισε στα ρηχά με την γκρίζα άμμο.
Ένα μικρό κοχυλάκι αποφάσισε να αλλάξει πόστο.
Το παρακολουθησε ,μέχρι που τρέχοντας με όλα του τα πόδια, χώθηκε πιο βαθειά.



(Λεμεσός)

Χάζεψε τα φορτηγά καράβια που περίμεναν τη σειρά τους
πίσω απ' τις αγκουλήθρες της άλλη πόλης.

(Λεμεσός)


Σχεδόν , ξανακολύμπησε σαν το κουτάβι ως εκεί.
Έκανε ένα βαθύ κόψιμο στο καλάμι ,αφού ενα τσούρμο νεογέννητα μύδια είχαν διαλέξει να ζήσουν στην ίδια πέτρα που διάλεξε κι αυτή να σκαρφαλώσει.

Περπάτησε στο μονοπάτι ,παράλληλα με την λεωφόρο, και τη θάλασσα.


(Λεμεσός )


και πρόβαλλε στην οθόνη της καλοκαιρινής "Γκλόριας" αυτόν το δρόμο ξανά και ξανά και ξανά.


Αναρωτήθηκε γιατί γράφει στο τρίτο πρόσωπο σαν ηλίθια, και το καταλόγισε στον ψυχίατρο που αναλώθηκε προσπαθώντας να την πείσει να δει τον εαυτό της σαν τρίτος.
Μετά από ένα εξάμηνο σκληρού πηγαινέλα -τρις εβδομαδιαίως-του ανακοίνωσε ξεδιάντροπα:
-Κοίτα , από μεθαύριο σταματάω.
Ο επιστήμων, δεν πρόλαβε να ρωτήσει γιατί.
Του το πέταξε κατακέφαλα και στα γρήγορα.
-Πρώτον,διότι έχω πάρει τρία κιλά απ' τις μπρέϊκ αμυγδάλου που χτυπάω κάθε φορά φεύγοντας από δω, γιατί καίω μυαλό προσπαθώντας να σου λύσω τα προβλήματα.
-Δεύτερον , στο είπα απ' την αρχή ,ρε άνθρωπε , φίλους έχω, φράγκα χρειάζομαι.
-Και τρίτον ,πόσες φορές θα στο πω :  ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΟ.
-Το κατάλαβα, ψέλλισε ο δυστυχής συνεχιστής του Φρόϋντ , αλλά πλέον ήτο και γι' αυτόν αργά, γιατί ήδη αυτή κατέβαινε τις σκάλες.
Μετά από δυό δυόμιση βδομάδες, κάποιος κοινός γνωστός τους, της είπε πως εκείνος:
Πρώτον χώρισε.
Δεύτερον παράτησε και τη γκόμενα.
Τρίτον βρήκε καινούργια.
Τέταρτον μπήκε στο ΕΣΥ.
.........Στο πρώτο και στο τέταρτο πήρε εμφανώς πρωτοβουλίες γιατί αυτή δεν τον είχε συμβουλέψει ακριβώς   μ' αυτή τη σειρά.......

Από τότε, τη βλέπει και αλλάζει δρόμο.
Ε, δεν είναι και εύκολο να αλλάξει δουλειά.
.......................
Ζήλεψα παράφορα τον ποδηλατόδρομο




Την άλλή μερα αγόρασα το ποδήλατο.
Μαμμμάααααααααααα γερνάω . Ποδηλατώντας .....
Ενώ συγχρόνως το γονίδιο του Παντελή ,ακύρωνε τον πανικό μου , μουρμουρίζοντας κάτω απ' τα μουστάκια του:
-Μωρ' μιά χαρά μούείσαι, γιατί θα μπόραες και να γερνάς κωπηλατώντας........
.................................
Πρώτη φορά που την είδα , ήταν καλοκαίρι.
Από μέρες σκεφτόμουνα να πάρω το δρόμο της παραλίας και όπου φτάσω
Φάνηκε από μακρυά ,και ήταν μιά γλύκα.
Αλλά ο ήλιος απέναντι δεν άφηνε να την δω καθαρά.




Γαμώτο , όποτε και να ξεκινήσω ,όταν φτάνω εκεί, ο ήλιος είναι πάντα απέναντι.
Είναι μαύρη και γυαλίζει στον ήλιο.
Είναι μαύρη και ρουφάει τη συννεφιά.
Είναι γλυκειά και τρυφερή
Είναι σιδερένια.
Από τη μιά πλευρά είναι ντυμένη
Απ' την άλλη γυμνή



κάτι μ' έκανε να γυρίσω πίσω γιά μιά τελευταία ματιά.
ΧΑ!!!!!




γύρισα ξανά και την περιεργάστηκα







Και να που το ένα πλευρό , δήλωνε πως την έλεγαν "αγάπη μου".
Το ένα πλευρό.




Η ξεβράκωτη σιδερένια "αγάπη μου" βρίσκεται πάντα στη μέση της απόστασης.
Την χαϊδεύει στα γρήγορα ο αέρας του ποδηλάτου , όπως τρέχω προς την πλατεία που ετοιμάζεται να ανοίξει πανιά.




δεν ξέρω αν αυτή η πόλη είναι άσχημη.
Εγώ είμαι προσωρινή εδώ.
Δικαίωμά μου είναι να βλέπω αυτά που με ομορφαίνουν.


δ

27 Οκτωβρίου 2009

δίκοπη ζωή

Είμαι ακόμα περήφανη γιά τις πέντε αισθήσεις μου.
Για τις παραισθήσεις μου.
Μα πιό πολύ γιά τις προαισθήσεις μου.
Εδώ που ήρθα, προσπαθώ να τις βάλω σε μιά βολική σειρά.
Εδώ ,παριστάνω πως δεν βλέπω ότι οι άνθρωποι, έχουν μιά σημαία που την αγαπάνε και σκοτώνονται γιαυτή.
Τη δικιά μου σημαία.
Παριστάνω πως δεν βλέπω τα βιβλία τους που είναι γραμμένα στη γλώσσα μου.
Παριστάνω πως δεν βλέπω, ότι η ιστορία στις αρχαίες τους πέτρες ,είναι η ίδια μ΄αυτή που είναι γραμμένη στις πέτρες της πατρίδας μου.
Ούτε πως οι θεοί τους είναι αυτοί που μου έμαθαν και μένα.
Υπαρκτοί ή ανύπαρκτοι.
Οκ !καλού κακού, έχω πάντα μιά απάντηση σε ετοιμότητα.
Έίμαι μιά καλή , πολίτικαλ κορέκτ ,αριστερή.
........
Εδώ, παριστάνω πως δεν ακούω αν οι άνθρωποι μιλάνε μιά γλώσσα που είναι η δική μου.
Με μιά διαφορετική διάλεκτο άμα θέλουν.
Όταν όμως είναι μαζι μου δεν θέλουν.
Παριστάνω πως δεν ακουω τα τραγούδια τους.
Ούτε τα μοιρολόγια τους.
Παριστάνω πως δεν άκουσα την μικρή του Φοίβου, να ρωτάει με μιά τσαχπινούλα ελπίδα :
-μπαμπά εμείς έλληνες δεν είμαστε;
-Ναι μωρό μου της είπε εκείνος (πριν προλάβουμε εμείς, γιατί θάπρεπε να σκεφτούμε οι ηλίθιοι.)
-Έλληνες είμαστε ,που ζούμε στην Κύπρο.
-Α! χαμογέλασε το τετράχρονο ,και επιτέθηκε ευτυχισμένο στο σουβλάκι.
ΟΚ ,Είμαι μιά καθωσπρέπει αριστερή ,που τώρα ακριβώς, αρχίζω να ξεστομίζω και τα ανεπίτρεπτα.

Εδώ, παριστάνω πως δεν μυρίζω τις μυρωδιές της παλιάς μου γειτονιάς .
Σε κάθε σπίτι.Σε κάθε μεριά .Σε κάθε θάλασσα που χάνομαι.
Σε κάθε χωριό που με φιλεύουν.
ΟΚ και συνεχίζω να είμαι μιά καλη αριστερή???
..........
Εδώ, παριστάνω πως δεν γεύομαι τα φαγητά της γιαγιάς μου.
Παριστάνω πως δεν γλυκαίνομαι με τα γλυκά του κουταλιού τους.
Παριστάνω πως τον ουρανίσκο μου , τον προσβάλουν άγνωστες ανιστόρητες γεύσεις.
Μα επιτέλους , τι σκατά αριστερή είμαι;
Μήπως κομπλεξικά και μίζερα έπαιξα και γω γιά χρόνια το παιχνίδι των νικητών;
...........
Εδώ, παριστάνω πως δεν αισθάνομαι τα χέρια που μου απλώνονται.
Παριστάνω πως δεν νοιώθω τη ζέστη των ανθρώπων.
Παριστάνω πως δεν νοιώθω ότι ετούτοι οι άνθρωποι , αισθάνονται έλληνες.
Δεν έχει σαν νά..
Είμαστε ένας λαός που τον χώρισαν τα πρέπει και τα διότι.
Οι μεσαιωνικές προίκες που εδόθησαν ,και οι λόγοι τιμής που τηρήθηκαν.
Οι προδοσίες που θριάμβευσαν, και οι νικητές που πληρώθηκαν με τα τριάντα αργύρια.
Η αιχμαλωσία των νικημένων μας , από αλήθειες που δεν τολμούν ακόμα να ειπωθούν.
Ό,τι έμαθα ως αίσθηση , μου το πέταξε στα σκουπίδια ετούτη η διαολεμένη παραίσθηση, που έκανε το ταξίδι παραλλήλως.
Και που τελικά, αποφάσισα να την κρατήσω γιά μπούσουλα.
Τι μίζερες ισορροπίες να κρατήσω ακόμα;
Δεν τις θέλω.
Να πάνε αλλού.
Τώρα, απολαμβάνω αυτό που αισθάνομαι και με τις πέντε παραισθήσεις μου:
Μιά ξυπόλητη αριστερή στη βροχή.

Όταν βρέχει!
:)



Get this widget | Track details | eSnips Social DNA



υ.γ
Έλλη μας.
Δώσε χαιρετισμούς στον Νίκο σου,καθώς και στον άλλον τον Νίκο .
Ευτυχήσαμε να σε γνωρίσουμε,όταν είχαμε ανάγκη από κουράγια.
Θα σε ευχαριστούμε πάντα γιά το πείσμα σου.

δήμητρα.

23 Οκτωβρίου 2009

αχ! βρε σείς αγαπουλίνια μου αμόρφωτα....!

Όπως είπε και ο ...εκφωνητής του αλτερ κυρ-Νίκος Χατζηνικολάου....
-"εδώ που τα λέμε , και αυτά είναι εικοσιτριάχρονα παιδιά, δεν είναι υποχρεωμένα να ξέρουν ποιός είναι ο κύριος Παπαχρήστου, όπως εμείς οι παλαιότεροι...."
Μωρό μου παλαιό εσύ!
Παλιομωρό!
Όχι μωρέ, δεν είναι υποχρεωμένα να ξέρουν φάτσες από τα τότε.
Είναι υποχρεωμένα όμως τα αρχιδάκια , να ξέρουν να ξεχωρίζουν τους εξηντάρηδες απ' τους μπαχαλάκηδες.Τουλάχιστον αυτό.
Πάρτε λοιπόν νάχετε ανεγκέφαλα, να τη βγάλετε και σε αυτοκόλλητο γιά την περικεφαλαία σας.


Σόρυ ρε Μήτσο που βρήκα μόνο αυτή , αλλά δεν καδράρεσαι και εύκολα ρε πουλάκι μου.
Μιά ώρα ψάχνω και βρίσκω κάτι μικρούτσικες. Α! μα και συ!
Είδες τι παθαίνεις γιά να μην είσαι αναγνωρίσιμος;
Γιά να μην έχεις καπαρωμένο στασίδι σε κανά τηλετραπέζι;
Ζουζούνιζαν που λες αυτά τα χαζά απόξω απ' τη μάζωξη, και και σου λέει μ' ένα παράπονο , μ' ένα παράπονο πικρό:
-Εμείς γιατί ;
-Παρακατιανοί είμαστε και μας έχουν χεζμένους;
-Σε πηγάδι κατουρήσαμαν;
Άμα υπάρχει , κιάμα είναι πιανούμενη , να μη σας στενοχωρέσω, αλλά εκεί ακριβώς κατουράει η μπιρμπίλω σας.
Το χειρότερο είναι πως αυτοί εκει μέσα , οι ασπρομάλληδες , οι χοντροί , οι καραφλοί και οι θείτσες,, πέρναγαν καλά.
Το χείριστον;Οι κακιαζμένοι, Δεν τους έπαιζαν γιά ακόμα μιά φορά.
Ένα φτου με μεγάλες φτερούγες τόβλεπες να πετάει από πάνω τους , η αλήθεια είναι.
Ρε πούστη μου , τοσα χρόνια πέρασαν, και τα μπατσόνια το ίδιο κόμπλεξ κουβαλάνε.
Βρε κουτούλικα, ακόμα δεν τόχετε καταλάβει πως έχετε αϊκιού κομοδίνου;
Γιαυτό να τα κουβαδάκια σας και να πάτε αλλού.
Εμείς δε σας το λέμε ,γιατί είμαστε πολίτικαλ κορέκτ, και γνωστοί ψυχοπονιάρηδες.
Αλλά αν το έχετε ανάγκη , μπορούμε να σας το τραγουδάμε καθημερινώς πως είστε πανηλίθια.
Νάστε καλά ρε παπαρίνια δρακουλίνια , με συγκινήσατε πολύ χτές .
Πρώτα , γιατί με πιάσανε τα γέλια εως δακρύων που σας είδα να συλλαμβάνετε τους γνωστούς συριζαίους κουκουλοφόρους , αααααααααααχααχαχαχαχαααααααααααααααα.
Ο Μανιός ήταν αυτός που έλεγε με κείνη την παγωμένη απαξίωση : μη-με-α-κου-μπα-τε ; ... αχαχαχαχααχαχα ....Αχ τι ωραία φάτσα μπροστά στα μπασκίνια ...αααααχχαχαχαχαα
Που πάτε ρε Καραμήτροι, ποιούς θα τρομάξετε..... αααααααχχαχαχαααααχαχα....
Και δεύτερα γιατί είδα, με άπειρη αγάπη ,το Μητσάρα να προσπαθεί να εφαρμόσει Τον Κανόνα.
"Όταν σας έχουνε μαγκώσει, προσπαθείστε να τους πετάξετε το πηλίκιο."
Μας έλεγαν οι μεγαλύτεροι και εμπειρότεροι και οι πιο γοργοπόδαροι.
Γιατί, όπως μας εξηγούσαν, μετά την πτώση , έτσι και δεν έφταναν τα ποδάρια σου στον κώλο, την είχες πουτσήσει.
Ά ρε Μητσάρα , (νάξερες μόνο πόσοι μήτσηδες βαφτίστηκαν εξ' αιτίας σου )
Δεν πέφτει η πουτάνα η κράνα με μιά κίνηση από κάτω προς τα πάνω.
Την κίνηση.
Θέλει βαριοπούλα πιά.
Όπως και νάναι,
Αγαλλίασα που σε ξαναείδα ,έτσι ακριβώς όπως σε περίμενα.
φιλούρες
δήμητρα.






12 Οκτωβρίου 2009

Να μην ξεχάσω

Να τσεκάρω τα πορτοπαράθυρα μηπως μπάσουν νερά , γιατί ο Μήτσος είναι ικανός πρώτα να πνιγεί και μετά να διατάξει το νερό να βγει έξω.
Να αφήσω τρίτα κλειδιά γιά το Μήτσο σε ασφαλές μέρος που σταμπάρεται και εύκολα,
γιά όταν θα χάσει τα δεύτερα.Τα πρώτα ήδη τα απωλέσαμε την προηγούμενη φορά.
Να μαζέψω τα νεογέννητα πρασινούλια μου κάτω από τη βεράντα, σε απάγγιο.
Να βάλω τα σέα τους γιά την παγωνιά φάτσα κάρτα , να τα δει ο Μήτσος στην πρώτη ζήτηση.
Να συνεννοηθώ με την Χριστίνα να μου τα ποτίζει, γιατί ο Μήτσος ή τα σαπίζει ή τα ξεραίνει
Να φροντίσω γιά τους λογαριασμούς, γιατί ο Μήτσος, ...αααα! όλα κιόλα, ξένα γράμματα δεν ανοίγει.
Να αφήσω το τηλέφωνο του πετρελαιά , σε εμφανές σημείο ,να μπει στο μάτι του Μήτσου όταν θα τον έχει δαγκώσει, και θα ρωτάει την τελευταία στιγμή πως ανάβει το καλοριφέρ.
Να του αφήσω το τηλέφωνο του υδραυλικού, του ηλεκτρολόγου,του τζαμά -που έχει κάτι υπόλοιπα παραδώσει από το καλοκαίρι-, του πλυντηριά , του ψυγειά και της Άννας.
Να γράψω με λεπτομέρειες , με βελάκια και σκίτσα , πως αλλάζει το φίλτρο στην αποσκλήρυνση γιατί ο Μήτσος νομίζει πως το σταυροκατσάβιδο είναι ελαττωματικό κατσαβίδι.
Να προλάβω να πεταχτώ ως την Αθήνα γιά μιά μέρα .
Και γιά μιά φούξια μαρμελάδα ταμένη.
Να προλάβω να πεταχτώ στην Πρέβεζα να δω τη μάννα μου.
Να προλάβω να πεταχτώ στην Κόρινθο , ένας ταξιδιώτης της βροχής.
Γιά να ξεθάψουμε λευκώματα και να θάψουμε την Ντόλυ την τρομερή.
Να δώσουμε δίκιο στη Σοφία και την ίδια στιγμή να μην καταφέρουμε να μετανοιώσουμε γιά τίποτα.
Αφού δεν γίνονταν αλλιώς.
Να ξαναμπούμε στο α μπε σε μεσημέρι Κυριακής και να ξεμυτίσουμε βραδάκι και με όλες τις προφυλάξεις.
Να ξαναδούμε τις φωτογραφίες και το μωσαϊκό της Ουίλλιαμ Κίνγκ.
Θυμάσαι το μαλάκα που έγραψε στη διεύθυνση Ιούλλιαμ Κίνγκ και η Καίτη γέλαγε γιά μέρες κάθε που μ' έβλεπε;

....................


Οι φίλοι στην Κύπρο μου είπανε πως χιονίζει το χειμώνα στο Τρόοδος.
Πως στη Λεμεσό κάνουνε μπάνιο στη θάλασσα
Και πως δεν βρέχει σχεδόν ποτέ.






υ.γ
Υποθέτω πως εσύ τουλάχιστο έκλαιγες επειδή κάτι καταλάβαινες από το γαλλικό.
Εγώ , μου λές γιατι έκλαιγα, αφού ήμουνα απαλλαγμένη ;

δ

24 Σεπτεμβρίου 2009

σαμποτάζ





Νομίζω πως ήτανε τέλος καλοκαιριού του '81.
Ανάμεσα στη μυρωδιά απ'τα ξυσμένα μολύβια, τους κατάλογους με τις παραγγελίες της δασκάλας -ναι , ναι ξέρω ρε πονηρήτα ,...εσένα η κυίια σου , σε είπε να σε πάω παγωτό -, τις πεινασμένες επισκέψεις στον Αίολο, τους παρατημένους κωδικούς, τα θρίλλερ της Παρασκευής που μου κούτσαναν το κρεββάτι, τον ζόμπι με τα σαλιάρικα φιλιά, τις αδέσποτες νεολαίες , τα μπλέ ξενύχτια στο ελληνικό , και το πηγαινέλα στο Ντεκαντάνς.
Απ' την παρέα της Λιλιπούπολης.
Έσκασε στον αέρα ο πιό ανένταχτος ερωτικός δίσκος στα ελληνικά χρονικά.
Ό,τι ειπώθηκε κατόπιν γιά το θέμα, ήταν αντιγραφή.
Κρινόμενη με επιείκεια , ανεκτή.
Ήδη στο εξώφυλλο ,
τα στρογγυλά φούξια γράμματα με φόντο ένα γκρι μισό γυναικείο γυμνό με κόκκο , ήταν από μόνα τους ένα σαμποτάζ.
Και κείνο το πί.. αχ! εκείνο το Πι...
που είχε πατήσει πόδι στο Όμικρον τόσο τρυφερά, τόσο σεθέλω , αλλά και τόσο μημουφύγειςγιατιθαπεθανω.
Σαμποτάζ!
Σε όλα.
Γιά χρόνια πίστευα ,πως ήταν μόνο στη ζωή τους.
Χα!
Πέρασε καιρος για να καταλάβω πως ήταν αποκλειστικά και μόνο στις δικές μας ζωές.
Γιατί,σαμποτάζ είναι να θεωρείς ερωτικό τραγούδι Την πτηση 201.
Δίχως μιά κατεστημένη λέξη αγάπης .Καμμένοι από χέρι.
Σάμπως τι χαΐρι θάχε ένας άνθρωπος που θα ηδύνατο να ερωτευτεί ινδιάνο και μάλιστα απ' το απέναντι βουνό!!!
Γιατί,σαμποτάζ είναι να ψελλίζεις κάτι γιά διακόσα μπλε φωτάκια κι ένα πορτοκαλί , πιστεύοντας ακράδαντα πως λές ερωτόλογα.
Ή να μετράς με τους κόμπους στο λυγμό του Γιάννη , την απόσταση από ένα χαμένο κοπερτί.
Γιατί,Όσο μακρυά κιάν το πήγαμε
Κανένας μας δεν θα ήταν τελικά γιά πολύ ένα


"...απο κείνα τα παιδιά
που μέσα στο μυαλό τους έχουν
ένα σπασμένο πύργο ελέγχου
κι ένα ραντάρ μες στην καρδιά...."

......................................
Πως το ξαναθυμήθηκα τώρα;
Που να ξέρω!Αυτά έτσι είναι.Σέ τρυπάνε ξαφνικά.
Είχα χρόνια να το ακούσω.
Ίσως γιατί αποφάσισα να ξεσκονίσω τα βινύλια πάλι σαν καλή νοικοκυρά.
Γιατί φθινοπώριασε και φέτος όπως συνηθίζεται.
Ίσως γιατί γερνάω και ψάχνω προς τα πίσω.
Ίσως γιατί μου λείπει η πτήση 201 από Βουδαπέστη τραγουδισμένη στην Πατησίων.
Οδεύοντας προς τη Χαρά που περίμενε πάντα στο τέρμα.
Ίσως γιατί όλοι θα θέλαμε παραπάνω από λίγο, να είμαστε το παιδί που δεν είναι σαν τους άλλους.
Μα κολλήσαμε σε κείνον τον ρημάδη , τον σπασμένο πύργο ελέγχου.
Ας προσέχαμε.
Τουλάχιστο τώρα μετά από τόσα χρόνια.
Ξέρω απολύτως.
Πως κιάν δεν ήταν τόσο εύκολο όσο ακούγονταν να ζήσεις μέσα σ' έναν φρέσκο ανανά μπορείς να το παλέψεις όμως.
Και πως το πως το ραντάρ μες στην καρδιά δουλεύει πάντα το άτιμο.
Αφού μετά από χίλια χρόνια βρισκόμαστε στους ίδιους αριθμούς.
Σαμποτάζ στη ζωή μας.
Σαμποτάζ όμως και στη ζωή τους τώρα πιά.


05 Ptisi 201.mp3

22 Σεπτεμβρίου 2009

θυμάται - έμαθα - ξέρεις- Να τσακιστεί να πάει να μάθ'

Επειδή, η υποδειγματική ομάδα της ΕΠΟΝ του 24ου συντάγματος , δεν ήταν ...άτακτοι, το κέρατό μου μέσα.
Όπως διάβασα κάπου σε κάποιο πρεβεζάνικο μπλόγκ τελευταία.......
Επειδή , η σφαγή στο Γυμνάσιο της Πρέβεζας(και καλά θα κάνουν οι κρατούντες να προσέξουν άν θα απλώσουν τα χέρια τους απάνω του ) δεν έγινε κατά λάθος. Όπως επισης διάβασα στο ίδιο μπλόγκ.
Επειδή, την αφήγηση των γεγονότων μπορούν να την κάνουν μόνο όσοι τα έζησαν.
Οι ιστορικοί μπορούν βεβαίως να κάνουν με επιτυχία όλα τα υπόλοιπα.Γιαυτό και δεν βρήκα εύκολα στοιχεία γιά το γεγονός που ,αν μη τι άλλο , ως κακός προάγγελος των Δεκεμβριανών θα έπρεπε να έχει καταχωρηθεί γιά μελέτη τουλάχιστον.
Αλλά τότε δεν θα υπήρχαν δικαιολογίες γιά τις προδοσίες που ακολούθησαν.
Σαν να μην ήθελαν , ούτε οι δεξιοί, μα ούτε και οι αριστεροί να ξέρουν γιαυτό.
Eπειδή, δεν διακατέχομαι από το σύμπλεγμα της αριστερής μεγαλοκαρδίας .Είμαι κακιά και το δηλώνω.
Επειδή , όταν θα κάνω "εθνική συμφιλίωση " θέλω να θυμάμαι ...
Μα κυρίως , επειδή το απαίτησε η Άννα με κείνο το .........να τσακιστει να πάει να μάθ'...
γιαυτό ξανά :
-Cammino e canto, a la rabbia che mi fa-


Έφηβος ετών δεκαπέντε και λίγο παραπάνω. Κοινώς Λώλος


Παιδί, αναρωτιόμουνα γιατί στον τόπο μου είμασταν τόσο άγρια φυτρωμένοι στα αριστερά.
Μεγαλύτερη, όταν παρίστανα την καλή και συζητούσα με κανά δεξιούλη ,ανακάλυπτα κάθε φορά πως ήμουνα πολύ άγρια φυτρωμένη στα αριστερά.
Τωρα που μεγάλωσα περισσότερο, συνειδητοποίησα πως είμαι ακόμα πιό άγρια και δε θα ημερέψω ποτέ, μιά και επιτέλους κατάλαβα το γιατί.
Είναι το ίδιο πράμμα που με έκανε να είμαι εως θανάτου με τον Έκτορα όταν διάβασα για πρώτη φορά παιδάκι πράμμα γιά τον Τρωϊκό Πόλεμο.
Είναι το ίδιο που με έκανε να μισήσω αυτόν τον σκατομαλάκα με τη φτέρνα την ελαττωματική. Τον Αχιλλέα.
Είναι αυτό, που όταν είσαι παιδί , σε κάνει να είσαι δίκαιος.
Και όταν είσαι δίκαιος , με το ένστικτο ,τη μυρίζεσαι την επέλαση της δύναμης.
Της πονηριάς.
Της προστατευόμενης εξουσίας.
Της φαυλότητας.
Είναι αυτό το ίδιο , που σε κάνει να είσαι από πάντα και γιά πάντα, με τον Νικημένο Μαχητή.
Ιστορικά, μάλλον είναι καταχωρημένα όλα αυτά που γράφω. Πολύ ή λίγο.
Κανονικά ή ακανόνιστα.
Λίγο ψέμματα ή λίγο αλήθεια.

Αλλά καθώς η τελευταία φουρνιά των Πιτσιρικάδων Μαχητών μάς φεύγει σιγά-σιγά ,






γιατί τα άτιμα τα χρόνια περνάνε με μαλακές πατημασιές και δε μας ξυπνάνε τα γαμημένα να μας χαιρετήσουν την ώρα που ξεπορτίζουν ,
νομίζω πως πρέπει να το κάνω αυτό.
Εγώ, γιά μένα.
Γιά τη μαμμά , την Κική ,το Μήτσο ,και  τον Αλέξανδρο .
Γιά πέντε φίλους .
Και γιά τους πεθαμένους μου.
Η μάχη της Πρέβεζας,και αυτό το πεντάμηνο του '44 (Σεπτέμβρης -Φλεβάρης) είναι η φωτογραφία της προδοσίας του κινήματος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Ανάμεσα στην απελευθέρωση απ' τους Γερμανούς . Τους ενδοτισμούς της Γιάλτας ,του Λίβανου ,της Καζέρτας και της Βάρκιζας ,
η Πρέβεζα και το λιμάνι της ,πηγαινοέρχονταν πότε γιορτάζοντας με τον ΕΛΑΣ , πότε λουφάζοντας με τον ΈΔΕΣ.
Μπασιά και βγαλσιά.
Μπασιά και βγαλσιά.
Όπως ακριβώς και τα νερά του Αμβρακικού.

"Είσαι η Πρέβεζα,τα Γιάννενα και το Κιλκίς.
Το Μεσολόγγι,ο Πόντος κι η Ερμούπολις"

είπε ο αγαπητός Μάνος Ελευθερίου για να μας υποδείξει το φασισμό της.
Όοοοοχι λεβέντη μου.
Δε στάπανε καλά.

.......................................................................................


ΘΟΔΩΡΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ
ΕΤΩΝ 15 και μισό





>>>> ......Ο Θοδωράκης γεννήθηκε λίγο πρίν από μένα στο τέλος του '28 ,και γω γεννήθηκα στις αρχές του '29.
Οι γονείς του τσακωνόντανε συνέχεια και τον περισσότερο καιρό η μάννα του ,τον έπαιρνε και ερχόντανε στο σπίτι του παππού του Νικολή ,που μέναμε και μεις γιατί δεν είχαμε ακόμα σπίτι, και έμενε μαζί μας .
Εγώ, ήμουνα η μοναδική παρέα του Λώλου , επειδή η μάννα του και ο πατέρας του μιά χωρίζανε μιά ήτανε μαζί , δεν είχε και πολλες φιλίες ο κακομοίρης , αφού και φτωχός ήτανε , και δεν τον θέλανε οι άλλοι γονείς για παρέα των παιδιών τους.
Έ ! Ήτανε και λίγο γαβριάς τρομάρα μου!
Ο Λώλος αγάπαγε πάρα πολύ τη μάννα του.
Και τον πατέρα του νομίζω ,όταν εκείνος άφηνε να τον ζυγώσει.
...................
Όταν έρχονταν στο σπίτι του παππού,(
ο παππούς,αγιογράφος ήταν βέβαια, αλλά ήτανε και φωτογράφος και έτσι έβγαζε κυρίως το ψωμί του),τον έντυναν κιαυτόν με τα καλά του όπως ήμουνα και γω και τα άλλα τα παιδιά ντυμένα ,επειδή στο μεγάλο το δωμάτιο που παίζαμε περίμεναν και οι πελάτες μαζί.
Σαν αίθουσα αναμονής ενα πράμμα.
Γιαυτό είμασταν πάντα στην τρίχα και πεντακάθαροι.
Ήταν ένα παιδί που δεν μπορούσε να ισορροπήσει πουθενά.
Έβλεπε τη μάννα του να τρώει ξύλο και από τον πατέρα του όταν ζούσαν μαζί,και από τον παππού όταν έρχονταν στο σπίτι μας, γιατί είχε μεγάλη γλώσσα η σχωρεμένη.
Ήταν ζωηρός και με μεγάλη φαντασία.
Και παρόλο που εγώ ήμουνα πολύ ήσυχη, με το Θοδωράκη , έκανα ζούρλιες και γώ.
Γιαυτό, όποτε είμασταν μαζί , μας έβαζαν και τρώγαμε χωριστά.
Στο διπλανό δωμάτιο.
Γιατί ο παππούς ήτανε πολύ αυστηρός και δεν ήθελε φασαρίες στο τραπέζι.
Δεν υπήρχαν και άλλα αγγόνια σε τετοια ηλικία,-
τά άλλα ήτανε μωρά -, και έτσι είμασταν τα μοναδικά παιδιά σε ένα σπίτι με τόσους μεγάλους.
Όταν ο Λώλος έμενε στο σπίτι του ,εγώ είχα πρόγραμμα.
Γύριζα απο το σχολείο,έτρωγα και πήγαινα και παρακολούθαγα τον παππού που ζωγράφιζε ψέλνοντας,και έψελνα και 'γω μαζί του.
Με ήθελε κοντά του.Με άφηνε να τριγυρνάω στο εργαστήρι γιατί ήξερε πως δεν ακούμπαγα τα πράμματα του ,πως δεν πείραζα τίποτα
Και τόκανα και παρέα.
Άλλά όταν ήταν ο Θοδωράκης στο σπίτι ,μας έβαζε χώρια ,επειδή αυτός ήταν διάολος.
Θυμάμαι μιά φορά, πρέπει νάταν τότε όταν πηγαίναμε στην τρίτη - τετάρτη δημοτικού.
Ακουγότανε πως θα γίνουν φασαρίες (
το'39 πρέπει νάτανε, )και πως θα ρίξουνε αέρια οι Ιταλοί.
Ο παππούς ήταν μανιώδης με την πολιτική και ό,τι άκουγε το έφερνε στο σπίτι.
Εμείς τα παιδιά είμασταν τρομοκρατημένα, σχεδόν κατουρημένα απ' το φόβο μας .
Μιά μέρα ,που ο παππούς ηταν νευριασμένος μ'αυτά που μάθαινε, και έτρωγε με την οικογένεια, -εμείς παραδίπλα στο σοφρά- , εκεί που καθόμασταν , σκώθηκε ο Λώλος και πήρε δύο βούρτσες παπουτσιών,-πώς τούρθε-, τις κράτησε αντικρυστά ανάποδα, ξέρεις με το ξύλο,και πήγε στην πόρτα απέναντι απ τους μεγάλους που τρώγανε στην τραπεζαρία, τις σήκωσε ψηλά και φώναξε κοπανώντας τες ράχη με ράχη:
-Είιιιμαι ο Ηρακλής!!
- Είιιιιμαι ο Ηρακλής!!
-Είιιιιιιμαι ο Ηρακλής και θα σκοτώσω τις στυμφαλίδες όρνιθες!!
Και δόστου και κοπάναγε τις βούρτσες που καλά και σώνει τις ήθελε κρόταλα.
Σκώνεται τότε ο παππούς του δίνει μιά κλωτσά και τον πέταξε όξω απ' την πόρτα μαζί με τα κρόταλα.
Πάει τον σωροβόλιασε τον Ηρακλή.
Και ήτανε και λιανό- λιανό .
Αυτό, στην αρχή άργησε να κλάψει γιατί τάχασε .
Έβαλα και γω τα κλάμματα που τον σβούρηξε έξω και τον άφησε και νηστικό.
Δεν έφαγα ούτε και γω , και πήγα γιά παρηγόρια κοντά στο Λώλο να τον καλοπιάσω γιατι νόμιζε πως δεν τον αγάπαγε καθόλου ο παππούς.
................................................................
Ήρθε η ώρα να πάμε στο Γυμνάσιο.
Τότε όποιος ήθελε ,έδινε εξετάσεις, από την τετάρτη δημοτικού.
Ο Λώλος δεν είχε δώσει εξετάσεις γιατι είχε χάσει χρονιά και θα δίναμε μαζί.Έπρεπε να μάθουμε πως γίνονται οι αιτήσεις , γιατί ούτε η μάννα μου ούτε ο πατέρας μου ήξεραν.
Τη σύνταξη δηλαδή γιατί γράμματα ξέρανε.
Βρέθηκε τότε ο θείος ο Μήτσος, ο πατέρας του Λώλου ,που ηταν κουρέας και ήθελε οπωσδήποτε να μάθει γράμματα ο γιός του και είπε:
- θα βρω εγώ τι γράφουνε και θα κάνω εγώ τις αιτήσεις ,να πάνε και τα δυό να μάθουνε γράμματα.
Μας έγραψε πραγματικά ανορθόγραφα ό,τι έπρεπε, το διόρθωσα εγώ , τις παραδώσαμε, μας καλέσανε να δώσουμε εξετάσεις.
Μπήκαμε και τα δυό.
Και γω , κι' ό Λώλος.
Όμως καναδυό μέρες πήγε μόνο και μετά δεν ξαναπάτησε γιατί δεν τάθελε τα γράμματα.
Τώρα που πέρασαν τόσα χρόνια ,νομίζω πως του άρεσε το γυμνάσιο, αλλά μάλλον πρέπει να είχανε κάτι τα μάτια του και κουραζότανε.
Ποιός τα ήξερε τότε αυτά να τα κοιτάξει.
-Αφού δεν θέλεις γυμνάσιο να πας να τελειώσεις την πέμπτη και την έκτη δημοτικού. Του είπε ο πατερας του
-Και μετά να 'ρθεις στο μαγαζί.
Έτσι γινότανε τότε.
Σάμπως πήγα και γω στο σκολείο!
Ούτε μήνα καλά - καλά
.Ξέσπασε ο πόλεμος.
Εγώ πρώτη γυμνασίου και αυτός ,ούτε που πρόλαβε να ξαναπάει στο δημοτικό, επειδή κλείσανε τα σχολεία.
Όσο κράταγε ο πόλεμος και μέχρι να γίνει η συνθηκολόγηση, εμείς, η οικογένειά μου δηλαδή, πήγαμε να μείνουμε στο Νιοχώρι κοντά στον Αηθωμά για να γλυτώσουμε απ' τους βομβαρδισμούς.
Επειδή οι Ιταλοί την βομβαρδίσανε πολύ την Πρέβεζα εξαιτίας του λιμανιού και σκοτώθηκε πολύς κόσμος τότε.
Τον έχασα το Λώλο.
Μείνανε με τον παππού στο πατρικό.
Έγινε η συνθηκολόγηση.
Μπήκανε οι Ιταλοί στην Πρέβεζα.
Γυρίσαμε και μεις στο σπίτι μας.
Στην Πρέβεζα ο Λώλος είχε μπλέξει ήδη με το αντάρτικο και ήταν στρατολογημένος.
Θυμάμαι όταν γύρισα τον βρήκα στην ΕΠΟΝ.
Εγώ μπήκα κάνα χρόνο μετά.
Οι Γερμανοί ήρθαν το Πάσχα του '43 και κάτσανε μέχρι το Σεπτέμβρη του '44 ,που τους ξαπόστειλε ο ΕΛΑΣ.
Με τους Γερμανούς ο Θοδωράκης ,ήταν ήδη αντάρτης στην περιοχή της Πρέβεζας και πολέμησε σε πάρα πολλές μάχες στην Καμαρίνα και στην περιοχή του Λούρου.
Γιατί γίνανε πολλές εκεί γύρω.Σε μία μάλιστα ,-και το ξέρω γιατί μου τάπε ο ίδιος όταν τον είδα -, επιτέθηκε και ο Ζέρβας και χτύπαγανε μαζί με τους Γερμανούς τους Ελασίτες.
Όταν ήρθε η ώρα να λευτερωθούμε, την Πρέβεζα την λευτέρωσε ο ΕΛΑΣ.
Το 24 σύνταγμα.
Ήρθαν οι αντάρτες στο λιμάνι..με τις βάρκες του ΕΛΑΝ απ' το Άκτιο,.. απ' τον ελαιώνα.., απ' τον Αηθωμά....
Πεταχτήκαμε στο δρόμο πρώτα εμείς οι αριστεροί , και ορμήξαμε απάνω τους.
Τι να λέω τώρα. Λαοπροσκύνημα.......
Εγκαταστάθηκαν με μικρες ομάδες στα κάστρα.
Αγιαντρέα , Αγιώργη και Παντοκράτορα.
Εμείς ήμασταν τρελλαμένα απ τη χαρά μας.
Έτσι νομίζαμε πως είναι απλά τα πράμματα.
Μας ελευτέρωσε ο ΕΛΑΣ.
Τώρα θα δικαιωθουμε και θα ζήσουμε ανθρωπινά.Αμ δέ!
Μας είπανε πως θα γιορτάσουμε ενωμένοι την απελευθέρωση την Κυριακή.
Μαζευτήκαμε κάτω στο δημαρχείο.
Μεγάλο γλέντι.Ομιλίες, χοροί ,τραγούδια.
Πράμματα και ΄θάμματα.
Σαν ζουρλοι ήμασταν όλοι απ' τη χαρά μας.
Όμως εκεί που γλεντάγαμε, μέσα στο πλήθος μάθαμε πως οι Ζερβικοί θα επιτεθούν στον ΕΛΑΣ και στους δικούς μας ,γιατί κυκλοφόρησαν προβοκατόρικες προκυρήξεις
Νομίζω κιόλας ,-δεν ξέρω από ποιό σοφό κεφάλι- , πως ήρθε η διαταγή να παραδώσει ο ΕΛΑΣ την πόλη στον ΕΔΕΣ.
Ήθελαν δεν ήθελαν υπάκουσαν, αλλά δεν προλαβαν να φύγουν και τους επιτέθηκαν οι Ζερβικοί γιά να τους ξεκάνουν.*
Μέχρι να πολωθούνε τα πράμματα και να αρχινήσει ο εμφύλιος πέρασαν καναδυό μέρες.
Οι δικοί μας, μόλις κατάλαβαν τί πάει να γίνει, έπιασαν σχεδόν όλη την ακτογραμμή
απ' τα σφαγεία μέχρι τη Βάση.
Το κάστρο του Αγιαντρέα με δυό λόχους και διοικητή τον Νούτσο.
Νομίζω πως στην Εθνική τράπεζα ήταν ο Κονκουρής, τη Βάση την έπιασε ο καπετάνιος ο Γιαννούλης απ' τη Λευκάδα με το ΕΛΑΝ (
το ναυτικό σκέλος του ΕΛΑΣ) όταν έκαναν την λεγόμενη εξόρμηση απ' τη Λευκάδα γιά να βοηθήσουν τους αντάρτες που κλείστηκαν στα κάστρα...
Kαι στο γυμνάσιο , η υποδειγματική της ΕΠΟΝ.
Μόνο στο κάστρο του Παντοκράτoρα μπόρεσαν και μπήκαν αυτοί .
Γιατί τους είχαν επιτρέψει οι δικοί μας οι έξυπνοι ,να μπούν στη πόλη από κείνη τη μεριά.
Τότε που θα γιορτάζαμε την απελευθέρωση όλοι μαζί τάχα.
Οχυρώθηκαν εκεί,και άρχισαν να χτυπάν τους Ελασίτες.

Αρχίζει πόλεμος κανονικός.
Απ' τον Παντοκρατoρα χτύπαγαν αυτοί.
Απ' το κάστρο του Αγιώργη οι δικοί μας.Τότε σκοτώθηκε κι ο πατέρας του Θοδωράκη.Αλλά τον βρήκαμε μετά μέσα στα ερείπια, και δεν τόμαθε ποτέ αυτός.Οι οβίδες πέρναγαν απάνω απ' τα κεφάλια μας και δεν είχαμε κατά που να κάνουμε γιά να γλυτώσουμε.(
η Κοκκινιά είναι ανάμεσα στο κάστρο του Αγιώργη και το γυμνάσιο)
Πρέπει να ήτανε τέλη Σεπτεμβρίου του '44**.
Αμ ' εμείς τρομάρα μου σφάχτ'καμαν πρώτα.
Κι ούτε π' το μελετάει κανένας.
Τα Δεκεμβριανά στην Αθήνα ήρθαν μετά.

............
Πρώτα μου φαίνεται, άφησαν τον Αγιαντρέα, την Εθνική και τη Βάση.
Μάζεψε ο καπετάνιος ο Γιαννούλης όσους μπόρεσε και έκανε έξοδο.
Μπήκανε άλλοι στα πριάρια (
μακρόστενες βάρκες χωρίς καρίνα) και άλλοι κολυμπώντας, περάσανε απέναντι στη Λασκάρα , μετά στο Άκτιο , και εν μέσω πυρών και κανονιοβολισμών πέρασαν στο Ξερόμερο(Αιτωλοακαρνανία) .





Οι άλλοι που έμειναν στο κάστρο του Αγιώργη
,είχαν και τους τραυματίες συγκεντρωμένους εκεί,τα κατάφεραν κουτσά στραβά και έφυγαν κιαυτοί.
Έμειναν αυτοί του Γυμνασίου.
Ειδικά στο Γυμνάσιο , επειδή έπρεπε να κρατηθεί ο δρόμος προς τα περιβόλια και τον ελαιώνα(
η έξοδος της πόλης) ανοιχτός,τοποθετήθηκε μετά απο διαταγή της πολιτικής ηγεσίας του ΕΛΑΣ της περιοχής , η υποδειγματική διμοιρία της ΕΠΟΝ*****.
Όμως εγώ ξέρω, πως ο μπάρμπας σου ο Μιχάλης και ο Νούτσος διαφώνησαν .
Ο Αραχναίος ήταν που επέμενε .
Η υποδειγματική είχε τα πιο γενναία επονιτόπουλα.
Με το σκεπτικό πως αυτά τα παλληκαράκια θα πολεμήσουν μέχρι το τέλος και δεν θα περάσει εύκολα κανένας, τους ανάθεσαν να υπερασπιστούν το γυμνάσιο.
Ααααχ!Δεν ξέρω πιά άν έκανε καλά ή όχι.
Ποιό το όφελος;
Κι αυτοί που γλύτωσαν τι κατάλαβαν;
τους περίλαβαν μετά στα βουνά ,στις εξορίες ,και στις Τασκένδες.

Αλλοίμονο στα παιδάκια μας που πήγαν χαμένα να λες!
................
Η Εθνική είπαμε έπεσε σχετικά γρήγορα στα χέρια του στρατού -είχε έρθει και στρατός στο μεταξύ γιά να βοηθήσει το Ζέρβα, γιατί αυτοί, πέντε ψύλλοι ήταν όλοι κιόλοι κακή τους ώρα. Κι ήθελαν να κάνουν και κατοχή στην πόλη...
Έπρεπε όμως οπωσδήποτε να καταλάβουν και το Γυμνάσιο, επειδή ήταν απάνω στο σταυροδρόμι σε ύψωμα, και εμπόδιζε τους Εδεσίτες της πόλης να επικοινωνήσουν με αυτούς του Παντοκράτoρα.
Το Γυμνάσιο δεν έπεφτε.
Τι έγινε ομως.
Ο γυμνασιάρχης ο Κοντός *****-
καλή του ώρα εκεί που είναι μαζί με τα παιδιά-που ήταν κάτι σαν δήμαρχος επειδή τον είχαν βάλει οι Πρεβεζάνοι Άρχοντα της πόλης μέχρι να βγει δήμαρχος με εκλογές κανονικές ,είχε μαζέψει τους χωροφύλακες της περιοχής γιά να μη τους σκοτώσουν οι Ελασίτες .
Αφού, οι πιο πολλοί απ' αυτά τα μούτρα τάχανε κάνει πλακάκια και με τους Γερμανούς και με το Ζέρβα και είχανε φάει κόσμο και κοσμάκη ,ειδικά στα χωριά.
Τους είχε μαζέψει λοιπόν και τους είχε βάλει όλους στο λιοτριβιό του Θεοφύλαχτου, απέναντι απ' το γυμνάσιο.
Εκεί που έφκιασε μετά σπίτι ο Στάρας.
Θυμάσαι;
Δεν είχε σκοπό να τους πειράξει.
Να φανταστείς ήτανε με τον οπλισμό τους, και έβαλε να τους φυλάνε μη τους σφάξει κανένας και τα ρίξουνε στον ΕΛΑΣ μετά.
Αυτοί λοιπόν , καθώς δεν ηταν αφοπλισμένοι βγήκαν και πήγαν απέναντι στο τζαμί και πυροβολούσαν από κει τα παιδιά.
Τα παιδιά σκότωσαν πάρα πολλούς απο δαύτους .Τους ρήμαξαν.
Βλέποντας οι χωροφύλακες πως αποδεκατίστηκαν ζήτησαν ενισχύσεις απ' τους Ζερβικούς που ήρθαν με αρχηγό τον περιβόητο Γαλάνη, αυτόν απο το τάγμα των Κρητικών.
Λέγανε πως είχε έναν ανηψό που σκοτώθηκε, εκεί μπροστά ,στο Γυμνασιο.
Γιαυτό , αυτός ο Γαλάνης,μετά μας κολύμπησε στο αίμα.
Αλήθεια είναι ;
Ψέμματα είναι ;
Και το είπανε έτσι για να δικαιολογήσουνε τα φονικά που έκανε;
Δεν ξέρω .
Ήρθε απ' τη μεριά που είναι τώρα το καφενείο του λαού , περικύκλωσαν το Γυμνάσιο και το βάραγαν από όλες τις μπάντες.
Μέσα ήταν τα 14 παιδιά και καμμιά 40αριά μεγάλοι.
Ο Λώλος, με την υποδειγματική , μπήκε στο Γυμνάσιο μαζί με τους αντάρτες όταν ξεκίνησαν οι υποψίες και κατάλαβαν πως θα γίνει μακελειό.
Ο Νούτσος όμως, (
Κ.Νούτσος διοικητής του 1ου λόχου του ΕΛΑΣ που απελευθέρωσε την Πρεβεζα) τον ειδοποίησε τον κουνιάδο που ήταν στην ηλικία του Λώλου να μην κλειστεί μέσα γιατί τάξερε από πρώτο χέρι.
Και τον γλύτωσε.
-Τον βρήκα όταν γύρισε στην Πρέβεζα τώρα τελευταία και του τάπα.
- Έκανε πως δεν ήξερε..
Και γώ........... σκώθηκα κι έφυγα-...............


Το καταλάβαμε και μεις πως θα πολεμήσουν μέχρι το τέλος, γιατί το ίδιο πρωΐ που άρχισε ο πόλεμος, ήρθε κατά τις 11 η ώρα ο Θοδωράκης .
-Θεία ,ήρθα με αφορμή πως θα πάρω το νερό για να σας το πω.
-Θα γίνει μεγάλος πόλεμος.
Ζήτησε και του φέραμε στο σπίτι τη μάννα του να τη δει και να τη χαιρετήσει.
Γιατί σε μας ήρθε μέσα απ' τα περιβόλια ενώ στο δικό του το σπίτι δεν μπορούσε να πάει.
Ήταν μαζί με το φίλο του τον Περικλή***.

Τότε ,όπως τον φίλησα και τον τέντωσα γιά να τον καμαρώσω, είδα τα σοσονάκια του στριμμένα απάνω απ τις αρβύλες του, που είχαν κεντημένο με κόκκινα γράμματα ΚΚΕ, και του λέω πειράζοντάς τον.
-Αχάαααα ξάδερφε , τι βλέπω; Κάπα- Κάπα- Ε;
-Ξαδέρφη ,μου λέει. Εγώ στην υποδειγματική της ΕΠΟΝ είμαι.
-Δεν είμαι Κάπα-Κάπα
.
(
Σάμπως το μολόγησαν και ποτέ, ακόμα γιά δικό τους τον έχουν και τον μελετάνε..... .)
-Όταν βρώ την ευκαιρία θα τα ξηλώσω.
Αμ' τρομάραμ' δεν πρόλαβε ο Ηρακλής να τα ξηλώσει τα γράμματα.
Ήταν η τελευταία φορά που είδα το Λώλο ζωντανό.
Ένα μαυροτσούκαλο λιανό με το τσουλούφι το σγουρό να πετάει.
.............................
Τα παιδιά κλείστηκαν λοιπόν στο γυμνάσιο και πολέμησαν μέχρι που τελείωσαν τα πυρομαχικά.Τους φώναζαν να παραδοθούν.
ΟΛΑ ΤΑ ΑΚΟΥΓΑΜΕ.
Και τις βρισιές που τους γάβγιζαν τις ακούγαμε.
Δεν παραδίνονταν αυτά.
Βλέπεις τους είχανε διατάξει να κρατήσουν ως το τέλος.
Ο Αραχναίος τη δουλειά του έκανε, και γιά το σκοπό του πολέμου,σωστά έκρινε.
Τι να πεις !
Έδωσαν τόσες μέρες καιρό στους αντάρτες να απαγκιστρωθουν απ' τα κάστρα και να φύγουν άλλοι στο Ξερόμερο, κιάλλοι στο βουνό .
Σάμπως άμα ήμουνα εγώ ξέρω τι θα νάκανα;
......................

Όταν τους τέλειωσαν τα πυρομαχικά, έπεσε μιά ησυχία.
Μιά νέκρα , που παγώσαμε σύγκορμοι.
Εγώ έβαλα τα κλάμματα και έπεσα κάτω και μαδιόμουνα, γιατί ήξερα τι θα πάθουν.
Η μάννα μου είχε πιαστεί με την αδερφή της και έκλαιγαν ήσυχα- ήσυχα
βάχ μάννα μου , βάχ μάννα μου ,σαν να μην περίμεναν τίποτα.
Μετά αρχίνησαν τα ουρλιαχτά.
Τα βρισίδια για τις μαννάδες τους και τις αδερφές τους.
Μπήκαν όλοι μαζί απ' όλες τις πόρτες του γυμνασίου.
Κι όπως ήτανε οι υπερασπιστές άϋπνοι, πεινασμένοι και με χωρίς πυρομαχικά,τους ξέκαναν με τις ξιφολόγχες.
Τα πήραν και τα κλείσανε στα μπουντρούμια στο κάστρο του Παντοκράτoρα.
Πιάσανε καμμιά 800αριά πολίτες τότε.
Ήταν και ο πατέρας μου ,ο πάππος  σου ο Σάββας, μαζί , γιατί τον κατέδωσαν γιά αριστερό αυτοί που τους έδινε τις πληροφορίες γιά το λιμάνι και έπαιρναν τις λίρες απ' τους Εγγλέζους...Το Λώλο τον είχανε μαχαιρώσει στα πλευρά και τον πήρανε τραυματισμένο όπως και πολλούς άλλους.
Πάγαινε η θεία η Χρυσή η κακομοίρα και του άφηνε φαΐ και ρούχα να ξαλλάζει και να ζεσταθεί.
Σάμπως ήξερε ;
Ζεί;
Πέθανε;
Του τάδιναν;
Δεν του τάδιναν;
Αυτή πάγαινε κάθε μέρα το φαί.
Ούτε που την άφησαν να το δεί το έρμο καθόλου.Τα κορμόσκυλα.****
Πρέπει να τους εκτέλεσαν μιά δυο μέρες πριν τη συμφωνία της Καζέρτας.
Νομίζω μάλιστα πως μιά ομάδα την εκτέλεσαν και μετά τη συμφωνία.
Τα παιδιά, είτε επειδή ήταν ζωηρά και προσπαθούσαν φαίνεται να το σκάσουν,είτε γιατί τα είχαν μεγάλη μανία γιατί σκότωσαν πολλούς από δαύτους,τα είχαν δεμένα δυό -δυό με καλώδια απ τα πόδια.
Ετσι τα πήραν.
Έτσι τα εκτέλεσαν.
Τους εκτέλεσαν στην Παργινόσκαλα.
(
την έλεγαν έτσι γιατι εκεί έπιαναν τα καΐκια τα Παργινά που έφερναν ψάρια και άλλα προϊόντα).
Δυό - δυό.
Το Λώλο τον εκτέλεσαν με τον Περικλή μαζί .
Δεμένα τα βρήκαμε ,και όπως είχαν σαπίσει τα κρέατά τους, τα καλώδια είχαν ακουμπήσει στα κοκκαλάκια τους τρομάραμ'.
Εμείς στην Κοκκινιά το μάθαμε αμέσως πως τα εκτέλεσαν.
Ήρθαν δυό -τρεις δικοί μας απ' τον Παντοκράτoρα και μας τάπανε.
Αλλά δεν μπορούσαμε να πάμε.
Δε μας άφηναν τα τσακάλια ,ούτε στο θάνατο να πάμε ανθρωπινά.
Μεγάλος θρήνος.
Όλη η Πρέβεζα θρηνούσε.
Θρηνούσαμε για το Λώλο.Θρηνούσαμε γιά τους άλλους.
Θρηνούσαμε γιατί δεν ξέραμε τι μας περίμενε και μας.
Σαν ζουρλοί κλαίγαμε.
Τότε ήταν που ο παππούς ο Νικολής που είχε πολλες ενοχές επειδή κλώτσησε τον Ηρακλή εκεί απάνω στην ώρα που κοπάναγε τα κρόταλα και θα σκότωνε τις στυμφαλίδες όρνιθες,έκλαιγε με αγκομαχητά και φώναζε το Λώλο του.
Αλλά ήταν αργά πιά.
Δε θυμάμαι καλά, άν ήταν πριν ή μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας όταν πήραμε το δρόμο γιά την Παργινόσκαλα .
Ήρθαν κι οι Παντοκρατoρίτες οι δικοί μας μαζί , λίγοι ήταν,- οι πιό πολλοί ήταν ζερβικοί και δεξιοί-, και μας έδειξαν που τους είχανε παραχώσει.
Άλλοι ήτανε στα ορύγματα που μείνανε απ' τους Ιταλούς , απ' τον πόλεμο, σκαμμένα κατα μήκος της παραλίας.

Οι άλλοι , με το Θοδωράκη ,ήταν πιό προς τα μέσα.
Σε ένα μεγάλο τετράγωνο λάκκο.
Τους είχανε παραχώσει πρόχειρα πρόχειρα ,με τη σειρά και κατά στρώσεις.
Μία στρώση άνθρωποι.Μιά στρώση χώμα.
Μια στρώση άνθρωποι ,μιά στρώση χώμα.
Κορμιά και χώματα σε στρώσεις.
Πρέπει νάτανε πολλοί.
Έμαθα πολύ αργότερα ,πως ήτανε καμμιά εκατοστή όλοι μαζί.
Τα παιδιά ήταν δεκάξι νομίζω  .
Εμείς, οι συγγενείς τους ανοίξαμε .
Αναμεράγαμε τα χώματα και τους βγάζαμε έναν- έναν.
Έρχονταν οι αλλολοΐσμένοι να ιδούν μην είναι ο δικός τους.
Εκεί να δεις θρήνος και απελπισία.


..............
Το Θοδωράκη τον γνώρισα εγώ απ' τα αρβυλάκια με τις κάλτσες που έγραφαν κάπα - κάπα -ε και δεν πρόλαβε να το ξηλώσει.
.................
Και από τα μαλλάκια του που είχανε ισιώσει και από κατσαρά είχανε γίνει σαν πράσα και είχανε κάτσει στο μετωπάκι του .
............................
Εγώ ήμουνα κοντά στα δεκαπέντε και ο Λώλος δεκαπέντε και και λίγο παραπάνω .
Ακόμα το θυμάμαι.
.....................
Ακόμα θυμάμαι εκείνη τη μυρωδιά.
Εκεί να δεις.
Να μαδιώμαστε και να μη μπορούμε να ζυγώσουμε απ τη βρώμα.
Δεν μπόραες να πας να μαζέψεις στην αγκαλιά τον ανθρωπό σου.
Σαν εγκληματίας ένοιωθες που ενώ σπάραζε το φυλλοκάρδι σου να τον πάρεις απάνω στο κορμί σου και να τονέ χαϊδέψεις, ......δε σάφηνε αυτή η βρώμα.
Όρμαγαν οι γυναίκες και οι άντρες με απόφαση να πάρουν τα πτώματα αγκαλιά έτσι οπως τα βγάζαμε, και εκεί έπεφταν και ξέρναγαν απ' τη σαπίλα.
Βρώμαε το τόπος σου λέω. Βρώμαε.
Βρώμαε το χώμα όπου και να το πάταγες.
Πάταγες στο χώμα και νόμιζες πως σκύλευες τα κορμιά που δεν έπρεπε να τα πατάς.
Απελπισία.
Ο κόσμος οδύρονταν και ξέρναγε μαζί.
Άστα να πάνε.
Άστα να πάνε.

Ακόμα μόρχονται όμως μπροστά στα μάτια μ', κάθε φορά π' βλέπω τ'ς καταδότες κι' τ'ς εγγλεζόφιλους .που καλοζήσανε και καλοπλουτίσανε και ακόμα δεν ψόφ'σαν όλοι όπως θάπρεπε άν ήτανε θεός !!!!!....>>
...........................................................................Αυτό μου διηγήθηκε η μάννα μου γιά τη μάχη της Πρέβεζας.
Έκλαψε γιά λίγο με το ήσυχο κλάμμα της επίγνωσης ,
και μετά ,
ήσυχα πάλι,
με ρώτησε άν είναι καλά να μαγειρέψει ντομάτες γεμιστές γιά το μεσημέρι.

................................................



ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΝ

 
Δημήτρης  Κων. Τρουμπάτας (Ηγουμενίτσα), Αρχηγός  της ομάδας

Βασίλης Χρ. Τσούκης, (Ωρωπός) καπετάνιος της ομάδας

Δημήτρης Χρ. Πέτρης (Ωρωπός), πολιτικός καθοδηγητής

Δημήτρης Αριστοτ. Καλδάνης, σκοπευτής οπλοπολυβόλου

Θεοχάρης Θεοδ. Γκόγκας  (Ωρωπός)

Χαράλαμπος Σπ. Διαμάντης (Ωρωπός)

Γιώργος Δημ. Πανάγος (Καμαρίνα)

Αλέξανδρος Φ. Πεπόνης (Βρυσούλα)

Σιδέρης Αθ. Κύρλας (Ωρωπός)

Θόδωρος Δ. Καββαδίας ( Κομνηνός,Πρέβεζα)

Γιάννης Ζαρονίκας (Πρέβεζα)

Απόστολος Γ. Δρόσος (Ωρωπός)

Νίκος Π. Σαμιώτης

Περικλής Ευ. Αναγνωστόπουλος (Λαμπέτης)

Χριστόφορος Λεόπουλος

Γιώργος Αντύπας









ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ


Αριστείδης Τσούτσης διοικητής του 3 λόχου
Κώστας Δέδες , διμοιρητης εφεδρικού έλας
Σωτήρης Ντούρος , διμοιρίτης 3ου λόχου
Σπύρος Τσατέρης αντάρτης εφεδρικού ΕΛΑΣ
Στάθης Καραστάθης κρεοπώλης
Αβραάμ Λεσπέρογλου , ανήλικος.

.........................................
..........................................
"Είσαι η Πρέβεζα,τα Γιάννενα και το Κιλκίς.
Το Μεσολόγγι,ο Πόντος κι η Ερμούπολις"
είπε ο αγαπητός Μάνος Ελευθερίου για να μας αποδείξει το φασισμό της.

Όοοοοχ' καμάρι μ' Δε στάπανε καλά.
"Είν' ο Αη-Γιώργ'ς, η Εθνική ,κι ο Παντοκράτoρας.
Ο Αγιαντρέας , το Γυμνάσιο κι η Παργινόσκαλα".
Κατάλαβες τώρα; Άαααααει γειά σ'.



................

*χρονικά πρέπει να είναι η εποχή που ήδη έχει υπογραφεί η συνθήκη του Λιβάνου , όπου οι παπάρες του ΕΛΑΣ μεταξύ των άλλων δεχτήκανε να βρεθούν κάτω απ'τις διαταγές των Άγγλων .Ακολουθεί η συνθήκη της Καζέρτας όπου λέγεται πως ,υπήρξε και όρος να αποχωρήσει ο ΕΛΑΣ από την Πρεβεζα και η πόλη να παραδοθεί στους 80 Εδεσίτες που εμφανίστηκαν λουσμένοι και φρεσκοξουρισμένοι.

** η Μάχη της Πρέβεζας ξεκίνησε στις 19 Σεπτεμβρίου του '44 και κράτησε 13 μέρες.
Η απαγκίστρωση πρέπει να τελείωσε στις 3 Οχτωβρίου του '44)

***Περικλής Αναγνωστόπουλος (Λαμπέτης)γιός του ταγματάρχη του πυροβολικού Αναγνωστόπουλου.Όλη η οικογένεια Αναγνωστόπουλου, ηταν στον αγώνα.Ο αδερφός του Περικλή, ο Αλέκος που σκοτώθηκε κιαυτός αργότερα ήταν καπετάνιος.
Η Νίνα η μία αδερφή του ήταν γραμματεας της νομαρχιακης επιτροπης ΕΠΟΝ Πρέβεζας,η άλλη αδερφη η Βαρβάρα ήταν στην ΕΠΟΝ και ο μικρός αδερφός ο Πύρρος, ήταν στα αετόπουλα.)


****απ οτι φαίνεται απ' τις ημερομηνίες, τα παιδιά τα είχαν εκτελέσει γρήγορα- γρήγορα εκεί γύρω στις 26, 27 του Σεπτεμβρη.Βιάζονταν γιατί υπήρξαν αντιδράσεις μεγάλες και απ' τον Πυρομάγλου που δεν ήθελε με κανένα τρόπο την εκτέλεση ,και από πολλά άλλα στελέχη του ΕΔΕΣ.
Βέβαια και μετά από την εκτέλεση, τα τρόφιμα και τα ρούχα απ τους συγγενεις έπαιρναν ανελλιπώς.



*****"η Υποδειγματική διμοιρία της ΕΠΟΝ" απαρτίζονταν από επίλεκτα στελέχη της ΕΠΟΝ γιά να δείχνουν πως πρέπει να συμπεριφέρονται οι ΕΠΟΝΙΤΕΣ
..................................................................................





****** Τον γυμνασιάρχη Κοντό τον συνέλαβαν γιατί θεωρήθηκε υπεύθυνος γιά τον εγκλεισμό των χωροφυλάκων , τον βασάνισαν και τον πέταξαν από το παράθυρο του κάστρου μισοπεθαμένο περίπου τις ίδιες μέρες που εκτέλεσαν και τους άλλους..Βασανιστές του ήταν εκτός των άλλων και μία γυναίκα, Ιωάννα Ράπτη,η οποία κατά μαρτυρίες συγκρατουμένων του, έρριχνε αλάτι στις πληγές του.
Τον έθαψαν μέσα στην αυλή, και αργότερα έγινε εκταφή από τους δικούς του.Τον βρήκαν με κομμένα αυτιά.




η μάννα μου μαζί με την αδερφή της τη μικρή στα μνήματα της Παργινόσκαλας
................................................................................




Get this widget |Track details |eSnips Social DNA