12 Ιανουαρίου 2009

αίφνης

Η γνωριμία με την Έλενα, έγινε ανάμεσα σε ένα βραχιόλι που δε μού κάθονταν καλά σά σχέδιο, ένα παραλίγο καμμένο σπανακόρυζο , και μιά σπαρίλα γενικής φύσεως που μέ έσερνε απ' τον έναν καναπέ στον άλλον .
Πρώτα άκουσα ,και μετά είδα το κοριτσόπουλο που γέλαγε και χρωμάτιζε ακόμα και τουβού ασπρόμαυρη.
Έτσι μάλλον θα μοιάζει η χαρά στα νιάτα της σκέφτηκα.
Τότε την αγάπησα διά πρώτη φορά.
Ακολούθως , πήρα το Μήτσο στο γραφείο και του λέω :
-Η μαννούλα θέλει να παίξει στο κιλ μπίλ .
Ο Μήτσος , λίγο δυσκολεύτηκε να βάλει στη σειρά αυτό που υποτίθεται πως άκουσε.
Πρώτα ρωτησε τι πυρετό έχω.
Μετά τι πίνω και δεν του δίνω.
Μετά που βρίσκομαι .
Σου λέει μη τόχασε η μεσόκοπη και πήρε σβάρα τα ρουμάνια.
Και σαν ησύχασε που του είπα “μπροστά στο γραφείο και φκιάνω βραχιόλια “(δις ις μαϊ μάδερ ), μου κροτάλισε .. διερευνητικά.
-Όταν λές κιλ μπίλ;
-Αυτό χριστιανέ μου , που παίζουνε τα στοιχήματα .
-Δε το λένε κιλ μπίλ απάντησε υπομονετικά. Εννοείς το γουίλ χιλ.
-Αυτό.
-Και πού ξερεις εσύ τι είναι το γουίλ χιλ;
Είναι αυτό που παθαίνουν όλοι σχεδόν οι Μήτσοι που νομίζουν πως οι μαννούλες από τη στιγμή που τους τεκνοποιήσαν, διέκοψαν τους δεσμούς με τα υπέργεια, τα υπόγεια και τα κατώγεια.
Η Παναγιά με τον κρίνο ένα πράμμα .
Αυτός βέβαια ο μανάρης μου, είναι σε χειρότερη μοίρα απ' τους άλλους, γιατί τυχαίνει η δικιά του να έχει και μνήμη ελέφαντα.Όταν θέλει εννοείται..
Του θύμισα λοιπόν σοροπιαστά ,πως .....θυμάσαι τότε, πριν πέντε μήνες που με είχες πάρει τηλέφωνο απ' την Αθήνα στις 3 το μεσημέρι ,που κοιμόμουνα και ήμουνα κουρασμένη, που με σήκωσες απ' το κρεββάτι, που ήμουνα κουρασμένη (δις) , και που διάταξες να πάω στο λαπ τοπ σου, σ' αυτή τη διεύθυνση και να κάνω αυτό κι αυτό και γω πήγα παρόλο που ήμουνα κουρασμένη (τρις) ;;;;;ε; θυμάσαι;
Το βούλωσε για λίγο, και μετα ξανακροτάλισε.
-Και τι το θές ;
-Να στοιχηματίσω στην Ελενάρα για πρώτο στη γιουροβίζιον του λέω.
Εκεί, σ' αυτό το σημείο, μου έρριξε ένα απ' τα λεγόμενα “γαϊδουρόγελα” του Μήτσου.
Μετά όταν ησύχασε απ' το τράνταγμα, σκέφτηκε πως μάλλον κάτι δεν πάει καλά , με πήρε με το μελένιο.
Βρε μαμμά μου,ΕΣΥ γιουροβίζιον;Τι δουλειά έχεις ΕΣΥ με αυτές τις αηδίες!!!
Φαίνεται όμως ,πως η σιγή ασυρμάτου που άκουγε απο την μεριά μου, και η μή συμμετοχή στη χαρούμενη ατμόσφαιρα, τον υποψίασε πως κατι θα τούρθει απρόσμενο, κι έστρωσε πάραυτα.
-Πόσο θελεις; μου λεει.
-Τριακόσα του λεω.
Τον κατάλαβα που από ξαπλαταριά πού ήταν ,τούρθε η πλάτη της ανακλινόμενης στο σβέρκο. Γιατι οι συλλαβές ,του βγήκαν με μικρά πηδηματάκια κοίταζαν γύρω με το στόμα ανοιχτό ,σε τι κόσμο ήρθαμε και τέτοια , και έπεφταν ξερές.
-Ει-σαι καλ-ά ρε μάν-να ; Γιά πρώ-το μιλάς;
-Ναι ρε γιά πρώτο και με διαφορά.Τώρα μόλις το άκουσα το τραγούδι , και δε χορταίνω να βλέπω το πλάσμα που το τραγουδοχορεύει.Φέγγει ολόκληρη.
-Και πούσαι , τώρα που το ξανασκέφτομαι όχι τρακόσα, πεντακόσα .
-Κι άμα δε μου το παίξεις εσύ, εγώ θα πάω στο προπατζίδικο να μου το παίξουν,(και θα σε κάνω και βούκινο να μάθ'ς, υποσκέφτηκα).
Μοιραία αφέθηκε -μπροστά στη διαπόμπευση που τον περίμενε, το μη χείρον βέλτιστον , μπρος
στα κάλλη τ' είν ' ο πόνος, σπεύδε βραδέως και άλλα- ,και συγκατένευσε.
-Οκ μάννα , θα στο παίξω.
Πέρασαν κατι μήνες.
Εγώ ,συνέχισα τις οικοτεχνικές μου αναζητήσεις,.
Συχνά πυκνά ο Μήτσος έλεγε το ανέκδοτο της αστραποβολημένης μάννας στους φίλους του, γέλαγαν τα παιδιά τα καλά γιά ώρα πολλή ειδικά στο σημείο:
............ ,
και εκεί που έφκιανε ένα βραχιόλι κι ένα σπανακόρυζο τι νομίζετε πως της ήρθε ρε παιδιά στο κεφάλι
;.............
Ώσπου ήρθε η μέρα αυτηνής της γιουροβίζιον .
-Σήμερα θα κάτσω να δω την Έλενα τους ανακοίνωσα.
Ήρθε η ώρα, βγήκε η κοριτσάρα στη σκηνή, με τις ποδάρες της, τη ζωντάνια της και τα νιάτα της.
Και τότε , ήταν η δεύτερη φορά που αγάπησα την Έλενα.
Βέβαια, ακολούθως που εμφανίστηκε Μήτσος με την ουρά στα σκέλια, και μούπε πως όταν την έπαιξα ήταν 1 προς 4 άρα τώρα μαννούλα θα σούθρουνε 2000, δε μούρθε κι' άσκημα , αλλά εμένα η αγάπη μου έχει βαθύτερες ρίζες πολλές.
Ακολούθως έμαθα πως η έλενα είχε φέρει κιάλλα καλούδια :
Πρώτον ο Μήτσος επειδή ,τι-να-ξέρεις-δόλια-μάννα-από-τέτοια-παιχνίδια-εσύ, ποντάρισε σε κάτι άλλους και έχασε.
Δεύτερον πως όσοι φίλοι του πληροφορήθηκαν γιά την επιφοίτησι του οικιακού ,από τα ανέκδοτα του παιδιού, την διάλεξαν και αυτοί.
Γέλαγαν μέν, πόνταραν δε .
Ακόμα και η κοπελλιά του , που καθόλου δεν τον ακολούθησε στο κενό.
Τρίτον , έμαθα κατόπιν ,πως αυτά τα τηλεφωνήματα που έπαιρνα από όλους _ γιά κανά χρόνο μετά την ώρα που ο εν λόγω ήταν στο γραφείο:
-Γειά σας ,είναι εκεί ο Μήτσος, .... όχι ε ........ τι λέτε θα κερδίσει η ΑΕΚ; (με συχωράτε οι ΜΠΑΟΚτζήδες, δεν σας ήξευρα τότε)
ή
-Γειά σας, είναι εκεί ο Μήτσος, .....όχι ε;.... ...Μήπως φκιάσατε κανα σπανακόριζο;.......ναι ε; ...μπράβο μπράβο, ...μήπως είδατε και τίποτα αριθμούς την ώρα που το φκιάνατε;_
δεν ήταν ηλίθιες ερωτήσεις. ,παρά μόνον χρηματοπιστωτικές ανησυχίες.
Μετά ,την Ελενάρα την αγάπησα αμετακλήτως, όταν αποφάσισε όλη η ημικουλτούρα της χώρας να της βρεί επιθετικούς προσδιορισμούς , λες και δεν είχαν σπίτια και οικογένεια δικά τους να κριτικάρουν τα κοράκια.
Ειδικώς , όταν άκουσα τον περίφημο κύριο Δανίκα, να ασχολείται τόσο απαξιωτικά με τα δίμετρα (έχω ένα καημό λέμε ) πόδια της κοπέλλας και με το βρακάκι της, (που με καίει γλυκά και με λυώνει ) που φαινόταν, λέει, και κάτι κακό τούκανε του αυτουνού του σαφρακιασμένου όταν το είδε..
Η πρώτη σκέψη βέβαια, που μου πέρασε απ το μυαλό, ήταν πως αν η α@α@ισιά είχε φάτσα, θάταν ίδια ο Δανίκας,και τόρριξα μιά μούτζα διπλή και με κρότο κατά τη μεριά του.Πλτάτσ.
Η δεύτερη σκέψη ήτανε , κοίτα φίλε μου, τι ζημιά έκανε στα γονίδια του αθρώπου το ΚΚΕ!!!
Τρίτη δεν είχα.Απλώς ξανασκέφτηκα την πρώτη.
Ύστερα την 'Ελενα την αγάπησα διά τετάρτη φορά, (καταξιωμένη και πολύ χαρούμενη διότι δεν διέψευδε την επιλογή μου), όταν έδωσε την επομένη της ξυνίλας του κυρίου Δανίκα, μία συνέντευξη στον κύριο Χατζηνικολάου.
Ξύπνησε η μάννα μέσα μου και είπα :
- και κουκλάρα και καλό παιδί. Να σε χαίρονται ο πατέρας σου κι η μάννα σου κοριτσάρα μου.
Έκτοτε την άφησα στην ησυχία της.
Δεν έχω αγοράσει ούτε ένα τραγουδάκι της , δεν έχω παρακολουθήσει την καριέρα της, ούτε και με νοιάζει ο χώρος που κινείται, αλλά μπορώ να πω μετά βεβαιότητος, πως δύναμαι να αναγνωρίζω κάθε φορά που ακούω στο ραδιόφωνο τη φωνή της , ό,τι και μαλακία να τραγουδάει.Και τότε , το δυναμώνω έχοντας στο μυαλό μου την εικόνα της χαράς.
Αυτές τις μέρες , και καθυστερημένα ,διάβασα κάπου, πως ξαφνικά εκεί που δούλευε, μπήκε ο καλός της, και της είπε, πως ο μπαμπάς της πέθανε.
Εκείνη μόλις κατάλαβε τι της ανακοίνωσαν, άρχισε να ουρλιάζει να χτυπιέται να μαδιέται και μετά σωριάστηκε χάμω. Την ξαναγάπησα μόνο και μόνο γιαυτό το κλάμμα .
Και το σώριασμα.
Που μπορεί να γίνει τα Χριστούγεννα .
Ή μιά Άνοιξη.
Ή ένα καλοκαίρι.
Ή ένα φθινόπωρο.
Που μπορεί να είναι ένα απομεσήμερο χαλαρού Σεπτέμβρη .
Που κάπου χτυπάει ένα τηλέφωνο στο σπίτι αλλά λες, δε βαριέσαι είναι κιάλλοι εδώ να το σηκώσουν, μετά, ξανασκέφτεσαι τη θάλασσα και το κύμα,αλλα στη χαλάει ο Νίκος που έρχεται με το κοντοβράκι του κήπου.
-Ο Παντελής έφυγε .........σου λέει.
-Και που πήγε; Απαντάς.
Γιατί δεν μπορείς να σκεφτείς και τιποτα άλλο, μιά και χτές μίλησες μαζί του.
-Πεθανε.
-Ήταν ο αδερφός σου στο τηλέφωνο.
Δεν ξέρω άν υπάρχει κατάλληλος τρόπος να ανακοινώνεις θανάτους.
Επίσης δεν ξέρω άν υπάρχει κατάλληλος τρόπος να μαθαίνεις θανάτους.
Ειδικά των αγαπημένων.
Και συ που ακούς την ανακοίνωση κάτι άλλο καταλαβαίνεις ,εκτός απ' αυτό.
Γιατί δε μπορεί, χτες που τα λέγατε, του είπες πως θα πας γιά το Σαββατοκύριακο.
Και γελούσατε έως δακρύων, .....γιατί τριάντα χρόνια σύνταξη καλά τους την κάνεις μπαμπά γιά να μάθουν τα καθήκια που σε παιδέψανε.
Τι πάει να πεί πέθανε......
...Αφού αφήσατε σχέδια στη μέση.
...Αφού σου είπε πως θα πάτε στο χτήμα να κόψετε μήλα
...Αφού σου είπε πως περιμένει να δει και το δισέγγονο,.
...Αφού δεν πρόλαβες, να τον πάς  τις διακοπές  που σχεδιάζεις γιά να τον αποζημιώσεις γιά όσες στερήσεις  πέρασε γιά σένα.
...Αφού μετά από τόσα χρόνια , αυτόν το χρόνο σκεφτόσουνα  να του πεις πως θα επιστρέψεις .
..Αφού μετά από τόσα χρόνια, δεν του είπες πόσο σου είναι απαραίτητος.
..Αφού οι μπαμπάδες δεν πεθαίνουν.......
...Πεθαίνουν;
Καθόλου δεν ήσουνα υποψιασμένη τι σε περιμένει μετά απ' αυτό, παρόλο που άρχισες να ουρλιάζεις κάτι χωρίς νόημα, παρόλο που ο Μητσος ο δίμετρος σε είχε γραπωμένη, πισθάγγωνα αλλά τον χοροπήδαγες κιαυτόν πάνω κάτω, εσύ που δεν μπορεις να σηκώσεις τέσερα κιλά πατάτες χωρίς επίκυψη.Και μετά σαν το σακκί σωριάστηκες με τα πόδια και τα χέρια λυτά, και κάτι σαν γρύλλισμα έβγαινε απ τα πνευμόνια σου.Ανάσα; ή κλάμμα;
Κάτι τρομαχτικό πάντως γιατί το άκουγες και οικτίριζες τον δυστυχισμένο που το ανάσαινε.
Όχι ,καθόλου δεν ήσουνα υποψιασμένη γιά το τι ερημιά σε περιμένει .
Τις εικόνες που βλέπεις σχεδον καθημερινά, όπου και να βρίσκεσαι και ξαφνικά σουρώνεις και προσπαθεις να κρυφτείς.(τωρα δε το παλεύεις πιά).
Τις κουβέντες που θυμάσαι σε άσχετες ώρες ,που σούρχονται απ το πουθενά και σταματάνε ξαφνικά σε ένα τοίχο .
Βλέπεις, δεν υπάρχει μετά.
Μα το χειρότερο ακόμα , που και τώρα μετά από τρία χρόνια είναι εκεί στην πρωτοκαθεδρία.
Είναι που αυτη η απουσία συντελέστηκε ερημικά ερήμην σου.
Απλώς σου ανακοινώθηκε απ' το τηλέφωνο ,μέσα σε ένα χαλαρό απομεσήμερο του Σεπτέμβρη, πως ο μπαμπάς πήγε στο χτήμα και δε γύρισε στο σπίτι το μεσημέρι.












ο σαμαντάκας**



αυτό γιά να χορεύει.








αυτό γιά να του χορεύω:τα κλάμματα.








**ΟΣΜΑΝΤΑΚΑΣ Η ΣΑΜΑΝΤΑΚΑΣ


Ιστορικό τραγούδι, της ευρύτερης περιοχής της Ηπείρου που αναφέρεται στον Αρβανίτη Οσμάν – Τάκα που καταδικασμένος σε θάνατο ζήτησε ως τελευταία χάρη πριν την εκτέλεσή του να χορέψει. Ο λεβέντικος χορός του συγκίνησε τον εκτελεστή του τον μπέη του Μαργαριτίου που του χάρισε τη ζωή.
Ανδρικός αργός, μεγαλόπρεπος, αυτοσχεδιαστικός χορός του πρώτου. Ακολουθεί τον τρίτο ήχο σε ρυθμό τετράσημο. Χορεύεται σε όλη την Ήπειρο από ικανότατους χορευτές που έχουν τη δυνατότητα να αυτοσχεδιάσουν και να δημιουργήσουν με τη διάθεση της στιγμής.

39 σχόλια:

Darthiir the Abban είπε...

Με γιουροβιζιόνε και στοιχήματα δεν ασχολούμαι, αλλά την ελενάρα δε θα χαλιόμουν να την αγαπάω καθημερινά, κέρδιζε δεν κέρδιζε :ppp

Α' εκεί και πέρα, το θέμα είνα μη σου έρθει ο ουρανός σφοντύλι ;)

demetrat είπε...

ούτε και γω είχα ασχοληθέι πριν, και δεν ξαναασχολήθηκα μετά.
έτσι μούρθε αίφνης.
Μπα, πάντα σφοντύλι σόρχεται ο ουρανός σ' αυτά.
δ

Spy είπε...

To ίδιο λάθος κάνουμε όλοι όσοι πιστεύουμε πως οι μπαμπάδες μας είναι αθάνατοι.
Εκτός από αυτόν εδώ!

Σας το αφήνω να το δείτε, διότι το θεωρώ έναν εξαίσιο φόρο τιμής στον πατέρα.
(Ακόμα κι αν τα αγγλικά σας δεν είναι καλά, ξεφυλλίστε το)

anepidoti είπε...

σε σένα ήταν ξαφνικό
εγώ υποτίθεται το περίμενα 6 μήνες
ε, και; ο πόνος μένει ανεπάντεχα πολύς,
ίσως πριν 2 χρόνια να κατέρρεα και να το αναφέρω,
τώρα τον ομολογώ,κάτι είναι κι αυτό.
δεύτερη φορά στα μπλογκς που νομίζω πως κάποιος μιλάει για μένα για το συγκεκριμένο θέμα.
δεν μούναι εύκολο να τ' αγγίξω
και πίστεψέ με για χιλιάδες λόγους.
νάσαι καλά!

βιολιστης στη στεγη είπε...

Ιδιος είναι ο πόνος και για τις Ελενες και για τις Δήμητρες...
Το αναπάντεχο...Ακόμα πιό βαρύ...
Τα κλάματα... μου φέραν κλάματα..
Μπορεί το κλαρίνο να φταίει. Μπορεί κι' ο Παντελής....
Καλή του ώρα...

demetrat είπε...

spy
σ' ευχαριστώ πολύ.
δ

demetrat είπε...

anepidoti
Νάσαι καλά και συ, γιατί βλέπω πως δεν είμαι η μόνη που το παίρνω έτσι.
Όλες τις φορές που το σκέφτομαι καταλήγω γιά να παρηγορηθώ , πως τουλάχιστο πέθανε όρθιος.
Αλλά την ίδια στιγμή σκέφτομαι εκείνο το αιώνιο δευτερόλφτο που κατάλαβε πως θα πεθάνει μόνος.Αδύνατον να το καταπιώ.
δ

demetrat είπε...

βιολιστής,
αχ! μωρέ θάλεια, δεν περνάει.
δεν περνάει σου λέω.
δ

το χονδρο μπιζελι είπε...

to xerw pou de pernaei...oute se mena,ki olo to diwxneis kai panda tha se vriskei.etsi ein'auta gia merikous.kai kala tha kanei sna mh kruvesai apo kanena.giati oloi kapou kruvomaste.
katse na anthisoun oi riganes kai tha deis xorous o pappous...
otan omws periegrafe th skhnh pou etrexe na kruftei mh ton faei kamia adespoth...de ginetai na mh gelaseis mexri dakruwn!
filia

Ανώνυμος είπε...

Δυνατό κείμενο, ζεστή γραφή!
Απορία: Πρέβεζα ή Γιάννενα;

Side21 είπε...

Μ' αρέσει η οπτική
σου στα συμβαίνοντα
σοβαρά ή αστεία,σημαντικά ή ασήμαντα.
Κάποιοι άλλοι την έλλειψη πνεύματος
την εκτονώνουν στην κριτική ...
Βλέπε Δανίκας - δε μπορεί ακόμα
νε ξεπεράσει το Μαράκι !!!
( Λες κι ήταν ο μόνος ...)
Το χιούμορ λευκό ή μαύρο
ποτέ δεν έβλαψε κανέναν ...
ούτε και το να θαυμάζει κανείς
τη φωνή ή τα πόδια της Ελενάρας !!!
Η απώλεια μετριέται με εσωτερικούς λυγμούς.
Οι άνθρωποι φεύγουν - δεν πεθαίνουν.
Η σκιά τους πλανιέται γύρω μας ...

island είπε...

Από τη μία η γιουροβίζιον από την άλλη ο θάνατος. Με μπλέξατε αγαπητή συντοπήτισσα. Αλήθεια ακόμα δεν κατάλαβα την σύνδεση. Ίσως αν αύριο ξαναδιάβαζα το κείμενο ή αν μου δίνατε ένα άκομα στοιχείο. Είμαι και σε δύσκολη φάση και η βοήθεια είναι απαραίτητη σε τέτοια κείμενα!

Καλησπέρα πάντως μπορώ να δώσω άφοβα

αθεόφοβος είπε...

Αυτή η αυτόματη γραφή που χρησιμοποιείς είναι άμεση,ανθρώπινη και γεμάτη συναίσθημα.
Με συγκίνησες ιδιαίτερα!

demetrat είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
demetrat είπε...

Ανώνυμος
καλά , λέμε μετά απ' όλα όσα διαβάζεις, έχεις απορίες;
Μαρέ , μπας κι είσαι Γιαννιώτς;
δ

demetrat είπε...

Side21
αυτό με τη σκιά των ανθρώπων μας που πλανιέται γύρα μας, δε μου το βγάζεις απ' το κεφάλι, που να με γδάρεις και να μου γυρίσεις το τομάρι ανάποδα.
Εσύ λες πως δεν το ξεπέρασε το Μαράκι ε;
Εμένα πάλι γιατί μούρθε πως απ' το πολύ Μαράκι τόπαθε;
(ο καπτά - Γιάννης πρέφα και τάβλι ήξερε;)
δ

demetrat είπε...

island
Τίποτα , συνειρμοί είναι.
Απλώς ,διάβασα τη συγκεκριμμένη είδηση, μούρθε στο μυαλό όλη η φάση με τη γιουροβίζιον, και κάτω απ' όλα ήταν ένα κλάμμα το οποίον παραμένει.
Τελικά μάλλον κάπως έτσι είναι κι η ζωή.
κατά τα άλλα, πώς, που συντοπίτισσα;
Γιά λέγε γρήγορα, γιατί θα σκάσω σαν την αποξηραμένη λίμνη σου.
δ

demetrat είπε...

αθεόφοβος
αυτό με το αυτόματο, είναι υγειές γιατρέ μου;ή χρειάζεται αντιβίωση;
δ

demetrat είπε...

@χοντρό μπιζέλι.

Μανάρι μου,ο χρόνος μου είναι πολύτιμος γιά να τον χάνω με κρυψίματα.
Κλαίω δε λες τίποτα.Και μέσα στα καλύτερα μαγαζά που λέει ο λόγος.
αααααααααααα, ναι καλά λες, όταν ανθίσουν οι ρίγανες ,θάχουμε γλέντια.
Εικόνα: με το σώβρακο και ανάσκελο σταυροπόδι, με το κλαράκι στο στόμα να το ματσουλάει.
Και τη μυγοσκοτώστρα δίπλα.


υγ
ένας απ τους λόγους που σιχάθηκα τα ξεράσματα τ' αδέρφια του και τα σκούπρα τα ανήψια του( τον καθηγητή μη χεσω πανεπιστημίου, , και τον επίσης μη χέσω αρχιτέκτονα )που του φάγανε τα χτηματάκια, είναι που μου κόψανε το πάρε δώσε με τις συγκεκριμένες ρίγανες.

Ανώνυμος είπε...

Κατάλαβα.
Ελιές ψιλιές, καλιές.
ή ..τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι...
:))

demetrat είπε...

ελιές ψιλιές, καλιές.
μη με διαολίζεις με τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι!
δ

Spy είπε...

Συντοπίτες δεν είστε μόνο με τον φίλτατο island. Δεν πρόλαβα να σας το γράψω εχθές, αν και τα τραγούδια που βάλατε ήταν εξίσου συγκινητικά με την αναφορά στον πατέρα σας. Μόλις τα άκουσα είπα: "α, ρε πατρίδα..."

(Πλαίσιο Θεσπρωτίας, Φιλιάτες, εγκατελλειμένο πλήρως πλέον, μια μακρινή και ωραία ανάμνηση, κι ένας πρώτος παιδικός έρωτας, έτσι για να μην το ξεχάσω ποτέ ακόμα κι αν γκρεμιστεί ολόκληρο...)

island είπε...

Βουνά Τζουμέρκα. Χωριό Καταρράχτης.Ανάμεσα σε Άρτα και Γιάννενα. Λίγες παιδικές αναμνήσεις μόνο από εκδρομές εκεί. Κανένας παιδικός έρωτας σαν τον Spy. Μόνο ο έρωτας για την εκεί άγρια φύση

Darthiir the Abban είπε...

Ψιτ...
Σας βλέπω...
Βάλτε τα παγούρια μέσα και... κρύψτε καλού κακού και το μαϊντανό!

>:p

demetrat είπε...

αυτό το συγκεκριμμένο δεντρί, δεν το ξεύρουμε.Μόνο με τας σαρδέλλας, έχομεν σχέσεις ακατάλυτες.
Εξ' άλλου, προτιμάμε τα ευκάλυπτα.
Εσύ με τον σπάει, εκεί στα Σουλιώτικα, όλο και κάναν δέντρο θα βρείτε να ξαποστάσετε το κουρασμένο σας κορμί.
Όσο γιά τον άλλον τον νερατζόκωλο, τον σώνει που εκεί απάνω δεν φύονται νερατζιές.
:)))

demetrat είπε...

άιλαντ ....
χάιλαντ έπρεπε να σε λένε εσένα.
Το χωριό σου το ξέρω και είναι εξαιρετικό.Κάποια στιγμή πρέπει να κάνομε ένα τσιμπούσι εκεί απάνω.
Αφού πρωτα ρίξουμε ένα ράφτιγκ.
Ωραίο ποτάμι ε;
δ

demetrat είπε...

Σπάει
μη μας πάρουνε κιάλλοι χαμπάρι, σε το λέω, σε λίγο θα βγούμε όλοι μικροσυγγενεις.Πως τα κατάφερα μέσα σ αυτό το χάος, και έπεσα απάνω σε δύο πρεβεζάνους, έναν αρτινό και σε έναν ηγουμενιτσιώτη , μόνο εγώ το ξέρω.
Και στο δικό σου το χωριό στο Φιλιάτι έχω πάει.
Εγκαταλειμμένο ναί, αλλά όμορφο.Κανά πέτρινο δε σόμεινε; ή στάφαγαν και σένα.

δ

aKanonisti είπε...

Ποτέ δεν είσαι έτοιμος...
ακόμα και όταν το ξέρεις...
ακόμα και όταν το ζεις...
Δυστυχώς...
7 χρόνια.. δεν πέρασε μία μέρα να μην δακρύσω... για τον χαμό αυτόν...
και κάθε πρωί σκέφτομαι τι θα λέγαμε στον καφέ μας...

Είναι τεράστιο το ζόρι...

(με μελαγχόλησες... γεια...)

demetrat είπε...

aKanonisti
μωρέ καλά λέω στους δικούς μου,πως αυτό θα περάσει όταν περάσω και γω.
Εφτά χρόνια, ε; εγώ νομίζω πως κάθε χρόνος που περνάει είναι και χειρότερα.
(σε μελαγχόλησα, αλλά πως αλλιώς θα γινόταν;)
δ

Ανώνυμος είπε...

Και πού είσαι: στα επόμενα θέλουμε ένα αφιέρωμα για τον Ποιητή (και τον ανεκπλήρωτο έρωτά του).
Το σπίτι του τι γίνεται; Υπάρχει ακόμη ή το φάγαν αντιπαροχή;

ladybug είπε...

Ηπειρώτισσα κι εγώ,με την απουσία να εκτελείται και να είμαι παρούσα και με αγάπη για το σαμαντάκα, σας στέλνω μια πολύ γλυκιά και ζεστή καλημέρα.

demetrat είπε...

ανώνυμος.
Μούδωσες ιδέα.
Θα σου το κάνω το αφιερωμα, αλλά όπως θέλω εγώ.:))
Δ

demetrat είπε...

πασχαλίτσα
εγώ τόπα και πριχού.
Σε λίγο θα βρεθούμε όλοι μακρυνά ξαδέρφια.
δ

κούνελος είπε...

προειδοποιεί ο κόσμος όταν εκεί που διαβάζεις για γιουροβίζιον κ έλενα σου πετάει το άλλο το βουρκωτικό, ε?


φέτο καμιά έμπνευση παίζει?

demetrat είπε...

με συγχωρείς ορέ κούνελε, και μένα αίφνης μόρχονται.


Θα σε ειδοποιήσω, πάντα έχω τα αυτιά και τα μάτια μου ανοιχτά ειδικά όταν φκιάνω σπανακόρυζα.

πεζήΓΡΑΦΩ είπε...

έμεινα άφωνη.
όταν ξεκίνησα να περιδιαβαίνω στα blogs δεν περίμενα ότι θα συναντήσω κείμενα τόσο άμεσα και δυνατά.
Σ ευχαριστώ για τα συναισθήματα που με κέρασες.
Να σαι καλά.

demetrat είπε...

Νάσαι καλά και σύ.
Να μας έρχεσαι πεζή, να κάθεσαι και να σε κερνάμε και κανά γλυκο του κουταλιού.:)

nikos__alfa είπε...

Δήμητρα
με τους συνειρμούς σου και τους ...κλωθογυρισμούς σου,χτυπάς, σαν το σφυρί πάνω στο καρφί,τις καρδιές μας και το μυαλό μας,...ανελέητα!Απτην χαρά στην λύπη και τανάπαλιν!
Για να μας θυμίζεις τη φύση μας!
Εκκρεμές που πάει δεξιά -αριστερά,αυτό είμαστε.Ένα διαρκές τικ-τακ και ..ξαφνικά σιωπή.Η αναπότρεπτη στιγμή της σιωπής.Ποτέ πια γέλια,κουβέντες,βλέμματα,ανάσες,χάδια,κλάματα!
Η απώλεια ,μετά βήματα μοναχικά.Ήχοι και εικόνες μόνο σαν αναμνήσεις που έρχονται και φεύγουν και αραιώνουν σιγά-σιγά αλλά δεν σταματούν ποτέ.
Μένει η γνώση.Η γνώση του εφήμερου και του περαστικού.Που ζει και σώνεται για όσο κρατά η μνήμη!Και η ελπίδα ,πως αν είμαστε πεφταστέρια που χάνονται σαν αστραπές, αφήσαμε μια γραμμή πίσω μας ,που θα οδηγήσει κιάλλους όπως μια γραμμή οδήγησε κάπου κιεμάς.Για να δικαιώσει την ύπαρξη μας ,μια απειροελάχιστη κουκκίδα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος, που αξίζει μόνο σαν ένας κρίκος μιας αλυσίδας.Και η αγωνία για τους επόμενους κρίκους που θα νοιώσουν κάποια στιγμή τον ίδιο πόνο με μας.
Έτσι είναι όμως και δεν αλλάζει.
Και ίσως γιαυτό αξίζει τόσο πολύ!
Συνεχίζουμε λοιπόν την πορεία μας και ..όσο αντέξουμε.
Νάσαι καλά!

demetrat είπε...

μη με συγκινείς άλλο καλέ.Δε το αντέχω.
δ