25 Φεβρουαρίου 2009

το τρίχορδο βιολί


Ήταν τότε,- μετά από μεγάλες πιέσεις των ψαγμένων γονέων της μικρής μας πόλης- ,που η φιλαρμονική αποφάσισε να φκιάσει και ένα παράρτημα ωδείου και διά τα υπόλοιπα των οργάνων εκτός απ' τα τρομπόνια ,τις τρομπέτες , τα πνευστά γενικώς και τα τετζερέδια.
Έτσι, ένα ωραίο πρωί, με πληροφόρησαν πως θα μάθω βιολί.
Εγώ τρομάραμ' ,το μόνο βιολί πού ήξερα, ήταν αυτό του Κώστα του Νταή στο Σαϊτάν παζάρ όταν πέρναγα μετά τα αγγλικά , και κοίταγα στα κλεφτά ανάμεσα απ'τους καπνούς και τη θολούρα ,τους τύπους με το μουστακάκι ποντικοουρά ,που έπαιζαν στο πατάρι.
Όπως επίσης και διάφορα άλλα βιολιά που έβλεπα στα πανηγύρια.
Έπεσα κάτω να πεθάνω.
Μάδησα ότι είχα διαθέσιμο.Κοτσίδες, μάγουλα,ρούχα.
-ΜΟΥΡΗΗΗΗΗΗΗ Βιολ'τζής θα γίνω γώωωωωωωωω(ούρλιαξα στην μαμμά που ήτο και ψυχοπονιάρα)
Μετά επεχείρησα να διαπραγματευτώ.
-Ακκορντεόν;Να μάθω ακκορντεόν;
Μωρέ ,είπαν και ελάλησαν .
-Ή βιολί, ή τίποτα.
Και αυτό το τίποτα δεν ήταν και ό,τι το καλύτερο!Στην απέξω θα μ' άφηνε.
Τέλος πάντων,λίγο με το καλό , λίγο με το άγριο.
Μα πιό πολύ γιατί στην ομάδα του βιολιού μπήκαν κι όλοι οι φίλοι μου σχεδόν,τα κατάφεραν και πέρασα την πόρτα του ωδείου.
Κάθε Τετάρτη και Σάββατο απόγευμα γίνονταν τα μαθήματα και ανεβαίναμε με ποδοβολητά την στενή ξύλινη σκάλα ,με τα σολφέζ παραμάσκαλα, και με αγκωνιές μπαίναμε και καθόμασταν στα θρανία.
Πέρασε ένας μήνας, πέρασαν δύο μήνες , τρείς και τέσσερις,μόνο τα χέρια κουνάγαμε στο ρυθμό του τικ-τακ και του ευλόγησον .
Τον έκτο μήνα ήρθε η εντολή γιά την αγορά οργάνου.
Μ' έπιασε μιά χαρά! Μα μιά χαρά!!!
Τουλάχιστο θα άκουγα τι ήχο θα έβγαζα στη ζωή μου από δώ και πέρα.
Θα έπαιζα και κανά τραγουδάκι, που όλο εκείνη εκεί η Καίτη με το πιάνο και ο Θανάσης με το ακκορντεόν έκλεβαν την παράσταση.
Τί ήταν να χαρώ!
Αυτό το όργανο ήρθε κι έκατσε σαν ένα ατελείωτο κλάμμα.
Ίιιιιιιιιιιιιιινγκ -Ίιιιιιιιννννννννννγκ αρχίσαμε να μαθαίνουμε τις νότες στο βιολί.
Ως γνωστόν το τετράχορδο βιολί, ούτε σημάδια έχει πουθενά, ούτε μεγάλα διαστήματα, και ούτε τιποτα ενδεικτικό γιά να παίζεις.
Και δόστου αυτό το ουίιιιιιιιιιιιινγκ ,κι άντε να μάθεις με ποιά μεριά του δοξαριού βγαίνει η δίεση, η ύφεση,πως βάζεις το δαχτυλάκι, πως στρίβεις το καλαμάκι τον καρπό σου μαλακά-μαλακά , τα κέρατά μου τα τράγια, πήγα με την κλάψα του τετράχορδου βιολιού άλλον ενάμισυ χρόνο.
Η μόνη μου διασκέδαση σ' αυτούς τους μήνες της ατελειωτης μίρλας, ήταν τα καλάμια του Σπύρου.
Ο Σπύρος, ήταν συμμαθητής στην τάξη του βιολιού.(αυτός αριστερά μου στη φωτογραφία)
Χοντρούλης , σφιχτοκρέατος, και ροζέ σε μεριές-μεριές.
Περιττό να πω πως όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι ήμασταν σαν τα καλλικατζάρια.
Αυτός λοιπόν ο Σπύρος, είχε μιά μαμμά.Τη Μαρίνα.
Η Μαρίνα,κυρία συμπαθεστάτη κατά τα άλλα, άμα ο γιός δεν διάβαζε , του αμόλαγε καλαμιές, και τσιμπιές.Γιά δαγκαματιές δε θυμάμαι.
Κι έτσι ,μιά και τότε τα παντελονάκια ήταν κοντά, και επίσης δεν υπήρχε ως έννοια,η παιδική κακοποίηση,ως εκτούτου και η σφαλιάρα και η ζωστήρα έπεφτε σύννεφο (και δεν παθαμε και τίποτα),έρχονταν ο έρμος ο Σπύρος σε κάθε μάθημα,με μαυρίλες τόπους-τόπους στα σφιχτά του τα μπουτάκια, και μπροστά στα καλάμια.
Είχαμε και ένα αναλόγιο στη μέση της αίθουσας, και σηκωνόμασταν ένας-ένας να παίξει το κομμάτι του.
Αυτό δηλαδή το ίίίιιιιιιιιιιιιιιιιιιινγκ ίίιιιιιιιιιιιιιιιιινγκ , σε όλες τις κλίμακες και σε όλες τις νότες.
Πέρασαν δυό χρόνια, και εκεί που μας κράταγε με το ζόρι ο δάσκαλος, μας πέταξε τη μεγάλη κουβέντα.
Το καλοκαίρι θα κάνουμε συναυλία.
Σε μας τα βιολιά, ανετέθη να παίξουμε το θέμα του Χαίντελ.
Μαζί με το πιάνο και την Καίτη.
Γιατί ο τυπάς, έγραφε γιά πιάνο και βιολί βλέπεις.
Εκείνο το εξάμηνο πριν απ΄τη συναυλία, έλαμπε το μούτρο μου.
Επιτέλους, από αυτό το ρημάδι, το μικρό ,το κλαψάρικο,το βερνικωμένο, έβγαιναν κάτι υπέροχοι ήχοι.
Πρώτη φορά αντιμετώπισα το βιολί μου με σεβασμό και με μιά λατρεία που μεγάλωνε κάθε φορά που έπαιζα καλύτερα.
Με γεμάτο δοξάρι έλεγε ο μαέστρος, και άρπαζες τη δοξαριά και τη διόρθωνες, μέσα στην απόσταστη που ένα οχτάχρονο μπρατσάκι κάνει να κατέβει απ' τον αριστερό του ώμο μέχρι κάτω.
Έξι μήνες υπέροχοι.
Και μία μέρα.
Η μέρα της συναυλίας.
Ανεβήκαμε στη σκηνή, και από κάτω, κόσμος και κοσμάκης που χειροκροτούσε με καμάρι τα βλαστάρια του.
Τότε ήταν που αγάπησα με πάθος το βιολί μου.
Περίμενα πως και τι να ξαναρχίσουν τα σχολεία, και τα ωδεία.
Ήρθε ο Σεπτέμβρης.
Ήρθε κι ο Οχτώβρης.
Ο δάσκαλος του βιολιού μόνο δεν ξαναήρθε.
Γιατί λέει, δεν είχαν λεφτά γιά τοσο περίεργα όργανα.
Κράτησαν μόνο το πιάνο και το ακκορντεόν.
Τα πιό πολλά παιδιά το γύρισαν σε άλλο όργανο.
Εγώ, έπαιξα το θέμα αυτουνού του Χαίντελ γιά καναδυό μήνες ακόμα ,ελπίζοντας πως όταν γίνει το μαγικό και το θαύμα ,να θυμάμαι ακόμα τη μελωδία μου.
Μετά ,έκλεισα το τετράχορδο βιολί στη θήκη του , μαζί με το δοξάρι, το πανάκι και το ρετσίνι του.
Κάποια στιγμή μετά από 5-6 χρόνια, και μέσα στον πανικό του ροκεντρολισμού,το πήρα και τόκανα κιθάρα με περισσή κακία.
Εκείνη τη χρονιά χάθηκαν και τα αξεσουάρ του.
Έσπασαν οι χορδές και ο καβαλάρης.
Παρέμεινε γιά χρόνια σε μιά αποθήκη στο σπίτι στην Πρέβεζα ,όπου μάλλον εκεί φαγώθηκε απ'το σκώρο η άσπρη αλογοουρά του δοξαριού ,και όπου το ανακάλυψε η Κική και μου τόφερε γιά δώρο γεννεθλίων, επιδιορθωμένο, αλλά με μόνο με τις τρείς χορδές που του είχαν απομείνει.
Από τότε, και γιά να το έχω ευχαριστημένο μετά απ'αυτά που πέρασε,
το γυροφέρνω στο σπίτι μ'αυτήν την υπεροχη παρέα της καρδιάς μου*** ,και νοιώθω πως είναι πολύ ευτυχισμένο.
Ξεχασα.
Κλασσική μουσική έπαψα να ακούω από τότε που έκλεισα το τετράχορδο βιολί με τα σέα του μέσα στην κροκοδειλέ θήκη.


***Μιά κατσιασμένη στρουμφίτα της Κικής.
Ένα πατσαλιασμένο στρουμφάκι του Μήτσου.
Και ένας γούντστοκ με σπασμένο ελατήριο δικός μου.
Ο οποίος παρόλα αυτά στέκεται μοναχός στα πόδια του.
Πράμμα που δε μπορώ να το πώ γιά τα στρουμφάκια, που έχουν ακόμα και μονίμως την τσίχλα κολλημένη στα ποδάρια* τους από κάτω.








δ

43 σχόλια:

Kapetanios είπε...

Βρε και με Στραντιβάριους να ακούω να παίζουν δε με αρέσει.
Παθαίνω κάτι με τις ψηλές νότες που παίζει!
(κάτι σε , όσο πιο μεγάλο είναι το βιολί τόσο πιο χαμηλά παίζει με είπαν. Από κοντραμπάσο και πάνω δηλαδή αντέχουν τα αυτιά μου :))
Κατά τα άλλα
ευτυχώς που χω μουσικό στο σπίτι και ακούω ολημερίς και ολονυχτίς πιάνο.
Από Τσαϊκόφσκι σε Τσέρνι και από Κουλάου σε Μπαχ μας πηγαίνει..(που εμένα δώσε μου ρεμπέτικα και κλαρίνα και πάρε μου την ψυχή)
Και βέβαια όλα τα λεφτά είναι η ετήσια συναυλία
3 πάμπερς σε μεγάλο νούμερα θέλω στο μισάωρο :))
( δεν με λες, αυτόν τον χοντρούλη τον Σπύρο , τον ξανάδες? ‘Οχι τίποτε άλλο, αλλά να δούμε εάν το ξύλο τελικά βγήκε απ τον Παράδεισο)

demetrat είπε...

Καπετάνιος
Έτσι είναι οπως τόπες.Οι συναυλίες είναι όλα τα λεφτά.
Τον χοντρούλη, μετά τον είχα γείτονα και συμμαθητή στο γυμνάσιο.
Τώρα τον βλέπω κάθε καλοκαίρι, γιατί έχει μετακομίσει κιαυτός εκεί απάνω στα μέρη σας.Πρόκοψε πάντως.
(στο μισάωρο ε;μιά χαρά ακράτεια σε βρισκω)
δ

Green_revenger είπε...

εμένα πάλι πολύ με αρέσει το βιολί αφού.
γενικά τα δοξαρο-ένχορδα, αλλά το βιολί πιότερο.
κρίμα που το σταμάτησες.
φαντάζεσαι μια βιολογική ντομάτα να παίζει am festner των City;
哈哈哈哈
哈哈哈哈
哈哈哈哈
g r

demetrat είπε...

μα δεν ήθελα να το σταματήσω εγώ γιατί εκ των υστέρων πολύ μου άρεσε και μένα.
Αυτοί φταίνε ,οι κακούργοι που αποφάσισαν πως όταν είσαι οχτώ χρονών ,δεν αισθάνεσαι και τίποτα σπουδαία πράμματα.
τίποτα δε φαντάζομαι πιά με βιολί, το αμ φένσερ δεν παίζεται μέρα μεσημέρι και σε μπλογκ.Άσε με τώρα που είμαι ήρεμη
(τι είναι αυτο το 54 54 54 που μου έβαλες;)

anna. είπε...

Λυπάμαι που δεν έμαθες!!!Θα είχα την ευκαιρία να σ' ακούω διάσημη πια!!!Εμένα μου αρέσει το βιολί!!!Αλλά δεν.... Γαλλικά Μπαλέτο και πιάνο!!!Έμεινα μόνο στα Γαλλικά και πολύ μου ήταν!!!Καλησπέρα.

βιολιστης στη στεγη είπε...

Τί περίεργη νομοτέλεια είναι αυτή με μάς ρε love-love; Αλλος έχει τ΄όνομα, κι' άλλος τη χάρη!
Υ.Γ.( Κοίτα τώρα, τί πήγα και θυμήθηκα!)

aKanonisti είπε...

Σε μένα συνέβει το αντίθετο....
Ο παππούς, που μου είχε τρελή αδυναμία.. αποφάσισε στα 5 μου.. να μάθω πιάνο....
Με πήγε σε ένα κατάστημα να διαλέξω...
Φυσικά και διάλεξα ένα με ουρά...
(τωρα υποθέτω πως μας κοιτούσαν σαν ηλίθιους... οι πωλητές τότε...)
Πήγαμε σπίτι... το δήλωσε στην μάνα μου... πως θα έρθει το πιάνο...
Η μάνα μου σάλταρε...
και συμφωνήσανε να πάρουμε ένα μικρό...πιανο... ηλεκτρονικο... μέχρι να μάθω....
Εγώ το χάρηκα παραπάνω.. γιατί διάλεξα ένα κόκκινο....
Το μηδενικό μου μουσικό ταλέντο... φάνηκε από τις πρώτες μέρες... και έτσι γλυτώσαμε την γκουμούτσα... στο σαλόνι...
Αλλες 3 φορές δοκίμασα να μάθω πιάνο... αλλά... δεν....

(το κόκκινο πιανάκι.. το έχω ακόμα... και λειτουργεί...)

VaD είπε...

Ειδα βιολί και νόμισα ότι μαθήτευσες κοντά στον...Αχιλλέα Χαλκιά,ακου Χαιντελ,ειναι δυνατον;Μ'απογοήτευσες:)))

patsiouri είπε...

Τα καθίκια, άκου κόψανε από τα μικρά παιδάκια το βιολί...
Πολύ τραγικό μου φάνηκε.
Τον παπάρα το δήμαρχο τον γιαουρτώσατε ποτέ?????
Επίσης στενοχωρήθηκα με το μικρό Σπύρο που τις έτρωγε...
Οχι ότι τα πιτσιρίκια δε χρειάζονται και καμιά ανάποδη που και που, αλλά αυτό το συστηματικό ρε παιδί μου...

αθεόφοβος είπε...

Εγώ μόνο φυσαρμόνικα ήθελα να μάθω αλλά δυστυχώς ο ήχος που έβγαζα έδιωχνε και τα ποντίκια!

Green_revenger είπε...

δεν ήτο 54 54 54
ήτο μειδίαμα στα παραδοσιακά κινέζικα της μαντζουρίας
g r

- είπε...

αχ, το όμορφο κείμενο...
με αγκάλιασε και με έκανε να νιώσω όμορφα!
τι ωραίο!
όλα είναι μουσική, γιατί όλα είναι αρμονία...

demetrat είπε...

άννα
Γιά διάσημη δεν ξέρω, αλλά επειδή με γνωρίζω καλά ,σίγουρα από τρίχορδο θα γινόταν το ζουρλό βιολί.
δ

demetrat είπε...

βιολιστής
Εσύ τι νόμιζες δηλαδή, πως τυχαίως ενεφανίσθη επαρχιωτοπούλα τις, στο Όγδοον θηλέων,προχώρησε στον τρίτο διάδρομο προς τα αριστερά, κατηυθύνθη προς το τέταρτον θρανίον κάτω απ τα παράθυρα,όπου και κατέλαβε την μεσαίαν θέσην ,γιά να πετάξεις εσύ την κολλητή σου μακρύτερα;
θα σε κάψει ο θεός και το παράπονο της Σοφίας μωρή.
δ

demetrat είπε...

aKanonisti
μετά από πάρα πολλά χρόνια, κατάλαβα πως η επιμονή γιά την εκμάθηση του βιολιού δεν ήταν μόνο η αγάπη των γονιών μου γιά το συγκεκριμένο όργανο,αλλά και προσιτή τιμή του.
Διότι ήτο απείρως φτηνότερο από ένα πιάνο(τι να έκανε κι ο έρμος ο δάσκαλος με το μιστό του) ,φτηνότερο από το ακκορντεόν,και επι πλέον πολύ ελαφρύτερο και από τα δύο.
Η πλάκα είναι πως πιάνο ευρέθη κατόπιν γιά την κική και το μήτσο,αλλά κατόπιν αρνήσεώς τους να μάθουν οτιδήποτε, στέκει ως γκουμούτσα όπως είπες στο σαλόνι, και γω το γυροφέρνω μα ουδέποτε δοκίμασα να παίξω ούτε μιά νότα.

demetrat είπε...

VaD
Μα εκεί που χάζευα εγώ , όλοι αυτοί που φαντάζεσαι έπαιζαν.
Βέβαια, εγώ πρόλαβα τους τελευταίους,(Χαλκιάδες και Νταήδες)αλλά θυμάμαι τα πρόσωπά τους πίσω απ' τους καπνούς (όχι απαραίτητα των γνωστών τσιγάρων)και την αγωνία μου να προλάβω να δω όσα περισσότερα γίνεται απ' τα απαγορευμένα , χωρίς να σταματήσω μπροστά στην πόρτα.
δ

demetrat είπε...

patsiouri
Ρε πατσιούρι αθάνατο ελληνικό νιάτο.
Στις αρχές της δεκαετίας του 60 να γιαουρτώσεις το δήμαρχο;
Μωρό μου μου θυμίζεις την κόρη μου, που κάποτε συζητώντας για το πως μπαίνανε στα σπίτια μας οι ασφαλίτες και μας κάνανε έρευνα επί χούντας ,είπε με πάθος:
-και σεις γιατί τους το επιτρέπατε;

Επίσης, και να μπορούσαμε να τον γιαουρτώσουμε το δήμαρχο, έχω την εντύπωση πως το ωδείο ήταν ιδιωτικό.
Γιά το μικρό Σπύρο;δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι, γιατί όλοι τρώγαμε τις σφαλιάρες μας, αλλά οι καλαμιές ήτο κάτι το σπάνιον.

demetrat είπε...

βρε αθεόφοβε , έπρεπε να επιμείνεις και συ.
Κάποια στιγμή θα γλύκαινε.
Άν και υποψιάζομαι τι εννοείς, γιατί αργότερα στα 17 ο αδερφός μου αποφάσισε, ΚΑΙ ΕΜΑΘΕ (και καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό)κιθάρα .Ίσως αυτός ήταν και ο λόγος που παντρεύτηκα μικρή. :))
δ

demetrat είπε...

παύλα
όλα είναι μουσική και όλα είναι αρμονία.Είναι ναί.
δ

demetrat είπε...

αααααααα
και γω νόμιζα πως μου έκανες παραπομπή στο στούντιο 54.
δ

Green_revenger είπε...

στούντιο 54??
σούπερ-ντούπερ-γουάου
με έδωκες ιδέα για μελλοντική ανάρτησις λέμε.
g r

demetrat είπε...

εμ, τι τάχουμε τα γαλόνια!
παρεπιπτόντως,άλλαξα το τραγούδι , πως σε φαίνεται το καινούργιο;
δ

Sotiris K. είπε...

Περαστικός, σχετικά συχνός σου αναγνώστης, ηλικιωμένος σαφώς, προκλητικός μόνιμα!

Και γιατί δεν το συνεχίζεις ΤΩΡΑ?

(το λέω πολύ σοβαρά)

Την καλησπέρα μου.

το χοντρό μπιζέλι είπε...

θα ψηφισω προταση Σωτηρη!
καλω σε δημοψηφισμα!
οσο για τη παθιασμενη παρεμβαση λεω μοναχα πως υπηρξε ελλιπης πληροφορηση!

Green_revenger είπε...

καλός ο Λεό δεν λέω
σένιος με τα κουστουμάκια του
καλός
ντακόρντο
g r

demetrat είπε...

Σωτήρης
προκλητική η ιδέα θεωρητικά.
Μόνο που το παιδικό διαζύγιο κόστισε πολύ, πληρώθηκε ,και ό,τι έζησε έζησε μακρυά από κάθε βιολί.Αδύνατον να επιστρέψω.
δ

demetrat είπε...

χοντρό μπιζέλι
Σας άρεσε η πρότασις του Σωτήρη ε;
Ωραία.Άλλόρα λοιπόν.
Άμα μου βρείτε στο διάστημα να περιφέρωνται τίποτα κομμάτια από ψυχούλα ανακατωμένα ,με θέματα του Χαίντελ, και μία τέταρτη χορδή που αιωρείται στον άπειρο,και τα ξαναβάλω στη θέση τους, πιθανό να το σκεφτώ.
Εξ άλλου, εγώ όπως ξέρεις , δεν έχω τα κότσια της μαμμάς μου.Ότι έχω διώξει,το πλήρωσα, αλλά πίσω δεν το ξαναπήρα.Σούς λοιπόν.

demetrat είπε...

γκρήν
αυτό μας έλειπε.Μετά από τόσο πηγαινέλα να διαφωνήσουμε στον κύριο Λέοναρντ.
δ

Sotiris K είπε...

Μα φυσικά. Αν δεν ίσχυαν όλα αυτά που λες, δεν θα περίμενες εμένα να το κάνεις, ούτε θα ήταν προκλητική η πρότασή μου.
Θα μας είχες ήδη καλέσει στην επόμενη συναυλία σου!!

Επειδή λοιπόν φαντάζομαι πως όλα αυτά ισχύουν, ίσως και άλλα που δεν έγραψες, αλλά μπορώ να υποθέσω, νομίζω βάσιμα, ότι μέσα σου εντέλει, η ψυχούλα σου βολτάρει στο άπειρο και στέκεται σαν που στεκόταν απέξω από του Κώστα του Νταή το μαγαζί, ε γι' αυτό το είπα...
(και το ξαναλέω :) )

Καλημέρα σου.

υγ.
Δικαιολογίες του τύπου, από Δευτέρα έχουμε σαρακοστή και δεν δύναμαι γιατί... νηστεύω, απορρίπτονται εκ προοιμίου :)

το χοντρο μπιζελι είπε...

Βλεπω απο διαδικτιακα χαστουκια καλα παμε!
παρα'αυτα ψαξω για χορδη...

ΠανωςΚ. είπε...

Εγώ λέω Δήμητρα όχι μόνο να ξαναπιάσεις το βιολί, αλλά να αρχίσεις και τις συνθέσεις και να τις ανεβάζεις στο μπλογκ: Στην τελική η διαφορά μεταξύ του βλόγκιγκ και του βιολόγκιγκ είναι μόλις δύο γράμματα...

anna. είπε...

Υπάρχει ένα παλικάρι 28 ετών στον Ευαγγελισμό που χρειάζεται 40 φιάλες αίμα. Σοβαρό ατύχημα με μηχανή, έχουν πειραχτεί ζωτικά όργανα. Τα στοιχεία είναι: Μερισιώτης Βαγγέλης, Ευαγγελισμός ΜΕΘ2, ώρες 8.30-14.00 και 15.00-19.00. Προωθείστε το όπου μπορείτε. Ευχαριστώ

glam είπε...

Παλιές αγάπες!

Διαβάζοντας σε, ξύπνησαν φαντάσματα και ανέσυρα ένα παλιομπούζουκο , που έχω "ξεχάσει" από τα εφηβικά μου χρόνια, 30 τόσα χρόνια πριν, καλά κρυμμένο στην αποθήκη.
Οι "συναντήσεις" μας σπάνιες, σε μετακομίσεις κλπ, και τα λόγια λίγα....
Με 3 χορδές, από 8χορδο, και αυτές χαλαρωμένες, για να μην σκεβρώνει, αν και κατά καιρούς έχουν αγοραστεί σετ, σήμερα είδα στο ηχείο ρωγμές, από έλλειψη υγρασίας μάλλον . ( “σωματική” αλλά και “φυσική” ξηρασία ...)

Δεν το “εκθέτω”, μάλλον ενοχές.....

Ίσως κάποια στιγμή να πιάσουμε πάλι την κουβέντα....

Να είσαι καλά.

ζητω τα εγχορδα είπε...

Γεια! Πρωτη φορα μπαινω στο blog σου κι απ' το πρωτη κιολας δημοσιευση το κατασυμπαθησα. Σ' εχω πετυχει πολλακις σε αλλα φιλικα να σχολιαζεις αλλα δεν ειχε τυχει. Λοιπον, με το θαρρος που εχω, προσυπογραφω κι εγω να το ξαναρχισεις. Και αναλαμβανω να βρω τα θεματα του χαιντελ. Τωρα για την ψυχουλα, πρεπει να το δουλεψεις κι εσυ λιγο. Ποσο μετανιωνω που δεν ειχα αρχισει κι εγω κατι μικροτερος. Εκει στα γιαννενα ομως φαινεται δε μας αγγιξε αυτο το κυμα να πιασουμε ο καθενας απο ενα οργανο. Κι ειμαι τωρα με μια σχεδον οριστικα αποτυχημενη αποπειρα στην ηλεκτρικη, να το σκεφτομαι να αρχισω τσελο στα 21. Ειναι και πιο μπασο, χωρις τις σπαστικες ψιλες που λεει κι ο "καπετανιος"

demetrat είπε...

χοντρό μπιζέλι.
θα ψάξεις γιά τη συγκεκριμμένη χορδή;
(Α ρε μπίζελο, αυτή η χορδή πάει..)
:))
δ

demetrat είπε...

Sotiris K
Μα ακριβώς έτσι!
..βολτάρει στο άπειρο και στέκεται σαν που στεκόταν απέξω από του Κώστα του Νταή το μαγαζί...
Δε γίνεται σε λέω.Πάει χάθηκε.
Ξέρω εγώ.
(διάβασε το http://miadomatadenferneitinanoixi.blogspot.com/2008/11/blog-post_07.html και θα καταλάβεις γιατί)
δ

demetrat είπε...

πάνως
Δύο γράμματα, αλλά το ένα γράφτηκε τόοοοοτε.Και το άλλο σήμερα.
Δε γένονται αυτά.
Άσε σήμερα που βρήκα το φοβερό το μπουρδούκλωμα :στήβ μίλλερ μπάντ με ξεσκονόπανο.
Δε σου λέω τίποτα.Το καλύτερο ξαρράχνιασμα, γιατί πας με ρυθμό απ
τη μιά γωνία στην άλλη.
δ

demetrat είπε...

glam
οι παλιές αγάπες καλά θα κάνουνε να μας ακολουθούνε όπου πάμε.Κόλαση και παράδεισο.
Κι άσε τους άλλους να λένε πως πάνε μόνο στον παράδεισο.
Και σε σένα τρείς χορδές μείνανε;
Δεν ξέρω άν το μπουζούκι σου περιμένει, να το ξαναπιάσεις, εμένα πάντως μου δείνει την εντύπωση το βιολί μου, πως του αρέσει καλύτερα να σεργιανάει στις διάφορες μεριές του σπιτιού.
Ειδικά δε από τότε που έχει τα στρουμφάκια γιά παρέα, κι ένα καραγκιόζη απέναντι , δεν θέλει να κουνηθεί.
δ

demetrat είπε...

ζήτωωωω
βρε παιδιά, σας ευχαριστώ πολύ γιά το σπρώξιμο, αλλά δε γένονται αυτά σας λέω.Δεν έχω τα κότσια γιά διαψεύσεις τώρα.Πάει τελείωσε.
Εσύ να μάθεις, και τσέλο κιολας.
Μέγκλα.Να μας στείλεις και φωτογραφία απ το πρώτο μάθημα.
(αστον τον καπετάνιο να λέει, η φωνή του να δείς σε τι ύψη φτάνει)
δ

απόστολος είπε...

Είναι η πρώτη φορά που περνά από το ιστολόγιο και μου άρεσε....να είσαι καλά...

Ανώνυμος είπε...

Απο τα καλυτερα μπλογκ! Μπραβο στηνΓεωργια...

demetrat είπε...

απόστολος,
έλα με το αριστερό.Τώρα που έμαθες το δρόμο να σε βλέπουμε:))
δ

demetrat είπε...

ανώνυμος.
να υποθέσω πως η γεωργία είναι η γνωστή ενασχόλησι;Γιατί ως κράτος μου πέφτει λίγο μακρυά.:))
δ