1 Μαρτίου 2009

ενας αράπης στον ουρανό της Ελλάδας












Προσπάθησα να πετάξω άλλον αϊτό, αλλά και πάλι βρέθηκα αγκαλιά με τον περσυνό.
Δε μπόρεσα να βρώ καλύτερον.

....................................................................................

Εγώ ,είχα το ατύχημα από μικρό, να είμαι ξανθό και γαλανομάτικο.
Και εξηγούμαι:Ήμουνα το μοναδικό παιδί που κυκλοφορούσε , σε μια γειτονιά που εκτός απ τον καημό της τον μαύρο κι άραχλο, ήταν και μελαχροινή από γεννησιμιού .
Ονομασία προέλευσης :Προσφυγική.
Ήτανε εκείνη η εποχή που είχαμε δει όλοι ,-και γω μαζί βέβαια - μια ρώσσικη ταινία -ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΑΝΟΙ-
Εκεί να δεις κλάμμα.
Όλη η γειτονιά έκλαιγε για τρείς μέρες τουλάχιστον.Βαχ μάννα μου! από δω , βάχ μάννα μου!από κει.
Και μετά , κατά την τέταρτη μέρα , έτσι όπως έσκασα μύτη απ' το δρόμο γιά να πάω στο σπίτι της γιαγιάς, άρχισαν όλα τα μοσκαρδίνια της γειτονιάς -γεια σου ρούσκαγια ο ένας ,- γειά σου ρούσκαγια ο άλλος.
Ο θειός μου , που τάχαμου για να μη τον καταλαβαίνει ο χωροφύλαξ τι καπνό φουμάρει , ξεχαρμάνιαζε δίνοντάς μου διάφορα παρατσούκλια, που πάντα όμως τελείωναν σε ολίγη από κολχόζ.Ό,τι τόργχονταν στο κεφάλι, σε –άγια και σε –όβα.
Όπως ..ρούσκαγια, ..πυρόσκαγια .. Τερέσκοβα.
Mόνο Λάϊκα που δε με είπε.Όχι επειδή ήτανε σκυλί, αλλά μάλλον γιατί δεν είχε την πρεπούμενη κατάληξη.
Το πρώτο το καταλαβαίνω ως παραλλαγή.
Το τρίτο το συνάντησα αργότερα .
Αυτό το δεύτερο όμως το πυρόσκαγια, δεν το συνάντησα πουθενά.
Ούτε καν σε ταινία.
Αυτός ο συγκεκριμένος ο θειός λοιπόν ,που ήμουνα και το πρώτο του ανήψι,
με πήρε στα πρώτα κούλουμα που θυμάμαι, και μου λέει:
-Ρούσκαγια, θα φκιάσουμε έναν αϊτό , που δεν θα τον έχει κανένας άλλος.
Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα απ' αυτό το "κανένας άλλος", και πρωί- πρωί, κοτσαρίστηκα στη γιαγιά.
-Μααα, να το ανταρτόπληχτο ήρθεν ....
Ήπια το πρωινό μου τίλιο απ' τη μασίνα που πάντα σιγόβραζε,το ψωμί το φρυγανιασμένο με τις ελίτσες μου και το κασεράκι μου,και περίμενα το θείο να ξυπνήσει.
Όλο το πρωί έκοβε τα καλάμια ,φκιάναμε τα ζύγια με ό,τι λογής χαρτί βρίσκαμε, γιατί εφημερίδες τότε δεν υπήρχαν και πολλές.
Έφκιασε έναν τεράστιο σκελετό.
Μάλλον δεν φταίει που ήμουνα μικρή και τον έβλεπα τεράστιο, γιατί και τώρα που τον ξανασκέφτομαι μπορεί να είχε και διάμετρο ενάμισυ μέτρο.
Σαν το γύφτικο σκεπάρνι, εγώ , είχα βγάλει φιρμάνι από νωρίς ,πως μου ετοιμάζει ο θειός μου τον μεγαλύτερο και τον ωραιότερο αϊτό.
Όλα τα λιμοξύφτερα της γειτονιάς μαζεύτηκαν απόξω απ' τα σύρματα της αυλής και περίμεναν την παρουσίαση .
Φκιάσαμε και την αλευρόκολλα.
Ήρθε κι ώρα να κολλήσουμε το χαρτί.
Κοίταζα από δω, κοίταζα από κει , μόνο μιά άσπρη λαδόκολλα έβλεπα.
Τον περίμενα χρωματιστό , αλλά έλπιζα πάντα.
Τα φίδια με ζώσανε όταν τον είδα που πήρε να κολλάει το χαρτί στο σκελετό.
-Θείο, δεν τον θέλω άσπρο τον αϊτό. Συννέφιασα.
-Α! μη στενοχωριέσαι ρούσκαγια, θα τον βάψουμε μετά.
Είπα και γω ,ξανάρχισα τα γέλια κι καρδούλα μου ξαναήρθε στον τόπο της, όχι όμως για πολύ, μιας και είδα το χρώμα επιλογής.
Είναι που ήμουνα μικρή και το γλύτωσα, αλλιώς ένα εγκεφαλικό οπωσδήποτε , θα το είχα πάθει.
Όρμησα μεσα στο σπίτι σκούζοντας με τα κοτσίδια να ανεμίζουν.
-Όχιιιιιιιιιεε και μαύρον αετόόόόν , τι θα κάνω εγώ τώραααααααα .
Πετάγεται όξω η γιαγιά η Ουρανία, μαζεύοντας την μπροστοποδιά, με τον πάππο μου το Σάββα από πίσω να μισογελάει .
-Αφορεσμένο, κατηραμένο, τι έκανες στο μωρό μπρέ.
Σημειωτέον πως για τη γιαγιά ,παρέμεινα μωρό μέχρι που αυτή πέθανε και γώ ήμουνα τότε γύρω στα 30 και με παιδιά.Μωρά κιαυτά εννοείται.
-Αϊτό της έκανα ,-ο θείος - τι φωνάζετε.
- Δεν τον τελείωσα, ακόμα μωρ΄ μαμμά, θα του βάλω και γράμματα.
Έκατσε η γιαγιά μπάστακας- με τα χέρια στη μέση - απάνω απ το κεφάλι του ,δεν ήταν και λίγο που είδε το πρώτο της αγκόνι σε τέτοια κατάσταση.
Μέχρι που είδε να βάζουμε κάτι κόκκινα γράμματα απάνω στον αϊτό :
ΛΟΥΜΟΥΜΠΑ.*
Έκατσα και 'γω ανακούρκουδα, ,μυξοκλαίγοντας με σκυμένο κεφάλι και το μάτι να σκανάρει λοξά ,αφού έτσι κιαλλιώς δεν είχε αλλάξει και τίποτα, μια τεράστια γάνα παρέμενε πάντα , και περίμενα πότε θα του την κόψει τη σφαλιάρα η γιαγιά, γιά να μάθ΄ αυτός.
Έλα μου όμως που εκείνη ήρθε και γέλασε, και σα να δάκρυσε κιόλας, και του είπε,:
-Έλα αφορεσμένο , να σε δώσω και καρπούζι γλυκό , και φέρε μαζί και το δαφνοκούκουτσο-εγώ ήμουνα αυτή.-
Τότε τα γλυκά ήτανε πολύτιμα,όχι όπως τώρα.
Γιαυτό και ο πάππος μου τα έβρισκε με τη μυρωδιά και τα κλέβαμε όλοι μαζί ,εκτός απ' τη γιαγιά.
Έφαγα το γλυκό, με κατεβασμένα τα μούτρα,και σαν τελείωσα τους έκανα και δήλωση με τα πόδια να αιωρούνται κοπανώντας με τη φτέρνα εναλλάξ, το μπαουλοντίβανο της τραπεζαρίας που ήμουνα θρονιασμένη.
-Εγώ αυτή τη γκαϊλα δεν την αμολάω.
Που έτσι κιαλλιώς δε θα μπορούσα κιόλας έτσι τεράστια που ήταν.
Και συνέχισα να μουτζοκλαίω.
Τότε ήρθε ο θειός μου ο Λάκης :
-Ξέρ'ς τι είναι ο Λουμούμπα;
-Όχι και δε με νοιάζ' να ξέρω .
-Εγώ θα σ΄πω,και κιάμα δε σε νοιάζ' και μετά ,να μη τον αμολήσεις.
Τον κοίταξα με το μάτι πρησμένο απ' το τρίψιμο πιό πολύ παρά απ' το κλάμμα, και παρόλο που κούναγα το κεφάλι πως - όχι ,όχι δε θέλω σ' λέω να μ' πεις τίποτα, το αυτί το τέντωσα.
-Ο Λουμούμπα , άρχισε ,ήταν ένας νέγρος αντάρτης απ' το Κογκό ,
(έπρεπε να πει άφρικαν αμέρικαν αλλά δεν τόξερε τότε),
πού τον σκότωσαν οι φασίστες γιατί ήθελε να ελευθερώσει το Κογκό.
Και μεις θα τον σηκώσουμε ψηλά να τον δούνε οι κακοί ,και να καταλάβουνε πως εμεις ξέρουμε τι του έκαναν.
Εκ γεννετής είχα ένα ευαίσθητο γονίδιο στη λέξη ελευθερία,όπως επίσης και στη λέξη αντάρτες.
Ε! ο θειός τάπε και τα δύο.
Το φασίστες δεν το πολυκαταλάβαινα, αλλά έβλεπα πως, όταν το έλεγαν όλοι οι μεγάλοι στην οικογένεια, έπαιρναν ένα ύφος , σαν τον αδερφό μου όταν έλεγε το ποίμα για την Ελλάδα, στην εθνική γιορτή.
Και μόνο που άκουσα τη λέξη φασίστες , πήρα και γώ ΑΥΤΟ το ύφος επιτέλους.
Πολύ θέλει μια μικρή άβγαλτη ρούσκαγια να βρεθεί αγκαλιά με έναν αράπη;
Έτσι λοιπόν, καμαρωτή καμαρωτή, κουβάλησα το Λουμούμπα σ'όλο τον δρόμο μέχρι τον Παντοκράτορα,εξηγώντας με περισπούδαστο ύφος ,-αφορεσμένο σε τόπα πως το μικρόπονο(εγώ ήμαν αυτή) θα μας κλείσει φυλακή - σε όλους, όσους με ρώταγαν στο δρόμο που πάω μ αυτήν τη μαυρίλα παραμάσκαλα.
Παρ'όλο που ήταν τεράστιος , ανέβηκε αμέσως.
Ήρθε όλη η Κοκκινιά και τον κράταγε γιατί τράβαγε πολύ.
Μόλις πλησίασε ο χωροφύλακας, τον αφήσανε μαζί με την καλούμπα.
Και επειδή κατάλαβα πάρα πολύ καλά πως αυτός ήταν η αιτία που ο Λουμούμπας μου τώρα πέταγε ψηλά και ανεξέλεγκτος και κυρίως χωρίς επιστροφή,όρμηξα και του έρριξα μερικές κλωτσές στο καλάμι ουρλιάζοντας.
-Φεύγα μωρέ παλιοχαμένε από δωωωωωωωωωωωωωωωω .Φεύγαααααααααααααα!
Τότε δεν ξέραμε πολλες βρισιές.
Δεν θυμάμαι τι έγινε μετά και πως με ξεκολλήσανε απ' το μπάτσο.
Θυμάμαι όμως το Λουμούμπα, που, για πάαρα πολύ ώρα ,
μαύρος- μαύρος κι άραχλος με τα γράμματα του τα κόκκινα και το μεγάλο του στόμα , φαινότανε να αρμενίζει γελώντας ευτυχισμένος ,στον ουρανό.
Κι ύστερα αναρωτιόμουνα κιόλας γιά πολλά χρόνια πως διάλο μας είχαν χαραχτηρίσει αριστερούς από πιτσιρίκια.
Α! ξέχασα .
Και τον αδερφό μου ο θείος ο Λάκης , τον φώναζε Γκαγκάριν.
.....................................................................................................................................................................
Τα θυμήθηκα όλα αυτά τώρα που κατέβηκα να δω τη μάννα μου, και είδα ξανά τη γειτονιά που άλλαξε, τα παιδιά που δεν έχουν καμμία σχέση με τον ουρανό.
Και τους μεγάλους που τα έχουν παραχωρήσει τόσο εύκολα - αγοράζοντας μόνο με μερικά ευρώ, αϊτούς και ιστορίες-, στα χέρια του κάθε πλανόδιου μικροπωλητή.





*Ο Πατρίς Λουμούμπα (γαλλ. Patrice Émery Lumumba) ήταν αφρικανός πολιτικός με έντονη δράση εναντίον της αποικιοκρατίας.
Γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1925 και ήταν ο πρώτος εκλεγμένος πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κογκό μετά από την ανεξαρτησία του Κογκό από την Βελγική κυριαρχία, τον Ιούνιο του 1960. Διετέλεσε πρωθυπουργός όμως μόνο 10 εβδομάδες, καθώς τον Ιούνιο του 1960 η χώρα περιήλθε σε κρίση. Η επαρχία της Κατάγκα διακήρυξε την ανεξαρτησία της υπό τον Μωυσή Τσόμπε (Moïse Tshombe) με την υποστήριξη των Βέλγων. Ο Λουμούμπα ζήτησε τη βοήθεια των Ηνωμένων Εθνών και καθώς η αναρχία συνεχιζόταν στράφηκε προς τη Σοβιετική Ένωση. Ο Λουμούμπα εκδιώχθηκε από την πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Καζαβούμπου (Kasavubu). Στις 14 Σεπτεμβρίου έγινε πραξικόπημα από τον Μομπούτου (Colonel Joseph Mobutu) με τη στήριξη του Καζαβούμπου. Τελικά ο Λουμούμπα συνελήφθη στη 1 Δεκεμβρίου 1960 από στρατό του Μομπούτου, φυλακίστηκε και τελικά εκτελέστηκε στις 17 Ιανουαρίου 1961 υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες.
Ο Πατρίς Λουμούμπα παραμένει ώς σήμερα σύμβολο τόσο για το λαό του Κογκό όσο και για ολόκληρη την Αφρική.

27 σχόλια:

tantoguanto είπε...

Αγωνιστής ο θειός αγωνίστρια εσύ αγωνιστής ο Λουμούμπα και ψηλά στον ουρανό ο Μαυραετός σαν σύμβολο αντίστασις.Ωραιότατη ανάρτηση demetruska.
Καλό μήνα!

Green_revenger είπε...

Respetto
g r

aKanonisti είπε...

Φοβερή ιστορία...
:-)))

Ανέφελη είπε...

Όμορφη όπως όλες οι ιστορίες σας...
:-)

anna. είπε...

Αχ βρέ (συγνώμη για το βρε) Ρούσκαγια τι μου θύμισες!!!Άνουσκα ήταν το δικό μου!!!Μεγάλη φάτσα ο θείος όπως και ο δικός μου!!!Μόνο που εγώ ποτέ δε πέταξα αετό!!!Ο Λουμούμπα φάτσα επίσης!!!Καλό βράδυ, καλό μήνα,καλά κούλουμα, φιλί!!!

Κούκος είπε...

Έχεις όμως έναν τρόπο!
Επκληκτική περιγραφή και σημασία στη λεπτομέρεια (αλευρόκολα) μου θύμισαν τα παιδικά μου χρόνια. Αλλά και όλα τα υπόλοιπα που αναφέρεις, με το τρόπο που τα αναφέρεις, κάνουν το ανάγνωσμα εξαιρετικό.
Μπράβο σου!

exiledinberlin είπε...

Ωχ! Το φχαριστήθηκα το κείμενο!

undantag είπε...

Υπέροχο παρά την παντελή έλλειψη "πολιτικής ορθότητας" (η εξαιτίας αυτής). Και επειδή έχει ΠΟΛΥ πολιτική ορθότητα (αυτή χωρίς τα εισαγωγικά) μέσα του.

Καλά Κούλουμα!

demetrat είπε...

tantoguanto
Έχω την εντύπωση πως τότε πρώτα κάναμε ό,τι έπρεπε να γίνει,και μετά
έμπαιναν οι τίτλοι.
Όπως και νάχει πάντως,να πετάξεις έναν Λουμούμπα, ήθελε τουλάχιστον μεγάλη καλούμπα.
:))
δ

demetrat είπε...

ακανόνιστη
τουλάχιστο θάχουμε κάτι να λεμε στους μετά από μας.
Αυτό που με πειράζει περισσότερο, είναι που δεν κάθεται κανένας να φκιάσει αϊτούς μαζι με τα παιδιά του.Κι ας φκιάσει και τον Τζον - Τζον με τη Μπάρμπι γαμώτο.
σ

demetrat είπε...

ανέφελη
νάσαι καλά ,και καλές διακοπές.
δ

demetrat είπε...

άννα
Α! κατάλαβα, της ρώσσικης ταξιαρχίας και σείς;Αυτοί οι θείοι τέλος πάντων ό,τι δέν μπορούσαν να το κάνουν από μόνοι τους, έβαζαν να μικρόπονα μπροστα.
Ευτυχώς που εγώ (δεν ξέρω γιά σένα)περιορίστηκα μόνο στο όνομα.
δ

demetrat είπε...

κούκος μόνος
Και κόλλησαν τόσο καλά μ' αυτήν την αλευρόκολα οι μνήμες , και τα νιάτα μας κούκε,που είνα αδύνατον να τα ξεκολλήσει κανείς.
δ

demetrat είπε...

exiledinberlin
καλώστο , καλώστο, έχουμε και νερατζολέμονο γλυκό αν σας αρέσει.
δ

demetrat είπε...

undantag
καλή σαρακοστή εκεί μακρυά.
Ελπίζω να βρήκατε ταραμά.
Αυτά τα κορέκτ βλέπεις μας ρημάξανε.
Αν μας αφήνανε να πετάμε τους αϊτούς μας όπως ξέραμε , δε θα χρειαζόμασταν τώρα πλαστικές ουρές.
δ

demetrat είπε...

γκρ
βρε άσε τα ρισπέτα , και βάλε κανά καλό δισκάκι γιά την περίσταση.
δ

αθεόφοβος είπε...

Δεν λες που δεν βρεθήκατε θείος,ανηψιά και χαρταετός στο τμήμα για κομμουνιστική προπαγάνδα, και σας άφησαν ελεύθερους να συνεχίσετε την προπαγάνδα σας ,παλιοκόμμούνια !!
Πάντως είχε νεφρί ο θείος!!
Τόλεγε η περδικούλα του !

demetrat είπε...

αθεόφοβε
ο σκύλος πέρσυ είχε γράψει ένα ωραίο κάπως έτσι άν θυμάμαι καλά.
Δεν γράφατε και σείς απάνω ,λέει , σκέτο Πατρίς;
Είναι σίγουρο πως ο μπάτσος θα χτύπαγε προσοχές σάν θα έβλεπε την "πατρίς" στα ουράνια.
Και γιά να επαυξήσω αυτό πού λες.
με το γνωστό ποντιακό γιά τα τσαγιερά.
"αυτά τα σκοτώνουν όταν είναι μικρά!"
δ

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Σωστα το θυμασαι.
Καλο μηνα!

demetrat είπε...

καλό μήνα μπρέ, και μπουμπουκιασμένο.

Darthiir the Abban είπε...

Ναι, αλλά κατάμαυρος;
Χμμμ...

demetrat είπε...

ντίπ καταντίπ σ' λέω.
(μόνο που είχε δύο άσπρα μάτια και ένα κόκκινο στόμα,)
δ

βιολιστης στη στεγη είπε...

Και του χρόνου τον ίδιο αετό θα πετάξεις...
Γιατί αποκλείεται να βρείς καλύτερον!
Να μη σου πώ και του παραχρόνου....

Γιωργος Μανουσακης είπε...

όμορφη ιστορία, την είχα διαβάσει και πέρσι, αλλά δεν την χορταίνω...

demetrat είπε...

βιολιστής.
μωρέ τα χίλια δίκια έχεις.
Κι έτσι μελό που είμαι εγώ, μη σου πώ πως όσο αντέχω αυτόν θα κουβαλάω παραμάσκαλα.
δ

demetrat είπε...

Γιώργο πέρασα και γω προχτές από κει, ομορφιές μεγάλες είδα.
:))

Side21 είπε...

Μ' έφκιαξες τώρα ...
Πριν λίγα χρόνια
αποφασισμένος να πάω σ' ένα συνέδριο
του συναφιού μου τελευταία στιγμή
το ανέβαλα Μέξικο - Ακαπούλκο κι έτσι ...
Πάντως η ξενάγησή σου αρκούντως
αναλυτική και κατατοπιστική ...
Καλό Σ.Κ.

Υ.Γ.
Αν σκοπεύεις να πάς Πόντο
(μαγευτική εμπειρία) μην το αμελείς
Εκείνη η ανάβαση προς το Μοναστήρι
Σουμελά άλλο πράμα !!!