7 Μαρτίου 2009

ομορφιά μου εσύ





Κάθε που υποψιάζομαι ότι έρχεται άνοιξη, -να δεις ένα περίεργο πράμμα-, με τυλίγουν εικόνες που έχουν μυρωδιά,και μυρωδιές που έχουν εικόνα.
Ε λοιπόν! σας πληροφορώ πως αυτή η κυρία ,ήρθε .
Και επειδή αυτές οι αρωματισμένες εικόνες έχουν ένα και μόνο όνομα, έκατσα να γράψω γιαυτό.
Στούμπωσε το κεφάλι μου από τις αναμνήσεις ,όπως στριμώχτηκαν εκεί στην έξοδο, που τίποτα άλλο δεν μπορώ τώρα να πω , παρά να , αίφνιδίως θυμήθηκα, τον συμμαθητή , που ( ως αγέλαστο παραπέντε) , έγραψε πρώτα σε μιά έκθεση στην δευτέρα γυμνασίου , τότε που χιόνισε πρώτη φορά :
-Έπεσε χιόνι στην πόλη μας.
-Έπεσε χιόνι πολύ.
-Ω! Τι άσπρο που ήταν το χιόνι στην πόλη μας.
Και κατόπιν στην εκδρομή της εβδόμης, μας μάζωξε σαν τα γιδοπρόβατα κάτω από μιά βελανιδιά στο μέσον του πουθενά , κάπου εκεί προς το Αγρίνιο, και μας διάβαζε κομμάτια απ' τη φαλακρή τραγουδίστρια! Ποιός ήρθε; και κατά που πήγε είπατε;
Έτσι λοιπόν και γώ :
-Η Πρέβεζα είναι όμορφη
-Είναι όμορφη πολύ.
-Αχ! Πόσο όμορφη είναι Πρέβεζα!
Μετά βέβαια, συμμαζεύτηκαν οι αναμνήσεις σε μιά σειρά, και αποφάσισαν να βγαίνουν με εθελουσία και κατά μεγαλείας.
..................................
Στην οθόνη μου , όταν προβάλω τα παιδικά και τα εφηβικά μου χρόνια,υπάρχει πάντα ένα ποδήλατο , να ανεβοκατεβαίνει ορθοπεταλιά την ανηφόρα της Βρυσούλας.
Μετά , χάνεται ιδρωμένο προς τη Μαργαρώνα.
Κί ύστερα, ένα άλλο αντρικό μαύρο, του μπαμπά, με το σίδερο στη μέση, και ένα μαξούμ' να ανεβοκατεβάζει τον κώλο του, όρθιο και λοξό απάνω στο πετάλι.
Κάτω απ' το σίδερο που ενώνει το τιμόνι με τη σέλα και πάνω απ'την αλυσσίδα που έτσι και σόβγαινε , χέσε μέσα Πολυχρόνη που δε γίναμε ευζώνοι.
Τύφλα νάχουν οι κινέζοι ακροβάτες.
Όχι ακριβώς τύφλα, επειδή γιά ένα περίεργο λόγο, καθώς καβάλαγα απ' το σκαλοπάτι της γιαγιάς (γιατί αλλιώς δεν έφτανα) και έπαιρνα την κατηφόρα, προσγειωνόμουνα πάντοτε απάνω στον ασβεστωμένο ντενεκέ με την τριανταφυλλιά την άσπρη την Πρεβεζάνικη ,της κυρά Βούλας.
Ίσως γιατί , από κει και κάτω άρχιζε η ελαφριά δεξιά στροφή, και γώ πάγαινα μόνο ευθεία.
Από τότε τρομάραμ'.
Ακόμα τη βλέπω κάθε φορά που επιστρέφω εκείνη την τριανταφυλλιά, παρατημένη εκεί, πεισμωμένη, αρνούμενη οποιαδήποτε αντιπαροχή.
Το ποδήλατο μετά της μαμμάς!
Ένα πράσινο τσεχοσλαβάκικο Έσκα, βαρύ κι ασήκωτο γιά τα 40 κιλά κόκκαλο που κυκλοφορούσα με καμάρι.
Παρ' όλα αυτά, και επειδή πάλι δεν έφτανα, ανεβοκατέβαινα μπροστά στο κενό ,πάνω κάτω σαν την κωλοσούσα.
Ύστερα μεγάλωσα.Πήγα στο γυμνάσιο.
Γυμνάσιο χωρίς ποδήλατο δεν έβγαινε.
Τρίτο ποδήλατο στην οικογένεια,δεν υπήρχε περίπτωση να μπει, λόγω αφραγκίας.
Οπότε άρχισαν οι επιτάξεις στο πράσινο ποδήλατο.
Μετάάά!
Αμ δεν τα θυμήθηκα μετά όλα η κακούργα!
-Όλα εδώ πληρώνονται ....μουρμούριζε η κακομοίρα όταν της τόπαιρνα με το ζόρι-
Όλα μαμμά! Όλα!
Τα πλήρωσα! Δεν τα πλήρωσα!
Τα πλήρωσα τότε που μου έκαναν κατοχή στο αυτοκινητό μου.
Πρώτα η Κική και καπάκι μετά ο Μήτσος , στο πιό σιγάμηπατήσειςταρχίδιασου εκείνος και εντελώς εξειδικευμένος φασίστας.
- Τι το θες εσύ το αυτοκίνητο;
Στις διαμαρτυρίες μου πως είναι δικό μου και δεν τον αφορά , με κοίταζε με οίκο.
-Αφού δεν πάς πουθενά μωρέ!
Γιά να συγκατανεύσει μεγαλόψυχα
-Άμα το ζητάς θα στο δίνω......
Κάπως έτσι κωλόκατσα και 'γω τηρουμένων των αναλογιών, στη σέλλα του ποδηλάτου της Άννας.
Μ'αυτό ανακάλυψα μαζί με την υπόλοιπη παρέα την Πρέβεζα.
Γιατί Πρέβεζα δεν είναι η πόλη.
Είναι ο Αηθωμάς, το Νιοχώρι, το Μονολίθι, ο Παντοκράτορας, η Αγιατριάδα, το Καλαμίτσι, ο Μύτικας , η Σμυρτούλα κι η Νικόπολη.
Είναι η θάλασσα.
Η θάλασσα.
Έξω απ' τα σπίτια μας.
Δίπλα απ'τα βήματά μας.
Μέσα στις ζωές μας
...στις ζωές μας .... ζωές μας..... μ-α-ς.
Και ο πανταχού παρών ελαιώνας.
Που ήταν ο τελικός προορισμός μας πάντα.
Ο ελαιώνας ,που φύλαγε γύρω γύρω την Πρέβεζα ,ίδιος αιωνίως μα συγχρόνως εντελώς άλλος κάθε φορά .
Πιό αγαπησάρης στον Αγιώργη και στο Καλαμίτσι.
Πιό οικογενειακός στην Αγιάτριάδα, και κει κατά την Ταράνα, ήταν πιό υγρός ,πιό παραπονιάρης,κι έβγαζε τα πιό όμορφα κυκλάμινα που έχω δει ποτέ.
Κάποιος άλλος βέβαια,δεν μπόρεσε να τον αγαπήσει.
Τον καταδίκασε απλώς ... έτσι .Κι αυτόν και την πόλη.
Τον είδε σαν τον θάνατο μές στους θανάτους.
Εσύ πάντως , ποιητής άνθρωπος, δεν έπρεπε να πεις τέτοια πράμματα.
Και έτρεχα εγώ μετά στην Αθήνα δεκαεφτά χρονώ κοπελλίτσα να εξηγήσω τα ανεξήγητα.
Γιατί όλοι οι γκόμενοι οταν άκουγαν Πρέβεζα αναφωνούσαν οι μαλάκες :
- ααααααααααα Καρυωτάκης.
Μα έμεναν με τη χαρά της γνώσης, αφού έπαιρναν το φύλλο πορείας χωρίς πολλές εξηγήσεις.
-Γιατί;
-Γιατί Καργιωτάκης εσύ , κιόλο σου το σόϊ ορέ μαλέα.
Φίλε Κώστα...(μπορώ να σε λέω φίλο μιά και σ' αγαπάω )
Μας ρώτησες εμάς άν οι κάργιες μας ενοχλούνε;
Νεορομαντικός είπαμε, και μεις μαζί σου..
Απόξω κι ανακατωτά τα ξέραμε τα ποιήματά σου.
Αλλά εμείς δεν καθόμασταν από πίσω απ' το ξένο παράθυρο, να κοιτάμε στα κεραμίδια του απέναντι πως ακριβώς χτυπιούνται τα πτηνά τα μαύρα!
Βγαίναμε όξω!
Να κάνουμε τις βόλτες μας, και γλυκοκοιτάζαμε και κανά προκομένο που μας γλυκοκοίταζε κι αυτός.
Αλλά και από οικολογικής απόψεως να το πάρουμε, στην Πάτρα ,στην Τρίπολη και στας Αθήνας κάργιες δεν είχατε;Αφήστε που δε μου το βγάζετε απ' το μυαλό ,πως άμα σας έλεγαν Κουρουνάκη, θα τά είχατε βάλει με τας κουρούνας.......
......Κι ύστερα σας ενόχλησαν κι νοικοκυρές που καθάριζαν τα κρεμμύδια.
Φαί χωρίς κρεμμύδια έχετε φάει αγαπητέ; Α! είπα.
Κι η μπάντα που ήταν η χαρά μας, κάθε Κυριακή που πηγαίναμε στον Αντρούτσο και την ακούγαμε και πολύ μας άρεσε, κι αυτή σας βρώμισε.
Κι ας ήταν μιά απ' τις πιό παλιές μπάντες της ελλάδας**
Δεν τόψαξες καλά αγάπη μου!
Δεν τόψαξες! Και θα σε μαλώσω.
Μας σκέφτηκες εμάς, που μας είχε βγεί ο κώλος όλη τη βδομάδα ,να μάσουμε το ενάμισι φράγκο γιά το σπόγγο της Αστόριας, , άμα θέλαμε να μην υπάρχει μπάντα;Όχι βέβαια!
Η αλήθεια σου είναι πως δε σε προλάβαμε , αλλά να το ξέρεις: Δεν είχανε αλλάξει και πολλά πράμματα από τότε που έζησες κι εσύ εκεί.
Κι η φτώχια ,η ίδια ήτανε, που να δούμε βιβλιάριο τραπέζης.....και συ είχες και ένα ε;
Και με δραχμάς τριάντα ε;
Τυχερούλη!
Και τα γόνατά μας τίγκα στα σημάδια και τα σκισίματα απ το γαρμπίλι του δρόμου ήτανε....

Ασήμαντοι ήτανε κι οι δρόμοι μας ;
Ασήμαντοι;
Ξέρεις πόσο σημαντικός ήτανε ο δρόμος που κάθονταν η αγάπη του κάθε μιανού;
Ξέρεις πόσοι πέρναγαν και τραγούδαγαν σ'αυτούς τους δρόμους την ώρα που ακούγαμε το θέατρο της Κυριακής , και τεντώναμε αυτί ;***
Δεν ξέρεις, κι ούτε θέλησες να το μάθεις.
Κι εντάξει, και μένα δε λέω, κι ο νομάρχης και ο δήμαρχος μου τη σπάνε.
Οι μπάτσοι να δεις πως με χαλάνε.
Αλλά παντού τους βρίσκεις σπαρμένους αυτ'νούς καμάρι μου.
Όσο και να τις ξερριζώνεις , οι αρχές θα είναι πάντα εκεί , γιά να μας θυμίζουν τη μαλακία που κάναμε και τις εκλέξαμε.
Αμ, εκείνη η παραλία!!!!
Τι δόξες!
Κι ακόμα τις έχει νομίζω.
Που νομίζεις πως γκομενίζαμε οι έφηβοι, οι νέοι , κι οι μεγάλοι;
Εντάξει, εσύ τη λές προκυμαία.
Αλλά να σου πω;
Και σε προκυμαία, εμείς ,πάλι θα βολτάραμε πανευτυχείς,
Γιατί τα αγορια μας ήταν κάπου εκεί γύρα.
Άαχχχ! Κι όταν έρχονταν η άνοιξη!Με τις μοσκοβολιές απ' τις βιολέττες!
Και τα καλοκαίρια Κώστα μου!(μου επιτρέπεις να σε λέω Κώστα ε;)
Αχ! και τα καλοκαίρια!
Εμείς,τα κορίτσια και οι γυναίκες, τί όμορφα που ερωτευόμασταν!
Τόσο όμορφα, που άστραφτε ο τόπος όλος.
Ειδικά ο τόπος που αποφάσισες να στιγματίσεις γιά πάντα ένα λαμπερό καλοκαίρι πλάϊ στη θάλασσα.
Τόσο όμορφος.
Αχόρταγα όμορφος.
Δεν μπορώ να αποφύγω κάτι που είπε ένας συντοπίτης μας, όταν τον ρώτησαν σε ένα ντοκυμαντέρ πριν πολλά χρόνια γιά σένα.
...........................
"Μπορεί να ήτανε σπουδαίος ποιητής, αλλά δεν ήτανε καλά παιδάκι μ' ο άνθρωπος.
Και γιά να το καταλάβ'ς αυτό
πήγι στο πιό ωραίο μέρος τ'ς Πρέβεζας , κι αυτοκτόν'σε."
.............................
Και μετά απ΄όλα αυτά ήρθε κι ο Βασίλης που χλιμίντριζε εν εξάλλω:
-Πρέεεεεβεζααααααααααααααααα είν' οι κάααργιεςς που χτυπιούνται ...
και δόστου χτυπιόνταν κι' αυτός γιά να μας το δείξει πως γίνεται το χτύπημα της κάργιας.
Χάθηκαν τίποτα άλλα ποιήματά σου να μελοποιήσουν;
Αλλά δε βαριέσαι, είχα μεγαλώσει πιά, και ούτε που μ' ένοιαζε να εξηγήσω σε κανέναν τα ανεξήγητα.
Την προτομή όμως στην κάναμε. Α ! Όλα κι όλα...
Αν και κάθε φορά που τη βλέπω ,αναρωτιέμαι άν προτομίθηκες γιά να σε θυμούνται ή γιά να σε εκδικηθούν.
Απ'όξω απ'το σπιτάκι αυτό, που νοίκιαζες.
Εκεί
Στη μικρή πλατεία και εν μέσω καρεκλών του παρακείμενου ουζάδικου.
Καταδικασμένος εσαεί στην ανάσα των ανθρώπων που απόφευγες ,επιμελώς αηδιασμένος, σαν και του κακομοίρη του Πεσσόα, στη Λισσαβώνα.
Κάθεται o αμέριμνος ο τουρίστας που λες, και εκεί που έχει κατεβάσει διάφορα ούζα, σε βλέπει...
Να τον κοιτάς αγέλαστος από το ύψος ενός γκαρσονιού.
Αυτή είναι η Πρέβεζα.
Α! να και μία κρυπωνιάρα σκέψη!
Έλα δω μαρή.
Ισί , ισί ικί στ' γωνία.
Το σινεάκ.
Το σινεάκ στην Γκλόρια τη χειμωνιάτικη.
Κυριακή πρωί, δραχμές τρισίμιση.
Περιττό να πω πως πάντα ήμουνα με τους Ινδιάνους.
Με το Μασίστα.
Με τον Έκτορα
Και με τον Γκαούρ.
Με τον Ταρζάν ποτέ.
Τον ασπρουλιάρη το μαλάκα, τον αααααααα, ααααα, που έσκουζε μές στη ζούγκλα σχεδόν κάθε τρίτη Κυριακή.
Άστα χέστα.
Και μετά περίμενα και προκοπή!
Τόσα χρόνια πέρασαν κι από μυαλό σκατά.
.....................................................................
Η Πρέβεζα λοιπόν ,γιά μας που είμαστε μακρυά, είναι σαν τον έναν και μοναδικό παλιό έρωτα που δεν πρόφτασε να μας πληγώσει ποτέ ,γιατί εμείς προλάβαμε και τον παρατήσαμε πρώτοι.
Είναι εκεί.. αεί παρούσα, γιά την κάθε φορά που γυρνάμε πίσω .
Τότε που μας ξαναπαίρνει αγκαλιά ,και μας ξαναστήνει στα πόδια μας.







**Το 1920 με πρόεδρο τον Γυμνασιάρχη κ. Κοντό(4), ιδρύεται το σωματείο Μουσικής «Ορφεύς», η μετέπειτα φιλαρμονική της πόλης , όπου μαθήτευσαν πολλοί πρεβεζάνοι μουσικοί. Μέλη του, μουσικοί και οργανοπαίχτες, διασκέδαζαν για πολλά χρόνια τους κατοίκους της πόλης στα παραλιακά μαγαζιά και στα κέντρα, στο πάρκο της Βρυσούλας και στα Πευκάκια στον προμαχώνα.

***Στην πόλη της Πρέβεζας, όπως και στα νησιά του Ιονίου, άνθισε η καντάδα και η «Βαρκαρόλα». Τις φεγγαρόλουστες νύχτες νέοι και νέες, κρατώντας αναμμένα φαναράκια τραγούδαγαν –με ή χωρίς τη συνοδεία μουσικής- στριμωγμένοι σε βάρκες που έπλεαν στα παράλια στον Μαργαρώνα, στον Παντοκράτορα και στο Καλαμίτσι.

Πολλές γλυκές νύχτες οι καντάδες στα σοκάκια της πόλης, με τη συνοδεία της κιθάρας και του ακορντεόν, έβγαζαν τους κατοίκους στα μπαλκόνια ή και στο κατώφλι, για να προσφέρουν ένα κέρασμα στους κανταδόρους και να πουν μαζί τους κάποιο αγαπημένο τραγούδι.
Μέχρι τη δεκαετία του ΄70 ανθίζουν αυτές οι εκδηλώσεις.
Πρεβεζάνοι συνθέτες και στιχουργοί της καντάδας ήταν, ο Τάκης Ζαλακώστας, ο Σπύρος Παπαστεφάνου, ο Κίμων Μαρκής, ο Σπύρος Χρόνης, ο Γ. Τάλλαρος, ο Σ. Δήμας και πολλοί άλλοι.

41 σχόλια:

aKanonisti είπε...

Είσαι απαράδεκτη!!!!
Τέλος!!!

Γκρινιάζεις.. γιατί η Πρέβεζα κάνει συνειρμό με τον Καρυωτάκη...

Για σκέψου... πως θα ήταν... να ήσουν από Θεσσαλονίκη....

Παλιά το έλεγες...και έκανε συνειρμό με Μοσκώφ, Χριστιανόπουλο, Ιωάννου...

Τώρα όλοι λένε Ψωμιάδης και Ανθιμος...

Αν τουλάχιστον ένας επέθαινε από αηδία...
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία...

demetrat είπε...

δε λέω , εσείς έχετε μεγαλύτερο χάλι.
Γιατί είστε και μεγάλοι τώρα.
Εγώ ό,τι ήταν να περάσω , το πέρασα μικρή.

Sotiris K είπε...

Μη ... φοβάσαι!
Δεν είμαι τόσο κακός άνθρωπος ώστε να "....υποψιαστώ πως τα αναμοχλεύουμε όλα αυτά γιατί γερνάμε …." :) :)
Πιο πολύ λέω πως είναι ανάγκη να τα θυμόμαστε για να χαιρόμαστε και αυτά που έχουμε και αυτά που θα έρθουν.

Ποδήλατο με το πόδι περασμένο κάτω από το σίδερο των αντρικών ποδηλάτων, κάναμε σχεδόν όλοι μας..
(Τώρα θα μου πεις όλη μαζί η Ελλάδα είναι μικρότερη από το ... κινέζικο τσίρκο! :) )
Και τα σταθερά φρένα ήταν σε πρώτη ζήτηση. Μάντρες, δέντρα και τα σχετικά.
Ενίοτε εμείς είχαμε και ...κινητά φρένα.
Η γιαγιά που περνούσε εδώ στη γειτονιά και πουλούσε λιβάνι και καρβουνάκια, ήταν ένα από αυτά!!

Αχ βρε demetrat, τι εικόνες τσίγκλισες και εδώ..

Όσο για τον Καρυωτάκη, ε μη τον κακολογάς τον άνθρωπο.

Προσωπικά ποτέ δεν σκέφτηκα ότι εννοούσε τον τόπο της Πρέβεζας στο ποίημα του. Όπου και να ήταν, τη δεδομένη στιγμή τα ίδια θα έλεγε.
Ας είναι. Δεν είμαι ειδικός ... ποιηματολόγος, άρα δεν έχει νόημα να συνεχίζω τις αναλύσεις.
Καλό βράδυ

Ανώνυμος είπε...

Πίσω από κάθε μεγάλο ποιητή κρύβεται πάντα μια μεγάλη Μούσα. Γι αυτό και εδώ, το κλειδί στα ερωτήματά σου προς τον Ποιητή βρίσκεται κρυμμένο σε έναν μεγάλο αλλά ανεκπλήρωτο έρωτα και συγκεκριμένα, με την επίσης ποιήτρια , Μαρία Πολυδούρη. Και μιας και έχουμε σήμερα και την Ημέρα της Γυναίκας ας βάλλουμε εδώ ένα ποίημά της, αφιερωμένο βέβαια σε Εκείνον:

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι.
Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως.
Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη
ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.

Κοντά σου η σιγαλιά σα γέλιο μοιάζει
που αντιφεγγίζουν μάτια τρυφερά
κι αν κάποτε μιλάμε αναφτεριάζει,
πλάι μας κάπου η άνεργη χαρά.

Κοντά σου η θλίψη ανοίγει σα λουλούδι
κι ανύποπτα περνά μες στη ζωή.
Κοντά σου όλα γλυκά κι όλα σα χνούδι
σα χάδι, σα δροσούλα, σαν πνοή.

Kanalius
Υ.Γ.: Υπέροχη η παρουσίασή σου, με μετέφερε νοσταλγικά στα στενά σοκάκια της πόλης . Το σπίτι του Ποιητή σε τι κατάσταση βρίσκεται σήμερα;

anna. είπε...

Η πόλη σου είναι μια από τις ωραιότερες της Ελλάδας!!!Με όλα τα αρνητικά που μόνο οι κάτοικοι της ξέρουν!!!Ο επισκέπτης παίρνει τα θετικά !!!!Όπως έγραψαν και πιο πάνω ο Καρυωτάκης όπου και αν ζούσε τα ίδια θα έκανε!!!Νομίζω ότι ήταν φύση και θέση αυτοκαταστροφικός!!!Καλημέρα φιλί!!

demetrat είπε...

Sotiris K
δεν είχα καμμιά αμφιβολία, πως όλοι ξέρουμε τη γνωστή στάση:
ορθοπεταλιά κάτω απ' το σίδερο .:)
Ώστε και κινούμενα φρένα ε;
Όχι , όχι αυτά με απόφευγαν.
Τώρα τον Καρυωτάκη.
Δεν τον κακολογάω, αλλά γιά τριάντα μέρες που έκατσε στην πρέβεζα, πρόλαβε και την έθαψε.
Σίγουρα ,η αυτοκτονία του ήταν προδιαγραμμένη.Και σίγουρα δεν ήταν η Πρέβεζα που του χάλασε τη διάθεση γιά ζωή.
Εγώ απλώς περιγράφω, πως εισπράξαμε ως έφηβοι και νεαρές, την απόφασή του να μας κάνει την πόλη διάσημη.
δ

demetrat είπε...

κανάλιους
πρώτα να σου πω γιά το σπίτι του ποιητή.
Επειδή μ έχεις ξαναρωτήσει γιαυτό.
Το σπίτι υπήρξε σπίτι γιά τον ποιητή μόνο γιά κανά μήνα.Μετά επανήλθε στην ιδιοκτησία της κυράς που του το νοίκιαζε.
Τίποτα το σπουδαίο, όπως και όλα τα χαμηλοτάβανα διόρωφα μικρούλια σπιτάκια γύρα απ'το σειτάν παζάρ.
Απ'όξω απ'το σπιτάκι αυτό, υπάρχει η προτομή του, εν μέσω καρεκλών του παρακείμενου ουζάδικου,καταδικασμένη εσαεί στην παρέα των ανθρώπων που απόφευγε, σαν και του κακομοίρη του Πεσόα, στη Λισσαβώνα.Κάθεσαι αμέριμνος, και εκεί που έχεις κατεβάσει διάφορα ούζα, αναφωνείς
αααααααααααα! ένας Καρυωτάκης.

demetrat είπε...

Ύστερα να σου πω γιά την Πολυδούρη και τον μεγάλο έρωτα.
Ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί ήταν ανεκπλήρωτος ο έρωτας ,αφού και κείνη τον γουστάριζε τρελλά.
Από πάντα έχω την εντύπωση , πως μόνο η Μαρία ήταν ερωτευμένη μαζί του.
δ

demetrat είπε...

γειά σου Άννα.
Όμορφη πολύ, και γιαυτό δεν μπόρεσα να διαλέξω φωτογραφία γιά να βάλω.
Ο Καρυωτάκης ναι, όπου και να ζούσε , το ίδιο θάκανε.Δεν τόκανε όμως αλλού, αυτή είναι η διαφορά.
φιλιά πολλά.

Ανώνυμος είπε...

Ως προς τον ανεκπλήρωτο έρωτα, μάλλον η σωστότερη απόδοση θα ήταν ανολοκλήρωτος, αφού λόγω της γνωστής ασθένειας του Καρυωτάκη, για την οποία ντρεπόταν ατελείωτα και ίσως συνέβαλε καθοριστικά στην τελεσίδικη απόφασή του, δεν είχε συνευρεθεί ποτέ ερωτικά με τον μεγάλο αλλά πλατωνικό έρωτά του.
Πάντως και εγώ αν ήμουν Πρεβεζάνος θα αισθανόμουν άβολα με τον ποιητή. Διότι δεν είναι λίγο πράμα, πέρα από το γνωστό ποίημα με τις κάργες και την εξηκονταρχία , να διαβάζει κανείς στα γράμματά του προς την αγαπημένη του ότι …“ Η Πρέβεζα είναι ένα μεγάλο χωριό. Χτισμένη σ ένα επίπεδο χαμηλότερο σχεδόν από τη θάλασσα, δε φαίνεται, θαρρείς πως κρύβεται από ντροπή για τα χάλια της… „ Ή παρακάτω …“ Όσο για τους κατοίκους, α! αυτοί είναι πρωτεξάδελφοι του Μπαρμπαγιώργου: « Ελιές ψιλιές, καλιές» …“
Kanalius

demetrat είπε...

kanalius
δεν είναι εξακριβωμένο σύμφωνα με τις βιογραφίες του αν τελικά είχε σύφυλη.
Το σίγουρο όμως είναι, πως αυτοί οι τύποι δεν είναι ικανοί να αγαπήσουν πάρεξ τον εαυτό τους.
Η Πολυδούρη τον αγάπησε.
Ίσως και γώ δεν τόκανα ιδιαίτερα ξεκάθαρο.
Δε νομίζω πως τώρα κανένας Πρεβεζάνος αισθάνεται , άβολα ή βολικά με το γνωστό ποίημα τώρα.
Και αμφιβάλλω άν ασχολούνται και καθόλου, εκτός από κάτι κάγκουρες που βάζουν στο φουλ τον Βασίλη το χλιμήτζουρα, και κατεβαίνουν τις κατηφόρες.
Και πέρα από το γεγονός της αυτοκτονίας του , η οποία του έδωσε και το γνωστό παράσημο της σημαντικότητας, σαν τον Καρυωτάκη ποιητές υπάρχουν πολλοί.Αυτό που τον έκανε διαφορετικό είναι η τραγικότητα του μύθου του, και δήθεν του ανολοκλήρωτου έρωτα του,που είχε μεγάλο αντίχτυπο στους νεαρούς της εποχής.
Προσωπικά εγώ πιστεύω πως περισσότερο από ποιητής , ήταν πικρόχολος με όλους και με όλα.
Και βέβαια η Πρέβεζα ήταν ένα μεγάλο χωριό.
Πολύ μικρή γιά τα μέτρα του ,γιατί πως θα μπορούσε να χωρέσει τη μεγαλοσύνη του , τίποτα άλλο μεγαλύτερο απ τας Αθήνας ή και τους Παρισίους ίσως.
Αλλά ούτε υπήρξε ποτέ παρακάτω απ' τη θάλασσα, ούτε και ντράπηκε ποτέ κανείς γιαυτή.
Δεν μπορώ να σχολιάσω τις υπόλοιπες ξυνίλες που γράφει στα γράμματά του που λες.
Που να του εξηγώ τώρα!

κούνελος είπε...

συμφωνώ α π ό λ υ τ α με την ακανόνιστη, μας έχουν κάψει τα νούμερα.

απ' την πρέβεζα πέρασα μικρός, θυμάμαι μόνο μια ωραία παραλία. όσο για τον καρυωτάκη,μια τον αντιπαθώ τρελά, μια τον συμπαθώ κ λίγο. ήταν όμως κοσμοπολίτης, δε τη μπορούσε τη βλαχιά. τι νομίζεις δηλαδή? συγκρίνονταν οι δικοί σας οι καρόδρομοι με τις λεωφόρους της κοκκινιάς κ της καισαριανής?

demetrat είπε...

τι να σου πω βρε κούνελε.
Βαρύ το τίμηνα πού πληρώνετε και σεις οι θεσσαλονικείς.
Είναι και πολλά τα νούμερά σας παναθεμά τα, και δε λένε και να ψοφήσουν όπως λέει η ακανόνιστη.
Α όλα κιόλα, το ότι δεν τη μπορούσε τη βλαχιά , φαίνεται και απ' το ό,τι μέσ' το καλοκαίρι αντί να κάνει μπάνιο στην θάλασσα, κυκλοφορούσε με το κουστουμάκι και κουμπωμένος μέχρι το λαιμό.
Και τη μοναδική φορά που μπήκε ήταν γιά να πνιγεί.
Άλλο που αυτή δεν τον ήθελε.
δ

Green_revenger είπε...

η πρέβεζα που είναι;
(σε σχέση με την εκάλη)
g r

demetrat είπε...

εσύ είσαι ο πιό κακός απ όλους.
δ

Spy είπε...

Θα μου επιτρέψετε μια λίγο διαφορετική άποψη;
Δεν νομίζω πως ο Καρυωτάκης έβγαλε σ' αυτό το ποίημα την πικρία του ή την αποστροφή του για την Πρέβεζα. Νομίζω πως προσπάθησε να αποδώσει τη θλίψη που κουβαλούσε (και για κάποια μέρη ακόμα κουβαλάει) ολόκληρη η ελληνική επαρχία μέσα της, εκείνη τουλάχιστον την εποχή. Θλίψη, όχι αηδία, ούτε κατωτερότητα.

Παρ' όλα αυτά, η ανάρτησή σας ήταν πολύ όμορφη και νοσταλγική, όπως άλλωστε και κάθε τι εδώ μέσα. Κι ας τον αδικείτε λιγάκι τον φίλο σας...

(είστε σίγουρη πως ήρθε η άνοιξη; κι εγώ έτσι νόμιζα τις προάλλες, αλλά φευ...)

Spy είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Κοντολάμπρος Ηλίας είπε...

Όταν μου δείχνουν την GUERNICA
αυτό το αριστούργημα αφηρημένης τέχνης,
του PABLO PICASSO
ενώ ξέρω σε τι αναφέρετε
εγώ θαυμάζω το έργο και τον καλλιτέχνη.
Όσο για την ανάρτηση σου:
GUERNICA Δημητρούλα μου.
Όχι μακελειό …….ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ.

Κοντολάμπρος Ηλίας είπε...

Αν δε με πιστεύεις ξαναρίχτου μια ματιά απ' τη δική μου οπτική γωνία και θα καταλάβεις.
Να έχεις ένα καλό βράδυ.

demetrat είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
demetrat είπε...

spy μου
Οι απόψεις όλων μας είναι πολύτιμες.
Εν μέρει είναι σωστό αυτό που λες. πως έβγαλε την θλίψη του.
Διαβάζοντας γιά πολλοστή φορά, γιατί είναι απ'τους ποιητές που μου αρέσουνε,τα ποιήματά του,τώρα που είμαι πιό μεγάλη, αυτό που διακρίνω λέγεται αποστροφή γιά την επαρχία.
Και ειδικά στο ποίημα αυτό, βλέπω μιά αυτοσαρκαστική θλίψη μόνο γιά τον εαυτό του,έτσι που "κατήντησε" να συναντάει δηλαδή έστω κι από μακρυά, τα ανθρωπάκια που ζούνε σ' αυτήν "την πόλη που ντρέπεται γιά την κατάντια της".
Και εγώ εδώ, απλώς προσπαθώ να πω,πως είχε ομορφιές και να ζήσει και να δει.Αλλά αυτός έβλεπε μόνο τη φτώχια , τη βρωμιά, και την ανία ενός χωριού .Και διακρίνω έναν ελιτισμό απύθμενο, και χωρίς λόγο ουσιαστικά.
Και μεις που μεγαλώσαμε εκει, κάποια στιγμή πνιγήκαμε απ' αυτήν την ανία, αλλά η ίδια η φύση και η πόλη μας έβγαλαν απ' αυτήν.
δ

demetrat είπε...

είδατε τι μου κάνατε;
ξέχασα την άνοιξη.Ναι σας λέω, ήρθε .

demetrat είπε...

Κοντολάμπρος Ηλίας
Άν κατάλαβα καλά, να ξαναρίξω μιά ματιά στο έργο του φίλου μου του Κώστα εννοείς;
Μπα δε χρειάζεται, γιατί είμαι απ' τις θαυμάστριές του.
Δεν κόβω βέβαια και φλέβες τώρα πιά, γιατί μεγαλώνοντας ανακάλυψα πως έχουμε πολύ πιό όμορφους ποιητές, νεορομαντικούς και μη.
Ας πούμε όμως πως με ενοχλούν οι μεγαλομανείς,και ειδικά οι άνευ λόγου.
Με ενόχλησε αφάνταστα όταν διάβασα αργότερα πως, παρόλο που το βρωμιάρικο χωριό που δεν έπρεπε να τον χωράει, είχε και πολιτιστικό και φιλολογικό σύλλογο, και αξιόλογη προσφορά στα γράμματα,τον απαξίωσε εντελώς με την απουσία του.Λέμε τώρα.
Γιαυτό σου λέω, κάθε φορά που τον ξαναδιαβάζω, διακρίνω μεγαλύτερη κακία.
δ
(όσο γιά την ανάρτηση, θα με κάνετε να καβαλλήσω και γω.
Και από καλάμια εδώ τριγύρω, μάτσο.)

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Πρέπει να υπογραμμίσουμε αυτή την σύμπτωση του Καργιωτάκη με τις κάργιες. Κι αν λεγόταν Περδικάρης; Θα τον ενοχλούσαν οι πέρδικες; Αν λεγόταν -ξέρω 'γώ- Φραγκοκοτέας;
Η Πρέβεζα την πάτησε από μία συνήχηση που βασάνιζε τον μποιητή πολύ προτού πατήσει το ποδάρι του εκεί.

demetrat είπε...

σκύλε το γράφω και γώ αυτό με τη σύμπτωση στο όνομά του και τις κουρούνες στην ανάρτησι.Και επειδή ήτο αρκετά καυστικός, πιστεύω πως δεν ήταν σύμπτωση.
Επίσης, που να βρεί μπέρδικες απάν στα κεραμίδια του απέναντι καλέ;
Και σάμπως πρόλαβε να το πατήσει κιόλας;
δ

pagouras είπε...

Ως γείτονας και περαστικός από την πόλη σας, έχω προσέξει ότι η Πρέβεζα έχει βελτιωθεί πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια και μακάρι να συνεχίσετε έτσι.

Η δε Νικόπολη, είναι ο αγαπημένος μου αρχαιολογικός χώρος!

vasikos metoxos είπε...

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα Δήμητρα. Αυτός είναι στίχος έξω από τόπους και ιδέες. Και φυσικά χωρίς εμένα.

Η ομορφιά είναι αντικειμενική. Όπως και ο έρωτας. Στη ζυγαριά τα χαλάμε πάντα. Όλοι πλειοδοτούν για το τέλος. Εκεί που κερδίζει ο φόβος και η ασκήμια...

αθεόφοβος είπε...

Με αυτό το εξαιρετικό ποστ κατάφερες να αποκαταστήσεις το όνομα της Πρέβεζας δίνοντας την οπτική γωνιά του ντόπιου.
Πάντως,μπορώ να καταλάβω τον Καρυωτάκη πως αιστάνθηκε, μορφωμένος,σε μια υπηρεσία που απεχθανόταν και του έδινε μετάθεσεις, με προσωπικά προβλήματα να βρεθεί έρημος και μόνος στους κλειστούς ορίζοντες μιας ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ επαρχιακής πολης της Ελλάδας,που εδώ έτυχε να είναι η Πρέβεζα.
Ο πατέρας μου γεννημένος και έχοντας ζήσει σε επαρχική πολη όταν πριν να πεθάνει πήγαμε μια φορά πίσω στην πατρίδα του μου έιπε κάτι που πολλοί της γενιάς του, που πέρασαν δύσκολα χρόνια εκεί, θα είπαν:
Εμείς κυττάξαμε να φύγουμε απ΄ εδώ!
Εγώ ως Αθηναίος,όταν βρέθηκα για πρώτη φορά στην ζωή μου να πρέπει να ζήσω σε χωριό δεν έβλεπα τότε τίποτα από την ομορφιά του τόπου που σήμερα τον βλέπω με άλλα μάτια και τον χαίρομαι με όλη μου την ψυχή.
Είχα την αίσθηση της εξορίας παρά το ότι είμουνα με την γυναίκα μου και αισθανόμουνα σαν ξένο σώμα στην τοπική κοινωνία παρά τι ότι η γυναίκα μου ήταν ντόπια.
Απλά φύσει αισιόδοξος δεν αυτοκτόνησα!

demetrat είπε...

Παγουράς.
Ελπίζω να μας ξανάρθεις, και να σε δούμε κιόλας.
(τελικά ,εκεί είναι ακόμα η λίμνη ε;)
δ

demetrat είπε...

βασικός μέτοχος,
Διαφωνώ ριζικά.
Η όμορφη εικόνα έχει αντικειμενικότητα.
Ο έρωτας ναι.Αυτός είναι σφόδρα υποκειμενικός.

demetrat είπε...

αθεόφοβος
Ο Καρυωτάκης το έκανε γιατί απλώς ήταν καταθλιπτικός.
Σίγουρα όλη η ελλάδα το '27 ήταν ένα μεγάλο χωριό.
Εξ' άλλου, πουθενά δεν του άρεσε , είτε σε μεγάλη πόλη τον έστειλαν, είτε σε μικρή.Διαβάζοντας τις βιογραφίες του, δε , έναν κοινό παρονομαστή βρήκα παντού.Μιά ανυπόφορη γκρίνια.Που όλα του βρωμάνε παντού και τίποτα δεν είναι άξιο γιαυτόν.
Ήθελα νάξερα πόσες μέρες θα άντεχε άν πήγαινε αγροτικό σε κανά βουνό, χωρίς νερό, ρεύμα και ανθρώπους .
(Εσεις οι αθηναίοι το είχατε από παλιά αυτο.:)))

Darthiir the Abban είπε...

Εντάξει βρε παιδί μου...
Το εμπεδώσαμε ότι ήρθε η άνοιξη...
Αμαν πια...

(Βρε με την Πρέβεζα κι οι δυο σας.... ας μιλήσουμε για τη Βόνιτσα :ppp)

demetrat είπε...

Είδες που τόμαθες και σύ πως ήρθε;:))
Οι δυό μας;
εννοείς την Αθηνά;Τυχαίο ήτανε .
Ζηλιάρη.
δ

- είπε...

μου την έμαθες την πρέβεζα! μη φωνάζεις τώρα! εντάξει, έχω λίγες γρατζουνιές γιατί έκανα μια βόλτα με το ποδήλατο, έπεσα στην τριανταφυλλιά!
με ταξίδεψες.
δε θα πάω ποτέ στην πρέβεζα.
κι αν θα πάω,
θα πάρω μαζί μου τον πρεβελάκη, γιατί μοιάζει τ' όνομα. θα πάρω το μπλε βιβλιαράκι, το χρονικό μιας πολιτείας.

μου το θύμησες τόσο όμορφα!

υπέροχο κείμενο! καλημέρα!

demetrat είπε...

δε φωνάζω καλέ, πρόσκληση σου δίνω.
Και που το ξέρεις πως δε θά πας ποτέ; αμα σου τάξουμε,τσίπουρα , ούζα, καλοκαίρια και ξενύχτια;
θα γιάνουν και οι γρατζουνιές.
δ

Ανέφελη είπε...

Διάβασα το ποστ το οποίο πολύ μου άρεσε και τη συζήτηση που ακολούθησε. Εσείς καλά κάνατε και αποκαταστήσατε την αλήθεια για την πόλη που αγαπάτε και προφανώς γνωρίζετε πολύ καλύτερα απ'όσο πρόλαβε ο ποιητής να πράξει. Το πιο σωστό ίσως που διάβασα στα σχόλια είναι ότι ο Καρυωτάκης, σε όποια πόλη κι αν μετατίθετο, θα έγραφε τα ίδια εξαιτίας του ψυχισμού του. Πιστεύω ότι ισχύει γιατί έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, απ' όσα έχω διαβάσει για κείνον, ότι απλώς δεν μπορούσε να είναι ευτυχισμένος. Λένε ότι δεν ήταν ιδιαίτερα γοητευτικός και οι γυναίκες μάλλον τον απέφευγαν, ε και; Η Φρίντα Κάλο είχε του κόσμου τις αναπηρίες, αλλά έζησε τόσα που ένας άνθρωπος της εποχής της ήθελε δέκα ζωές και βάλε. Συνεπώς τον λυπάμαι, όσο σπουδαίος ποιητής κι αν ήταν. Αν είσαι τζίνι αληθινό, δεν τρώγεσαι ούτε για το λυχνάρι σου ούτε για το πού το έχουν τοποθετήσει.

Αυτά τα ολίγα από εμέ. Α, και όποιος βιάζεται να κρίνει έναν τόπο με μοναδικό στοιχείο ένα ποίημα, είναι ένα βούρλο σκέτο, μετά συγχωρήσεως...

βιολιστης στη στεγη είπε...

Ομορφο μέρος!
Αυτό που είναι ιδωμένο εκ των έσω.
Και που εκ των έσω έχει αγαπηθεί.
Ο Κώστας μας είχε πολύ θλίψη μέσα του για να μπορέσει και να "δεί" και ν' αγαπήσει...

demetrat είπε...

Ανέφελη


Ο Καρυωτάκης δεν ήταν αποκρουστικός, και με δεδομένες τις αφηγήσεις ανθρώπων που τον έζησαν, μπορούσε να γίνει γοητευτικός, μόνο και μόνο από το μπλαζέ του ύφος και την κουλτολύρα του.
Δεν ήταν ωραίος, μάλλον άσκημος, αλλά γοήτευε άμα ήθελε.
Και γώ τον λυπάμαι τον έρημο.
δ
Απλώς δεν του άρεσε η ζωή.
Απ την άλλη η Φρίντα ήθελε να ζήσει την κάθε στιγμή.Και τα κατάφερε.
δ

demetrat είπε...

έτσι είναι βιολιστή.
Είχε αποφασίσει να μην δει και να μην αγαπήσει τίποτα.
(κάποια στιγμή το καλοκαίρι πρέπει να ροβολήσετε προς το ωραίο μέρος):))
δ

Ανώνυμος είπε...

Ρε κοριτσακι μου τετοια ψυχοπλακωση!Σηκωσε τα ματια πιο ψηλα ετσι που να καθρεφτιστουν τα γαλανα στο απειρο για νανισουν και οι λεμονιες..Αλλαζουν οι καιροι μωρο μου,περναν τα χρονια κι εγω θα βγω στου ηλιου τα μπαλκονι..Ακολουθησε και ασε τσι τοματες για το τσοουκαλι..Η εξουσια ειναι μεσα μας γλυκο μου...ΣΚΑΝΔΑΥΛΗΣ

dimosioshoros είπε...

Τι ποίημα! Το πρεβεζάνικο γλύκισμα έκανες.