19 Μαρτίου 2009

υπερ βωμων και εστιων

Όταν άρχισα τις ιντερπτήσεις εδω και καμμιά 20αρια χρόνια,αθώα , νεάνις και άδολος, χρησιμοποίησα το παρατσούκλι ιχτλάν.
Δεν είναι γιά ψάξιμο, απλώς είχε ξεμείνει μιά φαντασίωση από τη δεκαετία του '80,τότε που κοίταγα μη μας βρίσκεται κανάς σαμάνος εδώ γύρα, να τον ρωτήσω πότε θα κάνει ξαστεριά..........
Από τις πρώτες μέρες,έπαθα εναν πανικό.
Δεν είχαν βγει ακόμα και τα απαγορευτικά,κι έτσι όποιος μαλάκας μαστούρης κυκλοφορούσε στο διαδίχτυο, μούστελνε και ένα γράμμα με πολλή αγάπη απ' τον Καστανέδα.
Μπούκωναν τα ταχυδρομεία.
Μπούκωναν τα μεσαντζέρια.Γιά τσατ ρουμς δεν το συζητώ.
Ούτε απόξω δεν πέρναγα.Με μυρίζονταν αμέσως.
Παρ' όλα αυτά επέμεινα.
Επέμεινα η δόλια μέχρις εσχάτων.
Πέρασαν χρόνια, χρόνια, κιάλλα χρόνια,καλό δέν έβλεπα, το άλλαξα.
Λεγε με Δήμητρα.
Τελικά ήρθε και το πλήρωμα του χρόνου, που άν δεν θέλει να έρθει το μαλακισμένο το πλήρωμα, πριτς που θα κάνετε αυτό που θέλετε, που να κωλοχτυπιέστε καταγής και να λυσσομανάτε επανειλημένως.
Μετά από από ένα παρ' ολίγον ταξίδι, , στις χαμένες πατρίδες εκεί στον Πόντο που δεν μου έκατσε γιά λόγους ανωτέρας βίας, (έτσι έχασα και τη πρώϊμη γνωριμία με τον Πάνω και την παρέα του).
Έκατσε αυτό:
Το ταξίδι στο Μεξικό.
Μέσα στην ευτυχία, και τουλάχιστο μισό μέτρο πάνω απ τη γη, πηγαινοερχόμουνα ,γιά συναλλάγματα, χάρτες ,πρεσβείες, απ'όπου και η ατάκα:
-Καλημέρα σας, θα κάνω ένα ταξίδι στο Μεξικό , και θα ήθελα να ξέρω ποιά εμβόλια πρέπει να κάνω.
-Κοιτάξτε, μου είπε η κυρία της πρεσβείας, μπορείτε να ταξιδέψετε , δε μας πειράζει αν δεν κάνετε εμβόλια.
Επειδή όμως , εμένα θα πείραζε κι όχι αυτήν, έκανα τα εμβολιάκια μου.
Καθότι και κατά Οαχάκα μεριά ήθελα να πάω , και κατά σιέρα μάδρε οτσιντεντάλ, και να τρώω κι ότι νάναι δίχως το φόβο της μεξικάνικης κολιάντζας.
Έβγαλα και τα εισητήρια μου σαν τίμια νοικοκυρά, μπήκα και στο αεροπλάνο Αθήνα- Φρανκφούρτη, και εκεί που περίμενα στο τράνζιτ ,κοιτάζοντας ξανά αφηρημένη το εισητήριο , χλώμιασα.
Μία και μισή απογείωση.Έξη προσγείωση στο Μέξικο σίτυ.
Μα είναι δυνατόν;4 ωρες έκανα απ' την Αθήνα εδώ.Σε πεντέμισι δα βρισκόμουνα στο Μεξικό;
Τρέμοντας, και με μιά υποψιασμένη βεβαιότητα σωροβολιάστηκα να με λυπάσαι μπροστά στο γκισέ της γερμανίδας φροϋλάϊν.
Μωρέ παιδί μου, κοίτα κει να δεις , και οι αεροσυνοδές τους, Γερμανίδες είναι .
-ΠΟΣΕΣ ΩΡΕΣ ΔΙΑΡΚΕΙ Η ΠΤΗΣΗ; ρώτησα με την καρδιά να βαράει ταμπούρλο.
-13, απάντησε η ναμηζεί ανάθεμάτην , αγέλαστα και γερμανικά .
Αυτό ηταν.
Άδειασε το σώψυχό μου.
Αφού γύρισα σα χεσμένη στη μεριά μου, ξανακοίταξα τα εισητήρια,αναρωτήθηκα αν μου ήταν τόσο απαραίτητο αυτό το ταξίδι, θυμήθηκα που η ξαδέρφη μου μου είπε , πως μόνο σπαγγάτ δεν έκανε το αεροπλάνο της όταν πήγε αυτή στο Γιουκατάν.
Παιδάκια μου, σκέφτηκα , και μου βγήκε ένα ιίιιιίιιιιιχχχΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ.
Πιθανόν, ένας ψυχίατρος θα έλεγε πως επίτηδες δεν το ψείρισα από τα πριν αυτό με τη διάρκεια του ταξιδιού.
Διότι γνωστή δια τους υψηλούς μου φόβους,ειδικά όταν ίπταμαι στα 34000 πόδια καθέτως πάνω απ' τα παγωμένα Λαμπραντόρ, έκανα αυτό που λέει πάντα η μάννα μου,όταν μας συμβαίνει ένα αναπάντεχο καλό:
-Μη το πεις ούτε του παπά.
Και δεν το είπα.
Καθότι ο εαυτός μου παπάς δεν είναι , κι ένας λόγος παραπάνω.
Ήρθε το τετέλεσται.
Στριμώχτηκα με ένα τσούρμο Καλαμπρέζων που με πέρασαν γιά δικιά τους,γιατί φαίνεται ούτε κι αυτοί τα μιλάνε τα ιταλικά όπως πρέπει, και τελικά έκατσα δίπλα από μιά συναχωμένη Ιταλίδα, η οποία δε φτάνει που με ράντιζε πατόκορφα σε κάθε φτέρνισμα,ήθελε και να μου μιλάει κιόλας γιά να με ξεπλένει.
Πτώμα ζωντανό.Με μιά παγωμένη φάτσα σαν τη Σέρ ένα πράμμα.
Μόνο που εγώ τα μάτια τα ανοιγόκλεινα.
Αποφάσισα με συνοπτικές διαδικασίες , να μείνω δεμένη μέχρι να φτάσω .
Και να κατουρήσω την άλλη μέρα ,στο ξένο σπίτι.
Μετά από 6 ωρες, και παρόλο που δεν είχα πιει ούτε γουλιά νερό, γιά συντήρηση ξέρετε,ήρθα κι έσκασα.
θυμήθηκα τα φάρμακα που μούχε δώσει ο Νίκος.
Νάναι καλά το μωρό μου που με σκέφτηκε.
Και ω του θαύματος, νάτο νάτο το λεξοτανίλ, ροζουλί και στρογγυλούλι .
Το χτύπησα λέει!!
Με χτύπησε και κείνο.
Ξύπνησα απ την πείνα.
KAI κατάλαβα τι εννοούσε ο Μήτσος που με συμβούλεψε προτού φύγω, αφού εκείνος είχε κάνει την υπερατλαντική πτήση του στα 13, πολύ πριν απο μένα.
-Μάννα ,να μή ντρέπεσαι.Ό,τι σου δίνουνε να το τρώς.
Ό,τι μου δίνανε τότρωα.
Το τι κουκουρούκου και φυστίκι αλατισμένο έφαγα δε λέγεται.
Και φάε - φάε πέρασε και το υπόλοιπο δίωρο.
Τότε που φτάσαμε πάνω απ το Μέξικο-σίτυ,και κανένας δεν κατάλαβε πως αυτό από κάτω και όσο φτάνει η ματιά δεξιά και αριστερά ήταν πόλη.
Ακούστηκε ένα ουυυυυυυυυυυυυυυ πανταχόθεν ελεύθερο, και όρμηξαν οι καλαμπρέζοι στα παράθυρα.
-Έλεος!!!! φώναζα δεμένη στα φαρσί πρεβεζάνικα.
-Κατσείτε κάτ' μαρές !! Θα βαΐσ' τ' αεροπλάνο!!!
Αυτοί, με κοίταγαν ψάχνοντας τη διάλεκτο που γκάνιαζα και δεν κάθονταν.
Πολύ μετά, όταν είδα τη μέρα της ανεξαρτησίας (γιατί το είδα η ηλίθια) ,στη σκηνή που το διαστημόπλοιο αιωρείται και σκεπάζει τα πάντα;
Ε! αυτό.Απ' την ανάποδη.
Η πόλη σκεπάζει τον ορίζοντα.
Την άλλη μέρα , συνειδητοποίησα πως πήγα σ έναν άλλον κόσμο.

Έξι πράμματα πράμματα μόκαναν εντύπωση στο Μεξικό:
1.Οι πλαστικές στη μύτη.
Στην αρχή νόμιζα πως το μικρό άσπρο πραμματάκι ήταν σκίαστρο γιά να μη καίγεται η μύτη τους.Μπράβο!!! είπα, κοίτα να δεις, οι ιθαγενείς προσοχή στο δέρμα!!!!
-Ναρθηκάκι είναι.-Μου είπε η Μπεατρίς χασκογελώντας γιά την ηλιθιότητά μου-
Που παρίστανε και την όμορφη ,- έτσι είναι οι όμορφες μωρή παπάρω;-γιατι απλώς ήταν άσπρη και είχε φακίδες.
-Τι κουκλάρα είναι η νύφη σου ωρέ Μπεατρίς μου!!!
(Πάρε νάχεις μωρή ασκημομούρα φαντασμένη.)
-Ποιά αυτή; αφού είναι μισή ινδιάνα.
-Ινδιάνα έ;
-Πάντως είναι κούκλες οι ινδιάνες σας!(Άμα θέλω; να δεις τι κακιαζμένο γίνομαι.)
Και ήταν όντως.
Η Μπεατρίς Θερβάντες Σένα πάντως, επειδή κατά βάθος ήξερε πως ήταν ασκημομούρα ,δεν μου το συγχώρεσε ποτέ αυτό.
........................................
2.Τα ταξιά στα φανάρια.
Δεν υπάρχει πιό αστείο πράμμα.
Τα ταξιά στο Μεξικο σίτυ είναι όλα πρασινοκρέμ κατσαριδάκια.
Ένεκα που η φολξβάγκεν (όπως και άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες)έχει και εκεί τα εργοστάσιά της.
Μόλις λοιπόν τα αμολάει το φανάρι, γεμίζει μονομιάς η λεωφόρος με πραμματάκια που τρέχουν.Τόσα πολλά μαζί ,που τινάζεσαι μη και σου κολλήσουν απάνω σου.
Συμβουλή , δεν τα παίρνεις ποτέ, γιατί δεν ξέρεις που θα καταλήξεις.
......................................
3.Αυτό πού δεν έχουν(το 2000 τουλάχιστον που πήγα εγώ )πλυντήρια πιάτων και ρούχων
Έχουν από μία ινδιάνα στο κάθε σπίτι η οποία εκτελεί νυχθημερόν τα χρέη των ανωτέρω, καθώς επίσης και της ηλεκτρικής σκούπας.
Με δέκα δολλάρια την ημέρα.
............................................
Μετά είναι η σχιζοφρένεια της ιστορίας τους:
ήτοι:
Ενώ περηφανεύονται γιά την καταγωγή τους και καλά κάνουν!
Μιλάνε τη γλώσσα του κατακτητή τους.
Έχουν τη θρησκεία του σφαγέα της φυλής τους.
Και προσπαθούν να εξαφανίσουν τις ζωντανές αποδείξεις του παρελθόντος τους, γιά να μη θυμούνται.
Ως εκ τούτου και αυτό το απίθανο τρελλαμένο τουρλού.
Οι λεωφόροι με τα αγάλματα του άνχελ δε λα ενδεπεδένσια, παρακάτω του Κουαχτεμόκ του κακομοίρη του τελευταίου αυτοκράτορα των αζτέκων με λίγο Κετσαλκοάτλ στο μεσοδιάστημα ,εναλλάξ με Κορτές και καμμιά μάννα γή,χοντρή χοντρή ,του Μοκτεσούμα, αυτοκράτωρ επιφανής και άτυχος κι αυτός, κανά ζευγάρι σπανιόλων βασιλέων, και ξανά απ' την αρχή.
Οι καρακιτσάτες εκκλησίες, τίγκα στη χρυσαλοιφή και στο σκάλισμα.
Με βέρχινες δε γουαδαλούπε ,που γιά να πέφτει πιό γρήγορα το μπαγιόκο στα καλογερίστικα πουγκιά, σε βάζουνε να περνάς με κυλιόμενο διάδρομο μπροστά απ την βέρχινε τη γκαΐλα την ινδιάνα, που θαύμα- θαύμα έγινε καθολικιά γιατί είδε κιαυτή όπως όλες οι παρθένες ένα όνειρο πάλι με λουλούδια αλλα χωρίς χοντρό κοτσάνι αυτή τη φορά.
Και αρμαθιές με τσίλια γύρα γύρα απ' μισοκαραφλά αγάλματα των καθολικών αγίων.
Τι να κάνουνε οι έρημοι;
Κάπως επρεπε να εξηγήσουνε τα ανεξήγητα γιά το καλό της αστικής τάξης.
Εξ'ού και το ματς με τον μεξικάνο ξεναγό.
Μουά, η βελγίδα η Μισέλ, μετά του φίλου της που δε θυμάμαι πως τον λένε, στο βανάκι που πηγαίναμε γιά Τεοτιχουακάν.
Α! όλα κιόλα!Σ'αυτά τα τουριστικά, είναι άπαιχτοι οι μεξικάνοι.
Αρχίζει ο τυπάκος λοιπόν τι τους έκαναν οι γιουρόπιανς...
Που τους έσφαξαν οι γιουρόπιανς,
Που τους τους κατάκλεψαν οι γιουρόπιανς,
Που τους έδιωξαν απ' τα σπίτια τους οι γιουρόπιανς,
Που δεν τους άφησαν γυναικόπαιδο γιά γυναικόπαιδο άσφαχτο και αγάμητο οι γιουρόπιανς.
Με καταχάλασε ο μαλάκας !κι είχα ξεκινήσει με μιά παιδιάστικη χαρά!.
Ίδιος ο Τζόε παρεπιπτόντως, γιατί έναν Ντάλτον οι μεξικάνοι στη φάτσα τον έχουνε.
Κάποια στιγμή του λέω:
Μετά συγχωρήσεως σενόρ, αλλά, εγώ που είμαι ελληνίδα και γιουρόπιαν,μήπως ήρθε κατά λάθος κανάς μακροπρόγονος του πάππου μου του Σάββα και σας έσφαξε;
(τότε δεν είχε βγει ο Χαρδαβέλας με την Αργώ).
-Όχι μου λέει και με κοιτάει περίεργα.
-Η κοπελλιά από δω συνεχίζω το τροπάρι, είναι βελγίς και ο φίλος της βελγουί.
Άρα κι αυτοί γιουρόπιαν.
-Ταμπιέν σι;
-Σι , μου λέει.
-Μήπως σας περίλαβε κάνας βέλγος ;
-Όχι μου λέει ,και ακόμα προσπαθεί να καταλάβει.
-Γιά πες μου εντόνσες γλυκό μου αγόρι πριν να χωριστούμε , ποιός διάολος γιουρόπιαν σας έσφαξε;
Τότε το κατάλαβε, αλλά έπρεπε να απαντήσει.
-οι σπάνιαρντς μου λέει.
-ΌΟπα ,όπα, σία κι αράξαμε τσίκο.
Έ!λοιπόν απο δώ και πέρα , θα λες την ιστορία σου , με σφάχτες τους σπάνιαρντς του λέω, γιατί εμείς δεν ήρθαμε απ'την άλλη άκρη του κόσμου,γιά να ακούμε να μας πετάτε στα μούτρα πως σας σφάξαμε και σας ξεσκίσαμε.Σι;
-Σι.Δίκιο έχετε μου λεει.
Και έτσι ,κάθε φορά που μας μίλαγε γιά τον Αταχουάλπα ,τον Μοκτεσούμα και την υπόλοιπη σφαγείσα παρέα, με κοίταγε με τρόπο απ' το καθρεφτάκι.
Με μένα, να τράς πως σε τράου;Και τους βέλγους νάχουν χεστεί απ' το γέλιο.
...............................................
5.οι φίκοι νάνοι.
ναι, νάνοι σαν το ανέκδοτο με το μπόμπο.


Κοίτα τι εννοώ.
Και δεν κάνω πλάκα.
Σκαρφάλωσα επί τόπου προς μεγάλη αφωνία των αγαπημένων φίλων μου, γιά να το τσεκάρω διότι δεν πίστευα πως τόσα χρόνια μας δουλεύουνε οι ανθοπώλες και μας πουλάνε το, μπένζαμιν γιά νάνο.
Και εν πάσι περιπτώσει ακόμα κιάν είναι νάνος, έχει κάτι αρχίδια νααααααααααααα!!!!!!!!!!!!



.........................................................................



6.οι μέρες των νεκρών

Ήθελα νάμαι εκεί γιά τις μέρες των νεκρών.
Μούχε κάτσει αυτό από παλιά.
Από βιβλία, από ταινίες .
Και το πιό πιθανό , από κάποιο γονίδιο που επέμενε πεισμωμένο να θυμάται.**
Δεν τα παράταγε με τίποτα.
Και είχε δίκιο.
Μονάχα γιαυτό, άξιζε εκείνο το ταξίδι.

Χαζευα σε καθε αυλή αυτους τους βωμούς γιά τους αγαπημένους νεκρούς
με αφιερώματα από ζαχαρωτά, με λουλούδια, με βραχιολάκια, και με αγάπη πολλή.
Άν λάτρεψα κάτι στους μεξικάνους ήταν αυτοί οι βωμοί των νεκρών τους μέσα στα σπίτια τους.
Πρώτα έρχονται οι ανχελίτος ,μου είπε η ινδιάνα φύλακας της ζωής μου.
Και τα πεθαμένα ανχελίτος σενόρα,ξέρετε, τρελλαίνονται γιά γλυκά ,σοκολάτες, και καραμέλες με χίλια χρώματα.
Τη δεύτερη μέρα ακολουθούν οι άλλοι αγαπημένοι νεκροί.
Κάθε σπίτι περίμενε τον πεθαμένο του με το βωμό στρωμένο,τη αγάπη του στο πιάτο και ,με το παράθυρο ανοιχτό γιά να βλέπουν και οι γείτονες πως γύρισαν πάλι οι χαμένοι τους απ'τη λήθη.
Φωτογραφίες δεν έβγαλα, γιατί με κατατρόμαξαν οι φίλοι μου.
-Όταν βγαίνεις έξω, δεν πρέπει να φαίνεσαι γιά τουρίστρια μου είπαν .
Και ο μαλάκας σταμάτησα να παίρνω τη βιντεοκάμερα και την φωτογραφική μαζί μου.
Μετά από κάμποσες χαμένες μέρες, και βλέποντας αφηρημένα τη φάτσα μου στον καθρέφτη, ,μουτζώθηκα σταυρωτά ,και μετά πήγα και μούτζωσα επίσης σταυρωτά και το Χάϊμε.
-Όρσε ορέ μαλάκα!
-Πως μαρέ καβρόν εγώ δε θα φαίνομαι γιά τουρίστρια;
-Μάσκα να βάλω;
Σκέφτηκε λίγο κιαυτός ο κεφάλας:
- δίκιο έχεις καβρονσίτα, μου είπε, και μόδωσε την μεξικάνα παραδουλεύτρα γιά παρέα κάθε φορά που έβγαινα μοναχή μου.
Ωστόσο τα καλύτερα τα είχα χάσει.

................................................
Τα υπόλοιπα που θυμάμαι, είναι εκείνοι οι έρμοι οι ασημοκουμπωμένοι Μαριάτσις στη λίμνη Τσαπάλα, που δε φταίω , γιατί εγώ το είπα πως δεν πινω τεκίλες αλλά ο Χάϊμες επέμενε πως πιν'ς βιλούδο, και δίκιο είχε γιατί τα κατάφερα τελικά μετά από καμμιά δεκαριαφεύγα αλατισμένα βιλούδα ,την έρριξα τη ζεϊμπεκιά συνοδεία τρομπέτας.
Και μας κέρασαν και τα τάπας γιατί μάλλον τάχασαν οι άνθρωποι.
................................................................
Κατόπιν , αγναντεύοντας απ' το 56ο σκαλοπάτι της πυραμίδας του ήλιου την κοιμισμένη Ποποκατεπέτλ,με προσχεδιασμένο ήχο να διαπερνάει τον εγκέφαλο στο όσο παίρνει μέσα απ'τα ακουστικά και ένα σπαραχτικό τιβι σκρίν.
Μετά δεν είχα άλλο.
Μόνο μέχρι εκεί.
Απλώς κατέβηκα, και σωριάστηκα στη βάση της πυραμίδας.
Παλεύοντας γιά μιά αραιωμένη ανάσα των 2.500 χιλιάδων μέτρων ,κάτω απ τον ήλιο του σατανά,χέρια πόδια λυμένα,χάρτες, τσάντες, καπέλλα, το λουρί της κάμερας μπερδεμένο με το γουόκμαν, μιά καρδιά που ακούγεται τίνος είναι, και το νερό γουλιά-γουλιά κι αχόρταγα .
Κι όλους τους λαχανιασμένους κατεβαίνοντες από την πυραμίδα του Ήλιου, να με πηδάνε, καθώς προσγειωνότανε στη γη και όρμαγαν κατά την μεριά της πυραμίδας της Σελήνης.

Άει παλιοκιαρατά Κετσαλκοάτλ.
Θα σε χάλαγε να με φέρεις καμμιά δεκαριά χρόνια προτύτερα;
υ.γ γιά το ταξίδι στο ιχτλάν θα μιλήσουμε άλλη φορά.





**Τα «Ταφικά» έθιμα είναι ένα αποχαιρετιστήριο τραπέζι για τις ψυχές, που γίνεται έξω από τα νεκροταφεία. Ξεκινά από την πεποίθηση ότι οι ψυχές μετά την Ανάσταση του Κυρίου, κυκλοφορούν ελεύθερες ανάμεσά μας και του Αγίου Πνεύματος επιστρέφουν στον τόπο τους. Τότε οι Πόντιοι του Θρυλορίου πηγαίνουν έξω από τα νεκροταφεία και στρώνουν το πιο πλούσιο τραπέζι για να αποχαιρετήσουν τις ψυχές. Είναι μέρα χαράς και όχι θλίψης. Το έθιμο είναι πολύ παλιό. Έλκει την καταγωγή του από την αρχαιότητα, όπου ήταν γνωστό ότι έκαναν διάφορες προσφορές και σπονδές στους νεκρούς. Αργότερα συνδέθηκε με την χριστιανική θρησκεία. Διατηρήθηκε ως τις μέρες μας περνώντας από τους γονείς στα παιδιά και μόνο από τους πόντιους, πιθανότατα χάρη στην επιμονή και το πείσμα τους και στο γεγονός ότι ο χαρακτήρας των Ποντίων δεν αλλοτριώνεται εύκολα.


***Άνδρες, γυναίκες και παιδιά με πανέρια γεμάτα τσουρέκια, κόκκινα αυγά και κάθε είδους εδέσματα δίνουν αύριο στις έντεκα το πρωί ραντεβού στα κοιμητήρια . Εκεί, στα μνήματα, θα στρώσουν τραπεζομάντιλα, θα απλώσουν τα φαγώσιμα που έχουν φέρει, θα θυμηθούν και θα τιμήσουν τους νεκρούς τους.






.

38 σχόλια:

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Αυτό με τα παγωμένα Λαμπραντόρ δεν με άρεσε για προφανείς λόγους αλλά δεν συγχωρώ.
Αυτό με τη θρησκεία των σφαγέων τους και τα ονόματα των σφαγέων τους κλπ κλπ τόχουν αυτό το πράμα οι έρ'μοι οι Μεξικάνοι. Και με τους γιάνκις, ένα πράμα, όλο τους μισούν κι όλο κοκακόλα θένε...
Κάτι ήξερε κι ο κομαντάντε Μάρκος, ο κουκουλοφόρος!

Green_revenger είπε...

λα κουκαράτσα
λα κουκαράτσα
πολύ όμορφη περιγραφή (ειδικά το ομαδικό πήδημα εκεί στην πυραμίδα).
πάντα τέτοια (πονήματα εννοώ)
γι κομόν δατσράιτ
g r

Green_revenger είπε...

λα κουκαράτσα
λα κουκαράτσα
πολύ όμορφη περιγραφή (ειδικά το ομαδικό πήδημα εκεί στην πυραμίδα).
πάντα τέτοια (πονήματα εννοώ)
γι κομόν δατσράιτ
g r

demetrat είπε...

σκύλος,
μάλλον εννοείς πως με συγχωρείς γιά τα Λάμπραντορ.
Εξ' άλλου δεν εννοώ το Σπίθα και τον Τρόμπα.
Εννοώ κάτι παγωμένα κωλονήσια εκεί απάνω στο βορρά της Αμερικής.
Ουδεμία σχέση με τις αγάπες μας.
Όσο γιά τον Μάρκος, στην αγορά της Οαχάκα, τίγκα τα κουκλάκια με τις κουκούλες.
Και τις τουρίστριες να φαντασιώνονται μήπως και φανεί ο σουμπκομαντάντε αυτοπροσώπως.

demetrat είπε...

καλά βρε νταλίκα ,μόνο το πήδημα στην πυραμίδα του ήλιου σου έκατσε;
Τί είσαι εσύ ρε παιδάκι μου!!

aKanonisti είπε...

Ομορφο ταξίδι... όμορφη περιγραφή...
Τις ημέρες των νεκρών.. και εγώ τις έχω άχτι...ειδικά μετά το "Κάτω από το Ηφαίστειο"....

anna. είπε...

Καταπληκτική περιγραφή!!!Από την υψοφοβία σου,μέχρι το τέλος!!!!Αν ποτέ δε θα αποφασίσω ένα ταξίδι στο Περού,που πάντα θα ονειρεύομαι,είναι λίγοι από τους λόγους που αναφέρεις!!!!Καλημέρα,φιλιά!!!

ladybug είπε...

Ευτυχώς που διαβάζουμε και καμιά τέτοια περιγραφή εμείς που δεν μπαίνουμε στα αεροπλάνα :))

demetrat είπε...

άννα
Γιά το Περού, που και γιά μένα ήταν παιδιόθεν Ο προορισμός, έχω ολόκληρο ντοσιέ με πληροφορίες , διαδρομές, διανυχτερεύσεις, και όλα τα δέοντα.
Και επειδή μου έχει κατσικωθεί παιδιόθεν λέμε,χωρίς να ξέρω το γιατί,κάποια στιγμή θα το κάνω το ταξίδι.
Να πάρουμε και την ακανόνιστη μαζί όμως.
Εμείς θα παίρνουμε τα λεξοτανίλια, και η ακανόνιστη θα μιλάει με τους διπλανούς.
hein hein hein

demetrat είπε...

ΑΚΑΝΌΝΙΣΤΗ
Και η άν πάμε στη σωστή εποχή στα σωστά μέρη, θα δούμε ότι έχεις φανταστεί μετά "το κάτω απ'το ηφαίστειο"

demetrat είπε...

ladybug
Αχ πόσο χαίρομαι που δεν είμαι η μόνη φοβιτσιάρα.
Πάντως αν είναι γιά το όνειρό μου, μπαίνω δεν το συζητώ.Μαζί με το φαρμακείο μου.
Γιαυτό κοπέλλες, λέω, να το οργανώσουμε το ταξίδι στο Πούνο.
δ

aKanonisti είπε...

Εγώ τα μεγάλα ταξίδια τα αντιμετωπίζω με αυτοκόλλητα νικοτίνης και ουισκάρες...

Μέσα για Πούνο....
αρκεί να μην με προδώσουν τα πνευμόνια μου....

:-))))

demetrat είπε...

θα το κανουμε με ρέγουλα και κανένας δε θα τολμήσει να προδώσει.
Μιά ζωή το σχεδιάζω.Στα πνευμόνια θα κολλήσουμε τώρα;

Green_revenger είπε...

όχι
μου άρεσαν και τα cojones του νάνου.
αλλά θα με λέγατε σεξομανή.
γι κομόν δατσράιτ ρισπέκτ
g r

Darthiir the Abban είπε...

Όσα και να μου πεις, τελικά θα καταλήγουμε πάντα πως είναι όντως ωραίες, πως να το κάνουμε...
Οι ινδιάνες λέω ;)

demetrat είπε...

Άραψ
Οι πιό πολλές είναι ασκημούλες η αλήθεια είναι ,και πολύ μάλιστα. Αλλά όταν είναι όμορφες είναι και γαμώ.
(Αυτό βέβαια, και να με έκοβε κομματάκια , ποτέ δεν θα το άκουγε από το στόμα μου η Μπεατρίς Θερβάντες Σένα) :)))
δ

demetrat είπε...

δεν κάνω πλάκα.
έκανα επιτόπια έρευνα.
Στα φύλλα του νάνου.
γι κομον όπως τόπες.
δ

Green_revenger είπε...

αμ σουρ γιου ντιντ
γι κομον δατσράιτ
g r

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Ναι, τα λαμπραντόρ πάντα σε συγχωρούν... Αλλά το σκέφτεσαι ότι τα κρυουλιάρικα σκ'λιά μας ήρθαν από 'κεί πέρα; Απαπαπα...

demetrat είπε...

Γιαυτό είναι τόσο αγαπησάρικα μόλις βρούν και χουχουλιάσουν φαίνεται.
Και των αλλονών λαμπραντορίων, των νήσων, τους έχουνε μείνει μόνο τα παγάκια .Χε χε χε

ΠανωςΚ. είπε...

Δηλαδής, επειδης δεν σου έκατσε ο Πόντος, έκανες ταξίδιον υπέρΠόντιον;
Αυτό θα πει, "παίρνω το αίμα μου πίσω".
Ζηλεύω, αλλά δεν το λέω.

demetrat είπε...

Τι να κάνω η κακομοίρα, κάπως έπρεπε να το αναπληρώσω.Μη ζηλεύεις καλέ, θα σε βάλω στα υπ' όψιν γιά το άλλο το καλό.
δ

VaD είπε...

Πόντια Ηπειρωτισσα στο Μεξικό!!!
Τριπλό εμβόλιο χρειάστηκα για να διαβάσω την ανάρτηση:)))

Καλησπέρα....

αθεόφοβος είπε...

Υποκλινομαι μπροστά στην περιγραφή που έκανες για το ταξιδι στο Μεξικό.
Τα είπες πολύ καλύτερα σε ένα ποστ από τα 4 που έγραψα εγώ τον Απρίλη του 2007!
Όσο για το Περού μόνο 23 ώρες περάσαμε στο αεροπλάνο για να φτάσουμε!
Καλό ταξίδι!

demetrat είπε...

VaD
Πόντια Ηπειρωτισσα στο Μεξικό!!!
η οποία αναρριχάται σε φίκους νάνους.Βρε γιαβρή μου,τώρα που το λές το συνειδητοποίησα και γω.
δ

demetrat είπε...

αθεόφοβος
Πάω να τα διαβάσω γρήγορα, να δω τι σούκανε εσένα εντύπωση.
23 ώρες;
Τι τα θες, άμα είναι να πέσω στα λεξοτανίλ,όσες ώρες και να κάνει γιά μένα το ίδιο θάναι.
:))

κούνελος είπε...

μέχικοοοοο.... την καλύτερη περίοδο πήγες κιόλας, αυτό με τους νεκρούς πολύ θέλω να το δω.

την εβδομάδα πριν ταξιδέψω πρώτη φορά με αεροπλάνο ξερνοβολούσα απ΄το άγχος κάθε τρεις κ λίγο(χοντρή προβληματάρα). για να πάω ρόδο, 40λεπτά στον αέρα. οπότε ντάξει, μια χαρά σε βρίσκω.

Side21 είπε...

Πως έγινε το σχόλιό μου
& πήγε 2 αναρτήσεις παρακάτω
ή ο blogger μας κάνει πλάκα ...
ή μας πείραξε η σούμα στον πολιτιστικό
όταν καλλιτεχνούσαμε το νέο μπερντέ μας
Anyway η πρόκληση - πρόσκληση για
ταξίδι στον Πόντο ισχύει ...
Πόντιος και να μην έχει "προσκυνήσει" ...
στη Σουμελά πρέπει να του αφαιρείται
η Ιθαγένεια !!!
Καλό Σ.Κ.

τo τέρας της «αμάθειας» είπε...

Ο Ήλιος κι η Σελήνη μοιράζονται τη μέρα

«μοιράζομαι» κι εγώ μ’ εσάς την ίδια ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Ελπίζοντας ότι είστε όλοι πολύ καλά

κι ότι το ηθικό σας είναι πάντα ψηλά!

Υ.Γ. Kαι να ταξιδεύεις... πολύ!:)

demetrat είπε...

κουνέλι
Νομίζω και γώ πως ήτανε η καλύτερη περίοδος, γιατί δέν έκανε τη ζέστη τη φοβερή, που άν τη συνδιάσεις με το υψόμετρο, φτύνεις τα πλεμόνια σου .Ειδικά στις πυραμίδες .
Οι μέρες των νεκρών σε λέω , είναι όλα τα λεφτά.
Εγώ απλώς περιορίστηκα στο κομμάτι το αυθεντικό.Αλλά επι μιά βδομάδα τουλάχιστο όλες οι πόλεις και οι πλατείες , τα μαγαζιά , εστιατορια, τα πάντα μεταμορφώνονται σε κοιμητήρια και βωμούς.Να φανταστείς στα σόκαλο(τις κεντρικες τους πλατειες(κουβαλανε χωμα και κανουν ταφους που τους στολιζουν.
Θα σε πάρουμε και σένα στο Περού ορέ.
Θα βρώ εγώ λεξοτανίλ γιά όλους.
:))))

demetrat είπε...

Side21
Δε φταίω εγώ.Οι καλλιτεχνικές σας αναζητήσεις μάλλον.:))
Βεβαίως και είναι στο πρόγραμμα,αλλά ψάχνω νάβρω και γιατρό να τον πάρω μαζί μου, επειδή συγκινούμαι άνευ ορίων.
Μη το πάθω σαν τη θειά μου τη Λίζα που όταν βρήκε το σπίτι της ,κόντεψε να βγάλει τα μάτια της τουρκάλας που της είπε να την κεράσει καφέ.
Στο σπίτι μου;;;;;;;; θα με κεράσει ;;;;;;;;;;;; ούρλιαξε, και ξεράθηκε εκεί απ' όξω .
Παρεπιπτόντως, η θειά η Λίζα είχε δύο αγόρια των 60 τότε, και το σπιτι είχε να το δει απο το 22.
δ

demetrat είπε...

τέρας
πολύ δροσερή η καλημέρα σας
και καλή επάνοδος :))
δ

glam είπε...

Καταπληκτικό κείμενο, ιδιαίτερα σημεία , πέρα από αυτά που εντόπισε η Green revenger !! θα πρόσθετα την "χαμένη" έκφραση του ξεναγού, προφανώς ο άνθρωπος τα έπαιξε στο: "...εγώ που είμαι Ελληνίδα και γιουρόπιαν"
Από ευγένεια δεν ανταπάντησε: Ας όψεται ο Καραμανλής.....:))

Πέρα της πλάκας, υπάρχει τόσο μεγάλη εγκληματικότητα ή έτυχε η περιοχή που έμεινες; (ΣΗΜ "..να μην μοιάζεις με τουρίστρια ..."

demetrat είπε...

glam
καλημέρα σας
Εντάξει και συ!
Πρώτον τότε ήταν το 2000.Πιστεύαμε ακόμα πως είμαστε ευρωπαίοι.
Και δεύτερον , Ουτε ο θυρωρος του δεν τόν ήξερε τον Καραμανλή , πόσο δε περισσότερο ο κακομοίρης ο Μεξικάνος.
Εγληματικότητα υπάρχει μεγάλη στις μεγάλες πόλεις.
Μέχρι ηλεκτροφόρα σύρματα είχα δει στα σπίτια και έπαθα πλάκα.
Έχουνε ένα νόμο που άν είσαι κάτω από 17 , και φόνο να έχεις κάνει δεν μπαίνεις φυλακή(βλέπε το φόνο του γιού του Γιαννίτση.Που τάχα βρήκαν και το δολοφόνο σε 3 μέρες).
Κιέτσι οι νονοί έχουνε συμμορίες από 17ρηδες και πορεύονται.
Ας πουμε στο μέξικο σίτυ, δεν παίρνεις ταξί από το δρόμο,άν είσαι μόνος σου.Το ανακαλύπτεις μολις προσγειωθεις.Περνάς και παίρνεις εισητήριο γιά ταξί πιστοποιημένο.
Επίσης στις τουριστικές πόλεις που αναγκαστικά θα πας, μόνος σου δεν γίνεται.Εγώ γιά παράδειγμα (κατόπιν συμβουλής των φίλων μεξικάνων)γιά σιγουριά, πήγαινα στο Σέρατον,και από το πραχτορείο του ξενοδοχείου, έκλεισα όλες τις εκδρομές μου , διήμερες, μονοήμερες και πενθήμερες.
Ερχόνταν με το βανάκι με έπαιρναν και με ξαναάφηναν στο σπίτι.
Τα γκρουπ δεν έχουν προβλήματα, άνετα κυκλοφορείς με αυτά.
δ

patsiouri είπε...

Ειλικρινά υποκλίνομαι!
Καλύτερος ταξιδιωτικός οδηγός δε μπορούσε να βρεθεί!
Κι'εγώ την έχω άχτι τη "μέρα των νεκρών".
Τη Μπεατρίς έπίσης!

demetrat είπε...

πατσιουράκι,φχαριστούμε εγώ και η φοβία μου.
Δε σου λέω τίποτα, είναι πάνω από ό,τιδήποτε έχουμε διαβάσει ή δει.
Να το κάνουμε καλε το ταξίδι.
Τι λές να σε υπολογιζω;
Χα χα Μπεατρίς θερβαντες Σένα μηχέσω.Φιλιά.

τo τέρας της «αμάθειας» είπε...

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ :)

είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.