όταν άνθιζαν οι ρίγανες

Οι ρίγανες εκτός από ανεπανάληπτο μυριστικό
"όρέγκανοοοο, ορέγκανοοοο" που πουλιέται κατά μάτσα στους τουρίστες.
Εκτός από πιπεράτη πραμάτεια, "ρίίιιιιγανηηηηηηηη στα....μνιάαααααααααααααα."
Εκτός από φαρμακωμένο καταπότι γιά το τσιρλιπιπί.
Ανάμεσα σε μένα και στον Παντελή ,ήταν και κώδικας χρονικού προσδιορισμού.
Έλεγα:
-Πότε θάρθεις στην Αθήνα μπαμπά;,
-Πρώτα να μάσω τσ' ρίγανες.
Και ήξερα πως θάρθει τον Ιούνιο
Ή
- Θα νάρθεις τώρα μωρή κοπέλλα;
-Όχι μπαμπά, σε καμμιά δεκαριά μέρες μετά τις ρίγανες.
Και κείνος ήξερε πως θα ανηφορίσω στις αρχές του Ιουλίου.
Το περάσαμε πλάκα- πλάκα και στα μικρόπονα .
Στην αρχή αναγνωριστικά διαπραγματεύσιμο και απόξω- απόξω
-Μαμάα άν θάρθω τον Ιούνιο (σικ) , θα τις προλάβω τις ρίγανες; (μεταξύ μας τώρα, εσύ τι λές!)
Μετά στα σίγουρα και απροκάλυπτα.
-Μπαααααααααα αποκλείεται .
- Τις ρίγανες θα τις μαζέψετε μόνοι σας. (πέσμας κανά νέο!)
Τότε ήξερα πως θα αριβάρεις τον Αύγουστο.

...............................

Η ρίγανη συνήθως ξεπετιέται και φουντώνει μέσα στον Απρίλη, μπουμπουκιάζει μέσα στον Μάη, και στις αρχές του Ιουνίου μας χώνει στη μύτη τα ανθισμένα κλωνάρια της.





Από πάντα, οι αρχές του Ιουνίου ήταν η εκδρομή στο χωριό του μπαμπά γιά αν μάσουμε τη ρίγανη.
Τού άρεσε πάρα πολύ.
Ίσως γιατί ξαναπέρναγε απ' τις γράβες της νιότης του.
Πιθανό κι απ' το χωράφι της γέννας του.
Μπορεί και γιατί καμάρωνε που τον ακολουθούσαν τα κλωσσοπούλια του, μικρά και μεγάλα.







Τον ακολουθούσα όποτε βρισκόμουνα εκεί , όπως και συμπούρμπουλη η ανήλικος οικογένεια, καθότι ουρά της ουράς μου.
Χανόμασταν στις ανθισμένες πλαγιές .
Η Κική φαινότανε κάπως καθώς ανεβαίναμε τα μονοπάτια με τις ασφάκες.
Το Μήτσο χάναμε που και πού,αλλά τον φωνάζαμε σε ταχτικά διαστήματα μήπως και μας το φάνε οι λύκοι το αρσενικό.
Τόμαθε και κείνος το κόλπο , και φώναζε μοναχός του χωρίς πιά να τον ρωτάει κανένας με μιά βραχνή φωνούλα.
-εδώ, εδώ .
..................
Ψιλοτραγουδώντας μας έδειχνε τις μεριές που φύτρωνε η ρίγανη "γιατί ξαναφυτρώνει στις ίδιες τις μεριές να το ξέρετε".
Πριν καμμιά δεκαριά χρόνια, μαζί με τις ρίγανες που μάσαμε, μούδειξε και κάτι χωράφια χαμένα μέσα στο πουρνάρι και στην ασφάκα, που ήτανε λέει στο μερτικό του.
Χρόνια προσπαθούσε να τα μοιράσει με τ' αδέρφια του , αλλά πάντα κάποιος, ο ίδιος, έφερνε εμπόδια.
"Το νου σ' -μούπε-, μη στα πάρουν όταν τα μοιράσετε και 'γω θα νάχω φύβγ' ".
-Καλά καλά , του είπα και 'γω γελώντας ,και πιστεύοντας γιά πάρα πολύ μακρυνή εκείνη την ώρα.
Τα τελευταία χρόνια δεν πηγαίναμε γιά ρίγανες γιατί πείσμωσε λέει ,και ήθελε τη δικιά του.
Απ' το δικό του το χωράφι.
Πριν τρία χρόνια πέθανε.
Στο χωράφι όπως είχε γεννηθεί.Σε άλλο όμως ,αστικό.
Ξεκίνησα και γω πιστή στην υπόσχεση και στο " νουμ' μη μ' τα πάρουν".
Ήταν βλέπεις κιαυτές οι ρημάδες οι ρίγανες στη μέση.
Έδωσα, πήρα, τα ξεσκαρτάρησα, τα βρήκα, χαρτιά ,τοπογραφικά, και τα λοιπά.
Τα μοιράσανε.
Αλλά το χωράφι του το πήρανε τελικά.
Τα παιδιά εκεινού που έφερνε πάντα τις αντιρρήσεις.Τα ίδια πάντα.
Ένας γιατρός,- καθηγητής στο πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων-, κι ένας αρχιτέκτονας.
Με τη βοήθεια της σιωπής των υπολοίπων.
Και γω να πεις, χέστηκα γιά τα χωράφια στο βουνό του πουθενά.
Αλλά ήταν στη μέση κι αυτές οι βλοημένες οι ρίγανες.
Τα κατάφερα όμως, και βρήκα τελικά, -ας είναι ρε μπαμπά κι από άλλο βουνό-,θυμάρια, ρίγανη και φασκόμηλο.
Τα φύτεψα εκεί κατά τη μεριά της καρδιάς , γιά να σου μοσχοβολάνε .
Και τ 'άφησα να βλαστήσουν στην τύχη τους ,ξερικά.
Όταν ήρθα να σε δω, ήσουνα μέσα στην αγκαλιά απ' τα καλούδια του βουνού σου.
Και τι να σου πω ρε μπαμπά, φέτος αυτές οι ρίγανες άνθίσανε απ' τον απρίλη.








.