27 Μαΐου 2009

*πεσόντες

Όταν λέμε ηρώον.

Τί θα μπορούσε να περάσει απ' το μυαλό του καθένα;
Ας πούμε μιά επιτύμβια στήλη;
Με ονόματα πεσσόντων και ημερομηνίες.
Μιά καλή δουλίτσα γιά τον μαρμαρά της επιλογής του κοινοτάρχη;

Μιά αγκαλιά που ηταν πολύ μικρή για να σε χωρέσει



Ή μιά αγκαλιά που δεν πρόλαβε να σε γνωρίσει;






ο ίσκιος του χωριού σου;

Ή ίσως το φόντο για παιδικές φωτογραφίες.

από τότε σχεδόν που η μνήμη βρίσκεται μονάχα στο βύζαγμα




και στη γκριμάτσα που κάνεις από παιδί ;


Όχι .

Ηρώον είναι:
Όταν κερνάς ένα ούζο τον παππού του "ορθοδόξου"
και πώς τόπες και μ' άρεσε και μένα;
Τότε μωρέ που σε πείραξε τάχα ο κνίτης σκατογελώντας λες και δεν το ξέραμε,
- Ρε αυτός είναι δ'κός μας!
-Καλά κάνει ρε μαλάκα ,απάντησες ,εγώ θα βαράω προσοχές όσο ζει και κινείται.
Γιατί κι αυτός ήταν εκεί που έπρεπε
Όταν χρειάστηκε.

Ηρώον είναι:
που έτσι αναγάλλιασε η ψυχούλα μας.
Έτσι τα καταλάβαμε όλα.
Έτσι τα αμολήσαμε στον αέρα.
Μ'αυτή τη συνείδηση πως ναι τελικά η πρόκληση από πάντα ήταν να φτάσουμε κολυμπώντας στη μέση της διαδρομής προς το Άκτιο.
Με δύσκολη αναπνοή να σκαρφαλώσουμε στη δεύτερη σημαδούρα .
Προτού πάρουμε ανάσες γιά τη βουτιά του γυρισμού. πιό μάγγες από πριν.

Ηρώον είναι:
Η επίγνωση πως εμείς είμαστε διαφορετικοί.
Γιαυτό, όσο ζούνε οι "άλλοι" θα βαράμε προσοχές σ' αυτούς που ήταν εκεί όταν τους ζητήθηκε.

Ρεβιζιονιστές και ορθόδοξους.

Πιτσιρίκια και οικογενειάρχες.

Σκληροπυρηνικούς και δηλωσίες.




Ηρώον είναι:
όταν κάνεις σπονδές με τους φίλους.
Εκείνα τα μεσημέρια που τελειώνουν το ξημέρωμα.
Τότε που ανταλλάζουμε ιστορίες,γιά παλληκαριές, γιά αγάπες και γιά τη ζωή .
που έρχονται συνήθως ακάλεστοι αλλά πάντα αγαπημένοι,
Ο πατέρας του
ο πατέρας σου
Ο θείος της
Ο Θόδωράκης κοινώς Λώλος
Κι ο Θανάσης με το ακκορντεόν και το γέλιο του.
Αυτό είναι.
...............................

*αφιερώνεται στον κνίτη που χτες , μέτρησε έναν ρεβιζιονιστή λιγότερο.

20 σχόλια:

Green_revenger είπε...

Όσο έχεις θύμησες, αξίζεις και τη ζωή.
Για τον κνίτη, το μόνο παρήγορο είναι πως η χρονική τους διάρκεια είναι μικρή.
Ποίημα μας χάρισες ντομάτα
g r

marios είπε...

Ο Παπαγιαννακης ηταν απο τους πολιτικους που πρωτοθαυμασα και ταυτιστηκα.
Τον θυμαμαι ακομα πριν απο εικοσι χρονια οταν πρωτοχρησιμοποιηθηκαν οι χωροι στο Γκαζι για εκδηλωσεις και τον εαυτο μου υποστηρικτη της ανανεωτικης αριστερας...
Καλο του ταξιδι...

Ανώνυμος είπε...

Έτσι αισθάνομαι και γώ, συγκίνηση και δέος μπροστά σε όλους εκείνους που βρέθηκαν εκεί που έπρεπε όταν τους ζητήθηκε.

Έλα όμως που εκείνος ο διαολεμένος ο Μπρέχτ βάζει το Γαλιλαίο του να πει: Δυστυχισμένες οι χώρες που έχουν ανάγκη από ήρωες...

Kanalius

αθεόφοβος είπε...

Μερικοί άνθρωποι,σαν τον Αρη,δεν χρειάζονται μνημεία για να τους θυμούνται γιατί έχουν μείνει πλέον στην συλλογική μνήμη του λαού.
Άλλοι όσα μνημεία και να τους στήσεις μόνο τα περιστέρια που θα τα κοτσιλάνε θα τους θυμούνται!

u-hoo είπε...

...
έχεις έναν τρόπο που (μας) λες πράγματα!
ειλικρινά σ' ευχαριστώ!
τις καλημέρες μου

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Άρχισες τα πηγαδάκια με τα κνιτόπουλα, καλέ;
Παρότι συμφωνώ με τον προλαλήσαντα ότι αλλίμονο στις χώρες που έχουν ανάγκη από ήρωες, οφείλω να ομολογήσω πως αυτά τα ηρώα μου ασκούν μία γοητεία.

demetrat είπε...

σκύλε
:))
καμμιά φορά τα πηγαδάκια έρχονται και σε βρίσκουν , άν και τα παιδιά τα καλά ούτε με τάφρο δε σώζονται.

τα ηρώα που σε γοητεύουν (και μένα δηλαδή), δε τα διάλεξα εγώ.
Τα δικά μου όπως είδες τα τσουγκράω με τους φίλους που και που.

demetrat είπε...

γιούχου
καλημέρα Γιάννη μας :)
(όπως βλέπεις,δε χρειάζεται να πουλήσεις το παιδί :))))

demetrat είπε...

αθεόφοβος
Μάλλον σα νάχεις δίκιο.
α!τώρα που μούρθε εντελώς τυχαία, υπάρχουν περιστέρια στον Περισσό;

demetrat είπε...

κανάλιους
καλά τα είπε ο Μπρέχτ
αλλά όπως είπα και στο σκύλο,τυχαίνει εγώ να μην είμαι χώρα.
Και τυχαίνει αυτοι που οπωςθεσπεστους, να συνυπαρχουν με την καθημερηνότητά μας.

demetrat είπε...

Μάριος
Τι τα θες,
Κι όπως είπε και ο Λεωνίδας κάποτε σε μιά (πάντα)τεράστια προεκλογική συγκέντρωση στην Ομόνοια:Μας αγαπάτε,αλλά δεν μας ψηφίζετε.(ή καπως έτσι , δε θυμάμαι τώρα)
δ

demetrat είπε...

γκρ
ναί , αλλά όσο διαρκεί, τη ζημιά του την κάνει.
καλημέρα

aKanonisti είπε...

Πολύ όμορφη και ιδιαίτερη η σημερινή ανάρτηση....

Και ...συμφωνώ μαζί σου 100%....
και ας μην ξέρω τι λέει ο Μπρεχτ... και ο κάθε κουλτουριάρης.. εγώ γουστάρω τους ήρωες...και δεν θα σταματήσω ποτέ να τους περιμένω...
να με σώσουν από τους κουλτουριάρηδες και τους κάφρους...

Τίποτα πιο ανθρώπινο από μια ηρωική πράξη....

ΠανωςΚ. είπε...

Ηρωες; Οχι.
Προσοχές; Οχι.
Σεβασμός; Σίγουρα.
Γνώση της δικής μου μηδαμινότητας έναντι αυτών των ανθρωπων; Σίγουρα.

aKanonisti είπε...

E ναι... πρέπει να λογοκρίνουμε χωρίς ποτέ να κρίνουμε.. την ουσία μία λέξης....ή μίας πράξης...

Κατά τα άλλα... αναφερόμαστε στην μηδαμινότητα.. μην τυχόν και χάσουμε το μετριοπαθές ιματζοπροφίλ....

¨-((((

demetrat είπε...

πάνως
δε με χαλάει η λέξη ήρωας πάντως.
Κι ούτε είναι τοσο κακό να την απονέμουμε που και που.
Δεν αιθάνομαι πως γίνομαι εθνικόφρων.
και δε με χαλάει, γιατί γιά να καταλάβω πόσο μικρή είμαι, πρέπει ο πήχυς νάναι πολύ ψηλά.
αλλιώς όλοι, κουτσοι , στραβοί στα καφενεία θα βρεθούμε.

Ανώνυμος είπε...

Γιατί κι αυτός ήταν εκεί που έπρεπε
Όταν χρειάστηκε.

καλό σου ταξίδι Μιχάλη

filos ton Maasai
που πολιτικά δεν ταυτίζεται με τον εκλιπόντα

ΠανωςΚ. είπε...

Δημητρα, να διαφωνούμε το ξερεις ότι δεν έχω πρόβλημα. Αλλά μη μου βάζεις λόγια στο στόμα: Δεν είπα τίποτε περί εθνικοφροσύνης.

demetrat είπε...

δεν τοπα οτι πως τό είπες εσύ.
Απλως καμμιά φορά νομίζω πως έχουμε εξοστρακίσει κάποιες λέξεις , επειδή τις χρησιμοποιούν με χρησικτησία κάποιοι παπάρες.

Ανέφελη είπε...

Παρατηρώ κι εγώ το πώς παρερμηνεύεται η λέξη ήρωας, με τη συμβολή των διάφορων παπαρολόγων. Τα ονόματα των πιο πολλών από τους αληθινούς ήρωες δύσκολα θα "χωρέσουν" σε ηρώα. Παρ' όλα αυτά, θα συμφωνήσω ότι ο σεβασμός είναι το λιγότερο που οφείλουμε.

Όμορφες αναρτήσεις που γίνονται αφορμή για ζωηρές συζητήσεις: να γιατί συμπαθώ πολύ αυτό το μπλογκ! Ευχαριστώ...