19 Ιουλίου 2009

δεν ξεχνώ ......πότε -πότε

Ο Αλέκος, είναι ο χασάπης μας τα τελευταία 25 χρόνια.
Πριν φύγω γιά την Κύπρο, πέρασα γιά ανεφοδιασμό.
Καθώς το μικρότερο αρσενικό του σπιτιού , δεν φημίζεται γιά την ικανότητά του στα ψώνια.
Και γώ ,ασχέτως που πολλάκις ευχαρίστως θα το περιλάβαινα στις μπούφλες , παραμένω ακόμα Μία Μάννα!
Πήγα το απογευματάκι,όπως συνηθίζω,την ώρα που δεν έχει πελάτες.
Μόλις είχε καθαρίσει τους πάγκους , τα πλακάκια, και το δάπεδο.
Το μαγαζί μύριζε χλωρίνη.
-Καλώς τα μάτια της.
-Σας χάσαμε!παραπονέθηκε.
-Να κάνω καφέ; τι καφέ πίνεις.
-Κάνε μιά παγωμένη σκέτη φραπεδιά.
-Ε! με ξέρεις τώρα εμένα ,του λέω....Δεν το πολυτρώω το κρέας... ο Νίκος λείπει.... πως να μας δείς!
-Λείπει ο Νίκος;  ενδιαφέρθηκε ο Αλέκος.
-Και που είναι;
-Στην Λεμεσό για δουλειά.
-Τι λες ! μου το ξεκινάει χαρωπά - χαρωπά, τυλίγοντας τον κιμά.
- Την ξέρω τη Λεμεσό.... έκανα φαντάρος εκεί.
Τον κοιταξα απορημένη.
-Είχε φαντάρους έλληνες μετά την εισβολή;
-Ήμουνα με τους καταδρομείς* που πέσανε στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, απάντησε ο Αλέκος ακουμπώντας στον τοίχο ,ακριβώς πίσω από τον μαρμάρινο πάγκο του χασάπικου, με τον φραπέ στο χέρι.
-Εννοείς ...τότε;
-Τότε..
Άφησα με εξαιρετική λεπτότητα το ιδρωμένο ποτήρι με το καλαμάκι, στο μάρμαρο.
Αφηρημένη, ή ίσως πάλι πολύ συγκεντρωμένη, σκούπισα τη σταγόνα που κύλισε και ακούμπησε κάτω.
Να μή λερωθεί το άσπρο απ' το νερό..........
....
-Ακόμα δεν μπορω να καταλάβω πως γλύτωσα....Συνέχισε
-Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως τα κατάφερα και πυροβόλησα πρώτος.
-Ακόμα δεν μπορω να ξεχάσω πως τον σκότωσα.
-Ευτυχώς που ήταν Τούρκος τουλάχιστον......Μου είπε και ράγισε .
Τάχασα.
Πως να περιμένω να ακούσω τα απροσδόκητα,ένα ζεστό απόγευμα καλοκαιρινής Δευτέρας;
Εγώ,μόνο γιά κρέας στο χασάπη μου πήγα.....
-Δεν έχω ακόμα μιλήσει γι' αυτά μου είπε.
Αλλος ένας μικρός, καθημερινός, χωρίς σημασία άνθρωπος.
Άγρυπνος από παλιά.
-Μόλις γυρίσουμε , του έταξα-Θα ρίξουμε ένα μεθύσι που θάναι όλο δικό μας.
Έτσι απλά το συμφωνήσαμε .
Και έφυγα.
Το ξέχασα το επόμενο πρωΐ όταν όρμηξα προς τα καινούργια ταξίδια.
Γιατί έτσι είναι η ζωή .
Ή χειρότερα : έτσι είναι οι άνθρωποι.
..............
Αλλά να ! σήμερα είναι ακόμα μιά φορά δεκαεννιά του μηνός.
Ιουλίου.!
Και εδώ, όλοι θυμούνται, κι ας μη στο λένε ποτέ δυνατά.
Έτσι και ξύσεις λίγο το πετσί τους, συλλειτουργάς σε μνημόσυνο.
Εκείνη την αποπνιχτική νύχτα του Ιουλίου θυμήθηκα και γώ.
Στον δεύτερο όροφο στις Τζιτζιφιές παρέα με την αγωνία του κακού.
Από τις 15 που είχαν κάνει το πραξικόπημα οι δικοί μας οι προδότες, μαζί με την κυπριακή παρέα τους ,ελάχιστος ο ύπνος και γιά μένα και γιά όσους
κολλάγαμε το αυτί στα βραχέα, ψάχνοντας τη φωνή .
Που αναδύονταν μεσα από κείνα τα λυτρωτικά παράσιτα που σε ειδοποιούσαν οτι πλησίαζες.Πότε από τη Ντόϋτσε βέλλε , πότε από το Λονδίνο.
Κανένας μας δεν κοιμόταν ήσυχος.
Ο Σαμψών και η παρέα του, απολαμβάνανε την χυδαιότητα της εξουσίας τους.
Εκτελούσανε και φυλακίζανε.
Χειρότεροι κι από κτήνη.
Ο Μακάριος έστελνε αγωνιστικά διαγγέλματα από τον ελεύθερο σταθμό της Πάφου.
Μέχρι που η Πάφος έπεσε.
Ύστερα απελπισμένες κραυγές από τα Ενωμένα Έθνη.
Μέχρι που τα Ενωμένα Έθνη τον περιγέλασαν κατάμουτρα.
Εκείνη η νύχτα της Παρασκευής ,ήταν από μόνη της εφιάλτης.
Κάτι με ενοχλούσε,εκτός από την ζέστα,χωρίς να μπορώ να το εντοπίσω.
Ώσπου μετά απο κανά εικοσάλεπτο, συνειδητοποίησα, πως μέσα στο σκοτάδι κατέγραφα μηχανές αεροπλάνων .
Ακόμα και γω κατάλαβα πως δεν ήταν επιβατικά.
Έμεινα ακόμα μισή ώρα μετρώντας .
Έίχαμε αφησει τα κρεββάτια μας για τη στρωματσάδα στη βεράντα.
Εγώ, το μωρό, και η δεκαπεντάχρονη ξαδέρφη του Νίκου, που την είχα στο πρόγραμμα της αριστερής επιμόρφωσης το τελευταίο τετράμηνο.
Όταν βεβαιώθηκα, τη σκούντηξα :
-Ξύπνα ,και πρόσεχε το μωρό.-Ανεβαίνω απάνω.
-Τώρα; βόγγηξε στον ύπνο της.
Έφαγε μιά κλωτσά και ξύπνησε γιά χρόνια.
Κοίταξα το ρολόϊ.
Αισθάνθηκα πως γιά κάποιο λόγο έπρεπε να ξέρω την ακριβή ώρα.
Δύο και είκοσι.
Όρμηξα στην ταράτσα, αδύνατον να βγάλω άκρη μέσα από τα βραχέα.
Οι σταθμοί που συνήθως μας έδιναν κουράγιο, νεκροί. Και μόνο εκείνος ο ήχος ο άδειος, γρρρρριοοοοοοοοοοοοοοοοιιιιιιιιιιιιιι , πήγαινε και ερχόταν σε δίνες.
Ξανακατέβηκα.
-Τζένη, της λέω ,πόλεμος.
Η μικρή αρχισε να κλαίει.
-ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ τι θα γίνει ο Τακης ;;;
Μουτζόκλαιγε ,για το γκόμενο, που επιτέλους,- με πλήρη συνέργεια, και το φουστάνι μου το τζήν-,είχαμε καταφέρει να τον τυλίξουμε δύο μέρες πριν.
-Ποιός χέστηκε μωρή για τον Τάκη, ο Νίκος που δεν ξέρω που είναι;;
Άναψα τα φώτα ,ξύπνησαν κι άλλοι,είχε πάρει να ξημερώνει.
Πήρα τηλέφωνο στο σπίτι.
Το σήκωσε ο πατέρας μου.
Άϋπνος και κείνος.
-Μπαμπά ,Όλη νύχτα απογειωνότανε αεροπλάνα από δω γύρω. ...Πόλεμος ;
-Δεν είναι καλά τα πράμματα.Τα κατάφεραν οι πούστηδες, τον άκουσα.
-Η σειρά μου να μπήξω τα κλάμματα
-Πάψε μωρή κοπέλλα,έκανε να γελάσει,
- γιά.....,... πάρε δω την κόρη σου που σε θέλει, φώναξε στη μάννα μου και της πάσαρε το τηλέφωνο μαζί με τη μίρλα μου.
Ποτέ δεν τα κατάφερνε με τα δάκρυα ο μπαμπάς.
-Νααιιιιιιιιιιιι Άκουσα τη φωνή της.
-Μαμμάααααααααα ,,πήραν την κατηφόρα οι κλάψες και δεν συμμαζεύονταν πιά. -Φοβάμαι.-Έρχομαι σπίτι.
Και ούτε που μ' ένοιαζε πιά η υπόσχεση που είχα δώσει στο Νίκο να μένω με τους δικούς του όσο θα ήταν φαντάρος , και χέστηκα κι άν θάναι ήσυχος ή όχι ,- εδώ δεν ήξερα αν θάταν ζωντανός-, και άρχισα μέσα στα χαράματα να μαζεύω πανιασμένη τα ρούχα του παιδιού , με το ραδιοφωνάκι ανοιχτό μονίμως πιά, στα βραχέα, και ξαναχέστηκα αν ο βασιλοχουντικός ο πεθερός, θα άκουγε, και άναψα και τσιγάρο, και ξαναναματαχέστηκα άν ο αυστηρός πεθερός, θα μ΄έβλεπε,και ααααααααει στο διάλο πιά.
Η μικρή αλλόφρων έτρεμε .
Δεν ήξερε αν θάπρεπε να με βοηθήσει και να γίνει κακή μ' αυτούς, ή όχι.
Διάλεξε αυτούς.
Δεν της το συγχώρεσα ποτέ παρόλο που συνοδοιπορεί από τότε.
Είχε προχωρήσει το πρωϊνό, όταν άκουσα ανάμεσα στους κύκλους κι ανατρίχιασα.
........Η Κύπρος ..............
-Παλιορουφιάνοι,..... φασίστες. βράχνιαζα με τα μάτια κατακόκκινα , με το μωρό το εξάμηνο στο καρεκλάκι,να παρακολουθεί (τώρα ξέρεις ρε μπιζέλι γιατί όπου γάμος και γιορτή,η βασίλω πρώτη ) με τεράστια μάτια ,τους μεγάλους να γίνονται όλοένα και πιό ξένοι.
-Προδότες! σκατορουφιάνοι μιά ζωή.
......Μιά ζωή.... μιά ζωή ...μιά ζωή.
Ούτε την πόρτα καταδέχτηκα να κλείσω πίσω μου.
Κουτρουβάλησα στις σκάλες και πήρα την πρώτη ανάσα στο δρόμο.
Συνειδητοποίησα πως ήμουνα χιλιόμετρα μακρυά από το σπίτι μου, μ' ενα σάκκο στην πλάτη, με το μωρό κρεμασμένο στην αγκαλιά, απάνω σε κάτι ψηλοτάκουνα κόκκινα πέδιλα, με χοντρή σόλα από φελλό.
Και το χειρότερο;
Ήθελα απελπιστικά τη μαμμά μου!
Τα λεωφορεία κομμένα.
Τα αυτοκίνητα πηγαινοέρχονταν γεμάτα και ζουρλαμένα.
Κάπου πήρε το μάτι μου και ημιφορτηγάκια, με ανθρώπους στις καρότσες.
-Κατω η χούντα ρεε
-Κάτω οι φασίστες
-Προδότες, ρουφιάνοι
Και σαν να μη τους ένοιαζε τίποτα ,τίποτα ξαφνικά.
Μιάς και ο φόβος του θανάτου ήταν μεγαλύτερος  κι από χούντες  κι από Μακρονήσια...
Ίσως να το ήξεραν ήδη οι επιστρατευμένοι ,ότι πήγαιναν άοπλοι στο χαμό τους.
Αυτό που έμαθαν μετά , ήταν πως θα πήγαιναν και γυμνοί.
Ούτε στολές δεν υπήρξαν .
.............
Βγήκα στη μέση της Θησέως , και έκανα ωτοστόπ
Οι πέντε άντρες στριμώχτηκαν πίσω στο τογιότα, και μου άφησαν το χώρο του συνοδηγού.
Έφτασα μέχρι την άκρη απ' το Kουκάκι.
Ξεκίνησα να περπατάω πάλι.
Είναι η δεύτερη διαδρομή που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Στο Σύνταγμα με βάλανε σε μιά Λάντσια
- στο σταθμό Λαρίσης πάμε, μου είπε ο οδηγός.
Δεν πειράζει σκέφτηκα, θα πάω στη Βικέλα απ' την Λιοσίων.
-Εσείς ;
- Κάτω Πατήσια .
-Ρε παιδιά,-γύρισε και χαχάνισε στους άλλους -, άν θα πάμε την κοπέλλα πρώτα λέτε να χάσουμε την αρχή;
............................................
Ο μπαμπάς περίμενε στην είσοδο.
Πέσαμε στην αγκαλιά του και μπήκαμε στη φωλιά.
Μετά δε θυμάμαι πολλά.
...........Μόνο λίγες μέρες αργότερα όταν έπεσε η χούντα.
Που αρχίσαμε να χοροπηδάμε κλαίγοντας από χαρά, η μαμά ,ο μπαμπάς ,ο αδερφός μου, και η Κική να πηγαινοέρχεται στις αγκαλιές όλων μας λες και δεν είχαμε που να την ακουμπήσουμε.
Τότε που και γιά μία ξευτιλισμένη στιγμή που δεν ξέρω πόσες ώρες κράτησε χαρήκαμε.
Χαρήκαμε οι καημένοι .
Ευτυχήσαμε ανερυθρίαστα.
Κάναμε καινούρια ελεύθερα όνειρα.
Χωρίς μνήμη και αιδώ.
Ξεχνώντας πως η χούντα έπεσε , επειδή κομματιάστηκε η Κύπρος.
Όταν το θυμηθήκαμε.
Ήταν πολύ αργά............


Είχαμε ήδη προδώσει και προδοθεί παραπάνω από τρεις φορές.







Get this widget |Track details |eSnips Social DNA




*Μετά από τρείς ώρες ψάξιμο στο γκούγκλ,
γιά την κείνη την εφιαλτική επιχείρηση "Νίκη", με τα νοράτλας που πέταξαν προς το ακατόρθωτο....
και καθότι, οι μόνες αναφορές που βρήκα ήταν κάργα γαλανόλευκες ,ως εκ τούτου λοιπόν και δαχτυλοδειχτούμενες........συνεχιζω να παραμένω αντιδραστική
και παραπέμπω στο λίνκ.
Όποιος μου δώσει κάτι καλύτερο ,το αλλάζω πάραυτα.



.

12 σχόλια:

κούνελος είπε...

μου φαίνεται αδιανόητο το ότι όλα αυτά έγιναν τόσο πρόσφατα. να πάτε να τα πιείτε με τον κυρ χασάπη, αν κ το "δεν ξέχνω" δεν ξέρω κατά πόσο βοηθάει

demetrat είπε...

Εγιναν κιάλλα κουνέλι, αλλά άν θέλεις να βρεις τα σωστά πρέπει να ψάξεις προς τα πίσω .
Μπα δε βοηθάει καθόλου,εδω γκόμενο μαλάκα δεν ξεχνάς με το πιοτό..
Αλλά να, δεν ήξερα τι άλλο να πω.
Και ένα καλό μεθύσι με άνθρωπους που εμπιστεύεσαι ,σε κάνει να μιλάς,τίποτα άλλο.
δ

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Να τονε βάλεις να τα πεί και να τα
μαγνητοφωνήσεις.
Το ξέρεις πως οι κερατάδες του ΓΕΣ δεν αναγνωρίζουν σ' αυτούς τους ανθρώπους εμπόλεμη υπηρεσία (για να μην πούμε για πολεμικά τραύματα και έξοδα νοσηλείας, αποκατάστασης) επειδή, λέει, δεν έγινε πόλεμος;

ΥΓ Όχι, για τη «Νίκη» με τα Νοράτλας δεν υπάρχουν άλλες πηγές στο διαδίκτυο. Δες, πάντως, κι αυτό.

demetrat είπε...

Το ξέρω ρε σκύλε, το ξέρω.
Το ξέρω και μανιάζω.
Τους εχουνε αφήσει μόνους τους να παλεύουνε στα σκοτάδια.
Πόλεμος;Μακάρι νάταν πόλεμος.
Οι χουντικοί, και οι δικοί μας και οι εδώ,οργάνωσαν σφαγή.
Και επίσης ξέρω πως κι αυτοί που πήγαν εκεί, με τα Νοράτλας, δεν ήταν χουντικοί.Θητεία κάνανε.
Αυτό που με χαλάει περισσότερο είναι που και μεις,τους αφήσαμε στα χέρια του το Χαρδαβέλλα .
υ.γ
(έρριξα μιά πρώτη ματιά , αλλά μου φαίνεται λίγο λειψό;)

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Ναι, λειψό είναι, αλλά έχει κι άλλα λίνκια αποκάτω...

ATHENA είπε...

Η ΜΝΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ ΓΙΑΤΙ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ Α-ΛΗΘΕΙΑ

ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΧΖΩΗΣ ΜΑΣ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣ ΣΤΑ ΕΚΘΑΜΒΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ, ΤΙΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΝΑ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΝΟΝΤΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΤΟΥς, ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΑΝΙΣΧΥΡΟ. ΣΑΝ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΝΟΥΒΕΛΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠ Κ. ΝΤΙΚ...

ΝΑ ΜΕΘΥΣΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΤΕ ΦΙΛΕΝΑΔΑ.


ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ


ΥΓ, ΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟ

αθεόφοβος είπε...

Διάβαζα το ποστ και οι μνήμες από εκείνες οι μέρες γύρισαν ζωντανές και ζοφερές σαν να ήταν χθές.
Μόνο όσοι έζησαν αυτήν την τραγωδία μπορούν να καταλάβουν τα αισθήματα που περιγράφεις που δεν έχουν ίχνος φιλολογικής ωραιοποίησης.

demetrat είπε...

αθεόφοβε
η αλήθεια είναι πως σκέφτηκα πολύ πριν το ανεβάσω.
Οι καινούργιοι, σε κάνουν να αισθάνεσαι γραφικός.
Αλλά και μεις οι παλιοί, έχουμε ένα ξεροκέφαλο αδερφάκι μου.
καλημέρα.

demetrat είπε...

Αθηνά.
Θα τα καταγράψω νάσαι σίγουρη.
Ήδη έχω αρχίσει από χτές να καταγράφω ,όταν ξανανταμώσαμε με τον Φοίβο.
Δε θα γλυτώσουν τόσο εύκολα από μας φιλενάδα.
Νάσαι καλύτερα κι από καλά.
(στειλε κανα γράμμα να μαθαίνω)
φιλιά πολλά
δ

demetrat είπε...

σκυλί
τα είδα καμάρι μου,
.........και πάλι λειψά με φαίνονται;
ή είμαι εθνικόφρων ορέ και δεν το ξέρω;
καλημέρα και υπομονή,τόφαγες το βόδι.
:))

το χοντρο μπιζελι είπε...

βρε τον αλεκοοοοοο...το παλιοαλεεεκοοοο

demetrat είπε...

είδες;
από κει που δε το φαντάζεσαι ποτέ.
δ