αυτοδυναμία

Στη δυτική Πελοπόννησο με είχε φέρει ο πατέρας μου γιά πρώτη φορά, μέσα στο πλαίσιο μιάς γενικής, δίχως αντίρρηση, οικογενειακής επιμόρφωσης.
Ύστερα , η Πελοπόννησος ήταν ο προορισμός της πενθήμερης του γυμνασίου .
Τότε που μας χρεώθηκε ο φιλόλογος της τάξης, ένας κοντός δαιμόνιος Λευκαδίτης.
Τότε που μας πήγε στου βοδιού το κέρατο, αρκεί το βόδι να ήταν αρχαιολογικό εύρημα.
Και ένα περίεργο πράμμα ρε παιδί μου ,δεν τον είχα ακούσει ποτέ να μας παραπονιέται γιά λίγα φράγκα που έπαιρνε.
Λες νάτανε ταξικός προδότης;
Λές;
Η τρίτη φορά, ήταν όταν πήγα εγώ τα δικά μου τα μανάρια.
Στο πλαίσιο της ίδιας οικογενειακής -δε σηκώνω κουβέντα λέμε- επιμόρφωσης.
Άλλες φορές, τα σέρναμε σαν ρετάλια με τα μούτρα κατεβασμένα,
Άλλες πλακώνονται πίσω μας με αγκωνιές και σιγανά βρισίδια, κάτω από την πύλη των λεόντων.
Μόνο στην Ολυμπία το χάρηκαν τα βλαμμένα.
Βλέπεις είχε και αυλή γιά παίξιμο.
Το στάδιο.
Και η μόνη φορά που τους έφυγε η μαγκιά , ήταν όταν μετά από την ανάβαση στο Μπούρζι,
τα χώσαμε μέσα στο μπουντρούμι που είχαν φυλακισμένο τον Κολοκοτρώνη.
Μωρέ χέστηκαν .
Τους κόπηκε η μιλιά και όπου φύγει- φύγει στα μουγκά και με αμπωνιές ποιό θα βγεί πρώτο στο φώς.
Στούμπωσαν και στην πόρτα.Πανικός.
Μετά με ένα περίεργο τρόπο, ακολουθούσαν παντού μιά χαρά στρωμένα.
Αλλά δυστυχώς είμασταν πιά στο γυρισμό γιά το σπίτι.
Ρε γαμώτο, είπε ο Νίκος , από δώ έπρεπε να ξεκινήσουμε ................
Η τέταρτη φορά, ήταν όταν αποφάσισα να φέρνω εδώ τη μαμμά γιά να κάνει διακοπές .
Αυτή στα ιαματικά της.
Και γω στη θάλασσα γιά να μη βαριέμαι.
Μέγκλα.
Εδώ και τρία χρόνια λοιπόν,τέτοια εποχή, συναντιέμαι με τα ιαματικά λουτρά της Κυλλήνης.
Κάθε φορά και με μεγαλύτερη αγάπη.
Κάθε φορά με λιγότερη βαρεμάρα.
Είναι ένα περίεργο μέρος, που ενώ σε υποψιάζει γιά ανία και γεροντάματα, μόνο αυτό δεν είναι.
Σ' αυτό το φέουδο του Δασκαλαντωνάκη.
Δοσμένο ως γαμήλιο δώρο, από τον γαμπρό Σηφουνάκη, με μεσάζοντα τον Σκουλάκη
(ρε πούστη μου , αυτά τα -άκη, όταν γίνονται πολλά , έχω την εντύπωση πως μας πηδάνε!)

Με τα τρία θηριώδη ξενοδοχεία που έφτιαξε και φτάνουν ως τη θάλασσα ,



Με τα δύο Ξενία του ΕΟΤ που πήρε μαζί με το πακέτο .






Μέσα σε ένα δάσος με κουκουναριές .
Προσεγμένες , δε λέω.







Τον θυρωρό στην πύλη, που σε αγριοκοιτάει σε κάθε διέλευση.
Γιατί πρώτον δεν είσαι γερμανός, δεύτερον ρώσσος, και τρίτον αφού εισαι έλλην, γιατί δεν φαίνεσαι γιά τέτοιος;








Άει στο διάλο ρε χατζηαβάτη αγρίεψες και συ μετά την πέμπτη ταυτοποίηση ,εγώ θέλω να περπατάω
Εσένα γιατί σε χαλάει;
Με τα υδροθεραπευτήρια τα καινούρια που του παραχώρησε ο ΕΟΤ μιά και ήταν στα όρια του φιλέτου





Αυτά , που τα κράτησε γιά χρόνια κλειστά με το έτσι θέλω, γιά να μη του μπαίνει η πλέμπα στο χώρο του, και ανασαίνουνε μαζί.
Έμαθα , πως πρόπερσυ αναγκάστηκε να τα αποδώσει στο κοινό.
Γιατί είχαν αρχίσει και φώναζαν οι πέριξ, καθώς τέσσερα χωριά ζούσαν από τα ιαματικά.
Κάστρο -Αρκούδι-Βαρθολομιό-Κυλλήνη.Και τα περίχωρά τους.
Βέβαια, κρατάει ακόμα τα 3/4 από τις τεράστιες εγκαταστάσεις κλειστές.




Κρυμμένες πίσω από ξερόκλαδα και βατσουνιές .
Να μη τις βλέπουν και περίεργα μάτια.












Και μαζί ,τις πισίνες με τις μπουρμπουλήθρες .
Γιατί σου λέει, με το ένα πόδι στο λάκκο ο γέρος, θέλει και πισίνες ιαματικές τζακούζι;





Ναί ρε αρχίδι, θέλει.
Ειδικά άμα είναι έτοιμες με πλήρη εξοπλισμό,τουλάχιστο δέκα χρόνια τώρα.
Ειδικά άμα τις έχει πληρώσει με τριανταπέντε χρόνια δουλειάς.
"Μόνο 20 μέρες αναρρωτικές πήρα γιά ολόκληρη ζωή παιδάκι μου......"




Και μόνο που βλέπω τη χαρά που κάνει η μάννα μου με τις περιορισμένες μπουρμπουλήθρες της μπανιέρας ,ευχαρίστως σε σφάζω στο γόνατο.
Τώρα θα μου πεις,
Γιά τα 2000 περίπου -δύο χιλιάδες (ολογράφως)- στρέμματα νατούρα που χαρίσανε τα υπουργάκια στο πεθερικό , εσείς ρε μαγκαφούληδες της περιοχής;
Τι κάνατε ;γιά νάχουμε το καλό ρώτημα!
Τίποτα!! όπως έμαθα.
Εκτός από μερικούς" γραφικούς", οι υπόλοιποι περίμεναν το τσιμπούσι μαζί με τον άρχοντα.
Περίμεναν την "ανάπτυξη".Χέστηκαν γιά το δάσος που έκοψε και γιά τις αμμοθίνες , που τσιμέντωσε ο μάγκας και τις έκανε γκαζόν , γκόλφ και πισίνες.









Τώρα φωνάζουν .
Όχι από καμμία οικολογική συνείδηση βέβαια, , αλλά γιατί το συγκρότημα με τα πέντε ξενοδοχεία, διακινεί τα δύο τρίτα του τουρισμού της περιοχής, και γιαυτούς μένει το κόκκαλο.
Κοιμήθηκαν τρομάρα τους καβαλλάρηδες σε ξένο όνειρο , και ξύπνησαν καπακωμένοι από το δικό τους.
Ραγιάδες και σκατάδες.

Με ένα μαγεμένο ευκαλυπτόδασος



αν περπατήσεις στο μονοπάτι της άμμου, θα το δείς από μακρυά.
Το παλιό υδροθεραπευτήριο της εποχής του Τρικούπη.
Ρε παιδιά, σας ξέφυγε μιά ταμπέλα.







μισοκρυμμένο από τα πεύκα ,τους αρκουδόβατους, και τα γαλλικά ευκάλυπτα.















Κάπου εδώ γύρα πρέπει να πασαλείβεται στη μαύρη λάσπη και η σκιά του Γοδεφρίγου που περιφέρεται βρωμιάρης αλλά παμπόνηρος , που αλλού πήγαινε για αλλού κι αλλού η ζωή τον πήγε.
Κι αντις να πολεμάει τους μουσουλμάνηδες γιά τα άγια σερβίτσια , βρέθηκε να καταλαμβάνει την Πελοπόννησο, το καημένο το ξενάκι.
Έφκιασε κι αυτός το πυργάκι του, εδώ παραπάνω στο Χλεμούτσι.
Ένα κωλόσπιτο κι αυτός.
Εγκατέστησε μέσα την κυρά του , την οικογένεια, και τους νταγκλαράδες του ντυμένους κατσαρόλες να τον φυλάνε, .... πάγαινε και στα ιαματικά να φκιάσει δέρμα και να γιάνουν οι κακοφορμισμένες πληγές του.
Πρίν απ' αυτόν λέει, ήταν και κάτι παλιορωμαίοι που πηγαινοέρχονταν στις ιαματικές πηγές .
Αυτοί δε ,γνωστοί καλοπερασάκηδες,και σεξομανείς ερωτύλοι της εποχής, το είχαν πάρει πολύ προσωπικά το θέμα .
Ένα σπά που τους έπεφτε στο μερτικό τόφκιασαν .








Κι επειδή ως γνωστόν ήτανε και άνρθωποι του θεάτρου, χτύπησαν κι ένα θεατράκι τσέπης γιά πεντέξι φίλους.
Μαμά ,γέλα μου λίγο..




Μιά εγκαταλελειμμένη γλύκα κι αυτό.
Δεν ξέρω τι διακοσμητικά φυτά είχε φυτέψει τότε ο κατ' ανάθεσιν εργολάβος,
σήμερα πάντως τό έχουν αγκαλιά, δύο πανύψηλες ηλικιωμένες βελανιδιές.






Είναι τα λουτρά της Κυλλήνης , στο Λίντζι.
Που ανάμεσα στους ξεφλουδισμένους μεταξένιους κορμούς,
μισοφαίνεται ένα κτίσμα από άλλη εποχή







Κτίσμα και φύση σε τέλεια αρμονία παρακμής και εγκατάλειψης.
Αφημένο κι αυτό στην τύχη του ,όπως και το κάθε τι σ' αυτόν τον τόπο.
Και έτσι που το βλέπω κάθε Σεπτέμβρη ,παρέα με τις κάθε λογής λασπωμένες φιγούρες,




Φροντίζω να το ξανακρύψω σε φωτογραφίες , γιά να κλέψω την ψυχή του γιά πάντα.
Κάθε φορά , μου είναι αδύνατο να μη χαϊδέψω τους τοίχους του γύρω -γύρω.
Είναι αδύνατο να μην αναζητήσω ματαίως πάλι , το χέρι που το σχεδίασε.
Και είναι αδύνατο να μη μισήσω τον σημερινό χυδαίο , που διαλέγει να το αφήσει στο ρήμαγμα.
Όμιλος Δασκαλαντωνάκη.




Δεν υπάρχει πουθενά κάτι που να του δίνει υπόσταση και όνομα.
Πολύ προσεχτικά, είναι απόντα όλα αυτά τα σημάδια που σε επιστρέφουν .
Μόνο παρτσακλές ωχρές καρδιές, με περίμετρο από λάσπη,μιά Βάντα ,μια Βαλεντίνα ,και μιά Βιβή που σε έφτυσε ρε μαλάκα Πάνο.
Και συ ρε κακομοίρη ,γιατί θές να περάσεις στη μνήμη μου χαραγμένος σε ξένο πετσί;







Απέναντι
στο πλάτωμα, ήταν λέει το αναψυκτήριο........






Υποθέτω
πως στις ψάθινες καρέκλες του , κάθησαν άντρες με λινά, υπέροχα τσαλακωμένα, κουστούμια στο χρώμα της άμμου .Ποθώντας ένα δικό τους μυστικό βλέμμα .
Που παραδόθηκαν μία φορά τουλάχιστον. Και...... όπως ονειρεύεσαι εσύ θα σε αγαπήσω.Μόνο άσε με....Άσε με να σε κρατάω αγκαλιά τις νύχτες.Μόνο..
Και γυναίκες με φορέματα από τρεμάμενες μεταξωτές ζορζέτες, αφημένες στη μαγεία ενός προμελετημένου αγγίγματος .Και στο αναπόφευκτο της τελευταίας μέρας του καλοκαιριού τους.
Αυτό το δάσος σίγουρα είναι μαγεμένο.
Καθώς, όλα αυτά που αναδύονται με ένα κοίταγμα,χάνονται διακόσια μέτρα παραπέρα.
Αρκεί μόνο να βγείς απ τη σκιά των ευκάλυπτων.
Να χάσεις την επαφή με τα μυστικά που διηγούνται με τριγμούς τα κλαδιά .
Αρκεί να γυρίσεις την πλάτη στο ωχρό οβάλ χτίσμα.
και να κοιτάξεις απέναντι στην άσφαλτο.





Είναι φαίνεται η μοίρα της γης να γίνεται φέουδο.
Παλιά χρειάζονταν βασιλικά έξοδα :
Ο Φερδινάνδος
Η Ισαβέλλα
και τρείς καραβέλλες.
Στις μέρες μας , χρειάστηκε μόνο ξεφτίλα:
το ΠΑΣΟΚ,
Ο Δασκαλαντωνάκης ,
και δύο υπουργοί.
Είναι φαίνεται η μοίρα της γής να γίνεται φέουδο.
Ή κάρβουνο.
Καθώς, και υποχρέωση των ονείρων, να πεισμώνουν τον ύπνο μας.
Λίγο πιό πέρα, η θάλασσα ακόμα ήμερη, δεν ρωτάει γιά τίποτα.