18 Σεπτεμβρίου 2009

η ευγενία της

Υπάρχει το κακό στη φύση.
Μοιάζει με τη φάτσα αυτού του ανώμαλου που έκοψε τα αυτιά του σκυλιού ΤΟΥ.
Η πρώτη σκέψη που πέρασε απ' το μυαλό μου όταν είδα την έκφραση του μωρού-σκύλου:
"Θέλω να ξέρω ποιά απελπισμένη τον βάζει στο κρεββάτι της, και τον προορίζει γιά πατέρα του παιδιού της"
Γιατί είμαι σίγουρη πως υπάρχει.
Η δεύτερη:
" Με χαρά θα σου τάκοβα μαλάκα ,να δεις πως είναι".
Και δέν εννοούσα τ' αυτιά.

Υπάρχει το ανισόρροπο στη φύση.
Μοιάζει με τον μέσο έλληνα ,που ενώ διαλέγει επί πεντηκονταετία ανεπάγγελτους γόνους δύο οικογενειών να τον κυβερνάνε, δεν δίνει δουλειά στο παιδί του διπλανού μόνο και μόνο γιά να μη το δει να προκόβει.

Υπάρχει το απόλυτο στη φύση.
Μοιάζει με την Παπαρήγα, και δε θέλω κιχ!


Υπάρχει το όμορφο στη φύση.
Μου συστήθηκε ως Εουτζένια πριν 15 χρόνια.




Παρόλο που με γοήτεψε το χρώμα και η σάρκα της , δε δίστασα να τη δαγκώσω χωρίς δεύτερη σκέψη.



Ξυνούλα ήταν και λίγο στυφούλα , γιαυτό και ταιριάξαμε σχεδόν απολύτως.
Μωρό μου είπα, εσύ είσαι γιά μένα.







Το κουκούτσι , ένα ολοστρόγγυλο υπέροχο πραμματάκι, δεν τόφτυσα η κατσίκα καθώς συνηθίζεται.
Τόχωσα αυθωρί και παραχρήμα, στην πρώτη γλαστρα που βρήκα.
Και το ξέχασα.
Όταν μετά από δύο μήνες έσκασαν τα πρώτα δύο φυλλαράκια, πάλι δεν το πήρα χαμπάρι πως ήταν η αφεντιά της που με τιμούσε.
Έπρεπε να μεγαλώσει για να καταλάβω πως ναι , η Εουτζένια, είχε διαλέξει να κάνει τη γλάστρα μου σπίτι της.
Πολύ αργότερα , έφηβη πιά και πολυκλαδούσα, την έβαλα με φόβο ψυχής στη γή.
Νομίζω πως τώρα, μετά από τόσα χρόνια, μετά από τόσες παγωνιές και τόσες κάψες που περάσαμε - το ξέρω αγαπημένη μου πως δεν ήσουνα εσύ γεννημένη γιά τέτοια- , η κυρία , αποφάσισε πως εδώ είναι πιά η ζωή της.
Ρίζωσε γιά τα καλά.
Και κάρπισε.






ήταν το πιό γλυκό φούξια θέαμα που αντίκρυσα μόλις βγήκα στην αυλή το πρωί.
Όταν συνειδητοποίησα πως της λέω τρυφεράδες, τόκοψα απότομα, γιατί φοβήθηκα πως κάτι έχω , σαν αυτό που παθαίνουν οι φευγάτοι.
Μετά σκέφτηκα πως καλύτερα να μιλάω με το φυτό , παρά με όλους αυτούς τους μαλάκες που μας τυραννάνε τα αυτιά.
Και της ξανάρχισα τα γλυκόλογα.
Τα φρούτα της Εουτζένιας, γίνονται υπέροχη μαρμελάδα.



με γεύση σαν του μύρτιλλου.
και πανέμορφο χρώμα.










σήμερα το πρωί
μάζεψα τα πιό πολλά.




Εκτός απ' τα δικά της.
Ο παππούς έλεγε, όταν τα αρούπωτα, προσπαθούσαμε να φτάσουμε τα τελευταία ψηλά βερύκοκκα κινδυνεύοντας να γκρεμοτσακιστούμε.
-Αφήστε τα αυτά. Είναι της μάννας.
Από τότε ξέρω πως :
Τα ψηλότερα .
Τα μεγαλύτερα.
Τα ομορφότερα φρούτα.
Αυτά που βρίσκονται παντα στις άκρες από τα κλωνάρια, ποτέ δεν τα κόβουμε.
Είναι του δέντρου.




Λένε πως η φύση δεν έχει ανωμαλίες .
Πώς δεν έχει!
Το ανιαρό δεν το συνάντησα πουθενά στην επικράτειά της.
Οπότε, θεωρώ πως αυτή η αφόρητη ανία , που εκπέμπουν ετούτες οι εκλογές,
τις κάνουν από μόνες τους να είναι μιά ανωμαλία της φύσης.




υ.γ
είναι που έλειψα καιρό ,
σε δυό τρεις μέρες θα συνέρθω και θα αγριέψω πάλι.
.........νομίζω...........
δ

24 σχόλια:

Sophia είπε...

Όου, μπορώ να καβατζώσω ένα κουκουτσάκι κι εγώ? Έχω μεγάλη υπομονή και μεγάλη αγάπη για τα κουκουτσάκια που μέσα τους κρύβουν το όνειρο ενός δέντρου.... Γιατί αξίζουνε τα όμορφα να τα αφήνουμε να μεγαλώσουνε, μπορεί, ίσως, κάποια στιγμή, και με την δική μας την βοήθεια, να μην αφήσουνε όλα τα άσχημα να πιάσουν μόνιμες ρίζες...
;-)

demetrat είπε...

αμέ!!!!
και φυτουλίνι ξυνουλίνι σε δίνω .
Και πούσαι , έχω στόχο να τα φυτέψω κοντά κοντά σαν τείχος.
Γιά να δούμε.Τι θα χωρέσει ανάμεσα.
φιλιά
:)
δ

Sophia είπε...

NAI NAI NAI!!! Δηλώνω πάραυτα, συμμετοχή στο project!!! Μιλ μερσί!!
;-D

Ανώνυμος είπε...

Eugenia paniculata, ή Syzygium paniculatum ή Κερασομυρτιά.

Aπό τη μεγάλη οικογένεια των Μυρτιών με προέλευση από την Αυστραλία. Έχει στολίσει τους κήπους μεγάλων παλατιών, όπως τις Βερσαλίες και το Σαν Σουσί.
Πανέμορφη!
Τι να σκεφτείς τις εκλογές όταν θωρείς τέτοιες Μυρτιές;
Kanalius

VaD είπε...

Αν δεν κανω λάθος,πρέπει ναναι η προυνιά,έτσι τη λεγαμε στον τόπο μου,φύτρωνε στο δάσος,τα φρουτάκια έιχαν γευση μεταξύ ξυνού και στυφού,αλλά με μειξη τσίπουρου ή κονιάκ φκιάχνανε σπέσιαλ ηδύποτο((όχι,δεν την μπερδεύω με την κρανιά).

demetrat είπε...

Σοφία
έγινε προϊσταμένη :)
δ

demetrat είπε...

κανάλιους
μάλλον είναι το ξαδερφάκι της κυρίας της δικιάς σου.
ονοματάκι :syzygium oleosum.
Όλα τα υπόλοιπα είναι ακριβώς όπως τα λες.
αυτο που δεν ήξερα είναι πως στόλιζε Βερσαλίες;
Σαν Σουσί;
Παναγίτσα μου !!!τι έχω στην αυλή μου;;;;;;;;;
δ

demetrat είπε...

Vad
Μακάρι να φύτρωνε στα βουνά μας.
Είναι όντως από ημιτροπικό κλίμα, ζει στην αυστραλια και βραζιλία,πιθανόν και κατά τα μέρη σας.
Εγώ την φύτεψα ως κουκούτσι μετά από τη πονηρή σκέψη, πως αφου θα γεννηθεί εδώ η μετανάστις, θα γίνει πολίτις της χώρας που γεννήθηκε μιά μέρα :)
δ

ΔemΩΝ είπε...

η φύση είναι γεμάτη ανωμαλίες όπως κι ο ανθρωπος πριν χάσει τη φύση του και μετονομάσει τις εκπλήξεις (που πηγάζουν από το διαφορετικο) σε ανωμαλίες...

θέλω μαρμελάδα ευγενιας!

demetrat είπε...

οπωσδήποτε!! όταν έρθω με το καλό.
Αν είναι να βρίσκεις τέτοια ελληνάκια, χαλάλι σου.
:)
δ

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Με γειές η μαρμελάδα!
Περιμένουμε!

demetrat είπε...

και σε σένα καμάρι μου.
έτσι θα σε αφήσω εγώ;
δ

αθεόφοβος είπε...

Τουλάχιστον αφού μας μαύρισες την ψυχή με τον ανώμαλο μας γλύκανες με την εουτζένια και το γλυκό της που για πρώτη φορά το ακούω και μάλλον πρέπει να έρθω στην Πρέβεζα για να το δοκιμάσω!
http://atheofobos2.blogspot.com/

demetrat είπε...

αθεόφοβε
Δυστυχώς δεν είναι γλυκό της Πρέβεζας.
Είναι εξωτικιά η γλυκιά μου.
Στα χέρια μου βρέθηκε με το γνωστό τρόπο: ως φρούτο που έχει κουκούτσι.
(και μάλλον,θα πρέπει να ανέβεις λίγο πιό βορειοδυτικά και θαλασσινά )
και καλημέρα στο σπίτι
:)
δ

Μετεωρίτης είπε...

Καλημέρες!
Νομίζω πως δεν την έχω συναντήσει αυτήν την φούξια συντροφιά, αλλά είμαι από χέρι χαμένη, αφού λέξεις όπως "αυλή", "κάρπισα",
"ρίζωσε", δεν έχουν χώρο στον στριμωγμένο μου γκρίζο κόσμο. Στην πόλη οι μαρμελάδες είναι συσκευασμένες σε γυάλινα βαζάκια και μοιάζουν με τζελ... παρόλα αυτά όμως, παρόλο που η δική μου αυλή ήταν οι πλατείες με τις μπασκέτες και οι πολυκατοικίες, μπορώ να αισθανθώ τη χαρά που σου δίνει ένας καρπός που ξεμυτίζει ή μία αυλή που μοιάζει να μην ανήκει εδώ. Ακόμα και ο χρόνος μοιάζει να λειτουργεί αλλιώς όταν είσαι κοντά στη φύση-και δεν εννοώ φύση φυσικά το ότι ο Δήμος μας έχει γλαστράκια για μόστρα και δέντρα που δεν γνωρίζει καν τι είδους είναι. Μακάρι να με έβρισκε κι εμένα κάποιος, να με έβαζε κάπου να ρίζωνα, κάπου όπου υπάρχει αγάπη για να αναδειχτώ και να φορέσω τα πιο χαρούμενα χρώματα... κι ας κατέληγα μαρμελάδα! Πολλές φορές είπα να τα βροντήξω και να φύγω, αλλά δεν είναι εύκολο να αφήσεις αυτούς που σε αγαπάνε και σε έχουν ανάγκη.
Για τον δε σκύλο... το έμαθα αλλά ειλικρινά, δεν το αντέχω. Κάποτε ήταν Πάσχα και έδειξαν στην τηλεόραση ένα κρεμασμένο σκυλί, κάποιος κρέμασε ένα σκυλί... το είδα... με έπιασαν τα κλάματα για τους ανθρώπους που μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο...κλείστηκα σπίτι και δεν μιλούσα σε κανέναν μέχρι που επέστρεψα στο σχολείο.
Με τους ανθρώπους δεν ήμουν πάντα τόσο γενναιόδωρη, όσο είμαι με τα πλασματάκια αυτά, μέχρι που έκανα παιδιά.

Καλημέρες,
φιλιά μαρμελαδίσια!

glam είπε...

Εμ' τα μιλάς κυρά μου, γιαυτό δεν σου χαλούν χατήρι.....

Τα δικά μου τα τραγουδώ αλλά 3 χρόνια τώρα δεν έχω δει ούτε λουλουδάκι!

Λες να φταίει ο στίχος;

Πάντως αν είναι να χαρείς, όπως υποψιάζομαι όταν μοιράζεις τις μαρμελάδες σου , να συνεισφέρω ο δόλιος:))

demetrat είπε...

μετεωρίτα
να σου πω ένα μυστικό.
Κι άμα θες κράτα το.
Δεν έτυχε να βρεθούμε σε σπίτι με χώμα και αυλή μάτια μου.
Κάποια στιγμή, εκεί που τα μανάρια μας ήταν ήδη στα σχολειά της Αθήνας, δεν αντέξαμε άλλο να μη τα βλέπουμε να μεγαλώνουν στις αλάνες.Αφήσαμε ένα λαμπρότατο οικονομικό μέλλον, και μετακομίσαμε εις επαρχίαν τινά.Δεινοπαθήσαμε ως μεγάλοι η αλήθεια είναι, γιατί μας έλειψαν όλα αυτά τα ωραία κοινωνικοπολιτικά και καλλιτεχνικοκουλτουριαρικα που έχετε στην πρωτεύουσα.
Παρόλα αυτά, τώρα που το ξανασκέφτομαι, πάλι το ίδιο θάκανα.
Και όχι μόνο γιά τα παιδιά.
Αν με εννοείς.
Τι λες, δεν το σκέφτεσαι τώρα που τα μετεωριτάκια είναι μωρά;
Και οι παιδικοί σταθμοί, δίπλα ε;
χε χε χε
και μετά θα πάρουν τα ποδήλατα να πηγαίνουν στα αγγλικά χε χε χε


φιλιά πολλά.

demetrat είπε...

glam
χα χα χα
Ο στίχος; μήπως φταίει το ρεπερτόριο;
εγώ ξεκινάω μαλακά με το
..ο άρης κάνει πόλεμο μ αντάρτες παλληκάρια ........
και μετά τα ανεβάζω με το
...βροντάει ο Όλυμπος , κι αστράφτει η Γκιώνα ....
εσύ;
χα χα χα
δ

glam είπε...

Δήμητρα σ΄ευχαριστώ, μου άνοιξες τα στραβά μου.
Εμ' βέβαια ,,,! Τι να σου κάνει το έρμο το φυτό, μπορεί να πάρει τ' απάνω του με Χατζιδάκι και Σταυρό του Νότου ;;
Και στα καπάκια, που και που, κανένα βαρύ και ασήκωτο του Μάρκου...

Στον ύπνο το ρίχνουν ....
Πάλι καλά που βγάζουν και φύλλα!

Από αύριο : "Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά..."

demetrat είπε...

glam

κάτσε ντε,
πάρτο με το μαλακό.
Με τη μία να τα βγάλεις στο κλαρί!!!!
(όχι τίποτα άλλο, αλλα θα σου κάνουνε αμέσως κολχόζ, και κάτι σκατά φρούτα θα σου δώσουνε)
Ξεκινα τουλάχιστο με το ντουφέκι μου στον ώμο, που έρχεται και σε πιό μελωδία......... :)
καλημέρα.

βιολιστης στη στεγη είπε...

Oχι, όχι! Να μην αγριέψεις! Πάνω που ηρέμησε το φυτό και κάρπισε!
(Θέλω κι' εγώ κουκούτσιιιιι....)

demetrat είπε...

ναι μαρή , δε θα αγριέψω.
πολύ.
ναι κουκούτσι μου , και συ.
δ

Undantag είπε...

Αχ αυτό το χρώμα της - αξίζει να την έχει κανείς στην αυλή του - όχι μόνο γιατί είναι περιβαλλοντική μετανάστις!
[εδώ μαζεύουμε τα καρα-banales βατόμουρα και τα φτιάχνουμε μαρμελάδα με βανίλια, ο καθείς και τα όπλα του δεν είπε ο ποιητής; και ένας άλλος γραφιάς, δεν είπε ότι πρέπει να καλιεργούμε τον κήπο μας;]
ΥΓ: Μη της μιλάς για εκλογές, ο ένας θα στην κάψει και ο άλλος θα στην ξεράνει σαν τη γκλάβα του.

demetrat είπε...

Undantag
Στ' αλήθεια τώρα.
Έχεις δει ωραιότερο χρώμα;(καμάρι )
μετά
Κατά πρώτον , αυτά τα βατόμουρα που έχετε εσείς εκεί απάνω ,ουδεμία σχέση έχουν με τα μίζερα τα δικά μας εδώ κάτω.
Κατά δεύτερον η μαρμελάδα βατόμουρο με βανίλια,πάνω από τυρί δεν παίζεται.
Και μη μου κάνεις τον ψόφιο κοριό.
Και κατά τρίτον, είσαι καλά που θα την επαφίσω με τους χλιμήτζουρες;