22 Σεπτεμβρίου 2009

θυμάται - έμαθα - ξέρεις- Να τσακιστεί να πάει να μάθ'

Επειδή, η υποδειγματική ομάδα της ΕΠΟΝ του 24ου συντάγματος , δεν ήταν ...άτακτοι, το κέρατό μου μέσα.
Όπως διάβασα κάπου σε κάποιο πρεβεζάνικο μπλόγκ τελευταία.......
Επειδή , η σφαγή στο Γυμνάσιο της Πρέβεζας(και καλά θα κάνουν οι κρατούντες να προσέξουν άν θα απλώσουν τα χέρια τους απάνω του ) δεν έγινε κατά λάθος. Όπως επισης διάβασα στο ίδιο μπλόγκ.
Επειδή, την αφήγηση των γεγονότων μπορούν να την κάνουν μόνο όσοι τα έζησαν.
Οι ιστορικοί μπορούν βεβαίως να κάνουν με επιτυχία όλα τα υπόλοιπα.Γιαυτό και δεν βρήκα εύκολα στοιχεία γιά το γεγονός που ,αν μη τι άλλο , ως κακός προάγγελος των Δεκεμβριανών θα έπρεπε να έχει καταχωρηθεί γιά μελέτη τουλάχιστον.
Αλλά τότε δεν θα υπήρχαν δικαιολογίες γιά τις προδοσίες που ακολούθησαν.
Σαν να μην ήθελαν , ούτε οι δεξιοί, μα ούτε και οι αριστεροί να ξέρουν γιαυτό.
Eπειδή, δεν διακατέχομαι από το σύμπλεγμα της αριστερής μεγαλοκαρδίας .Είμαι κακιά και το δηλώνω.
Επειδή , όταν θα κάνω "εθνική συμφιλίωση " θέλω να θυμάμαι ...
Μα κυρίως , επειδή το απαίτησε η Άννα με κείνο το .........να τσακιστει να πάει να μάθ'...
γιαυτό ξανά :
-Cammino e canto, a la rabbia che mi fa-


Έφηβος ετών δεκαπέντε και λίγο παραπάνω. Κοινώς Λώλος


Παιδί, αναρωτιόμουνα γιατί στον τόπο μου είμασταν τόσο άγρια φυτρωμένοι στα αριστερά.
Μεγαλύτερη, όταν παρίστανα την καλή και συζητούσα με κανά δεξιούλη ,ανακάλυπτα κάθε φορά πως ήμουνα πολύ άγρια φυτρωμένη στα αριστερά.
Τωρα που μεγάλωσα περισσότερο, συνειδητοποίησα πως είμαι ακόμα πιό άγρια και δε θα ημερέψω ποτέ, μιά και επιτέλους κατάλαβα το γιατί.
Είναι το ίδιο πράμμα που με έκανε να είμαι εως θανάτου με τον Έκτορα όταν διάβασα για πρώτη φορά παιδάκι πράμμα γιά τον Τρωϊκό Πόλεμο.
Είναι το ίδιο που με έκανε να μισήσω αυτόν τον σκατομαλάκα με τη φτέρνα την ελαττωματική. Τον Αχιλλέα.
Είναι αυτό, που όταν είσαι παιδί , σε κάνει να είσαι δίκαιος.
Και όταν είσαι δίκαιος , με το ένστικτο ,τη μυρίζεσαι την επέλαση της δύναμης.
Της πονηριάς.
Της προστατευόμενης εξουσίας.
Της φαυλότητας.
Είναι αυτό το ίδιο , που σε κάνει να είσαι από πάντα και γιά πάντα, με τον Νικημένο Μαχητή.
Ιστορικά, μάλλον είναι καταχωρημένα όλα αυτά που γράφω. Πολύ ή λίγο.
Κανονικά ή ακανόνιστα.
Λίγο ψέμματα ή λίγο αλήθεια.

Αλλά καθώς η τελευταία φουρνιά των Πιτσιρικάδων Μαχητών μάς φεύγει σιγά-σιγά ,






γιατί τα άτιμα τα χρόνια περνάνε με μαλακές πατημασιές και δε μας ξυπνάνε τα γαμημένα να μας χαιρετήσουν την ώρα που ξεπορτίζουν ,
νομίζω πως πρέπει να το κάνω αυτό.
Εγώ, γιά μένα.
Γιά τη μαμμά , την Κική ,το Μήτσο ,και  τον Αλέξανδρο .
Γιά πέντε φίλους .
Και γιά τους πεθαμένους μου.
Η μάχη της Πρέβεζας,και αυτό το πεντάμηνο του '44 (Σεπτέμβρης -Φλεβάρης) είναι η φωτογραφία της προδοσίας του κινήματος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Ανάμεσα στην απελευθέρωση απ' τους Γερμανούς . Τους ενδοτισμούς της Γιάλτας ,του Λίβανου ,της Καζέρτας και της Βάρκιζας ,
η Πρέβεζα και το λιμάνι της ,πηγαινοέρχονταν πότε γιορτάζοντας με τον ΕΛΑΣ , πότε λουφάζοντας με τον ΈΔΕΣ.
Μπασιά και βγαλσιά.
Μπασιά και βγαλσιά.
Όπως ακριβώς και τα νερά του Αμβρακικού.

"Είσαι η Πρέβεζα,τα Γιάννενα και το Κιλκίς.
Το Μεσολόγγι,ο Πόντος κι η Ερμούπολις"

είπε ο αγαπητός Μάνος Ελευθερίου για να μας υποδείξει το φασισμό της.
Όοοοοχι λεβέντη μου.
Δε στάπανε καλά.

.......................................................................................


ΘΟΔΩΡΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ
ΕΤΩΝ 15 και μισό





>>>> ......Ο Θοδωράκης γεννήθηκε λίγο πρίν από μένα στο τέλος του '28 ,και γω γεννήθηκα στις αρχές του '29.
Οι γονείς του τσακωνόντανε συνέχεια και τον περισσότερο καιρό η μάννα του ,τον έπαιρνε και ερχόντανε στο σπίτι του παππού του Νικολή ,που μέναμε και μεις γιατί δεν είχαμε ακόμα σπίτι, και έμενε μαζί μας .
Εγώ, ήμουνα η μοναδική παρέα του Λώλου , επειδή η μάννα του και ο πατέρας του μιά χωρίζανε μιά ήτανε μαζί , δεν είχε και πολλες φιλίες ο κακομοίρης , αφού και φτωχός ήτανε , και δεν τον θέλανε οι άλλοι γονείς για παρέα των παιδιών τους.
Έ ! Ήτανε και λίγο γαβριάς τρομάρα μου!
Ο Λώλος αγάπαγε πάρα πολύ τη μάννα του.
Και τον πατέρα του νομίζω ,όταν εκείνος άφηνε να τον ζυγώσει.
...................
Όταν έρχονταν στο σπίτι του παππού,(
ο παππούς,αγιογράφος ήταν βέβαια, αλλά ήτανε και φωτογράφος και έτσι έβγαζε κυρίως το ψωμί του),τον έντυναν κιαυτόν με τα καλά του όπως ήμουνα και γω και τα άλλα τα παιδιά ντυμένα ,επειδή στο μεγάλο το δωμάτιο που παίζαμε περίμεναν και οι πελάτες μαζί.
Σαν αίθουσα αναμονής ενα πράμμα.
Γιαυτό είμασταν πάντα στην τρίχα και πεντακάθαροι.
Ήταν ένα παιδί που δεν μπορούσε να ισορροπήσει πουθενά.
Έβλεπε τη μάννα του να τρώει ξύλο και από τον πατέρα του όταν ζούσαν μαζί,και από τον παππού όταν έρχονταν στο σπίτι μας, γιατί είχε μεγάλη γλώσσα η σχωρεμένη.
Ήταν ζωηρός και με μεγάλη φαντασία.
Και παρόλο που εγώ ήμουνα πολύ ήσυχη, με το Θοδωράκη , έκανα ζούρλιες και γώ.
Γιαυτό, όποτε είμασταν μαζί , μας έβαζαν και τρώγαμε χωριστά.
Στο διπλανό δωμάτιο.
Γιατί ο παππούς ήτανε πολύ αυστηρός και δεν ήθελε φασαρίες στο τραπέζι.
Δεν υπήρχαν και άλλα αγγόνια σε τετοια ηλικία,-
τά άλλα ήτανε μωρά -, και έτσι είμασταν τα μοναδικά παιδιά σε ένα σπίτι με τόσους μεγάλους.
Όταν ο Λώλος έμενε στο σπίτι του ,εγώ είχα πρόγραμμα.
Γύριζα απο το σχολείο,έτρωγα και πήγαινα και παρακολούθαγα τον παππού που ζωγράφιζε ψέλνοντας,και έψελνα και 'γω μαζί του.
Με ήθελε κοντά του.Με άφηνε να τριγυρνάω στο εργαστήρι γιατί ήξερε πως δεν ακούμπαγα τα πράμματα του ,πως δεν πείραζα τίποτα
Και τόκανα και παρέα.
Άλλά όταν ήταν ο Θοδωράκης στο σπίτι ,μας έβαζε χώρια ,επειδή αυτός ήταν διάολος.
Θυμάμαι μιά φορά, πρέπει νάταν τότε όταν πηγαίναμε στην τρίτη - τετάρτη δημοτικού.
Ακουγότανε πως θα γίνουν φασαρίες (
το'39 πρέπει νάτανε, )και πως θα ρίξουνε αέρια οι Ιταλοί.
Ο παππούς ήταν μανιώδης με την πολιτική και ό,τι άκουγε το έφερνε στο σπίτι.
Εμείς τα παιδιά είμασταν τρομοκρατημένα, σχεδόν κατουρημένα απ' το φόβο μας .
Μιά μέρα ,που ο παππούς ηταν νευριασμένος μ'αυτά που μάθαινε, και έτρωγε με την οικογένεια, -εμείς παραδίπλα στο σοφρά- , εκεί που καθόμασταν , σκώθηκε ο Λώλος και πήρε δύο βούρτσες παπουτσιών,-πώς τούρθε-, τις κράτησε αντικρυστά ανάποδα, ξέρεις με το ξύλο,και πήγε στην πόρτα απέναντι απ τους μεγάλους που τρώγανε στην τραπεζαρία, τις σήκωσε ψηλά και φώναξε κοπανώντας τες ράχη με ράχη:
-Είιιιμαι ο Ηρακλής!!
- Είιιιιμαι ο Ηρακλής!!
-Είιιιιιιμαι ο Ηρακλής και θα σκοτώσω τις στυμφαλίδες όρνιθες!!
Και δόστου και κοπάναγε τις βούρτσες που καλά και σώνει τις ήθελε κρόταλα.
Σκώνεται τότε ο παππούς του δίνει μιά κλωτσά και τον πέταξε όξω απ' την πόρτα μαζί με τα κρόταλα.
Πάει τον σωροβόλιασε τον Ηρακλή.
Και ήτανε και λιανό- λιανό .
Αυτό, στην αρχή άργησε να κλάψει γιατί τάχασε .
Έβαλα και γω τα κλάμματα που τον σβούρηξε έξω και τον άφησε και νηστικό.
Δεν έφαγα ούτε και γω , και πήγα γιά παρηγόρια κοντά στο Λώλο να τον καλοπιάσω γιατι νόμιζε πως δεν τον αγάπαγε καθόλου ο παππούς.
................................................................
Ήρθε η ώρα να πάμε στο Γυμνάσιο.
Τότε όποιος ήθελε ,έδινε εξετάσεις, από την τετάρτη δημοτικού.
Ο Λώλος δεν είχε δώσει εξετάσεις γιατι είχε χάσει χρονιά και θα δίναμε μαζί.Έπρεπε να μάθουμε πως γίνονται οι αιτήσεις , γιατί ούτε η μάννα μου ούτε ο πατέρας μου ήξεραν.
Τη σύνταξη δηλαδή γιατί γράμματα ξέρανε.
Βρέθηκε τότε ο θείος ο Μήτσος, ο πατέρας του Λώλου ,που ηταν κουρέας και ήθελε οπωσδήποτε να μάθει γράμματα ο γιός του και είπε:
- θα βρω εγώ τι γράφουνε και θα κάνω εγώ τις αιτήσεις ,να πάνε και τα δυό να μάθουνε γράμματα.
Μας έγραψε πραγματικά ανορθόγραφα ό,τι έπρεπε, το διόρθωσα εγώ , τις παραδώσαμε, μας καλέσανε να δώσουμε εξετάσεις.
Μπήκαμε και τα δυό.
Και γω , κι' ό Λώλος.
Όμως καναδυό μέρες πήγε μόνο και μετά δεν ξαναπάτησε γιατί δεν τάθελε τα γράμματα.
Τώρα που πέρασαν τόσα χρόνια ,νομίζω πως του άρεσε το γυμνάσιο, αλλά μάλλον πρέπει να είχανε κάτι τα μάτια του και κουραζότανε.
Ποιός τα ήξερε τότε αυτά να τα κοιτάξει.
-Αφού δεν θέλεις γυμνάσιο να πας να τελειώσεις την πέμπτη και την έκτη δημοτικού. Του είπε ο πατερας του
-Και μετά να 'ρθεις στο μαγαζί.
Έτσι γινότανε τότε.
Σάμπως πήγα και γω στο σκολείο!
Ούτε μήνα καλά - καλά
.Ξέσπασε ο πόλεμος.
Εγώ πρώτη γυμνασίου και αυτός ,ούτε που πρόλαβε να ξαναπάει στο δημοτικό, επειδή κλείσανε τα σχολεία.
Όσο κράταγε ο πόλεμος και μέχρι να γίνει η συνθηκολόγηση, εμείς, η οικογένειά μου δηλαδή, πήγαμε να μείνουμε στο Νιοχώρι κοντά στον Αηθωμά για να γλυτώσουμε απ' τους βομβαρδισμούς.
Επειδή οι Ιταλοί την βομβαρδίσανε πολύ την Πρέβεζα εξαιτίας του λιμανιού και σκοτώθηκε πολύς κόσμος τότε.
Τον έχασα το Λώλο.
Μείνανε με τον παππού στο πατρικό.
Έγινε η συνθηκολόγηση.
Μπήκανε οι Ιταλοί στην Πρέβεζα.
Γυρίσαμε και μεις στο σπίτι μας.
Στην Πρέβεζα ο Λώλος είχε μπλέξει ήδη με το αντάρτικο και ήταν στρατολογημένος.
Θυμάμαι όταν γύρισα τον βρήκα στην ΕΠΟΝ.
Εγώ μπήκα κάνα χρόνο μετά.
Οι Γερμανοί ήρθαν το Πάσχα του '43 και κάτσανε μέχρι το Σεπτέμβρη του '44 ,που τους ξαπόστειλε ο ΕΛΑΣ.
Με τους Γερμανούς ο Θοδωράκης ,ήταν ήδη αντάρτης στην περιοχή της Πρέβεζας και πολέμησε σε πάρα πολλές μάχες στην Καμαρίνα και στην περιοχή του Λούρου.
Γιατί γίνανε πολλές εκεί γύρω.Σε μία μάλιστα ,-και το ξέρω γιατί μου τάπε ο ίδιος όταν τον είδα -, επιτέθηκε και ο Ζέρβας και χτύπαγανε μαζί με τους Γερμανούς τους Ελασίτες.
Όταν ήρθε η ώρα να λευτερωθούμε, την Πρέβεζα την λευτέρωσε ο ΕΛΑΣ.
Το 24 σύνταγμα.
Ήρθαν οι αντάρτες στο λιμάνι..με τις βάρκες του ΕΛΑΝ απ' το Άκτιο,.. απ' τον ελαιώνα.., απ' τον Αηθωμά....
Πεταχτήκαμε στο δρόμο πρώτα εμείς οι αριστεροί , και ορμήξαμε απάνω τους.
Τι να λέω τώρα. Λαοπροσκύνημα.......
Εγκαταστάθηκαν με μικρες ομάδες στα κάστρα.
Αγιαντρέα , Αγιώργη και Παντοκράτορα.
Εμείς ήμασταν τρελλαμένα απ τη χαρά μας.
Έτσι νομίζαμε πως είναι απλά τα πράμματα.
Μας ελευτέρωσε ο ΕΛΑΣ.
Τώρα θα δικαιωθουμε και θα ζήσουμε ανθρωπινά.Αμ δέ!
Μας είπανε πως θα γιορτάσουμε ενωμένοι την απελευθέρωση την Κυριακή.
Μαζευτήκαμε κάτω στο δημαρχείο.
Μεγάλο γλέντι.Ομιλίες, χοροί ,τραγούδια.
Πράμματα και ΄θάμματα.
Σαν ζουρλοι ήμασταν όλοι απ' τη χαρά μας.
Όμως εκεί που γλεντάγαμε, μέσα στο πλήθος μάθαμε πως οι Ζερβικοί θα επιτεθούν στον ΕΛΑΣ και στους δικούς μας ,γιατί κυκλοφόρησαν προβοκατόρικες προκυρήξεις
Νομίζω κιόλας ,-δεν ξέρω από ποιό σοφό κεφάλι- , πως ήρθε η διαταγή να παραδώσει ο ΕΛΑΣ την πόλη στον ΕΔΕΣ.
Ήθελαν δεν ήθελαν υπάκουσαν, αλλά δεν προλαβαν να φύγουν και τους επιτέθηκαν οι Ζερβικοί γιά να τους ξεκάνουν.*
Μέχρι να πολωθούνε τα πράμματα και να αρχινήσει ο εμφύλιος πέρασαν καναδυό μέρες.
Οι δικοί μας, μόλις κατάλαβαν τί πάει να γίνει, έπιασαν σχεδόν όλη την ακτογραμμή
απ' τα σφαγεία μέχρι τη Βάση.
Το κάστρο του Αγιαντρέα με δυό λόχους και διοικητή τον Νούτσο.
Νομίζω πως στην Εθνική τράπεζα ήταν ο Κονκουρής, τη Βάση την έπιασε ο καπετάνιος ο Γιαννούλης απ' τη Λευκάδα με το ΕΛΑΝ (
το ναυτικό σκέλος του ΕΛΑΣ) όταν έκαναν την λεγόμενη εξόρμηση απ' τη Λευκάδα γιά να βοηθήσουν τους αντάρτες που κλείστηκαν στα κάστρα...
Kαι στο γυμνάσιο , η υποδειγματική της ΕΠΟΝ.
Μόνο στο κάστρο του Παντοκράτoρα μπόρεσαν και μπήκαν αυτοί .
Γιατί τους είχαν επιτρέψει οι δικοί μας οι έξυπνοι ,να μπούν στη πόλη από κείνη τη μεριά.
Τότε που θα γιορτάζαμε την απελευθέρωση όλοι μαζί τάχα.
Οχυρώθηκαν εκεί,και άρχισαν να χτυπάν τους Ελασίτες.

Αρχίζει πόλεμος κανονικός.
Απ' τον Παντοκρατoρα χτύπαγαν αυτοί.
Απ' το κάστρο του Αγιώργη οι δικοί μας.Τότε σκοτώθηκε κι ο πατέρας του Θοδωράκη.Αλλά τον βρήκαμε μετά μέσα στα ερείπια, και δεν τόμαθε ποτέ αυτός.Οι οβίδες πέρναγαν απάνω απ' τα κεφάλια μας και δεν είχαμε κατά που να κάνουμε γιά να γλυτώσουμε.(
η Κοκκινιά είναι ανάμεσα στο κάστρο του Αγιώργη και το γυμνάσιο)
Πρέπει να ήτανε τέλη Σεπτεμβρίου του '44**.
Αμ ' εμείς τρομάρα μου σφάχτ'καμαν πρώτα.
Κι ούτε π' το μελετάει κανένας.
Τα Δεκεμβριανά στην Αθήνα ήρθαν μετά.

............
Πρώτα μου φαίνεται, άφησαν τον Αγιαντρέα, την Εθνική και τη Βάση.
Μάζεψε ο καπετάνιος ο Γιαννούλης όσους μπόρεσε και έκανε έξοδο.
Μπήκανε άλλοι στα πριάρια (
μακρόστενες βάρκες χωρίς καρίνα) και άλλοι κολυμπώντας, περάσανε απέναντι στη Λασκάρα , μετά στο Άκτιο , και εν μέσω πυρών και κανονιοβολισμών πέρασαν στο Ξερόμερο(Αιτωλοακαρνανία) .





Οι άλλοι που έμειναν στο κάστρο του Αγιώργη
,είχαν και τους τραυματίες συγκεντρωμένους εκεί,τα κατάφεραν κουτσά στραβά και έφυγαν κιαυτοί.
Έμειναν αυτοί του Γυμνασίου.
Ειδικά στο Γυμνάσιο , επειδή έπρεπε να κρατηθεί ο δρόμος προς τα περιβόλια και τον ελαιώνα(
η έξοδος της πόλης) ανοιχτός,τοποθετήθηκε μετά απο διαταγή της πολιτικής ηγεσίας του ΕΛΑΣ της περιοχής , η υποδειγματική διμοιρία της ΕΠΟΝ*****.
Όμως εγώ ξέρω, πως ο μπάρμπας σου ο Μιχάλης και ο Νούτσος διαφώνησαν .
Ο Αραχναίος ήταν που επέμενε .
Η υποδειγματική είχε τα πιο γενναία επονιτόπουλα.
Με το σκεπτικό πως αυτά τα παλληκαράκια θα πολεμήσουν μέχρι το τέλος και δεν θα περάσει εύκολα κανένας, τους ανάθεσαν να υπερασπιστούν το γυμνάσιο.
Ααααχ!Δεν ξέρω πιά άν έκανε καλά ή όχι.
Ποιό το όφελος;
Κι αυτοί που γλύτωσαν τι κατάλαβαν;
τους περίλαβαν μετά στα βουνά ,στις εξορίες ,και στις Τασκένδες.

Αλλοίμονο στα παιδάκια μας που πήγαν χαμένα να λες!
................
Η Εθνική είπαμε έπεσε σχετικά γρήγορα στα χέρια του στρατού -είχε έρθει και στρατός στο μεταξύ γιά να βοηθήσει το Ζέρβα, γιατί αυτοί, πέντε ψύλλοι ήταν όλοι κιόλοι κακή τους ώρα. Κι ήθελαν να κάνουν και κατοχή στην πόλη...
Έπρεπε όμως οπωσδήποτε να καταλάβουν και το Γυμνάσιο, επειδή ήταν απάνω στο σταυροδρόμι σε ύψωμα, και εμπόδιζε τους Εδεσίτες της πόλης να επικοινωνήσουν με αυτούς του Παντοκράτoρα.
Το Γυμνάσιο δεν έπεφτε.
Τι έγινε ομως.
Ο γυμνασιάρχης ο Κοντός *****-
καλή του ώρα εκεί που είναι μαζί με τα παιδιά-που ήταν κάτι σαν δήμαρχος επειδή τον είχαν βάλει οι Πρεβεζάνοι Άρχοντα της πόλης μέχρι να βγει δήμαρχος με εκλογές κανονικές ,είχε μαζέψει τους χωροφύλακες της περιοχής γιά να μη τους σκοτώσουν οι Ελασίτες .
Αφού, οι πιο πολλοί απ' αυτά τα μούτρα τάχανε κάνει πλακάκια και με τους Γερμανούς και με το Ζέρβα και είχανε φάει κόσμο και κοσμάκη ,ειδικά στα χωριά.
Τους είχε μαζέψει λοιπόν και τους είχε βάλει όλους στο λιοτριβιό του Θεοφύλαχτου, απέναντι απ' το γυμνάσιο.
Εκεί που έφκιασε μετά σπίτι ο Στάρας.
Θυμάσαι;
Δεν είχε σκοπό να τους πειράξει.
Να φανταστείς ήτανε με τον οπλισμό τους, και έβαλε να τους φυλάνε μη τους σφάξει κανένας και τα ρίξουνε στον ΕΛΑΣ μετά.
Αυτοί λοιπόν , καθώς δεν ηταν αφοπλισμένοι βγήκαν και πήγαν απέναντι στο τζαμί και πυροβολούσαν από κει τα παιδιά.
Τα παιδιά σκότωσαν πάρα πολλούς απο δαύτους .Τους ρήμαξαν.
Βλέποντας οι χωροφύλακες πως αποδεκατίστηκαν ζήτησαν ενισχύσεις απ' τους Ζερβικούς που ήρθαν με αρχηγό τον περιβόητο Γαλάνη, αυτόν απο το τάγμα των Κρητικών.
Λέγανε πως είχε έναν ανηψό που σκοτώθηκε, εκεί μπροστά ,στο Γυμνασιο.
Γιαυτό , αυτός ο Γαλάνης,μετά μας κολύμπησε στο αίμα.
Αλήθεια είναι ;
Ψέμματα είναι ;
Και το είπανε έτσι για να δικαιολογήσουνε τα φονικά που έκανε;
Δεν ξέρω .
Ήρθε απ' τη μεριά που είναι τώρα το καφενείο του λαού , περικύκλωσαν το Γυμνάσιο και το βάραγαν από όλες τις μπάντες.
Μέσα ήταν τα 14 παιδιά και καμμιά 40αριά μεγάλοι.
Ο Λώλος, με την υποδειγματική , μπήκε στο Γυμνάσιο μαζί με τους αντάρτες όταν ξεκίνησαν οι υποψίες και κατάλαβαν πως θα γίνει μακελειό.
Ο Νούτσος όμως, (
Κ.Νούτσος διοικητής του 1ου λόχου του ΕΛΑΣ που απελευθέρωσε την Πρεβεζα) τον ειδοποίησε τον κουνιάδο που ήταν στην ηλικία του Λώλου να μην κλειστεί μέσα γιατί τάξερε από πρώτο χέρι.
Και τον γλύτωσε.
-Τον βρήκα όταν γύρισε στην Πρέβεζα τώρα τελευταία και του τάπα.
- Έκανε πως δεν ήξερε..
Και γώ........... σκώθηκα κι έφυγα-...............


Το καταλάβαμε και μεις πως θα πολεμήσουν μέχρι το τέλος, γιατί το ίδιο πρωΐ που άρχισε ο πόλεμος, ήρθε κατά τις 11 η ώρα ο Θοδωράκης .
-Θεία ,ήρθα με αφορμή πως θα πάρω το νερό για να σας το πω.
-Θα γίνει μεγάλος πόλεμος.
Ζήτησε και του φέραμε στο σπίτι τη μάννα του να τη δει και να τη χαιρετήσει.
Γιατί σε μας ήρθε μέσα απ' τα περιβόλια ενώ στο δικό του το σπίτι δεν μπορούσε να πάει.
Ήταν μαζί με το φίλο του τον Περικλή***.

Τότε ,όπως τον φίλησα και τον τέντωσα γιά να τον καμαρώσω, είδα τα σοσονάκια του στριμμένα απάνω απ τις αρβύλες του, που είχαν κεντημένο με κόκκινα γράμματα ΚΚΕ, και του λέω πειράζοντάς τον.
-Αχάαααα ξάδερφε , τι βλέπω; Κάπα- Κάπα- Ε;
-Ξαδέρφη ,μου λέει. Εγώ στην υποδειγματική της ΕΠΟΝ είμαι.
-Δεν είμαι Κάπα-Κάπα
.
(
Σάμπως το μολόγησαν και ποτέ, ακόμα γιά δικό τους τον έχουν και τον μελετάνε  τα γομάρια. ..... .)
-Όταν βρώ την ευκαιρία θα τα ξηλώσω.
Αμ' τρομάραμ' δεν πρόλαβε ο Ηρακλής να τα ξηλώσει τα γράμματα.
Ήταν η τελευταία φορά που είδα το Λώλο ζωντανό.
Ένα μαυροτσούκαλο λιανό με το τσουλούφι το σγουρό να πετάει.
.............................
Τα παιδιά κλείστηκαν λοιπόν στο γυμνάσιο και πολέμησαν μέχρι που τελείωσαν τα πυρομαχικά.Τους φώναζαν να παραδοθούν.
ΟΛΑ ΤΑ ΑΚΟΥΓΑΜΕ.
Και τις βρισιές που τους γάβγιζαν τις ακούγαμε.
Δεν παραδίνονταν αυτά.
Βλέπεις τους είχανε διατάξει να κρατήσουν ως το τέλος.
Ο Αραχναίος τη δουλειά του έκανε, και γιά το σκοπό του πολέμου,σωστά έκρινε.
Τι να πεις !
Έδωσαν τόσες μέρες καιρό στους αντάρτες να απαγκιστρωθουν απ' τα κάστρα και να φύγουν άλλοι στο Ξερόμερο, κιάλλοι στο βουνό .
Σάμπως άμα ήμουνα εγώ ξέρω τι θα νάκανα;
......................

Όταν τους τέλειωσαν τα πυρομαχικά, έπεσε μιά ησυχία.
Μιά νέκρα , που παγώσαμε σύγκορμοι.
Εγώ έβαλα τα κλάμματα και έπεσα κάτω και μαδιόμουνα, γιατί ήξερα τι θα πάθουν.
Η μάννα μου είχε πιαστεί με την αδερφή της και έκλαιγαν ήσυχα- ήσυχα
βάχ μάννα μου , βάχ μάννα μου ,σαν να μην περίμεναν τίποτα.
Μετά αρχίνησαν τα ουρλιαχτά.
Τα βρισίδια για τις μαννάδες τους και τις αδερφές τους.
Μπήκαν όλοι μαζί απ' όλες τις πόρτες του γυμνασίου.
Κι όπως ήτανε οι υπερασπιστές άϋπνοι, πεινασμένοι και με χωρίς πυρομαχικά,τους ξέκαναν με τις ξιφολόγχες.
Τα πήραν και τα κλείσανε στα μπουντρούμια στο κάστρο του Παντοκράτoρα.
Πιάσανε καμμιά 800αριά πολίτες τότε.
Ήταν και ο πατέρας μου ,ο πάππος  σου ο Σάββας, μαζί , γιατί τον κατέδωσαν γιά αριστερό αυτοί που τους έδινε τις πληροφορίες γιά το λιμάνι και έπαιρναν τις λίρες απ' τους Εγγλέζους...Το Λώλο τον είχανε μαχαιρώσει στα πλευρά και τον πήρανε τραυματισμένο όπως και πολλούς άλλους.
Πάγαινε η θεία η Χρυσή η κακομοίρα και του άφηνε φαΐ και ρούχα να ξαλλάζει και να ζεσταθεί.
Σάμπως ήξερε ;
Ζεί;
Πέθανε;
Του τάδιναν;
Δεν του τάδιναν;
Αυτή πάγαινε κάθε μέρα το φαί.
Ούτε που την άφησαν να το δεί το έρμο καθόλου.Τα κορμόσκυλα.****
Πρέπει να τους εκτέλεσαν μιά δυο μέρες πριν τη συμφωνία της Καζέρτας.
Νομίζω μάλιστα πως μιά ομάδα την εκτέλεσαν και μετά τη συμφωνία.
Τα παιδιά, είτε επειδή ήταν ζωηρά και προσπαθούσαν φαίνεται να το σκάσουν,είτε γιατί τα είχαν μεγάλη μανία γιατί σκότωσαν πολλούς από δαύτους,τα είχαν δεμένα δυό -δυό με καλώδια απ τα πόδια.
Ετσι τα πήραν.
Έτσι τα εκτέλεσαν.
Τους εκτέλεσαν στην Παργινόσκαλα.
(
την έλεγαν έτσι γιατι εκεί έπιαναν τα καΐκια τα Παργινά που έφερναν ψάρια και άλλα προϊόντα).
Δυό - δυό.
Το Λώλο τον εκτέλεσαν με τον Περικλή μαζί .
Δεμένα τα βρήκαμε ,και όπως είχαν σαπίσει τα κρέατά τους, τα καλώδια είχαν ακουμπήσει στα κοκκαλάκια τους τρομάραμ'.
Εμείς στην Κοκκινιά το μάθαμε αμέσως πως τα εκτέλεσαν.
Ήρθαν δυό -τρεις δικοί μας απ' τον Παντοκράτoρα και μας τάπανε.
Αλλά δεν μπορούσαμε να πάμε.
Δε μας άφηναν τα τσακάλια ,ούτε στο θάνατο να πάμε ανθρωπινά.
Μεγάλος θρήνος.
Όλη η Πρέβεζα θρηνούσε.
Θρηνούσαμε για το Λώλο.Θρηνούσαμε γιά τους άλλους.
Θρηνούσαμε γιατί δεν ξέραμε τι μας περίμενε και μας.
Σαν ζουρλοί κλαίγαμε.
Τότε ήταν που ο παππούς ο Νικολής που είχε πολλες ενοχές επειδή κλώτσησε τον Ηρακλή εκεί απάνω στην ώρα που κοπάναγε τα κρόταλα και θα σκότωνε τις στυμφαλίδες όρνιθες,έκλαιγε με αγκομαχητά και φώναζε το Λώλο του.
Αλλά ήταν αργά πιά.
Δε θυμάμαι καλά, άν ήταν πριν ή μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας όταν πήραμε το δρόμο γιά την Παργινόσκαλα .
Ήρθαν κι οι Παντοκρατoρίτες οι δικοί μας μαζί , λίγοι ήταν,- οι πιό πολλοί ήταν ζερβικοί και δεξιοί-, και μας έδειξαν που τους είχανε παραχώσει.
Άλλοι ήτανε στα ορύγματα που μείνανε απ' τους Ιταλούς , απ' τον πόλεμο, σκαμμένα κατα μήκος της παραλίας.

Οι άλλοι , με το Θοδωράκη ,ήταν πιό προς τα μέσα.
Σε ένα μεγάλο τετράγωνο λάκκο.
Τους είχανε παραχώσει πρόχειρα πρόχειρα ,με τη σειρά και κατά στρώσεις.
Μία στρώση άνθρωποι.Μιά στρώση χώμα.
Μια στρώση άνθρωποι ,μιά στρώση χώμα.
Κορμιά και χώματα σε στρώσεις.
Πρέπει νάτανε πολλοί.
Έμαθα πολύ αργότερα ,πως ήτανε καμμιά εκατοστή όλοι μαζί.
Τα παιδιά ήταν δεκάξι νομίζω  .
Εμείς, οι συγγενείς τους ανοίξαμε .
Αναμεράγαμε τα χώματα και τους βγάζαμε έναν- έναν.
Έρχονταν οι αλλολοΐσμένοι να ιδούν μην είναι ο δικός τους.
Εκεί να δεις θρήνος και απελπισία.


..............
Το Θοδωράκη τον γνώρισα εγώ απ' τα αρβυλάκια με τις κάλτσες που έγραφαν κάπα - κάπα -ε και δεν πρόλαβε να το ξηλώσει.
.................
Και από τα μαλλάκια του που είχανε ισιώσει και από κατσαρά είχανε γίνει σαν πράσα και είχανε κάτσει στο μετωπάκι του .
............................
Εγώ ήμουνα κοντά στα δεκαπέντε και ο Λώλος δεκαπέντε και και λίγο παραπάνω .
Ακόμα το θυμάμαι.
.....................
Ακόμα θυμάμαι εκείνη τη μυρωδιά.
Εκεί να δεις.
Να μαδιώμαστε και να μη μπορούμε να ζυγώσουμε απ τη βρώμα.
Δεν μπόραες να πας να μαζέψεις στην αγκαλιά τον ανθρωπό σου.
Σαν εγκληματίας ένοιωθες που ενώ σπάραζε το φυλλοκάρδι σου να τον πάρεις απάνω στο κορμί σου και να τονέ χαϊδέψεις, ......δε σάφηνε αυτή η βρώμα.
Όρμαγαν οι γυναίκες και οι άντρες με απόφαση να πάρουν τα πτώματα αγκαλιά έτσι οπως τα βγάζαμε, και εκεί έπεφταν και ξέρναγαν απ' τη σαπίλα.
Βρώμαε το τόπος σου λέω. Βρώμαε.
Βρώμαε το χώμα όπου και να το πάταγες.
Πάταγες στο χώμα και νόμιζες πως σκύλευες τα κορμιά που δεν έπρεπε να τα πατάς.
Απελπισία.
Ο κόσμος οδύρονταν και ξέρναγε μαζί.
Άστα να πάνε.
Άστα να πάνε.

Ακόμα μόρχονται όμως μπροστά στα μάτια μ', κάθε φορά π' βλέπω τ'ς καταδότες κι' τ'ς εγγλεζόφιλους .που καλοζήσανε και καλοπλουτίσανε και ακόμα δεν ψόφ'σαν όλοι όπως θάπρεπε άν ήτανε θεός !!!!!....>>
...........................................................................Αυτό μου διηγήθηκε η μάννα μου γιά τη μάχη της Πρέβεζας.
Έκλαψε γιά λίγο με το ήσυχο κλάμμα της επίγνωσης ,
και μετά ,
ήσυχα πάλι,
με ρώτησε άν είναι καλά να μαγειρέψει ντομάτες γεμιστές γιά το μεσημέρι.

................................................



ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΝ

 
Δημήτρης  Κων. Τρουμπάτας (Ηγουμενίτσα), Αρχηγός  της ομάδας

Βασίλης Χρ. Τσούκης, (Ωρωπός) καπετάνιος της ομάδας

Δημήτρης Χρ. Πέτρης (Ωρωπός), πολιτικός καθοδηγητής

Δημήτρης Αριστοτ. Καλδάνης, σκοπευτής οπλοπολυβόλου

Θεοχάρης Θεοδ. Γκόγκας  (Ωρωπός)

Χαράλαμπος Σπ. Διαμάντης (Ωρωπός)

Γιώργος Δημ. Πανάγος (Καμαρίνα)

Αλέξανδρος Φ. Πεπόνης (Βρυσούλα)

Σιδέρης Αθ. Κύρλας (Ωρωπός)

Θόδωρος Δ. Καββαδίας ( Κομνηνός,Πρέβεζα)

Γιάννης Ζαρονίκας (Πρέβεζα)

Απόστολος Γ. Δρόσος (Ωρωπός)

Νίκος Π. Σαμιώτης

Περικλής Ευ. Αναγνωστόπουλος (Λαμπέτης)

Χριστόφορος Λεόπουλος

Γιώργος Αντύπας









ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ


Αριστείδης Τσούτσης διοικητής του 3 λόχου
Κώστας Δέδες , διμοιρητης εφεδρικού έλας
Σωτήρης Ντούρος , διμοιρίτης 3ου λόχου
Σπύρος Τσατέρης αντάρτης εφεδρικού ΕΛΑΣ
Στάθης Καραστάθης κρεοπώλης
Αβραάμ Λεσπέρογλου , ανήλικος.

.........................................
..........................................
"Είσαι η Πρέβεζα,τα Γιάννενα και το Κιλκίς.
Το Μεσολόγγι,ο Πόντος κι η Ερμούπολις"
είπε ο αγαπητός Μάνος Ελευθερίου για να μας αποδείξει το φασισμό της.

Όοοοοχ' καμάρι μ' Δε στάπανε καλά.
"Είν' ο Αη-Γιώργ'ς, η Εθνική ,κι ο Παντοκράτoρας.
Ο Αγιαντρέας , το Γυμνάσιο κι η Παργινόσκαλα".
Κατάλαβες τώρα; Άαααααει γειά σ'.



................

*χρονικά πρέπει να είναι η εποχή που ήδη έχει υπογραφεί η συνθήκη του Λιβάνου , όπου οι παπάρες του ΕΛΑΣ μεταξύ των άλλων δεχτήκανε να βρεθούν κάτω απ'τις διαταγές των Άγγλων .Ακολουθεί η συνθήκη της Καζέρτας όπου λέγεται πως ,υπήρξε και όρος να αποχωρήσει ο ΕΛΑΣ από την Πρεβεζα και η πόλη να παραδοθεί στους 80 Εδεσίτες που εμφανίστηκαν λουσμένοι και φρεσκοξουρισμένοι.

** η Μάχη της Πρέβεζας ξεκίνησε στις 19 Σεπτεμβρίου του '44 και κράτησε 13 μέρες.
Η απαγκίστρωση πρέπει να τελείωσε στις 3 Οχτωβρίου του '44)

***Περικλής Αναγνωστόπουλος (Λαμπέτης)γιός του ταγματάρχη του πυροβολικού Αναγνωστόπουλου.Όλη η οικογένεια Αναγνωστόπουλου, ηταν στον αγώνα.Ο αδερφός του Περικλή, ο Αλέκος που σκοτώθηκε κιαυτός αργότερα ήταν καπετάνιος.
Η Νίνα η μία αδερφή του ήταν γραμματεας της νομαρχιακης επιτροπης ΕΠΟΝ Πρέβεζας,η άλλη αδερφη η Βαρβάρα ήταν στην ΕΠΟΝ και ο μικρός αδερφός ο Πύρρος, ήταν στα αετόπουλα.)


****απ οτι φαίνεται απ' τις ημερομηνίες, τα παιδιά τα είχαν εκτελέσει γρήγορα- γρήγορα εκεί γύρω στις 26, 27 του Σεπτεμβρη.Βιάζονταν γιατί υπήρξαν αντιδράσεις μεγάλες και απ' τον Πυρομάγλου που δεν ήθελε με κανένα τρόπο την εκτέλεση ,και από πολλά άλλα στελέχη του ΕΔΕΣ.
Βέβαια και μετά από την εκτέλεση, τα τρόφιμα και τα ρούχα απ τους συγγενεις έπαιρναν ανελλιπώς.



*****"η Υποδειγματική διμοιρία της ΕΠΟΝ" απαρτίζονταν από επίλεκτα στελέχη της ΕΠΟΝ γιά να δείχνουν πως πρέπει να συμπεριφέρονται οι ΕΠΟΝΙΤΕΣ
..................................................................................





****** Τον γυμνασιάρχη Κοντό τον συνέλαβαν γιατί θεωρήθηκε υπεύθυνος γιά τον εγκλεισμό των χωροφυλάκων , τον βασάνισαν και τον πέταξαν από το παράθυρο του κάστρου μισοπεθαμένο περίπου τις ίδιες μέρες που εκτέλεσαν και τους άλλους..Βασανιστές του ήταν εκτός των άλλων και μία γυναίκα, Ιωάννα Ράπτη,η οποία κατά μαρτυρίες συγκρατουμένων του, έρριχνε αλάτι στις πληγές του.
Τον έθαψαν μέσα στην αυλή, και αργότερα έγινε εκταφή από τους δικούς του.Τον βρήκαν με κομμένα αυτιά.




η μάννα μου μαζί με την αδερφή της τη μικρή στα μνήματα της Παργινόσκαλας
................................................................................




Get this widget |Track details |eSnips Social DNA


 

26 σχόλια:

Sophia είπε...

....

antidrasi+sex είπε...

και εγώ ....

demetrat είπε...

Sophia
και
antidrasi+sex

Ψέμματα;
και γω άν δεν είχα μεγαλώσει μ΄αυτές τις ιστορίες, άλαλη θα έμενα.
δ

Ανώνυμος είπε...

Κοίτα κάτι Κουμμούνια με κάτι Δεξιές τσέπες.. που Σφάζονται.. για μεγαλομανίες..
Πληζ αν είναι εύκολο, το Πρεβεζάνικο Blog - με τα ιστορικά.

Κατά τ'άλλα αν κι Αντικομμουνιστής, Συγχαρητήρια για το ποστ!

Οδήθεν

αθεόφοβος είπε...

Μου μαύρισες την ψυχή, αλλά το ρόύφηξα σαν να έβλεπα κινηματογραφική ταινία.

Ανώνυμος είπε...

Γρήγορα αγρίεψες ντομάτα μου.
Έτσι χαλαρή και γλυκειά που σε είδα στο προηγούμενο ποστ, σου έδινα διορία κανά δεκαήμερο.
Καλά κάνεις και μας τα λές όμως.
Να τσακιστούμε να τα μάθουμε.

Αντώνης

Ανώνυμος είπε...

Αγαπώ τους ανθρώπους πείχαν μοίρα να μείνουν
νικημένοι κι ασάλευτοι, στους ίδιους τους τόπους
και ταπύθμενα μάτια, τα γαλάζια τους κλείνουν
τη βαθειά νοσταλγία της απέραντης θάλασσας,
- αγαπώ τους ανθρώπους…

(η αφήγηση μου έφερε στο νου αυτό το κομμάτι από ένα άγνωστο ποίημα του Δημήτρη Χατζή, ναι του Γιαννιώτη, από τα πρώιμά του χρόνια, το 1934)
Kanalius

demetrat είπε...

αθεόφοβε
Σήμερα είναι νομίζω ημέρα της εκτέλεσής τους.
Εδω οι ημερομηνίες παίζουν λίγο.
Ακόμα δεν έχω καταλήξει πότε ακριβώς ήταν.Όσο και να τη στρίμωξα την Άννα δεν θυμόταν.
Δυστυχώς ο εμφύλιος σε πολλές πόλεις έχει αφήσει σημάδια ανεξίτηλα.
Στη δικιά μου ειδικά, επειδή λίγο παραπάνω ύπήρχε και ο Ζέρβας με το ΕΔΕΣ , ήταν πολύ άγρια τα πράμματα.
Και το κακό, είναι πως μετά , το ελληνικό κράτος δεν έκανε τίποτα γιά να μαλακώσει τις πληγές.
άστα να πάνε που είπε κι η μάννα μου.
δ

demetrat είπε...

Αντώνη

Τι να κάνω καλέ;
αφού τώρα ήταν το μνημόσυνο , να αγριέψω μετά;
Δε βαριέσαι, όλα, και τα γλυκά και τα φαρμακωμένα είναι μέσα στη ζωή μας .
Το θέμα είναι να εναλλάσονται και να μην τρώμε μόνο τα πικρά.
Αργά το πήρα χαμπάρι να αρχίσω να μαζεύω τις ιστορίες των δικών μου.
Βλέπεις , νομίζουμε πως θα βρίσκονται γιά πάντα εδώ , να μας λύνουν τις απορίες.
Όταν θα τις έχουμε.
Και ευτυχώς που η μάννα μου έχει το μυαλο της και θυμάται πράμματα και ανθρώπους.Νάσαι καλά.
δ

demetrat είπε...

κανάλιους

Αυτό το :
νικημένοι κι ασάλευτοι,
στους ίδιους τους τόπους..
..........................
Είναι από τους πιό δυνατούς ανθρώπινους στίχους που έχω διαβάσει
Γιατί συχρόνως είναι και πικροί, και γλυκιοί,και πεισμωμένοι.
Ο Χατζής είναι από τους πρώτους αγαπημένους που διάβασα.
Ακόμα αγαπημένος.
Πιστεύω πως δεν του δόθηκε η προσοχή που έπρεπε.

ATHENA είπε...

ΔΥΣΚΟΛΕΥΤΗΚΑ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΩ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ, ΟΛΟ ΘΟΛΩΝΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ, ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΖΑ ΔΙΑΒΑΖΑ ΔΥΟ ΑΡΑΔΕΣ, ΞΑΝΑΓΕΜΙΖΑΝ, ΚΥΛΟΥΣΑΝ ΔΙΑΒΑΖΑ ΔΥΟ ΑΡΑΔΕΣ ΚΑΙ ΞΑΝΑ...

ΕΧΟΥΜΕ ΞΑΝΑΜΙΛΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ, Η ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΟΥ ΣΥΧΝΑ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΝΕΤΑΙ ΤΗ ΣΙΓΜΗ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΙΔΑΝ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΑΝ ΜΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΤΟΥΣ, ΟΠΩΣ, ΚΑΛΗ ΤΗΣ ΩΡΑ, Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ.


ΦΙΛΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟΡΙΖΩΜΕΝΗ ΜΟΥ

VaD είπε...

Θα μου επιτρεψεις να το διαβάσω το βραδάκι με την ανεσή μου,και τότε θα κάνω το σχολιό μου,ειναι μια εποχή τόσο αδικημένη,μ'ενδιαφέρει πάρα πολύ...

Καλημέρα....

ΙωάννηςΚ (πρώην ioannisk) είπε...

Είμαστε πολύ τυχεροί που δεν γνωρίσαμε χούντες και εμφύλιους...

demetrat είπε...

αθηνούλα
όπως είπα και στον Αντώνη, τώρα που κατάλαβα οτι αυτές οι αλήθειες χάνονται μαζί με τους ανθρώπους που φεύγουν, είναι λίγο αργά.
Τις ιστορίες του πατέρα μου τις έχασα .Και φταίω εγώ γιαυτό.
Τέλος πάντων, όσα μπορώ, και όπου μπορώ θα τα φωναζω.
φιλούρες
δ

demetrat είπε...

ιωάννης
Δίκιο έχεις, αν και κατάλαβα, πως εμείς στη χούντα σε σχέση μ'αυτούς , πήγαμε στο κολλέγιο αθηνών....
:)

demetrat είπε...

VaD
και θα περιμένω με αγωνία τις εντυπώσεις σου
δ

ΔemΩΝ είπε...

Δεν υπάρχει τίποτα να σχολιάσει κανείς εδώ. Εγώ που "ξεριζώθηκα" από την αριστερά για να μπορώ να κοιτάξω λίγο παραπέρα, για να ικανοποιήσω αυτό το άρρωστο μυαλό που με κατέχει, νιώθω τις κομμένες ρίζες μου να σπαρταρούν και με πονάνε...

βιολιστης στη στεγη είπε...

Τουλάχιστον υπάρχει η Αννα, να θυμάται, να διηγείται, να μεταγγίζει...
Εγώ δυστυχώς, μόνο ιστορίες του σαλονιού άκουγα στα μικράτα μου.
Πάλι καλά που το "κόρη ναυάρχου" δεν τό'χα!
"Να τσακιστώ, να πάω να μάθ'", λοιπόν...

demetrat είπε...

Αχ! βρε ΔemΩΝ
Πάντα οι κομμένες ρίζες πονάνε.
Είναι σαν τα κομμένα μέλη.
δ

demetrat είπε...

Θαλίτσα
Δεν είναι πάντα το καλύτερο να ακούς αυτά από τα μικράτα σου μανάρι μου.
Πίστεψέ με.
φιλιά πολλά πολλά.
δ

VaD είπε...

Αγριεύτηκα μωρε,αν κι εχω ακούσει δεκαδες ιστορίες που όταν ήμουν μικρός το πειβάλον μας τις έκρυβε!
Πώς να ξεχάσεις;Θυμήθηκα τα "πανηγύρια" του 89 όταν ο Φακελο-Κεφαλογιάννης διαφήμιζε το δήθεν κάψιμο των φακέλων και η Αριστερά της εποχής πανηγύριζε επίσης,οχι μωρέ,δεν καις την Ιστορία σου και μάλιστα τη μονίμως αδικημένη,ήταν δικαίωμά μου να διαβάσω το φάκελο του αδικημένου Μακρονησιώτη θείου ,δε θέλω να ξεχάσω,ειναι σα να συγχωρώ τους πραγματικούς εθνοπροδότες

demetrat είπε...

VAD
Αυτό που κάψανε (; )τους φακέλους ούτε και γω μπόρεσα να το χωνέψω ποτέ.
Ειδικά σε μιά εποχή , που δεν κινδύνευε κανένας πιά.
Και ειδικά την αποδοχή του καψίματος από την αριστερά.
Και καταντήσασαμε τώρα, να ψαρευουμε ψίχουλα από τις μνήμες των δικων μας γιά να γεμίσουμε το κενό.
δ

Darthiir the Abban είπε...

Ήσουν εσύ ήσυχη;
Τζίζους!

demetrat είπε...

Παργινέ
ρε παιδάκι μου, όταν λέμε ..ήσυχη ,μη φανταστείς .... δεν το εννοούμε γιά πολύ..
δ

Darthiir the Abban είπε...

A...

Ανώνυμος είπε...

Παρ' ότι έχω ασχοληθεί πολύ με την κατοχή και τον εμφύλιο, αγνοούσα τις οδυνηρές λεπτομέρειες από τα γεγονότα της Πρέβεζας. Συγκλονίστηκα από την αφήγηση. Πραγματικά στις σημερινές συνθήκες αδυνατούμε να καταλάβουμε πως τότε οι άνθρωποι σκότωναν με τόση ευκολία.
Δεν συγχωρώ τους φονιάδες υπό την αρχηγία του απαίσιου Γαλάνη όπως και τον αχρείο Τζουμερκιώτη για το Νταλαμάνι (αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Εύχομαι μόνο να μην ξαναΰπάρξουν ποτέ τέτοιες μαύρες μέρες κανιβαλλισμού...

Ένας απλός Ηπειρώτης