7 Δεκεμβρίου 2009

**κακες παρέες

Εχ! ρε Παντελή!!!
Βαλθήκατε ένας- ένας να γκρεμίσετε ό,τι στήσαμε γιά σας στην καρδιά μας.
Καλύτερα έτσι πάντως.Μαθαίνουμε να κρατάμε το καλό και να φουντάρουμε το σάπιο.
Μωρέ δε μπανα γίνετε χριστιανοί ορθόδοξοι!
Δε μπανα γίνετε βουδιστές!
Δε μπανα γίνετε δεξιοί
Δε μπανα γίνετε και χριστιανοί και ορθόδοξοι και βουδιστές και δεξιοί μαζί!
Τα ωραία σας, τά έχουμε κρατήσει μέσα μας .
Στην ψυχή! Βαθειά!
Και τα βγάζουμε όποτε χρειάζεται .Κι όποτε γουστάρουμε εμείς να τα προσφαΐζουμε.
Τις βλέπω τις ταινίες σου γιατί είναι μιά ομορφιά, και γιατί προπαντός τις καταλαβαίνω.
Δε χρειάζομαι μετά λυσάρι τον Μπακογιαννόπουλο να με γκαστρώνει μέχρι να μου αναλύσει γιατί το πλάνο έφυγε και πήγε με το θίασο να συναντήσει μέσα σε αφόρητη σιωπή τον Ζαν Λυκ που επέστρεφε από το γουήκ έντ με ένα ψάρι .
Είσαι όμορφος και συγκινητικός.
Είσαι τρυφερός στις ταινίες σου.
Ποτέ δεν επιχείρησες να γίνεις σκηνοθέτης αντιγράφοντας όποια σιωπή σου άρεσε περισσότερο.Ή όποια καραμπόλα της σκέψης σε έκανε πιο στριφνό.
Ο,τι και νάπιασες στα χέρια σου, μου το έστειλες πίσω ατόφιο, πικρό κι απλό.
Στο "προξενιό της Άννας", η μισή Ελλάδα αναγνώρισε τον εαυτό της.
Στο "χάπυ ντέϊ" γλύφαμε τις πληγές μας όπως- όπως ο καθένας....
Στα "πέτρινα χρόνια ", τα παιδιά μου μάθανε ιστορία.
Τέσσερις φορές απογευματινή το είδαμε .
Γιά να είμαστε μόνοι μας. και να μην ενοχλούμε τους διπλανούς με τα γιατί ......
Ξεράθηκε το στόμα μου να τους εξηγώ γιατί ο έρμος ο Σταύρος έβαλε τα κλάμματα εκεί απάνω στο τηλέφωνο... ''δε με γνώρισες αδερφέ................εγώ είμαι...."
Και γιατί βούλιαξα στο δάκρυ , - ενώ μαζί μου και κείνα έκλαιγαν ,κοιτάζοντάς με μέσα στα σκοτάδια ,απ' το ξαφνικό που τα βρήκε -...... Με το ψιχουλάκι που έμεινε έμεινε κόμπος και λυγμός στο λαιμό της Μαρτίκα,μέσα στο καφενείο.
Εντάξει δεν τα καταφέρατε με τον **Σκορσέζε να πάτε τις "Νύφες " στο Χόλλυγουντ.
Έτσι θα πας μωρ' Παντελή;
Χωνεύοντας την ιστορία;
Και στην τελική, τι σου χρειάζεται εσένανε το Χόλλυγουντ;
Άν εσύ αγαπηθηκες σ' αυτήν την κόχη τη μικρή......... σ όλη τη γή αγαπήθηκες.....
..........
Ετοιμάστηκα και γώ, να πάω να πνιγώ στο δάκρυ.
-Τί κάνεις εκεί με τα χαρτομάντηλα; ρώτησε ο Νίκος την ώρα που κίτρινο -ροζ, κιτρινο- ροζ κιτρινο- ροζ,-(γαλάζιο δεν είχε ) έβγαινε απ' το πακετο κι έμπαινε στην τσάντα .
-Θα τα χρειαστούμε του είπα με νόημα.
Έλπιζα σ' ένα τουλάχιστο δάκρυο , αλλά με το που είδα και τον καπετάνιο το μακρυμάλλη τον ασπρομάλλη ....είπα : άκυρο, μιά άλλη χρονιά .
Εμφανίστηκε , κι΄αστραψε ο Γράμμος από καθαριότητα.Ο Όλυμπος βρόντησε λίγο παρακάτω, συνεπικουρώντας .
Αυτό δεν ήταν καπετάνιος του '49 .
Διαφήμιση του περζίλ με μπλέ και πράσινους κόκκους και τις νοικοκυρές σε αναμονή μας βγήκε.
Πεντακάθαρος.Φρεσκοξουρισμένος. Σχεδόν σε άγγιζε το άκουα βέλβα που κατέβαινε μαζί με τ'αεράκι απ' τον αυχένα με τις οξιές.
Τι! ψέμματα να πω; τα χρειάστηκα! .
Πάει !λέω .Ο Βούλγαρης χάζεψε και μας ξανακουβάλησε τον Πρέκα!
Ευτυχώς , αμέσως μετά όμως ,με ένα πετυχημένο ζουμ στο φωτεινό φρεσκοξουρισμένο πρόσωπο με το θεληματικό πηγούνι, τον αναγνώρισα ήταν ... ο Αετός!!
Καπετάνιος με τα όλα του.
Με το μάτι το καθαρό .Με τη χαίτη τη φρεσκολουσμένη.Με τη λόρδωσή του.....
Παρ' όλα αυτά , ξαναζήτησα απεγνωσμένα τον Πρέκα.
Τί νόμιζες σύντροφε , πως βρήκες τίποτα καινούριο να μας πείς;
Αυτό είναι ο εμφύλιος.Ο σκοτωμός ανάμεσα σε αδέρφια.
Από τέτοιες ιστορίες , ουυυυυυυυυυυ τίγκα η πόλη και τα χωριά μας εδώ πέρα.
Εχω μιά πολύ καλή στο σιβί της οικογένειας , αλλά κομματάκι βαριά.
Άσε ,υπάρχουν και πιό ελαφριές στο ρεπερτόριο.
..............
>>"Κάθε πρωτοχρονιά, στο σπίτι μας είχαμε γιορτή μεγάλη.
Η μαμμά μαγείρευε και μαγείρευε και μαγείρευε....
Γιατί έρχονταν οι φίλοι του μπαμπά , και έπαιζαν χαρτιά ως το πρωΐ.
Εγώ κι ο αδερφός μου, το περιμέναμε πως και πως.Όχι μόνο γιατί ήταν κάτι εξαιρετικό να μένουμε ξύπνιοι ακριβώς όπως και οι μεγάλοι, αλλά και γιατί, μαζί μ'αυτούς τους φίλους, έρχονταν και ο Σταμουλάκης που είχε το μεγαλύτερο παιχνιδάδικο στην πόλη και μας έφερνε από ένα παιχνίδι .
Πολυτέλεια περιττή τότε τα παιχνίδια γιά τους περισσότερους .
Χρόνια ολόκληρα, γίνονταν αυτό, μέχρι που φύγαμε γιά την Αθήνα.
Αργότερα , πολύ μεγάλη πιά, όταν άρχισε να με τρώει πως ίσως τίποτα δεν είναι αυτονόητο,
ρώτησα το μπαμπά , γιά τότε.........
Κι έτσι έμαθα όσα κατάφερα να του βγάλω με το τσιγγέλι -γιατί οι "ξίσκεποι" τόχουνε αυτό το κακό.Δεν παινέυονται.
.............>>Πως προς το τέλος του εμφυλίου τον πήραν στο στρατό.
Αυτός τότε ήτανε καθοδηγητής , μαζί με τον φίλο του τον Αντρέα .
(Και να δείς πως τάφερε η μοίρα και ξαναζμίξανε ,κι ο Αντρέας βρίσκεται ακριβώς έναν τάφο μπροστά του.)
>>Πως όταν γίνονταν μάχες , ειδικά προς τα μέρη μας, μάτιαζε το πιό θραψερό πουρνάρι, να λουφάξει από κάτω .Μιάς και είχε αδέρφια και ξαδέρφια στο βουνό.Ήταν και κείνος ο μπάρμπας σ' ο Μιχάλης παιδάκι μου , που μας είχε βγάλει όλους στο κλαρί.Εκτός απ' τον μεγάλο που ήταν διορισμένος μου φαίνεται.
>>Μωρέ και τσ' κοπέλλες ..,όταν χρειάζονταν , και τσ' θειάδες σ' αγγάρευε αυτός.Αφού σ' λέω, το χωριό μας ,τούειχε κάν ' στρατηγείο του ΕΛΑΣ.Γιαυτό και μείναμαν χωρίς δρόμο και ηλεκτρικό μέχρι το 63...
Και δόστου να γελάει με τις πικρές εικόνες της νιότης του, και να γελάμε και μεις παιδιά κι αγκόνια καθώς τον φανταζόμασταν λουφαγμένο .......,
..... και .....γιά πεθ παππού πως κδύφτηκεθ κάτω απ' το πουδνάδιιι; Ψεύδιζε ο Μήτσουλας....
-Και που παίζανε χαρτιά ως το πρωί την παραμονή της πρωτοχρονιάς θυμάσαι; Μπήκε στη μέση η μάννα μου...
-Δεν είναι που ήτανε χαρτόμουτρο ο πατέρας σου, αλλά γεννέθλια γιόρταζαμε.
-Γιατί εκεί στη Φλώρινα που ήταν φαντάρος, την παραμονή της πρωτοχρονιάς, έπαιζε με πεντέξη ακόμα φαντάρους, και ήταν οι μόνοι που γλύτωσαν αφού ήταν ξύπνιοι και ντυμένοι, από το γιουρούσι των ανταρτών .
Γιαυτό ...."
Δυό φορές αιχμάλωτος ο μπαμπάς.
Την πρώτη τον μάζεψε το φιλαράκι του εθνικού στρατού ο Ζέρβας, και τον πήγανε σέ ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων στο Αγρίνιο.Τον αναγνώρισε ένας κοντοχωριανός ... εσύ ρε είσαι ο γιός του παππά; ..τον αγρίεψε μπροστά στους άλλους.... και τούσφιξε και μιά ξεγυρισμένη ανάποδη........και μετά τον αμόλησε.
Την δεύτερη ,τον μάζεψαν από το δημοκρατικό στρατό, φαντάρος ών, έτσι όπως τσούλωνε κάτω απ' τα πουρνάρια ....
Έβρισκαν πολλούς φαντάρους κάτω απ' τα πουρνάρια οι αντάρτες. Ήξεραν τι γίνεται......καταλάβαιναν.... και τους αμόλαγαν κι αυτοί .
Τι μας τα λές όλα αυτά;Τα ξέρουμε απόξω κι ανακατωτά.
Τα άλλα που δεν ακούμπησες, άφησαν την πληγή ανοιχτή.
.............................
Μου την είχαν διηγηθεί την ήττα.
Μετά την έζησα και γω.Μέ τα απόνερά της μεγάλωσα.
Τώρα προσπαθώ να την διηγηθώ στα παιδιά.Κάτι σάν και σένα όμως τα μπερδεύουν
Διάλεξα να είμαι απ' την πλευρά των ηττημένων .
Γιατί μου φάνηκαν ομορφότεροι.
Γιατί μου φάνηκαν αξιοπρεπείς ,προδομένοι , απελπισμένοι και μοιραίοι.
Αλλά κι αυτούς ακόμα, τους πέρασα από κόσκινο .
Ίσως γιατί δε μου άρεσαν ποτέ τα ολόκληρα .Μόνο τα ξεκαθαρισμένα.
Δε με κορόϊδεψε κανείς .
Όλα αυτά που με επιμέλεια κρατιούνταν μυστικά, οι μικροί καθημερινοί νικημένοι τα ψιθύριζαν μεταξύ τους.Ο καθένας ήξερε τα δικά του ονόματα , και τα δικά του ντοκουμέντα. Την είχαν μυριστεί την ιστορία.
Την έλεγαν μεταξύ τους, και μετά την είπαν και στα παιδιά τους.
Όλοι άνθρωποι ήταν καμάρι μου.
Όλοι είχαν μαννάδες παιδιά και γυναίκες.
Όλοι σκοτώθηκαν γιά κάτι που νόμιζαν σωστό.
Ξέχασες όμως να μου πεις , πως οι περισσότεροι απ' αυτούς , εκτός από άνθρωποι ήταν και νικημένοι.Που κατόπιν τους κυνήγησαν αλύπητα οι πιό λίγοι.Οι νικητές.
Πως η πληγή δεν ηταν αυτές οι ανεκδιήγητες μάχες που μου πήραν το κεφάλι απ' το μπουμπουνητό.(και δεν καταλάβαινα και τι ούρλιαζαν ο Τριαντάφυλλος με τη Γιαννούλα ρε γαμώτο)
Η ανοιχτή πληγή είναι αυτά που έγιναν μετά .Εν ψυχρώ.Σχεδιασμένα από Έλληνες, και εφαρμοσμένα από Έλληνες.
Πως ο εμφύλιος είναι η οξεία γωνία που τρυπάει τις στρογγυλάδες μας.
Πως ο εμφύλιος άρχισε το '44 και πραχτικά τέλειωσε το '74.
Αυτό ξέχασες να μου πεις.
Λίγα ξέρω γιαυτό, αλλά κατάλαβα πως ο εμφύλιος , δεν είναι φρατζόλα να την κόψεις σε φέτες και να προτιμήσεις τη γωνία .
Αναρωτήθηκες άραγε,γιατί απ' τη μεριά των νικητών δεν βρέθηκε ούτε ένας .
Ούτε ένας ,, να φκιάσει μιά όμορφη ταινία γιά τους όμορφους άνθρωπους που νικήθηκαν;
Η Ψυχή μας βαθιά λοιπόν.
Βαθιά ,γιά νά αντέξει το σκύλεμα των ηττημένων.
Βαθιά, γιά να λουφάξει εκεί και να ονειρευτεί
Βαθιά, γιά να βρει το κουράγιο και την ελπίδα
Βαθιά, γιά να ξαναβαφτιστεί σε παλιές μνήμες.
Βαθιά, γιά να σώσει ό,τι δεν έχει δοθεί αντιπαροχή.
Βαθιά γιά να κρατήσει τις γωνίες οξείες όπως τις πρέπει.
Βαθιά γιά να ξέρουν που να ψάξουν οι καινούργιοι.
....................
.........
Μ' έμαθαν νά διακρίνω τους φασίστες, τους βασανιστές και στους προδότες.
Με όποια προβιά και να εμφανιστούν ,τους ψυλλιάζομαι αμέσως.
Να μυρίζομαι τους κουρασμένους κι αυτούς που αλλαξοπίστησαν.
Εσύ; Κουράστηκες Παντελή;Αυτό μπορώ και το καταλαβαίνω.
Άλλο είναι που με χαλάει.
Να μας δείχνεις εκείνα τα χρόνια .Τότε που οι ηττημένοι κουρελιάρηδες, δάγκαγαν ντουφέκι και ψυχή γιά να άντέξουν στην ετοιμοθάνατη φάλαγγα κατ' άνδρα, εσύ να μου τους βάλεις ίσα κι όμοια με τους θριαμβευτές.Που ήταν όλοι , τόσο άνθρωποι!
Ο ανθυπολοχαγός, είχε τα αγριλίκια του, αλλά άνθρώπινος!
Ο συνταγματάρχης , πως τα κατάφερνε να βγάζει διαταγές εκτελέσεων με τη φάτσα του πατέρα μου, ακόμα με τρώει.
Ο Στρατηγός, υπέροχος ως άνθρωπος και ως πατριώτης.
Ο πρωθυπουργός, αγαθός ως παππούς περίπου!
Ο υπουργός εξωτερικών,σχεδόν έτοιμος γιά τους γιατρούς χωρις συνορα.
Ο βασιλεύς, απών αλλά παρόλα αυτά ουχί κακός.
Οι εγγλέζοι, απόντες ως ουδέποτε εγληματήσαντες.
Και η Ριρίκω ακόμα, πέρασε ως αστερίσκος σε μισή φράση .
Όλες οι εξουσίες: ανθρώπινες ,σκεφτικές και ανήμπορες.....
Μα ποιός διάολος τον έκανε αυτόν τον εμφύλιο μέχρι το '74 που τελείωσε και επισήμως;
Α ναί!
Οι κακοί οι Αμερικάνοι (ελπίζω νάχουμε το σωστό ποσοστό στο ξενόγλωσσο τμήμα αυτή τη φορά), μ' αυτό το εκφυλόμουτρο τον skata sto lakko tou Βαν φλιτ........μωρ' λες ,......από τούτον λέγαμε φλίτ αυτό που ψεκάζαμε και σκότωνε τις μύγες; Καλά αμα δεν ξέρεις μη μου πεις.
Δεν παίρνουμε μία μία τις προσωπικές ιστορίες των μικρών γιά να αθωώσουμε τις εξουσίες που τους κυβερνάνε.
Ο εμφύλιος ειναι γιομάτος από μικρές προσωπικές ιστορίες.
Και σύ το ξέρεις καλύτερα απ' τον καθένα.
Είμαι σίγουρη πως θα σε ξαναγαπήσω στην επόμενη ταινία σου.
Και τώρα σ' αγαπάω δηλαδή.
Απλώς ,αυτό που με τρώει είναι, που ξέρω, πως όταν όλοι εμείς δε θα αντέχουμε γιά να ξεγυμνώσουμε την ψυχή μας στους επόμενους, θα αντέχει μιά ταινία .
Δικιά σου.Γιά άλλοθι.
Που απάνω της , θα μαθαίνουν ιστορία, τα παιδιά των παιδιών μας.
Δύο μόνο θα σου πω:
-Μετά από δυό χοντοκομμένα ψεύτικες ώρες που μου χάρισες , σου χρωστάω το μοναδικό λυγμό που μου πήρες......Όχι !Πιστό Καμμένο Ανταρτοπούλι μου.Δεν νικήσαμε!
-Και πως μου χάρισες ακόμα μιά φορά, την ευκαιρία να ανανεώσω τη σκέψη ,πως δε θα περιμένω να ακούσω την επαναληπτική πρώτα.
Δε θα περιμένω δω στα μάτια τον εκτελεστή της τελευταίας νανόχηνας.
Αφού .........Από πάντα, Όλα είναι δρόμος Παντελή.
Όλα είναι δρόμος και Πόλεμος .Aκόμα.















αργοπορημένη αντίδραση γιά μιά ταινία, που ήδη παίχτηκε στην ελλάδα,και εδώ ήρθε μόλις προχτές.







-

6 σχόλια:

VAD είπε...

Οχ,βρε κοριτσι,πάλι βάρεσες εκει που πονάμε,και να θέλουμε να ξεχάσουμε δεν μπορούμε γμτ οσα '89 και να γίνουνε...
-Όσο για τον Παντελή,μονο στο Προξενιό της Αννας να σταθώ,μέσα στη χούντα,ακομα μαθαιναμε,ρουφούσαμε τα πάντα,και μια κοπελιτσα απ'την επαρχία,στο πρόσωπο της αγνωστης τότε αλλά εκπληκτικής Αννας Βαγενά,ξεσκεπαζε όλη την υποκρισία του ελληνικού μεσομεγαλοαστισμού,ξαναειδα την ταινία τις προάλλες και ζωντάνεψαν τα περασμενα νιάτα γμτ ....

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Γέρασ' ο δόλιος ο Παντελής, δήμητρατ, και είπε να συμφιλιωθεί με αυτό που νόμιζα ότι πολεμούσε.
Αλλά που τον είχε νικήσει στο μεταξύ...

demetrat είπε...

Ναι γέρασε και κουράστηκε.
Μακάρι νάναι συμφιλίωση .
Με ό,τι και νόμιζε πως παλεύει.Μακάρι γιαυτόν.
Σκέψου να ανακαλύψει όταν πιά δε θάχει χρόνο γιά διόρθωμα πως δεν συμφιλιώθηκε με τιποτα!
(το είδες τελικά εσύ;)
δ

demetrat είπε...

VAD
Τίποτα παραπάνω από άλλη μιά κολλημένη ανάρτηση από μια που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να ξεχάσει, κινδυνεύοντας να γίνει γραφική.
Αλλά πραγματικά δεν άντεξα να μη το ξεστομίσω.
Γιά μένα ο Βούλγαρης είναι μεγάλος σκηνοθέτης.Και στο προξενειό της Άννας,(υπέροχη ταινία)και στη φανέλα με το 9 .Τι να του θυμηθείς.Το χάπυ ντέϊ ,τα πετρινα χρόνια.Και οι νύφες του μου άρεσαν.Πλάνταξα στο κλάμμα.
Αλλά ετούτο δώ ,ήταν πάνω από τις αντοχές μου.
Αφού βγαίνοντας απ την αίθουσα,και σκεφτόμενη τους διθυράμβους που γράφτηκαν σκέφτηκα.
Ρε λές όντως νάμαι τόσο ζαβή;
δ

Darthiir the Abban είπε...

Έλα βρε 'συ, όλοι ανθρώπινοι είναι, σύμφωνα με τις επιταγές της εποχής! Σε λιγο θα καταναλώνουν κι όλας!

demetrat είπε...

καμηλιέρη
όχι σε λίγο , γιά κοίτα γύρω σου
δ