30 Ιανουαρίου 2009

Ε.Σ.Υ , εμείς ,κι αυτοί






το δέντρο των ονείρων μου.
Λεφτιά!



Όταν έπαιζα σκράμπλ με τον ανηψιό μου , κάναμε ομάδα.
Και επειδή εγώ κράταγα τα κατάστιχα γιά τους πόντους, έγραφα:
εμείς / αυτοί.
Εμάς κι αυτούς μας χώριζε μιά κάθετος.
Μιά τελεία που βαρέθηκε να κάθεται που λέει κι ο Άσιμος, και αποφάσισε να κατέβει προς τα κάτω.
Η ζωή όμως δεν είναι σκράμπλ που το παίζουμε μεταξύ μας απάνω στο μεγάλο τραπέζι της κουζίνας.
κι αυτή η τελεία που περπατάει, θα μπορούσε να φκιάσει κι ένα κοκτέηλ ας πούμε.
..............................................................................................................................................................
Γιά τον Ζαχαρία τον Καψαλάκη, έμαθα πως υπάρχει, κάτω από δραματικές συνθήκες στις 3 η ώρα τα χαράματα .
Δίπλα σε μιά βαλίτσα με δύο αλλαξιές, έξι διαβατήρια (γιά το συνάλλαγμα)και τρία εισητήρια της Ολυμπιακής γιά το Λονδίνο.
-Μα γιατί να τρέχετε στην Αγγλία μας είπε η Ελένη.Αφού έχουμε τον Καψαλάκη εδώ.
Πάρτον τηλέφωνο και συννενοηθείτε.
Σήκωσε η γυναίκα του το τηλέφωνο.Και την άκουσα που τον φώναξε.
-Με συγχωρειτε που σας ενοχλώ τέτοια ώρα αλλά είναι μόνο 28 χρονών.
-Πρέπει οπωσδήποτε να τον δω και γρήγορα .Δε μ' άφησε ούτε να παρακαλέσω.
- Αύριο το πρωί στις 9 να είστε εδώ.
Αύριο το πρωί, ημασταν εκεί.
Εγώ , ο άντρας μου κι ο αδερφός μου, που σέρνονταν λεπτό με το λεπτό.
Τον εξέτασε, και τον άφησε να ντυθεί.
Έβαλε τις αξονικές στη σειρά απάνω στον άσπρο πίνακα
Μας κοίταξε.
Κοίταξε και το άσπρο κακό που διαγράφονταν συμπαγές και αδιαπέραστο .
Μας ξανακοίταξε.
-Εχω γιά αρχή μου να λεω στον άσθενή την κατάστασή του. Μας είπε.
-Αδύνατον είπα εγώ, και ξεψύχησα στην καρέκλα.
-Δεν υπάρχει περίπτωση να πει κανείς στον αδερφό μου πως θα πεθάνει.
-Ξεχάστε το.
-Τι είναι αυτά που λες ,έκανε ο Νίκος ζεματισμένος και ξεκίνησε να πάει προς το εξεταστήριο.
Αυτός, ξαναγύρισε και με κοίταξε.Που δε σηκώθηκα.
Ριζωμένη στην καρέκλα, με τα χέρια στην ποδιά, -δεν πάω πουθενά αν δεν μου απαντήσεις.
-Εστω.θα του πούμε όμως πως μετά το χειρουργείο μπορεί νάχει νευρολογικά προβλήματα.
-Κοίτα εδώ.
(Δε κοιτάω ,δε κοιτάω.Το είδα μιά φορά και το κατέγραψα, τώρα κοιτάω αλλού, γιατί το κεφάλι του αδερφού μου δεν είναι ενα κρανίο με ένα άσπρο στρογγυλό καρύδι μέσα).
-Βλέπεις;ειναι μεγάλος όγκος.
Εσένα θα κοιτάω.
-Δηλαδή, εσείς τον έχετε ξεγραμμένο γιατρέ ;
Δεν μπορούσε να το πει.
-Γιά ξαναπέστα μου απ' την αρχή Δημητρούλα .
-Ρε παιδάκι μου, αυτό που βλέπω εδώ δεν ταιριάζει μ' αυτό που μου λες εσύ.
Μολις κατάλαβα πως είχαν τόση αξία οι λεπτομέρειες,τον είχα μιάμισι ώρα εκεί ,να του ξεφιλμάρω τις έξι τελευταίες μέρες.
-Δηλαδή εσείς τον έχετε ξεγραμμένο γιατρέ;ξαναρώτησα κρεμασμένη απ' τα μαλλιά μου.
-Οχι. απάντησε τελικά.
-Οχι.Δεν ταιριάζουνε τα πράμματα.
-Αυτό που βλέπω δεν υπάρχει αμφιβολία πως το βλέπω.
-Αυτό που μου περιγράφεις επίσης δεν χωράει αμφιβολία πως έγινε.
-Δεν ταιριάζουνε αυτά ξαναείπε και έτριψε το μέτωπό του πίσω απ' τους καπνούς.
-Μόνο αύριο θα ξέρουμε ,μετά το χειρουργείο.
Τελικά είχε δίκιο ο Καψαλάκης.Δεν ταίριαζαν.
Ηταν απλώς(;) ένα επιφανειακό ας πούμε ανεύρισμα, που αιμορράγησε,καταγράφηκε στην αξονική , και αφαιρέθηκε.
-Ο αδερφός σου γλύτωσε γιατί κινηθήκατε γρήγορα μου είπε την άλλη μέρα.
Τον ξαναείδα μετά από 3 μήνες όταν ξαναπήγαμε γιά τσεκάρισμα.
Μετά τον άλλο χρόνο , πάντα εκεί στον "εγκέφαλο",-όποια ώρα και να χρειαστεί θα με πάρεις στο τηλέφωνο-.
-Καλά πότε βλέπεστε ; ρώτησα τη γυναίκα του .
-Εγκαταστάθηκα και γώ εδώ .μου απάντησε χαμογελώντας.
-μμμμμμμμ έκανε η μάννα μου.Γιαυτό κατάφεραν και έκαναν παιδιά.
Τέσσερα νομίζω.
Κάθε φορά που πήγαινα να τους δω, είχα μιά φοβερή ενοχή πως τους παρακρατάω απ' την ξεκούρασή τους.
Κι αυτός πάντα ήρεμος και θετικός.
-Μα ποτέ δεν πάτε διακοπές;
-Γιατί πας διακοπές εσύ;με ρώτησε πονηρά μιά μέρα.
-Γιά να ξεκουραστώ.
-Ε! ,εγώ ξεκουράζομαι εδώ μέσα.
-Φύγετε και μη σας ξαναδώ μας είπε.
Και φύγαμε.
Δε μας ξανάδε.
Μετά .μιά μέρα,διαβάσαμε στην εφημερίδα πως τον έβαλε στόχο η ομάδα Ξερού,και τον πυροβόλησε στα πόδια, γιατί ήταν μεγαλογιατρός λέει, και μπλα μπλα μπλα λέει,οι λαϊκές μάζες λέει, και ένα σωρό α@χι@ιές λέει.
Γιά να μη λέω πολλές μαλακίες και γω .
Το κεφάλι του αδερφού μου , στο ιδιωτικό νοσοκομείο , στοίχισε λιγότερα από ό,τι στοίχισε η καρδιά του Παντελή στο Δημόσιο νοσοκομείο Αρεταίειο.
Γιατί;
Γιατί εκεί πλήρωσα όλη την ομάδα!Γιαυτό.
Και τις νοσοκόμες!Γιαυτό.
Γιατί είναι κοινό μυστικό, πως ένας διευθυντής που τα παίρνει, δεν τολμαέι να βάλει χέρι σε κανέναν από κάτω!Γιαυτό.
Γιατί ήσουν αγαπημένο μου Ε.Σ.Υ παρόν.Γιαυτό.
Και γιατί εμείς αποφασίσαμε να μη παίξουμε παιχνίδια μ' αυτούς.
Ποιός θα την πει την αλήθεια επιτέλους;
Ολόκληρη όμως.
Και μη στηριχτούμε πάλι στους αφανείς που κάνουν διπλοβάρδιες και ζούνε με την ιδεολογία τους γιά προσκεφάλι.
Δεν τους αξίζει να υπερασπίζονται αυτή τη λαμογιά που λέγεται Ε.Σ.Υ.
Κι εμείς,όλοι εμείς πρέπει να του ρίξουμε φωτιά να το κάψουμε αυτό.
Να πάμε γι' άλλα,κι απ' την αρχή.
Υπάρχουν κιάλλα συστήματα που μπορούμε να εφαρμόσουμε ως κράτος,έστω με μιά απλή αντιγραφή.
Θέλουν όμως οι αυτοί οι γιατροί του Ε.Σ.Υ;






29 Ιανουαρίου 2009

κατευόδιο και καλό βόλι

πέθανε ο Πάνος Τζαβέλλας.
Η είδηση από δω.
Μπορεί να μην ήτανε και πολύ σπουδαίος.
Εμάς όμως, μας βάσταξε γερά.
Είχα χρόνια να τον θυμηθώ.
Και τώρα όλες οι κρυπωμένες εικόνες, από παντελόνια καμπάνες, μαλλί αφάνα και καρελάκι μονό ,μου χύμηξαν. Α! κι από ένα αμπέχωνο χακί .


23 Ιανουαρίου 2009

τοπίο στην ομίχλη

ΑΛΗΤΗ - ΤΣΟΓΛΑΝΙ- ΚΑΚΑΛΑΜΑΝΙ!!!!
(και τα σκατά της θηλυκής και μάννας καφέ αρκούδας στα μούτρα του.Μαζί με τα κουκούτσια.)




Ψάχνοντας στο γκούγκλ καλή του ώρα, βρήκα κάτι συσκευές , που βοηθάνε λέει τα σποράκια να ξεσπουρδίσουνε.
Τόφερα από δω, τόφερα από κει, και ακριβές ήτανε, και μικρές γιά τα μέτρα μου ήτανε.
Θυμήθηκα μετά πως ο Παντελής ,όταν φύτευε τα σποράκια του , σκέπαζε τη γλάστρα με ένα τζάμι.
Τζάμια δεν είχα, οπότε έφκιασα την εκδοχή τουρλού.
Και να το αποτέλεσμα.

Σποράκια στην ομίχλη.





Σποράκια που φύτρωσαν χωρίς τυμπανοκρουσίες ,σιωπηλά ,μές στο σκοτάδι.
Μερικά σε δυό νύχτες, μερικά σε πέντε, και μερικά όχι ακόμα, γιατί, φαίνεται πως είναι και τα πιό χαδιάρικα.



α , αυτόν μη τον κοιτάτε που είναι γλόμπος και χλεμπονιάρης.



Όταν αρχίζει να βγάζει φουντίτσα, πρασινίζει και ομορφαίνει.




ετούτος πάλι



με το που μπήκε στη σακκούλα κατευθείαν μπουμπούκιασε.




Έδωσε ένα μπόϊ.


Λύσσαξε ο ακράτητος .


σιγά μαρέ , θα την τρυπήσεις τη διαφάνεια.



στο βάθος ,Η παρέα του Τρίχορδου Βιολιού.
Αυτή δε σπέρνεται.
Έχει λουλουδιάσει από χρόνια εδώ μέσα,και χρησιμοποιείται γιά ντεκόρ.
Βασικά, η παρέα αλλάζει στέκια κατα πως τη βολεύει.
Πέρσυ ας πούμε , ήταν πάνω στο κουτί με τις χάντρες.



Μιά κατσιασμένη στρουμφίτα της Κικής.
Ένα πατσαλιασμένο στρουμφάκι του Μήτσου.
Και ένας γούντστοκ με σπασμένο ελατήριο δικός μου.
Ο οποίος παρόλα αυτά στέκεται μοναχός στα πόδια του.
Πράμμα που δε μπορώ να το πώ γιά τα στρουμφάκια, που έχουν ακόμα και μονίμως την τσίχλα κολλημένη στα ποδάρια* τους από κάτω.
Η Παρέα του Τρίχορδου Βιολιού** λοιπόν, είναι που κρατάει συντροφιά στα μικρούλια μου.







αυτό ακόμα με το βρεφικό του το σκουφάκι ,




που τα δίδυμα το πέταξαν γιατί ξεμπρατσώθηκαν μεσα σε δύο μέρες.









βγείτε καλέ, έξι μέρες σας πασπατεύω, μέχρι και σε θερμοκοιτίδα σας έβαλα.







έεελα καλόμ'... έλα χρυσόμ'.....έλα και θα σ'πάρω κι μαλλί τσ' γριάς.



είδες; μιά ιδέα είναι όλα





υπάρχουν βεβαια και τα φυτά του λεγομένου, εξωτερικού
Το μόνο που πρέπει να φροντίζωμεν λέω, είναι να μη τα κατουράνε οι σκύλοι.












αχχχχχχχ, αγάλλιασα !
Είχε μαυρίσει η ψυχούλα μου όλον αυτόν τον καιρό, και το ήθελα το μικρό πράσινο φυλλαράκι μου.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA



* κυριολεκτώ.Με μιά τσιχλόφουσκα του 1995 είναι κολλημένα.


** Το Τρίχορδο Βιολί δεν ήταν από γεννησιμιού του λειψό.
Κάποτε , καί πρίν γίνει κιθάρα ,ήτο με τας χορδάς του όλας.
Ενετοπίστη απ' την Κική , επεσκευάσθη, εδωρήθη στην κτήτωρα,
όπου και παρέμεινε με τας τρεις χορδάς γιά να μου θυμίζει το θέμα του Χέντελ.

21 Ιανουαρίου 2009

Barac Obama Told the Nation

Νάσαι καλά μωρέ μαυρούκο.
Μας έκανες και γέλασε το χειλάκι μας μέσα στη μαύρη νύχτα.
Ο Νίκος έκανε τον Παπαφλέσσα , και γώ τον Κολοκοτρώνη.
Καιρό είχαμε να διασκεδάσουμε τόσο.
Είχαμε όμως και καλό κρασί.
Νάσαι καλά μαυρολεβεντιά μου.
Έβγαλε ο Νίκος ένα πύρινο λόγο, σε περίπτωση που θα έβγαινε πρόεδρος εν έτι 2009, που μόφυγε η μασέλα.
Τι που είμαστε γκοντ μπλες φορ έβερ μου είπε.
Τι που η μοίρα μας είναι να σώνουμε την ανθρωπότητα μου είπε.
Τι που είδε ένα χέρι απ τα ουράνια να του δίνει τους κώδικες για να ξεπαστρέψει τους εχθρούς μου είπε.
Τι που μπορεί, να είμαστε λαβωμένοι και γονατισμένοι, αλλά όχι,το ίδιο χέρι με προηγουμένως, έρχεται και μας σηκώνει ξανά ψηλά μου είπε.
Τι που οι πρόγονοί μας μεσα στα χιόνια και στις κακουχίες έφκιασαν αυτό το κράτος μου ειπε.(Μόδειχνε και πεντέξι ινδιανους που μας είχαν ξεμείνει, μές στο πούπουλο).
Τι πως θα σπάσουμε τα δεσμά μας και θα σηκωθούμε οι σκλάβοι ξανά μου είπε.
.............
Κάποια στιγμή μέσα από τα δάκρυα, νομίζω πως τον άκουσα να ψελλίζει και πως θα ξαναγυρίσει πίσω στην πατρίδα των προγόνων του ,την Αλεξάνδρεια την εσχάτη.
Α! ναι, από καιρού εις καιρόν, δεν το κρύβω, τις μελετάμε τις χαμένες μας πατρίδες.
-Μαναχόσ' θα πάς; του έκανα με νάζι.
Μόλις που με κοίταξε και συνέχισε.
Με τα κανόνια μας και με τις στιβαρές μας πλάτες μου είπε , πως θα ξαναγεμίσουν τα πιάτα μας ξανά με καλούδια.
Και πως αυτ'νούς τους Πέρσες που ήθελαν να μας ξεπαστρέψουν, τους αφαλοκόψαμε δεόντως μου είπε.
Μετά σταματήσαμε μισό λεπτό γιατί μας πόναγε η κοιλιά από το γέλιο,και γιατί δεν βλέπαμε απ το δάκρυο.
Αλλα αυτό κράτησε πολύ λίγο,διότι μετά, πάλι εκ του καναπέως - μπλέ ράφ γιά την ακρίβεια, λινό- ορμώμενη, μονολόγησα.
Σκέψου δικέ μου, να μας έλεγε τέτοιες μαλακίες ο κάθε πρωθυπουργός μόλις έβγαινε.
Και να ήθελε να τον πληρώσουμε κιόλας γιά να τον ακούσουμε.
Πέτρα που θάτρωγε.
Και στη σκέψη του Γιωργάκη ή του Κωστάκη να μας λέει τέτοιες παπαργιές, μας συνεπήρε ξανά το δακρυσμένο γέλιο.



12 Ιανουαρίου 2009

αίφνης

Η γνωριμία με την Έλενα, έγινε ανάμεσα σε ένα βραχιόλι που δε μού κάθονταν καλά σά σχέδιο, ένα παραλίγο καμμένο σπανακόρυζο , και μιά σπαρίλα γενικής φύσεως που μέ έσερνε απ' τον έναν καναπέ στον άλλον .
Πρώτα άκουσα ,και μετά είδα το κοριτσόπουλο που γέλαγε και χρωμάτιζε ακόμα και τουβού ασπρόμαυρη.
Έτσι μάλλον θα μοιάζει η χαρά στα νιάτα της σκέφτηκα.
Τότε την αγάπησα διά πρώτη φορά.
Ακολούθως , πήρα το Μήτσο στο γραφείο και του λέω :
-Η μαννούλα θέλει να παίξει στο κιλ μπίλ .
Ο Μήτσος , λίγο δυσκολεύτηκε να βάλει στη σειρά αυτό που υποτίθεται πως άκουσε.
Πρώτα ρωτησε τι πυρετό έχω.
Μετά τι πίνω και δεν του δίνω.
Μετά που βρίσκομαι .
Σου λέει μη τόχασε η μεσόκοπη και πήρε σβάρα τα ρουμάνια.
Και σαν ησύχασε που του είπα “μπροστά στο γραφείο και φκιάνω βραχιόλια “(δις ις μαϊ μάδερ ), μου κροτάλισε .. διερευνητικά.
-Όταν λές κιλ μπίλ;
-Αυτό χριστιανέ μου , που παίζουνε τα στοιχήματα .
-Δε το λένε κιλ μπίλ απάντησε υπομονετικά. Εννοείς το γουίλ χιλ.
-Αυτό.
-Και πού ξερεις εσύ τι είναι το γουίλ χιλ;
Είναι αυτό που παθαίνουν όλοι σχεδόν οι Μήτσοι που νομίζουν πως οι μαννούλες από τη στιγμή που τους τεκνοποιήσαν, διέκοψαν τους δεσμούς με τα υπέργεια, τα υπόγεια και τα κατώγεια.
Η Παναγιά με τον κρίνο ένα πράμμα .
Αυτός βέβαια ο μανάρης μου, είναι σε χειρότερη μοίρα απ' τους άλλους, γιατί τυχαίνει η δικιά του να έχει και μνήμη ελέφαντα.Όταν θέλει εννοείται..
Του θύμισα λοιπόν σοροπιαστά ,πως .....θυμάσαι τότε, πριν πέντε μήνες που με είχες πάρει τηλέφωνο απ' την Αθήνα στις 3 το μεσημέρι ,που κοιμόμουνα και ήμουνα κουρασμένη, που με σήκωσες απ' το κρεββάτι, που ήμουνα κουρασμένη (δις) , και που διάταξες να πάω στο λαπ τοπ σου, σ' αυτή τη διεύθυνση και να κάνω αυτό κι αυτό και γω πήγα παρόλο που ήμουνα κουρασμένη (τρις) ;;;;;ε; θυμάσαι;
Το βούλωσε για λίγο, και μετα ξανακροτάλισε.
-Και τι το θές ;
-Να στοιχηματίσω στην Ελενάρα για πρώτο στη γιουροβίζιον του λέω.
Εκεί, σ' αυτό το σημείο, μου έρριξε ένα απ' τα λεγόμενα “γαϊδουρόγελα” του Μήτσου.
Μετά όταν ησύχασε απ' το τράνταγμα, σκέφτηκε πως μάλλον κάτι δεν πάει καλά , με πήρε με το μελένιο.
Βρε μαμμά μου,ΕΣΥ γιουροβίζιον;Τι δουλειά έχεις ΕΣΥ με αυτές τις αηδίες!!!
Φαίνεται όμως ,πως η σιγή ασυρμάτου που άκουγε απο την μεριά μου, και η μή συμμετοχή στη χαρούμενη ατμόσφαιρα, τον υποψίασε πως κατι θα τούρθει απρόσμενο, κι έστρωσε πάραυτα.
-Πόσο θελεις; μου λεει.
-Τριακόσα του λεω.
Τον κατάλαβα που από ξαπλαταριά πού ήταν ,τούρθε η πλάτη της ανακλινόμενης στο σβέρκο. Γιατι οι συλλαβές ,του βγήκαν με μικρά πηδηματάκια κοίταζαν γύρω με το στόμα ανοιχτό ,σε τι κόσμο ήρθαμε και τέτοια , και έπεφταν ξερές.
-Ει-σαι καλ-ά ρε μάν-να ; Γιά πρώ-το μιλάς;
-Ναι ρε γιά πρώτο και με διαφορά.Τώρα μόλις το άκουσα το τραγούδι , και δε χορταίνω να βλέπω το πλάσμα που το τραγουδοχορεύει.Φέγγει ολόκληρη.
-Και πούσαι , τώρα που το ξανασκέφτομαι όχι τρακόσα, πεντακόσα .
-Κι άμα δε μου το παίξεις εσύ, εγώ θα πάω στο προπατζίδικο να μου το παίξουν,(και θα σε κάνω και βούκινο να μάθ'ς, υποσκέφτηκα).
Μοιραία αφέθηκε -μπροστά στη διαπόμπευση που τον περίμενε, το μη χείρον βέλτιστον , μπρος
στα κάλλη τ' είν ' ο πόνος, σπεύδε βραδέως και άλλα- ,και συγκατένευσε.
-Οκ μάννα , θα στο παίξω.
Πέρασαν κατι μήνες.
Εγώ ,συνέχισα τις οικοτεχνικές μου αναζητήσεις,.
Συχνά πυκνά ο Μήτσος έλεγε το ανέκδοτο της αστραποβολημένης μάννας στους φίλους του, γέλαγαν τα παιδιά τα καλά γιά ώρα πολλή ειδικά στο σημείο:
............ ,
και εκεί που έφκιανε ένα βραχιόλι κι ένα σπανακόρυζο τι νομίζετε πως της ήρθε ρε παιδιά στο κεφάλι
;.............
Ώσπου ήρθε η μέρα αυτηνής της γιουροβίζιον .
-Σήμερα θα κάτσω να δω την Έλενα τους ανακοίνωσα.
Ήρθε η ώρα, βγήκε η κοριτσάρα στη σκηνή, με τις ποδάρες της, τη ζωντάνια της και τα νιάτα της.
Και τότε , ήταν η δεύτερη φορά που αγάπησα την Έλενα.
Βέβαια, ακολούθως που εμφανίστηκε Μήτσος με την ουρά στα σκέλια, και μούπε πως όταν την έπαιξα ήταν 1 προς 4 άρα τώρα μαννούλα θα σούθρουνε 2000, δε μούρθε κι' άσκημα , αλλά εμένα η αγάπη μου έχει βαθύτερες ρίζες πολλές.
Ακολούθως έμαθα πως η έλενα είχε φέρει κιάλλα καλούδια :
Πρώτον ο Μήτσος επειδή ,τι-να-ξέρεις-δόλια-μάννα-από-τέτοια-παιχνίδια-εσύ, ποντάρισε σε κάτι άλλους και έχασε.
Δεύτερον πως όσοι φίλοι του πληροφορήθηκαν γιά την επιφοίτησι του οικιακού ,από τα ανέκδοτα του παιδιού, την διάλεξαν και αυτοί.
Γέλαγαν μέν, πόνταραν δε .
Ακόμα και η κοπελλιά του , που καθόλου δεν τον ακολούθησε στο κενό.
Τρίτον , έμαθα κατόπιν ,πως αυτά τα τηλεφωνήματα που έπαιρνα από όλους _ γιά κανά χρόνο μετά την ώρα που ο εν λόγω ήταν στο γραφείο:
-Γειά σας ,είναι εκεί ο Μήτσος, .... όχι ε ........ τι λέτε θα κερδίσει η ΑΕΚ; (με συχωράτε οι ΜΠΑΟΚτζήδες, δεν σας ήξευρα τότε)
ή
-Γειά σας, είναι εκεί ο Μήτσος, .....όχι ε;.... ...Μήπως φκιάσατε κανα σπανακόριζο;.......ναι ε; ...μπράβο μπράβο, ...μήπως είδατε και τίποτα αριθμούς την ώρα που το φκιάνατε;_
δεν ήταν ηλίθιες ερωτήσεις. ,παρά μόνον χρηματοπιστωτικές ανησυχίες.
Μετά ,την Ελενάρα την αγάπησα αμετακλήτως, όταν αποφάσισε όλη η ημικουλτούρα της χώρας να της βρεί επιθετικούς προσδιορισμούς , λες και δεν είχαν σπίτια και οικογένεια δικά τους να κριτικάρουν τα κοράκια.
Ειδικώς , όταν άκουσα τον περίφημο κύριο Δανίκα, να ασχολείται τόσο απαξιωτικά με τα δίμετρα (έχω ένα καημό λέμε ) πόδια της κοπέλλας και με το βρακάκι της, (που με καίει γλυκά και με λυώνει ) που φαινόταν, λέει, και κάτι κακό τούκανε του αυτουνού του σαφρακιασμένου όταν το είδε..
Η πρώτη σκέψη βέβαια, που μου πέρασε απ το μυαλό, ήταν πως αν η α@α@ισιά είχε φάτσα, θάταν ίδια ο Δανίκας,και τόρριξα μιά μούτζα διπλή και με κρότο κατά τη μεριά του.Πλτάτσ.
Η δεύτερη σκέψη ήτανε , κοίτα φίλε μου, τι ζημιά έκανε στα γονίδια του αθρώπου το ΚΚΕ!!!
Τρίτη δεν είχα.Απλώς ξανασκέφτηκα την πρώτη.
Ύστερα την 'Ελενα την αγάπησα διά τετάρτη φορά, (καταξιωμένη και πολύ χαρούμενη διότι δεν διέψευδε την επιλογή μου), όταν έδωσε την επομένη της ξυνίλας του κυρίου Δανίκα, μία συνέντευξη στον κύριο Χατζηνικολάου.
Ξύπνησε η μάννα μέσα μου και είπα :
- και κουκλάρα και καλό παιδί. Να σε χαίρονται ο πατέρας σου κι η μάννα σου κοριτσάρα μου.
Έκτοτε την άφησα στην ησυχία της.
Δεν έχω αγοράσει ούτε ένα τραγουδάκι της , δεν έχω παρακολουθήσει την καριέρα της, ούτε και με νοιάζει ο χώρος που κινείται, αλλά μπορώ να πω μετά βεβαιότητος, πως δύναμαι να αναγνωρίζω κάθε φορά που ακούω στο ραδιόφωνο τη φωνή της , ό,τι και μαλακία να τραγουδάει.Και τότε , το δυναμώνω έχοντας στο μυαλό μου την εικόνα της χαράς.
Αυτές τις μέρες , και καθυστερημένα ,διάβασα κάπου, πως ξαφνικά εκεί που δούλευε, μπήκε ο καλός της, και της είπε, πως ο μπαμπάς της πέθανε.
Εκείνη μόλις κατάλαβε τι της ανακοίνωσαν, άρχισε να ουρλιάζει να χτυπιέται να μαδιέται και μετά σωριάστηκε χάμω. Την ξαναγάπησα μόνο και μόνο γιαυτό το κλάμμα .
Και το σώριασμα.
Που μπορεί να γίνει τα Χριστούγεννα .
Ή μιά Άνοιξη.
Ή ένα καλοκαίρι.
Ή ένα φθινόπωρο.
Που μπορεί να είναι ένα απομεσήμερο χαλαρού Σεπτέμβρη .
Που κάπου χτυπάει ένα τηλέφωνο στο σπίτι αλλά λες, δε βαριέσαι είναι κιάλλοι εδώ να το σηκώσουν, μετά, ξανασκέφτεσαι τη θάλασσα και το κύμα,αλλα στη χαλάει ο Νίκος που έρχεται με το κοντοβράκι του κήπου.
-Ο Παντελής έφυγε .........σου λέει.
-Και που πήγε; Απαντάς.
Γιατί δεν μπορείς να σκεφτείς και τιποτα άλλο, μιά και χτές μίλησες μαζί του.
-Πεθανε.
-Ήταν ο αδερφός σου στο τηλέφωνο.
Δεν ξέρω άν υπάρχει κατάλληλος τρόπος να ανακοινώνεις θανάτους.
Επίσης δεν ξέρω άν υπάρχει κατάλληλος τρόπος να μαθαίνεις θανάτους.
Ειδικά των αγαπημένων.
Και συ που ακούς την ανακοίνωση κάτι άλλο καταλαβαίνεις ,εκτός απ' αυτό.
Γιατί δε μπορεί, χτες που τα λέγατε, του είπες πως θα πας γιά το Σαββατοκύριακο.
Και γελούσατε έως δακρύων, .....γιατί τριάντα χρόνια σύνταξη καλά τους την κάνεις μπαμπά γιά να μάθουν τα καθήκια που σε παιδέψανε.
Τι πάει να πεί πέθανε......
...Αφού αφήσατε σχέδια στη μέση.
...Αφού σου είπε πως θα πάτε στο χτήμα να κόψετε μήλα
...Αφού σου είπε πως περιμένει να δει και το δισέγγονο,.
...Αφού δεν πρόλαβες, να τον πάς  τις διακοπές  που σχεδιάζεις γιά να τον αποζημιώσεις γιά όσες στερήσεις  πέρασε γιά σένα.
...Αφού μετά από τόσα χρόνια , αυτόν το χρόνο σκεφτόσουνα  να του πεις πως θα επιστρέψεις .
..Αφού μετά από τόσα χρόνια, δεν του είπες πόσο σου είναι απαραίτητος.
..Αφού οι μπαμπάδες δεν πεθαίνουν.......
...Πεθαίνουν;
Καθόλου δεν ήσουνα υποψιασμένη τι σε περιμένει μετά απ' αυτό, παρόλο που άρχισες να ουρλιάζεις κάτι χωρίς νόημα, παρόλο που ο Μητσος ο δίμετρος σε είχε γραπωμένη, πισθάγγωνα αλλά τον χοροπήδαγες κιαυτόν πάνω κάτω, εσύ που δεν μπορεις να σηκώσεις τέσερα κιλά πατάτες χωρίς επίκυψη.Και μετά σαν το σακκί σωριάστηκες με τα πόδια και τα χέρια λυτά, και κάτι σαν γρύλλισμα έβγαινε απ τα πνευμόνια σου.Ανάσα; ή κλάμμα;
Κάτι τρομαχτικό πάντως γιατί το άκουγες και οικτίριζες τον δυστυχισμένο που το ανάσαινε.
Όχι ,καθόλου δεν ήσουνα υποψιασμένη γιά το τι ερημιά σε περιμένει .
Τις εικόνες που βλέπεις σχεδον καθημερινά, όπου και να βρίσκεσαι και ξαφνικά σουρώνεις και προσπαθεις να κρυφτείς.(τωρα δε το παλεύεις πιά).
Τις κουβέντες που θυμάσαι σε άσχετες ώρες ,που σούρχονται απ το πουθενά και σταματάνε ξαφνικά σε ένα τοίχο .
Βλέπεις, δεν υπάρχει μετά.
Μα το χειρότερο ακόμα , που και τώρα μετά από τρία χρόνια είναι εκεί στην πρωτοκαθεδρία.
Είναι που αυτη η απουσία συντελέστηκε ερημικά ερήμην σου.
Απλώς σου ανακοινώθηκε απ' το τηλέφωνο ,μέσα σε ένα χαλαρό απομεσήμερο του Σεπτέμβρη, πως ο μπαμπάς πήγε στο χτήμα και δε γύρισε στο σπίτι το μεσημέρι.












ο σαμαντάκας**



αυτό γιά να χορεύει.








αυτό γιά να του χορεύω:τα κλάμματα.








**ΟΣΜΑΝΤΑΚΑΣ Η ΣΑΜΑΝΤΑΚΑΣ


Ιστορικό τραγούδι, της ευρύτερης περιοχής της Ηπείρου που αναφέρεται στον Αρβανίτη Οσμάν – Τάκα που καταδικασμένος σε θάνατο ζήτησε ως τελευταία χάρη πριν την εκτέλεσή του να χορέψει. Ο λεβέντικος χορός του συγκίνησε τον εκτελεστή του τον μπέη του Μαργαριτίου που του χάρισε τη ζωή.
Ανδρικός αργός, μεγαλόπρεπος, αυτοσχεδιαστικός χορός του πρώτου. Ακολουθεί τον τρίτο ήχο σε ρυθμό τετράσημο. Χορεύεται σε όλη την Ήπειρο από ικανότατους χορευτές που έχουν τη δυνατότητα να αυτοσχεδιάσουν και να δημιουργήσουν με τη διάθεση της στιγμής.

ομοιότητες

σας ορκίζομαι πως το 1985 ο ΑΛΤΑΝ
δεν ήξερε τι θα γίνει στην ελλάδα το 2008






Επίσης τότε, δεν ήξερε ούτε τον Κωστάκη.






δ