28 Απριλίου 2009

υπάρχουν άγγελοι σου λεω










Άι χάβ ε ντρίμ.
Πως ένας Παυλίδης λεει μου χάρισε κάτι εκατομμύρια ,
και γω ξέχασα το αφιμί μου , και δε μπορούσα να του τα δώσω πίσω.
Ένα παράξενο πράμμα, κάθε φορά που πηγαινα στην τράπεζα , πάθαινα μία αμνησία η κατίνα.
Και έτσι τι νάκανα , αγόρασα ένα κότερο .
Αυτό εκεί στο βάθος.
Άγονη γραμμή.


......................................................................................................................................................................



I_HAVE_A_DREAM_-_A...

9 Απριλίου 2009

οι αληθειες να κρυβωνται


 η επέτειος πέφτει πάντα Παρασκευή πριν του Λαζάρου
>>




Η κακιά η μοίρα τόφερε να χρειάζομαι 4 ( τέσσερα )ντουλάπια γιά την κουζίνα του Μήτσου, σύνολο 3,43μ.
Έκανα ένα πρόχειρο σκιτσάκι- σάμπως τι ζήταγα,την Άρτα και τα Γιάννενα;
90 πόντοι- μετά συγχωρήσεως-ντουλάπι απλό με ράφι λόγω νεροχύτη.
Μία συρταριέρα παραδίπλα 43 πόντοι-επίσης μετά συγχωρήσεως-,ένα ντουλάπι με δύο συρτάρια βάσης, και δύο κρεμαστά από 70 πόντοι με το συμπάθιο.
Βγήκα στη γύρα χαλαρή ,χαλαρή να πάρω προσφορές.
Κρίση είναι είπα,καλή εποχή είναι γιά τη τζέπη μου είπα, μετρητά θα χρειάζονται οι έρημοι οι έμποροι είπα ...Τέλος πάντων και οι δύο καλό θα δούμε είπα.
Πρώτα πήγα σε μία έκθεση που είχε ψιλομεσαίας εταιρείας ντουλάπια εισαγωγής.
-Αααα κυρία Δήμητρά μου - μου λέει η υπεύθυνη- δεν μπορούμε να σας δώσουμε προσφορά τώρα γιατί πρέπει να μελετήσουμε την σχεδίαση.
-Μα τι να μελετήσετε αδελφή, της λέω,Την γυναίκα του πρωτομάστορα θα χτίσουμε;
1,33 απο τη μία πλευρά ντουλάπι νεροχύτη με μια συρταριερα στα δεξιά.. ένα βάσης 70 πόντοι απέναντι.Σύν 1,40 το κρεμαστό από πάνω απ' το απέναντι .
-Το θέλω σε δυο τιμές.Μία με μελαμίνη.Και μία με ξύλο η οικολόγα.Να περιμένω εδώ να μου πείτε.
-Α!! δε γίνεται, επιμένει η Καλατράβαινα.
-Πρέπει οπωσδήποτε να το σχεδιάσουμε .
-Μα τι να σχεδιάσετε αντιλέγω εγώ.Βάζουμε τις διαστάσεις στο πισί ,χτυπάμε και ένα αξονομετρικό αφου θέλουμε να το δούμε, αλλά πέσμου πόσο περίπου χοντρικά θα στοιχίσει.
Η πανέξυπνη μελαχροινή, αφού με κοίταξε λίγο με το αγελαδίσιο το μάτι με τη μενεξεδί σκιά από πάνω,δίχως την παραμικρή υποψία περί της ηλιθιότητάς της,μου ξαναείπε ανεμίζοντας το μόνο που είχε ζωή απάνω της.Το μαλλίε.
-Θα σας ειδοποιήσουμε αύριο που θα είναι εδώ και ο σχεδιαστής μας. Μου είπε.
Ε, δεν είχα και γώ άλλα κουράγια να της αφιερώσω,σταμάτησα.
Γιατί τίποτα δεν είναι πιό εγκεφαλοκτόνο από το προσπαθείς να επικοινωνήσεις με ακατοίκητο δίποδο.
Την άλλη μέρα στις επτά και μισή, πήραμε αγκαζέ την πελατοσύνη μας και πήγαμε.
-2800 με ξύλο.
-Και 2300 με μελαμίνη.
Εγω, κατάφερα προς στιγμήν να πάθω μία αφωνία, αλλά στο δεύτερο μισό του λεπτού, μου ξέφυγε μία κρίση σε ρε ματζόρε.
-Τόσα σας λείπουν;
-Ξέρετε μου λέει η ανέπαφος από χτές μελαχροινή,
οι μηχανισμοί που ζητήσατε είναι πολύ ακριβοί.
-Βγάλτε τους όλους της λέω,
-ΣΚΕΤΑ ΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΝΤΟΥΛΑΠΙΑ.
Σκάλισε λίγο στα πισιά, και μου ξαναλέει.
-Χωρίς μηχανισμούς, 2500 με ξύλο και 2100 με μελαμίνη.
Ο άντρας μου είχε ήδη φτάσει στην πόρτα και μούκανε νοήματα - σήκω και τρέχα καταδώ, μη σου πάρει κανά χερι-, όταν εγώ αποφάσισα να κλείσω το στόμα επιτέλους.
Ακόμα ροβολάμε.
-Χέστους, μου λέει, αυτές οι εταιρείες δεν ξέρουν τι ζητάνε.
Πάμε εδώ στη γειτονιά να ρωτήσουμε το δικό μας το μάστορα.
-Ναι , ναι είπα και γώ .Να δώσουμε τα ευρά στον μεροκαματιάρη ,που πήγαμε οι μαλάκες στους ξένους.
Ευτυχισμένοι και συνεπείς με τα αριστερά μας φρονήματα ετούτη τη φορά , κατηφορίσαμε προς το μαγαζάκι της κεντρικής οδού.
Τον είδαμε,μας είδε, να πάρω μέτρα λέει, (δεν είχε πισιά αυτός).Ευχαρίστως του λέμε.
Ήρθε , τα πήρε, τα σημείωσε...
-Θα σας πω αύριο.Αυτός τουλάχιστο δεν επιχείρησε να το σχεδιάσει.
Τηλεφώνησε την άλλη μέρα,ενώ ήμουν ολομόναχη στο σπίτι υποκρινόμενη την νοικοκυρά, και ευτυχώς γιά μένα έπαιζα πασιέντζα ψιλογαζεμένη όση ώρα επικοινωνούσε μαζί μου ο μάστορας.
Ο πτωχός χειρώναξ ξυλουργός της γειτονιάς, ήθελε, 2900 με κοντραπλακέ θαλάσσης, και 2400 με μελαμίνη.
-Τί λέτε! ναί ε; καλή τιμή είναι-του είπα αφηρημένα- θα σας τηλεφωνήσω.Ενώ την ίδια στιγμή είχα καρφωθεί στο ρήγα κούπα ο οποίος κάτι μου έκανε με το μεσαίο δάχτυλο και το ραβδάκι που κρατάγε ανάμεσα στα χεράκια τα σταυρωμένα.
Το ίδιο ύφος μου είχε απομείνει όταν με βρήκε ο Νίκος το μεσημέρι.
Καθώς δε, με ρώταγε γιατί είμαι σε τέτοιο ψυχικό ντεκαντάνς και με το μάτι γλαρό, εγώ του έδειχνα με το δεξί σηκωμένο φρύδι τον γνωστό ρήγα κούπα, α! κατάλαβα είπε αυτός, σε πήρε ο ξυλουργός ε;
................
Ακόμα περιμένει ο μεροκαματιάρης το τηλέφωνο, διότι κατόπιν όλων αυτών των "προσφορών" πήγαμε στον πολυεθνικό σουηδό μεγαλομάστορα, και με 800 ευρά(οχτακόσια ολογράφως)πήραμε ντουλάπια από ξύλο,και τραπέζι από ξύλο μαζί,τα κοτσάραμε στην κουζινούλα που έκτοτε, εκτός από μία κούκλα, έγινε και τόπος ηρωϊκός,όπου την καταβρίσκουμε ενθυμούμενοι τον εξοστρακισμό της μαλακίας μας.
Ολέ.








.