26 Ιουνίου 2009

κοινές λέξεις

Δεν είχα ποτέ υποψιαστεί.
Πως μέσα στα ερείπια του Ιχτλάν,
Εκτός απ τη μαγεία των σαμάνων ,τις πέτρες που μιλάνε , τις μπλε νύχτες με τον ασημένιο ουρανό,τα ξεραμένα μανιτάρια, και τον σαλταρισμένο που περιμένει ανάσκελα, μέρα μεσημέρι το καθιερωμένο δρομολόγιο του αετού,
Θα ήταν τίγκα στις παπαγιές, και μάλιστα με τα παπάγια αρωματισμένα και πορτοκαλιά ,έτοιμα για κόψιμο και φάγωμα.
-ΌΧΙ δεν έχω τίποτα να δηλώσω απάντησα στην άσκημη κοιμωμένη του τελωνείου ,στις 4 το πρωί της επιστροφής.
-Κι αυτό;
-Τι είναι αυτό; ρωτησε ανασκαλεύοντας το σάκκο με τις πέντε σεντινέλες (πινς βιλούδο), τα τρία τουκάν ,τον ένα παπαγάλο, τον σουμπκομαντάντε Μάρκος με την κουκούλα του , το φουστάνι το κεντητό το άσπρο, και τις δύο αργαλίσιες ινδιάνικες μαντήλες.
Kαι πιάνοντας το τεράστιο παπάγια που ήταν προσεχτικά ακουμπισμένο στο βάθος του σάκκου περιτριγυρισμένο απ'τα μεταξωτά.
Αγριεμένη μη μου το πάρει ,-τόσο ζόρι τράβηξα να το κόψω ( κι όποιος ανέβει σε παπαγιά να'ρθει να μου το πει γιά να του δώσω βραβείο),- για να φέρω μπακ χόμ τον πολύτιμο σπόρο φρέσκο.
Της έβαλα τη φωνή .
-Τι λες κυρά μου;
-Δέκα ώρες ταξιδεύω, δε θάπαιρνα ένα φρούτο να φάω στο δρόμο;(ένα φρούτο δε το λες πάντως)
-Μα..... μου λέει, και παρόλο που ήταν από ύπνο, μία αντίληψη τη βρήκε!
-Δεν το φάγατε!!
-Τι λές! της ξανακάνω.
-Είχα δύο!!!
Απο τότε, το ιχτλάν, δεν έχει απολύτως καμμιά μαγεία .
Είναι τώρα η εικόνα από ένα ώριμο παπάγια , που φαγώθηκε με την ησυχία μου στη βεράντα ,σπάρθηκε κατόπιν,και τώρα μετά από τόσα χρόνια ευδοκίμησε να μου χαρίσει τρία δέντρα.
Δύο με λουλούδια, και ένα με καρπό.
Πεζό;
Ίσως.
Ποτέ δεν έψαξα να μάθω γιατί μου καρφώνονται στο κεφάλι ήχοι και φθόγγοι διάφοροι που αντιστοιχούν σε λέξεις , και μετά μ' αυτές τις λέξεις πορεύομαι παρέα με το τραγούδι που βγάζουν.
Τους κάνω κωδικούς.
Τους κουβαλάω μαζί μου χρόνια ολόκληρα.
Με παιδεύουν ,και μου κάνουν παρέα.
Τους φαντάζομαι,τους τραγουδάω, τους χορεύω ,τους παίρνω μαζί μου στα ταξίδια μου.
Καμμιά φορά τους πετάω έτσι στην τύχη,να δω αν δουλεύουν ως προσεχτικά διαλεγμένοι κωδικοί, στο κοπάδι των υποδυομένων.
Γιά να αναγνωριζόμαστε .
Ή ίσως και από ματαιδοξία!
Ποιός ξέρει!
Εδώ που έφτασα,Δε με νοιάζει κιόλας !
Μετά, πάλι με ένα περίεργο τρόπο τους αποκωδικοποιώ και αυτοί γίνονται πάλι λέξεις .
Κοινές.
Που μπορείς να μοιραστείς τις εικόνες τους με όλους τους άλλους.
Υποθέτω πως όλο αυτό γίνεται μ' έναν τρόπο εντελώς ενστικτώδικο,πάλι για να πορεύομαι.
Να βγάζεις τη μαγεία που ντύνεις ένα πράμμα, μάλλον θα ισοδυναμεί με τη δολοφονία του.
Αλλά εμένα δε με πειράζει αυτό.
Απ' ό,τι φαίνεται, εγώ είμαι ο κατ' εντολήν μου δολοφόνος.
Και όταν το κάνω, ήδη έχω προπληρωθεί από μένα , γιά την εκτέλεση.
Τις προάλλες μου ξέφυγε πάλι ένας τέτοιος κωδικός ανάμεσα στα κρασά.
Αναρωτήθηκα χωρίς φωνή και εντελώς υπόγεια όπως το συνηθίζω ,
-Σίβυλλα τι θέλεις;
-Αποθανείν θέλω .απάντησα μουρμουρίζοντας αυτή τη φορά.
Παλιό αγαπημένο ποίημα κιαυτό, κωδικοποιημένο εκεί.
Στο σημείο.
Η απάντηση ήρθε με ολόκληρη απαγγελία.
Δουλεύει, σκέφτηκα το γαμημένο.
Δουλεύει ακόμα.

...................
Και μετά, είπαμε ακόμα ένα σωρό έξυπνα πράμματα που μας έκαναν να γελάσουμε πολύ.
Αναρωτηθήκαμε , γιατί γαμώτο να μην έχουμε κάποιον να κρατάει πραχτικά απ΄ τις καταπληκτικές ατάκες μας που χάνονται την επόμενη μέρα.
Κι έτσι ξαφνικά , τα κατάφερα να πάει και η Σίβυλλα, που τώρα ούτε θέλει ,ούτε και μπορεί αποθανείν πιά.

Μιά εικόνα με τρεις φίλους που γελάνε εως δακρύων μέσα στ'άγρια μεσάνυχτα έγινε.
...............................
που θα μου πάει!
Έμεινε ακόμα ένα κινεζόφιλο "θέατρο σκιών" που τόχω βάλει στο πρόγραμμα σιγά-σιγά .
A! και το μισό γράμμα της Εριέττας προς τον Χάϊνριχ.
Αυτό με τα αγαπησιάρικα κοσμητικά!
Και τελείωσα.




22 Ιουνίου 2009

πρόστιμο μιά ζωή

Ο Διονύσης, είναι εδώ και πάρα πολλά χρόνια μιά ξεθωριασμένη φιγούρα .
Μπορεί να τον έχω απορρίψει γιά τα καραγκιοζιλίκια του.
Μπορει να μη τον χρησιμοποιώ ξανά γιά να ντύνει την ειρωνία μου.
Μπορει να τον έχω αφήσει πίσω, επειδή είναι πιά πολύ λίγος.
Και εγώ ίσως πολύ μεγάλη για να κάνω ακόμα κωλοτούμπες .
Θα του χρωστάω όμως πάντα , το παιχνιδιάρικο ματάκι που μας έκλεισε εκεί γύρω στα 1977 ,και το κεφαλάκι μας ,αφημένο απάνω στον πάγκο του χασάΠη.
Αργότερα,και γιά όσο κράτησε εκείνη η μάχη,τη γλώσσα που μας χάρισε να βγάζουμε, τραγουδώντας με μιά αφάνταστα-παιδιάστικη σπασαρχίδικη -ευτυχία στα κνατ ,ως εσαεί αναθεωρητές και διαγραμμένοι νεολαίοι, αγκαλιά με το χάος, και τους ανένταχτους.
...λαϊκή επιταγήηηηηηηηη ακούω τώωωρα , και πρέπει να κατέβω γιά να πάω να κάνω φασαρίιιιιααααααα ....
μέσα στις ταβέρνες των Εξαρχείων.
Τότε που το ρέψιμο του Θοδωρή ήταν η πιό ηχηρή γροθιά του στο κατεστημένο .
Με το που ακούμπαγε τον κώλο του σε καρέκλα,μόνο και μόνο γιά να εδραιώσει ανάμεσα στους πελάτες τον ρόλο του ως αναρχικός.
-Ρε αγόρι μου δε το γουστάρω που ρεύεσαι!
γρκακ !ο Θοδωρής με τον αέρα.
-Σιχαίνομαι σου λέω , τρώω η αστή!
Ξανά γκράκ ο Θοδωρής ως απάντηση.Και να κοιτάει και γύρω- γύρω.
-Έτσι, με ρεψίματα θα ξανακάνουμε την Κροστάνδη ρε πουλάκι μου;
Τίποτα αυτός.
Μέχρι που έγινε οικολόγος όπως έμαθα τελευταία .

Ήταν τότε που η παρέα,(εκτός από μένα τη μηντέρα) προσπαθούσε να εφαρμόσει με το βιβλίο στο χέρι,και σελίδα σελίδα, την επανάσταση στην καθημερινή ζωή.
(Άχ!ρε Ραούλ χρυσό μου νάξερες τι ζημιά έκανες!)
Και το μόνο που κατάφερε ήταν ένα κουλουβάχατο από αλλαξοκωλιές ,κλάμματα,διαζύγια και κατινιές.Πού πήγε όλη αυτή η αναρχοκουλτούρα θεέμου;
Και μένα να τους παρηγοράω κατά σειρά προτεραιότητας.
Τυρόπιττες - λαχεία Δήμητρα!κατάλαβες;
Τυρόπιττες - λαχεία Μαρία μου, τυροπιττες -λαχεία!!!
Αμ τι νόμιζες Μαρία μου! Τον Βολίν θα αναλύανε;Γιά γαμίσι μιλάμε.
.....................................................................................
Είναι μέρες τώρα που χοροπηδάει χωρίς σταματημό από την μνήμη στην καρδιά και τούμπαλιν , αυτός ο Αριστοφάνης που γύρισε απ'τα θυμαράκια.
Ώσπου σήμερα είπα να τελειώνω μ' αυτόν μ' ένα ταρατατζούμ.
Έβγαλα τα βινύλια ξανά, και μιά και δεν είχα σε ποιόν άλλον να τη σπάσω ,τη σπάω στην εργατιά
, -η οποία προφανώς όπως και κάθε εργατιά, ουδεμία σχέση έχει με τον Δικαιόπολι, το Μενίδι και τα θυμαράκια, εκτός κιαν τους στείλω εγώ αν δεν τελειώσουν εγκαίρως- ουρλιάζοντας μαζί με το χορό:


Μούσα καρβουναρού
θράκα μου πυρωμένη
σπιθίτσα φουντωμένη
μ' αναπνοές τρελλού

Βαρδάρη που μιλα
σαν ψάρι παγωμένο
πολλαπλασιασμένο
και σαν καρβέλι να!

Έλα την Κυριακή
με το βαρύ σου τέμπο
κι οι δυό Σοφία Βέμπο
ακούγαμε εκεί.

Ποιός μας γηροκομεί
την σήμερον ημέραν
ψηστιέρα καρβουνιέρα
μούσα δεκεμβριανή;

πολέμησα πολύ καιρό
σε όλα τα πεδία
και με τυφλή μανία
ξέσκιζα τον εχθρό

Τώρα με χειρουργεί
η αλλοίθωρη νεολαία
μία τσογλανοπαρέα
που κάνει κριτική

οι γέροι χωριστά
κι οι νέοι άλλο πράμμα
όποιος τους θέλει αντάμα
πληρώνει ακριβά

πρόστιμο μιά ζωή
στην κλεψύδρα και στα εφετεία
είναι μιά κοροϊδία
σκιά του Δικαστή











.
στην Κική και στο Μήτσο.
γιά καλή συνέχεια.

13 Ιουνίου 2009

αργεί λόγω επισκευών

Κεραμίδια που είχαν σπάσει από χρόνια και είχαν γίνει φωλιές γιά πουλιά.
Ρωγμές που έγιναν σιγά-σιγά απ' τη βροχή και τίναξαν το σοβά.
Κολώνες που η σκουριά κόντεψε να φτάσει στο σίδερο.
Ξύλα που σάπισαν απ' την υγρασία.
Επισκευές που πρέπει να γίνουν οπωσδήποτε αυτό το καλοκαίρι.
-Όλα φκιάνονται , μη σκας,μου είπε ο μηχανικός ,αρκεί να πληρώσεις.
Και πλήρωσα.
Τσάκισα το μυαλό μου να κάνω παζάρια στις προσφορές.
Πόσο πάει;
Πόσο πάει;
Και ξανά πόσο πάει.
Φατούρα λέει!
Φατούρα.
Κατακυρώθηκε στα παλληκάρια που θα απομακρύνουν και όλα τα σαθρά.
Καθ' ό,τι μετά την επισκευή, δε λέει να βλέπεις το μπλέ δέντρο, τίγκα στο σάπιο σανίδι!
λέει;




δε λέει!

γιαυτό , θα το κλείσουμε γιά λίγο το μαγαζί.
Ωστόσο, και επειδή το καλοκαίρι είναι ήδη εδώ,και μην ακούτε που γκρινιάζω,-τοαπολαμβάνωόσογίνεται-, σας εύχομαι να το συναντήσετε και σεις.
Σε θάλασσα, ή σε βουνό, όπου σας αρέσει τελοσπάντων.
:))

δ

5 Ιουνίου 2009

αλλαγή

Χρόνια ολόκληρα οι χυδαιότερες , οι μεγαλύτερες, και χειρότερες βρισιές που λέει η μάννα μου είναι δύο:
-Σκατά στα μούτρα σου ,και
-Άει στα τσακίδια.
Και οι δύο καταγραμμένες και διασταυρωμένες από μένα και απ' τον αδερφό μου.
Επί δεκαετίες προσπαθούμε να την κάνουμε να βρίσει αυτούς που πρέπει αλλά άδικος κόπος.
Προχτές το βράδυ ,εκεί που μου ανέλυε καθισμένη στον καναπέ της:
Τι ωραία που τάπε αυτή τη φορά το παιδί!
Και τι ωραίο που ήταν το παιδί!
Και πως έτσι πρέπει να τα λέει το παιδί από δω και πέρα,-το εμπεδώσατε ποιό είναι το παιδί φαντάζομαι, μη το συνεχίσω τώρα άλλο -
Γυρνάει σε μένα εν εξάλλω και μου φωνάζει.
-και τι σκατά θέλουν μωρέ και δε τσ'αρέσ'; (το παιδί εννοείται )Μου λές;
-Ποιοί μωρέ μάννα , έκρινα υποχρέωσή μου να ρωτήσω.
-Αυτοί οι βλαμμένοι, και οι κουκουέδες , και οι άλλοι.
Τους άλλους, τους αποφεύγουμε να τους ονοματίσουμε, αλλά εμείς οι του σπιτιού ξέρουμε πως εννοεί τους πασόκους.
Άρε πούστη Αντρέα, μ' ένα παράσημο που τους έδωσες πριν 25 χρόνια, περασμένο σε ένα μπλέ κορδελάκι , καβάτζωσες όλη την εθνική αντίσταση της Κοκκινιάς διά βίου!
-Ποιοί άλλοι μαμμά; ξεκίνησα την προβοκάτσια
-αυτά τ' αρχίδια λές; τα όψιμα;
Κανονικά στη λέξη αρχίδια , η Άννα, κοκκινίζει , εστιάζει περίπου 30 πόντους πάνω απ' το κεφάλι μου, ψάχνοντας στο άπειρο, αναλογιζόμενη τι στραβό έκανε κι έβγαλε τέτοιο στόμα στην οικογένεια, και μάλιστα θηλυκό.
Ετούτη τη φορά, ανταπέδωσε βλέμμα με σταθερό μάτι και απάντησε αυθωρί.
-Όοχι αυτές τσ' ποντικομαμμές (περίεργο, κατάλαβε και ποιούς εννοούσα), τους άλλους λέω, - δισταγμός - τους πασόκους.
Πέστο ρε χρυσή μου γυναίκα, να το ακούσω,να το χαρώ!Πέστο.
Όμως πριν προλάβω να επεξεργαστώ τα λεγόμενα, τα τεκτενόμενα και τα μελλούμενα,έρχεται το ένατο κύμα κι ο Ηλίας αυτοπροσώπως.
-Εγώ τσ' τάπα τσ' Αμαλίας εχτές.
-ΑΑΑΑΑΑΑΑ όλα κιόλα!Αυτή τ' φορά Αμαλία , εγώ θα ψηφίσω γιά τον κώλο μ'.
-Τι εννοείς το είπες; ρωτάω.Από δω; απ' το μπαλκόνι;και σ' άκουγε όλη η γειτονιά;
-ΌΟχι παιδί μου , μου κάνει με μιά αφοπλιστική έκπληξη, ποιά γειτονιά;είσαι με τα καλά σ';μόνο στην Αμαλία απέναντι το είπα.
Το είπε παιδιά ,το είπε. και επιμένει στο ρήμα.
Το είπε!
Πως διάολο το είπε;Που άνευ ντουντούκας αδύνατον να το πει.
Πρώτον διότι η Αμαλία είναι μεν απέναντι, αλλά ανάμεσα τους υπάρχει ένας δρόμος γύρω στα 12 μέτρα,Δεύτερον, υπάρχει μετά απ' το δρόμο και μιά αυλή άλλα 6-7 μέτρα.
Αναλογιζόμενη τη σκηνή , με τη γριά στο μπαλκόνι να ξεπροβάλλει ανάμεσα στα βασιλικά και ουρλιάζει αυτό το "γιά τον κώλο μ'",ενώ η μισή Νικοπόλεως να αναρωτιέται αν της έστριψε, μ' έπιασε ένα νευρικό γελάκι που σε συνδιασμό με τα γιουβαρλάκια, παραλίγο να με πνίξει.
-Τόσα χρόνια της είπα-σικ- (συνεχίζουμε με την Αμαλία ), ψήφιζα γιά να μην έρθει η δεξιά.
-Τώρα θα ψηφίσω όπως θέλω εγώ.Γιά την καρδούλα μ'!!!!
-Κοίτα μάννα, αποφάσισε γιά ποιό μέρος του σώματός σου θα ψηφίσεις γιατί πρόκειται γιά εντελώς διαφορετικές τοποθεσίες.
-Το ίδιο εννοώ εγώ μου λέει.
Τότε συνειδητοποίησα με στερνημουγνωσηνασειχαπρωτα , πως ήταν πολύ καλύτερα με τα δυό βρωμόλογα πού έλεγε πριν.
Ποιός ξέρει τι θα λέει από δω και πέρα και προπαντός , τι θα εννοεί !
-Αλήθεια της τάπες(σίκ) όλα αυτά; ρώτησα γελώντας γιά να την καλοπιάσω να ηρεμήσει.
-Άμέ; μούρχεται στα γρήγορα η απάντηση
-Τί νόμιζαν αυτοί; πως θα είμαστε γιά πάντα μαλάκες;
νάτα μας και τα κουφέτααααα.
-Μαλάκες; επανέλαβε δυνατότερα , στυλ-είδες τι καλά τα λέω ;
Έμεινα εντελώς χαζή να την κοιτάζω ,ίδια όπως πάντα χωμένη στον καναπέ,με τα δυό της χέρια στην ποδιά της,η Τάνια να χοροπηδάει ανάμεσά μας, ακόμα κι αυτή πιό πηδουλιάρα, λες και την είχαν πάθει μαζί τη μετάλλαξη.
Την καληνύχτισα , και καθως κατέβαινα τη σκάλα,την άκουγα να βρίζεται με την τηλεόραση, πήρε το αυτί μου, κάτι σαν ..... αει στο διάολο παλιομαλάκα παιδοβούβαλο αυτός σίγουρα ο Κωστάκης είναι, χαμογέλασα
να! και συ!ΝΑΑ κλάτς (μούτζα) παλιοχλιμήτζουρα νάαα! (μούτζα), να! να! , ώπατης έφαγε μούτζα κι ο Γιωργάκης;
..............................................
Τι κάνει η γιαγιά ρώτησε η Κική όταν έμαθε πως πήγα στην Πρέβεζα
-Μιά χαρά είναι της λέω.
-Έμαθε να βρίζει.






.