24 Σεπτεμβρίου 2009

σαμποτάζ





Νομίζω πως ήτανε τέλος καλοκαιριού του '81.
Ανάμεσα στη μυρωδιά απ'τα ξυσμένα μολύβια, τους κατάλογους με τις παραγγελίες της δασκάλας -ναι , ναι ξέρω ρε πονηρήτα ,...εσένα η κυίια σου , σε είπε να σε πάω παγωτό -, τις πεινασμένες επισκέψεις στον Αίολο, τους παρατημένους κωδικούς, τα θρίλλερ της Παρασκευής που μου κούτσαναν το κρεββάτι, τον ζόμπι με τα σαλιάρικα φιλιά, τις αδέσποτες νεολαίες , τα μπλέ ξενύχτια στο ελληνικό , και το πηγαινέλα στο Ντεκαντάνς.
Απ' την παρέα της Λιλιπούπολης.
Έσκασε στον αέρα ο πιό ανένταχτος ερωτικός δίσκος στα ελληνικά χρονικά.
Ό,τι ειπώθηκε κατόπιν γιά το θέμα, ήταν αντιγραφή.
Κρινόμενη με επιείκεια , ανεκτή.
Ήδη στο εξώφυλλο ,
τα στρογγυλά φούξια γράμματα με φόντο ένα γκρι μισό γυναικείο γυμνό με κόκκο , ήταν από μόνα τους ένα σαμποτάζ.
Και κείνο το πί.. αχ! εκείνο το Πι...
που είχε πατήσει πόδι στο Όμικρον τόσο τρυφερά, τόσο σεθέλω , αλλά και τόσο μημουφύγειςγιατιθαπεθανω.
Σαμποτάζ!
Σε όλα.
Γιά χρόνια πίστευα ,πως ήταν μόνο στη ζωή τους.
Χα!
Πέρασε καιρος για να καταλάβω πως ήταν αποκλειστικά και μόνο στις δικές μας ζωές.
Γιατί,σαμποτάζ είναι να θεωρείς ερωτικό τραγούδι Την πτηση 201.
Δίχως μιά κατεστημένη λέξη αγάπης .Καμμένοι από χέρι.
Σάμπως τι χαΐρι θάχε ένας άνθρωπος που θα ηδύνατο να ερωτευτεί ινδιάνο και μάλιστα απ' το απέναντι βουνό!!!
Γιατί,σαμποτάζ είναι να ψελλίζεις κάτι γιά διακόσα μπλε φωτάκια κι ένα πορτοκαλί , πιστεύοντας ακράδαντα πως λές ερωτόλογα.
Ή να μετράς με τους κόμπους στο λυγμό του Γιάννη , την απόσταση από ένα χαμένο κοπερτί.
Γιατί,Όσο μακρυά κιάν το πήγαμε
Κανένας μας δεν θα ήταν τελικά γιά πολύ ένα


"...απο κείνα τα παιδιά
που μέσα στο μυαλό τους έχουν
ένα σπασμένο πύργο ελέγχου
κι ένα ραντάρ μες στην καρδιά...."

......................................
Πως το ξαναθυμήθηκα τώρα;
Που να ξέρω!Αυτά έτσι είναι.Σέ τρυπάνε ξαφνικά.
Είχα χρόνια να το ακούσω.
Ίσως γιατί αποφάσισα να ξεσκονίσω τα βινύλια πάλι σαν καλή νοικοκυρά.
Γιατί φθινοπώριασε και φέτος όπως συνηθίζεται.
Ίσως γιατί γερνάω και ψάχνω προς τα πίσω.
Ίσως γιατί μου λείπει η πτήση 201 από Βουδαπέστη τραγουδισμένη στην Πατησίων.
Οδεύοντας προς τη Χαρά που περίμενε πάντα στο τέρμα.
Ίσως γιατί όλοι θα θέλαμε παραπάνω από λίγο, να είμαστε το παιδί που δεν είναι σαν τους άλλους.
Μα κολλήσαμε σε κείνον τον ρημάδη , τον σπασμένο πύργο ελέγχου.
Ας προσέχαμε.
Τουλάχιστο τώρα μετά από τόσα χρόνια.
Ξέρω απολύτως.
Πως κιάν δεν ήταν τόσο εύκολο όσο ακούγονταν να ζήσεις μέσα σ' έναν φρέσκο ανανά μπορείς να το παλέψεις όμως.
Και πως το πως το ραντάρ μες στην καρδιά δουλεύει πάντα το άτιμο.
Αφού μετά από χίλια χρόνια βρισκόμαστε στους ίδιους αριθμούς.
Σαμποτάζ στη ζωή μας.
Σαμποτάζ όμως και στη ζωή τους τώρα πιά.


05 Ptisi 201.mp3

22 Σεπτεμβρίου 2009

θυμάται - έμαθα - ξέρεις- Να τσακιστεί να πάει να μάθ'

Επειδή, η υποδειγματική ομάδα της ΕΠΟΝ του 24ου συντάγματος , δεν ήταν ...άτακτοι, το κέρατό μου μέσα.
Όπως διάβασα κάπου σε κάποιο πρεβεζάνικο μπλόγκ τελευταία.......
Επειδή , η σφαγή στο Γυμνάσιο της Πρέβεζας(και καλά θα κάνουν οι κρατούντες να προσέξουν άν θα απλώσουν τα χέρια τους απάνω του ) δεν έγινε κατά λάθος. Όπως επισης διάβασα στο ίδιο μπλόγκ.
Επειδή, την αφήγηση των γεγονότων μπορούν να την κάνουν μόνο όσοι τα έζησαν.
Οι ιστορικοί μπορούν βεβαίως να κάνουν με επιτυχία όλα τα υπόλοιπα.Γιαυτό και δεν βρήκα εύκολα στοιχεία γιά το γεγονός που ,αν μη τι άλλο , ως κακός προάγγελος των Δεκεμβριανών θα έπρεπε να έχει καταχωρηθεί γιά μελέτη τουλάχιστον.
Αλλά τότε δεν θα υπήρχαν δικαιολογίες γιά τις προδοσίες που ακολούθησαν.
Σαν να μην ήθελαν , ούτε οι δεξιοί, μα ούτε και οι αριστεροί να ξέρουν γιαυτό.
Eπειδή, δεν διακατέχομαι από το σύμπλεγμα της αριστερής μεγαλοκαρδίας .Είμαι κακιά και το δηλώνω.
Επειδή , όταν θα κάνω "εθνική συμφιλίωση " θέλω να θυμάμαι ...
Μα κυρίως , επειδή το απαίτησε η Άννα με κείνο το .........να τσακιστει να πάει να μάθ'...
γιαυτό ξανά :
-Cammino e canto, a la rabbia che mi fa-


Έφηβος ετών δεκαπέντε και λίγο παραπάνω. Κοινώς Λώλος


Παιδί, αναρωτιόμουνα γιατί στον τόπο μου είμασταν τόσο άγρια φυτρωμένοι στα αριστερά.
Μεγαλύτερη, όταν παρίστανα την καλή και συζητούσα με κανά δεξιούλη ,ανακάλυπτα κάθε φορά πως ήμουνα πολύ άγρια φυτρωμένη στα αριστερά.
Τωρα που μεγάλωσα περισσότερο, συνειδητοποίησα πως είμαι ακόμα πιό άγρια και δε θα ημερέψω ποτέ, μιά και επιτέλους κατάλαβα το γιατί.
Είναι το ίδιο πράμμα που με έκανε να είμαι εως θανάτου με τον Έκτορα όταν διάβασα για πρώτη φορά παιδάκι πράμμα γιά τον Τρωϊκό Πόλεμο.
Είναι το ίδιο που με έκανε να μισήσω αυτόν τον σκατομαλάκα με τη φτέρνα την ελαττωματική. Τον Αχιλλέα.
Είναι αυτό, που όταν είσαι παιδί , σε κάνει να είσαι δίκαιος.
Και όταν είσαι δίκαιος , με το ένστικτο ,τη μυρίζεσαι την επέλαση της δύναμης.
Της πονηριάς.
Της προστατευόμενης εξουσίας.
Της φαυλότητας.
Είναι αυτό το ίδιο , που σε κάνει να είσαι από πάντα και γιά πάντα, με τον Νικημένο Μαχητή.
Ιστορικά, μάλλον είναι καταχωρημένα όλα αυτά που γράφω. Πολύ ή λίγο.
Κανονικά ή ακανόνιστα.
Λίγο ψέμματα ή λίγο αλήθεια.

Αλλά καθώς η τελευταία φουρνιά των Πιτσιρικάδων Μαχητών μάς φεύγει σιγά-σιγά ,






γιατί τα άτιμα τα χρόνια περνάνε με μαλακές πατημασιές και δε μας ξυπνάνε τα γαμημένα να μας χαιρετήσουν την ώρα που ξεπορτίζουν ,
νομίζω πως πρέπει να το κάνω αυτό.
Εγώ, γιά μένα.
Γιά τη μαμμά , την Κική ,το Μήτσο ,και  τον Αλέξανδρο .
Γιά πέντε φίλους .
Και γιά τους πεθαμένους μου.
Η μάχη της Πρέβεζας,και αυτό το πεντάμηνο του '44 (Σεπτέμβρης -Φλεβάρης) είναι η φωτογραφία της προδοσίας του κινήματος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Ανάμεσα στην απελευθέρωση απ' τους Γερμανούς . Τους ενδοτισμούς της Γιάλτας ,του Λίβανου ,της Καζέρτας και της Βάρκιζας ,
η Πρέβεζα και το λιμάνι της ,πηγαινοέρχονταν πότε γιορτάζοντας με τον ΕΛΑΣ , πότε λουφάζοντας με τον ΈΔΕΣ.
Μπασιά και βγαλσιά.
Μπασιά και βγαλσιά.
Όπως ακριβώς και τα νερά του Αμβρακικού.

"Είσαι η Πρέβεζα,τα Γιάννενα και το Κιλκίς.
Το Μεσολόγγι,ο Πόντος κι η Ερμούπολις"

είπε ο αγαπητός Μάνος Ελευθερίου για να μας υποδείξει το φασισμό της.
Όοοοοχι λεβέντη μου.
Δε στάπανε καλά.

.......................................................................................


ΘΟΔΩΡΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ
ΕΤΩΝ 15 και μισό





>>>> ......Ο Θοδωράκης γεννήθηκε λίγο πρίν από μένα στο τέλος του '28 ,και γω γεννήθηκα στις αρχές του '29.
Οι γονείς του τσακωνόντανε συνέχεια και τον περισσότερο καιρό η μάννα του ,τον έπαιρνε και ερχόντανε στο σπίτι του παππού του Νικολή ,που μέναμε και μεις γιατί δεν είχαμε ακόμα σπίτι, και έμενε μαζί μας .
Εγώ, ήμουνα η μοναδική παρέα του Λώλου , επειδή η μάννα του και ο πατέρας του μιά χωρίζανε μιά ήτανε μαζί , δεν είχε και πολλες φιλίες ο κακομοίρης , αφού και φτωχός ήτανε , και δεν τον θέλανε οι άλλοι γονείς για παρέα των παιδιών τους.
Έ ! Ήτανε και λίγο γαβριάς τρομάρα μου!
Ο Λώλος αγάπαγε πάρα πολύ τη μάννα του.
Και τον πατέρα του νομίζω ,όταν εκείνος άφηνε να τον ζυγώσει.
...................
Όταν έρχονταν στο σπίτι του παππού,(
ο παππούς,αγιογράφος ήταν βέβαια, αλλά ήτανε και φωτογράφος και έτσι έβγαζε κυρίως το ψωμί του),τον έντυναν κιαυτόν με τα καλά του όπως ήμουνα και γω και τα άλλα τα παιδιά ντυμένα ,επειδή στο μεγάλο το δωμάτιο που παίζαμε περίμεναν και οι πελάτες μαζί.
Σαν αίθουσα αναμονής ενα πράμμα.
Γιαυτό είμασταν πάντα στην τρίχα και πεντακάθαροι.
Ήταν ένα παιδί που δεν μπορούσε να ισορροπήσει πουθενά.
Έβλεπε τη μάννα του να τρώει ξύλο και από τον πατέρα του όταν ζούσαν μαζί,και από τον παππού όταν έρχονταν στο σπίτι μας, γιατί είχε μεγάλη γλώσσα η σχωρεμένη.
Ήταν ζωηρός και με μεγάλη φαντασία.
Και παρόλο που εγώ ήμουνα πολύ ήσυχη, με το Θοδωράκη , έκανα ζούρλιες και γώ.
Γιαυτό, όποτε είμασταν μαζί , μας έβαζαν και τρώγαμε χωριστά.
Στο διπλανό δωμάτιο.
Γιατί ο παππούς ήτανε πολύ αυστηρός και δεν ήθελε φασαρίες στο τραπέζι.
Δεν υπήρχαν και άλλα αγγόνια σε τετοια ηλικία,-
τά άλλα ήτανε μωρά -, και έτσι είμασταν τα μοναδικά παιδιά σε ένα σπίτι με τόσους μεγάλους.
Όταν ο Λώλος έμενε στο σπίτι του ,εγώ είχα πρόγραμμα.
Γύριζα απο το σχολείο,έτρωγα και πήγαινα και παρακολούθαγα τον παππού που ζωγράφιζε ψέλνοντας,και έψελνα και 'γω μαζί του.
Με ήθελε κοντά του.Με άφηνε να τριγυρνάω στο εργαστήρι γιατί ήξερε πως δεν ακούμπαγα τα πράμματα του ,πως δεν πείραζα τίποτα
Και τόκανα και παρέα.
Άλλά όταν ήταν ο Θοδωράκης στο σπίτι ,μας έβαζε χώρια ,επειδή αυτός ήταν διάολος.
Θυμάμαι μιά φορά, πρέπει νάταν τότε όταν πηγαίναμε στην τρίτη - τετάρτη δημοτικού.
Ακουγότανε πως θα γίνουν φασαρίες (
το'39 πρέπει νάτανε, )και πως θα ρίξουνε αέρια οι Ιταλοί.
Ο παππούς ήταν μανιώδης με την πολιτική και ό,τι άκουγε το έφερνε στο σπίτι.
Εμείς τα παιδιά είμασταν τρομοκρατημένα, σχεδόν κατουρημένα απ' το φόβο μας .
Μιά μέρα ,που ο παππούς ηταν νευριασμένος μ'αυτά που μάθαινε, και έτρωγε με την οικογένεια, -εμείς παραδίπλα στο σοφρά- , εκεί που καθόμασταν , σκώθηκε ο Λώλος και πήρε δύο βούρτσες παπουτσιών,-πώς τούρθε-, τις κράτησε αντικρυστά ανάποδα, ξέρεις με το ξύλο,και πήγε στην πόρτα απέναντι απ τους μεγάλους που τρώγανε στην τραπεζαρία, τις σήκωσε ψηλά και φώναξε κοπανώντας τες ράχη με ράχη:
-Είιιιμαι ο Ηρακλής!!
- Είιιιιμαι ο Ηρακλής!!
-Είιιιιιιμαι ο Ηρακλής και θα σκοτώσω τις στυμφαλίδες όρνιθες!!
Και δόστου και κοπάναγε τις βούρτσες που καλά και σώνει τις ήθελε κρόταλα.
Σκώνεται τότε ο παππούς του δίνει μιά κλωτσά και τον πέταξε όξω απ' την πόρτα μαζί με τα κρόταλα.
Πάει τον σωροβόλιασε τον Ηρακλή.
Και ήτανε και λιανό- λιανό .
Αυτό, στην αρχή άργησε να κλάψει γιατί τάχασε .
Έβαλα και γω τα κλάμματα που τον σβούρηξε έξω και τον άφησε και νηστικό.
Δεν έφαγα ούτε και γω , και πήγα γιά παρηγόρια κοντά στο Λώλο να τον καλοπιάσω γιατι νόμιζε πως δεν τον αγάπαγε καθόλου ο παππούς.
................................................................
Ήρθε η ώρα να πάμε στο Γυμνάσιο.
Τότε όποιος ήθελε ,έδινε εξετάσεις, από την τετάρτη δημοτικού.
Ο Λώλος δεν είχε δώσει εξετάσεις γιατι είχε χάσει χρονιά και θα δίναμε μαζί.Έπρεπε να μάθουμε πως γίνονται οι αιτήσεις , γιατί ούτε η μάννα μου ούτε ο πατέρας μου ήξεραν.
Τη σύνταξη δηλαδή γιατί γράμματα ξέρανε.
Βρέθηκε τότε ο θείος ο Μήτσος, ο πατέρας του Λώλου ,που ηταν κουρέας και ήθελε οπωσδήποτε να μάθει γράμματα ο γιός του και είπε:
- θα βρω εγώ τι γράφουνε και θα κάνω εγώ τις αιτήσεις ,να πάνε και τα δυό να μάθουνε γράμματα.
Μας έγραψε πραγματικά ανορθόγραφα ό,τι έπρεπε, το διόρθωσα εγώ , τις παραδώσαμε, μας καλέσανε να δώσουμε εξετάσεις.
Μπήκαμε και τα δυό.
Και γω , κι' ό Λώλος.
Όμως καναδυό μέρες πήγε μόνο και μετά δεν ξαναπάτησε γιατί δεν τάθελε τα γράμματα.
Τώρα που πέρασαν τόσα χρόνια ,νομίζω πως του άρεσε το γυμνάσιο, αλλά μάλλον πρέπει να είχανε κάτι τα μάτια του και κουραζότανε.
Ποιός τα ήξερε τότε αυτά να τα κοιτάξει.
-Αφού δεν θέλεις γυμνάσιο να πας να τελειώσεις την πέμπτη και την έκτη δημοτικού. Του είπε ο πατερας του
-Και μετά να 'ρθεις στο μαγαζί.
Έτσι γινότανε τότε.
Σάμπως πήγα και γω στο σκολείο!
Ούτε μήνα καλά - καλά
.Ξέσπασε ο πόλεμος.
Εγώ πρώτη γυμνασίου και αυτός ,ούτε που πρόλαβε να ξαναπάει στο δημοτικό, επειδή κλείσανε τα σχολεία.
Όσο κράταγε ο πόλεμος και μέχρι να γίνει η συνθηκολόγηση, εμείς, η οικογένειά μου δηλαδή, πήγαμε να μείνουμε στο Νιοχώρι κοντά στον Αηθωμά για να γλυτώσουμε απ' τους βομβαρδισμούς.
Επειδή οι Ιταλοί την βομβαρδίσανε πολύ την Πρέβεζα εξαιτίας του λιμανιού και σκοτώθηκε πολύς κόσμος τότε.
Τον έχασα το Λώλο.
Μείνανε με τον παππού στο πατρικό.
Έγινε η συνθηκολόγηση.
Μπήκανε οι Ιταλοί στην Πρέβεζα.
Γυρίσαμε και μεις στο σπίτι μας.
Στην Πρέβεζα ο Λώλος είχε μπλέξει ήδη με το αντάρτικο και ήταν στρατολογημένος.
Θυμάμαι όταν γύρισα τον βρήκα στην ΕΠΟΝ.
Εγώ μπήκα κάνα χρόνο μετά.
Οι Γερμανοί ήρθαν το Πάσχα του '43 και κάτσανε μέχρι το Σεπτέμβρη του '44 ,που τους ξαπόστειλε ο ΕΛΑΣ.
Με τους Γερμανούς ο Θοδωράκης ,ήταν ήδη αντάρτης στην περιοχή της Πρέβεζας και πολέμησε σε πάρα πολλές μάχες στην Καμαρίνα και στην περιοχή του Λούρου.
Γιατί γίνανε πολλές εκεί γύρω.Σε μία μάλιστα ,-και το ξέρω γιατί μου τάπε ο ίδιος όταν τον είδα -, επιτέθηκε και ο Ζέρβας και χτύπαγανε μαζί με τους Γερμανούς τους Ελασίτες.
Όταν ήρθε η ώρα να λευτερωθούμε, την Πρέβεζα την λευτέρωσε ο ΕΛΑΣ.
Το 24 σύνταγμα.
Ήρθαν οι αντάρτες στο λιμάνι..με τις βάρκες του ΕΛΑΝ απ' το Άκτιο,.. απ' τον ελαιώνα.., απ' τον Αηθωμά....
Πεταχτήκαμε στο δρόμο πρώτα εμείς οι αριστεροί , και ορμήξαμε απάνω τους.
Τι να λέω τώρα. Λαοπροσκύνημα.......
Εγκαταστάθηκαν με μικρες ομάδες στα κάστρα.
Αγιαντρέα , Αγιώργη και Παντοκράτορα.
Εμείς ήμασταν τρελλαμένα απ τη χαρά μας.
Έτσι νομίζαμε πως είναι απλά τα πράμματα.
Μας ελευτέρωσε ο ΕΛΑΣ.
Τώρα θα δικαιωθουμε και θα ζήσουμε ανθρωπινά.Αμ δέ!
Μας είπανε πως θα γιορτάσουμε ενωμένοι την απελευθέρωση την Κυριακή.
Μαζευτήκαμε κάτω στο δημαρχείο.
Μεγάλο γλέντι.Ομιλίες, χοροί ,τραγούδια.
Πράμματα και ΄θάμματα.
Σαν ζουρλοι ήμασταν όλοι απ' τη χαρά μας.
Όμως εκεί που γλεντάγαμε, μέσα στο πλήθος μάθαμε πως οι Ζερβικοί θα επιτεθούν στον ΕΛΑΣ και στους δικούς μας ,γιατί κυκλοφόρησαν προβοκατόρικες προκυρήξεις
Νομίζω κιόλας ,-δεν ξέρω από ποιό σοφό κεφάλι- , πως ήρθε η διαταγή να παραδώσει ο ΕΛΑΣ την πόλη στον ΕΔΕΣ.
Ήθελαν δεν ήθελαν υπάκουσαν, αλλά δεν προλαβαν να φύγουν και τους επιτέθηκαν οι Ζερβικοί γιά να τους ξεκάνουν.*
Μέχρι να πολωθούνε τα πράμματα και να αρχινήσει ο εμφύλιος πέρασαν καναδυό μέρες.
Οι δικοί μας, μόλις κατάλαβαν τί πάει να γίνει, έπιασαν σχεδόν όλη την ακτογραμμή
απ' τα σφαγεία μέχρι τη Βάση.
Το κάστρο του Αγιαντρέα με δυό λόχους και διοικητή τον Νούτσο.
Νομίζω πως στην Εθνική τράπεζα ήταν ο Κονκουρής, τη Βάση την έπιασε ο καπετάνιος ο Γιαννούλης απ' τη Λευκάδα με το ΕΛΑΝ (
το ναυτικό σκέλος του ΕΛΑΣ) όταν έκαναν την λεγόμενη εξόρμηση απ' τη Λευκάδα γιά να βοηθήσουν τους αντάρτες που κλείστηκαν στα κάστρα...
Kαι στο γυμνάσιο , η υποδειγματική της ΕΠΟΝ.
Μόνο στο κάστρο του Παντοκράτoρα μπόρεσαν και μπήκαν αυτοί .
Γιατί τους είχαν επιτρέψει οι δικοί μας οι έξυπνοι ,να μπούν στη πόλη από κείνη τη μεριά.
Τότε που θα γιορτάζαμε την απελευθέρωση όλοι μαζί τάχα.
Οχυρώθηκαν εκεί,και άρχισαν να χτυπάν τους Ελασίτες.

Αρχίζει πόλεμος κανονικός.
Απ' τον Παντοκρατoρα χτύπαγαν αυτοί.
Απ' το κάστρο του Αγιώργη οι δικοί μας.Τότε σκοτώθηκε κι ο πατέρας του Θοδωράκη.Αλλά τον βρήκαμε μετά μέσα στα ερείπια, και δεν τόμαθε ποτέ αυτός.Οι οβίδες πέρναγαν απάνω απ' τα κεφάλια μας και δεν είχαμε κατά που να κάνουμε γιά να γλυτώσουμε.(
η Κοκκινιά είναι ανάμεσα στο κάστρο του Αγιώργη και το γυμνάσιο)
Πρέπει να ήτανε τέλη Σεπτεμβρίου του '44**.
Αμ ' εμείς τρομάρα μου σφάχτ'καμαν πρώτα.
Κι ούτε π' το μελετάει κανένας.
Τα Δεκεμβριανά στην Αθήνα ήρθαν μετά.

............
Πρώτα μου φαίνεται, άφησαν τον Αγιαντρέα, την Εθνική και τη Βάση.
Μάζεψε ο καπετάνιος ο Γιαννούλης όσους μπόρεσε και έκανε έξοδο.
Μπήκανε άλλοι στα πριάρια (
μακρόστενες βάρκες χωρίς καρίνα) και άλλοι κολυμπώντας, περάσανε απέναντι στη Λασκάρα , μετά στο Άκτιο , και εν μέσω πυρών και κανονιοβολισμών πέρασαν στο Ξερόμερο(Αιτωλοακαρνανία) .





Οι άλλοι που έμειναν στο κάστρο του Αγιώργη
,είχαν και τους τραυματίες συγκεντρωμένους εκεί,τα κατάφεραν κουτσά στραβά και έφυγαν κιαυτοί.
Έμειναν αυτοί του Γυμνασίου.
Ειδικά στο Γυμνάσιο , επειδή έπρεπε να κρατηθεί ο δρόμος προς τα περιβόλια και τον ελαιώνα(
η έξοδος της πόλης) ανοιχτός,τοποθετήθηκε μετά απο διαταγή της πολιτικής ηγεσίας του ΕΛΑΣ της περιοχής , η υποδειγματική διμοιρία της ΕΠΟΝ*****.
Όμως εγώ ξέρω, πως ο μπάρμπας σου ο Μιχάλης και ο Νούτσος διαφώνησαν .
Ο Αραχναίος ήταν που επέμενε .
Η υποδειγματική είχε τα πιο γενναία επονιτόπουλα.
Με το σκεπτικό πως αυτά τα παλληκαράκια θα πολεμήσουν μέχρι το τέλος και δεν θα περάσει εύκολα κανένας, τους ανάθεσαν να υπερασπιστούν το γυμνάσιο.
Ααααχ!Δεν ξέρω πιά άν έκανε καλά ή όχι.
Ποιό το όφελος;
Κι αυτοί που γλύτωσαν τι κατάλαβαν;
τους περίλαβαν μετά στα βουνά ,στις εξορίες ,και στις Τασκένδες.

Αλλοίμονο στα παιδάκια μας που πήγαν χαμένα να λες!
................
Η Εθνική είπαμε έπεσε σχετικά γρήγορα στα χέρια του στρατού -είχε έρθει και στρατός στο μεταξύ γιά να βοηθήσει το Ζέρβα, γιατί αυτοί, πέντε ψύλλοι ήταν όλοι κιόλοι κακή τους ώρα. Κι ήθελαν να κάνουν και κατοχή στην πόλη...
Έπρεπε όμως οπωσδήποτε να καταλάβουν και το Γυμνάσιο, επειδή ήταν απάνω στο σταυροδρόμι σε ύψωμα, και εμπόδιζε τους Εδεσίτες της πόλης να επικοινωνήσουν με αυτούς του Παντοκράτoρα.
Το Γυμνάσιο δεν έπεφτε.
Τι έγινε ομως.
Ο γυμνασιάρχης ο Κοντός *****-
καλή του ώρα εκεί που είναι μαζί με τα παιδιά-που ήταν κάτι σαν δήμαρχος επειδή τον είχαν βάλει οι Πρεβεζάνοι Άρχοντα της πόλης μέχρι να βγει δήμαρχος με εκλογές κανονικές ,είχε μαζέψει τους χωροφύλακες της περιοχής γιά να μη τους σκοτώσουν οι Ελασίτες .
Αφού, οι πιο πολλοί απ' αυτά τα μούτρα τάχανε κάνει πλακάκια και με τους Γερμανούς και με το Ζέρβα και είχανε φάει κόσμο και κοσμάκη ,ειδικά στα χωριά.
Τους είχε μαζέψει λοιπόν και τους είχε βάλει όλους στο λιοτριβιό του Θεοφύλαχτου, απέναντι απ' το γυμνάσιο.
Εκεί που έφκιασε μετά σπίτι ο Στάρας.
Θυμάσαι;
Δεν είχε σκοπό να τους πειράξει.
Να φανταστείς ήτανε με τον οπλισμό τους, και έβαλε να τους φυλάνε μη τους σφάξει κανένας και τα ρίξουνε στον ΕΛΑΣ μετά.
Αυτοί λοιπόν , καθώς δεν ηταν αφοπλισμένοι βγήκαν και πήγαν απέναντι στο τζαμί και πυροβολούσαν από κει τα παιδιά.
Τα παιδιά σκότωσαν πάρα πολλούς απο δαύτους .Τους ρήμαξαν.
Βλέποντας οι χωροφύλακες πως αποδεκατίστηκαν ζήτησαν ενισχύσεις απ' τους Ζερβικούς που ήρθαν με αρχηγό τον περιβόητο Γαλάνη, αυτόν απο το τάγμα των Κρητικών.
Λέγανε πως είχε έναν ανηψό που σκοτώθηκε, εκεί μπροστά ,στο Γυμνασιο.
Γιαυτό , αυτός ο Γαλάνης,μετά μας κολύμπησε στο αίμα.
Αλήθεια είναι ;
Ψέμματα είναι ;
Και το είπανε έτσι για να δικαιολογήσουνε τα φονικά που έκανε;
Δεν ξέρω .
Ήρθε απ' τη μεριά που είναι τώρα το καφενείο του λαού , περικύκλωσαν το Γυμνάσιο και το βάραγαν από όλες τις μπάντες.
Μέσα ήταν τα 14 παιδιά και καμμιά 40αριά μεγάλοι.
Ο Λώλος, με την υποδειγματική , μπήκε στο Γυμνάσιο μαζί με τους αντάρτες όταν ξεκίνησαν οι υποψίες και κατάλαβαν πως θα γίνει μακελειό.
Ο Νούτσος όμως, (
Κ.Νούτσος διοικητής του 1ου λόχου του ΕΛΑΣ που απελευθέρωσε την Πρεβεζα) τον ειδοποίησε τον κουνιάδο που ήταν στην ηλικία του Λώλου να μην κλειστεί μέσα γιατί τάξερε από πρώτο χέρι.
Και τον γλύτωσε.
-Τον βρήκα όταν γύρισε στην Πρέβεζα τώρα τελευταία και του τάπα.
- Έκανε πως δεν ήξερε..
Και γώ........... σκώθηκα κι έφυγα-...............


Το καταλάβαμε και μεις πως θα πολεμήσουν μέχρι το τέλος, γιατί το ίδιο πρωΐ που άρχισε ο πόλεμος, ήρθε κατά τις 11 η ώρα ο Θοδωράκης .
-Θεία ,ήρθα με αφορμή πως θα πάρω το νερό για να σας το πω.
-Θα γίνει μεγάλος πόλεμος.
Ζήτησε και του φέραμε στο σπίτι τη μάννα του να τη δει και να τη χαιρετήσει.
Γιατί σε μας ήρθε μέσα απ' τα περιβόλια ενώ στο δικό του το σπίτι δεν μπορούσε να πάει.
Ήταν μαζί με το φίλο του τον Περικλή***.

Τότε ,όπως τον φίλησα και τον τέντωσα γιά να τον καμαρώσω, είδα τα σοσονάκια του στριμμένα απάνω απ τις αρβύλες του, που είχαν κεντημένο με κόκκινα γράμματα ΚΚΕ, και του λέω πειράζοντάς τον.
-Αχάαααα ξάδερφε , τι βλέπω; Κάπα- Κάπα- Ε;
-Ξαδέρφη ,μου λέει. Εγώ στην υποδειγματική της ΕΠΟΝ είμαι.
-Δεν είμαι Κάπα-Κάπα
.
(
Σάμπως το μολόγησαν και ποτέ, ακόμα γιά δικό τους τον έχουν και τον μελετάνε..... .)
-Όταν βρώ την ευκαιρία θα τα ξηλώσω.
Αμ' τρομάραμ' δεν πρόλαβε ο Ηρακλής να τα ξηλώσει τα γράμματα.
Ήταν η τελευταία φορά που είδα το Λώλο ζωντανό.
Ένα μαυροτσούκαλο λιανό με το τσουλούφι το σγουρό να πετάει.
.............................
Τα παιδιά κλείστηκαν λοιπόν στο γυμνάσιο και πολέμησαν μέχρι που τελείωσαν τα πυρομαχικά.Τους φώναζαν να παραδοθούν.
ΟΛΑ ΤΑ ΑΚΟΥΓΑΜΕ.
Και τις βρισιές που τους γάβγιζαν τις ακούγαμε.
Δεν παραδίνονταν αυτά.
Βλέπεις τους είχανε διατάξει να κρατήσουν ως το τέλος.
Ο Αραχναίος τη δουλειά του έκανε, και γιά το σκοπό του πολέμου,σωστά έκρινε.
Τι να πεις !
Έδωσαν τόσες μέρες καιρό στους αντάρτες να απαγκιστρωθουν απ' τα κάστρα και να φύγουν άλλοι στο Ξερόμερο, κιάλλοι στο βουνό .
Σάμπως άμα ήμουνα εγώ ξέρω τι θα νάκανα;
......................

Όταν τους τέλειωσαν τα πυρομαχικά, έπεσε μιά ησυχία.
Μιά νέκρα , που παγώσαμε σύγκορμοι.
Εγώ έβαλα τα κλάμματα και έπεσα κάτω και μαδιόμουνα, γιατί ήξερα τι θα πάθουν.
Η μάννα μου είχε πιαστεί με την αδερφή της και έκλαιγαν ήσυχα- ήσυχα
βάχ μάννα μου , βάχ μάννα μου ,σαν να μην περίμεναν τίποτα.
Μετά αρχίνησαν τα ουρλιαχτά.
Τα βρισίδια για τις μαννάδες τους και τις αδερφές τους.
Μπήκαν όλοι μαζί απ' όλες τις πόρτες του γυμνασίου.
Κι όπως ήτανε οι υπερασπιστές άϋπνοι, πεινασμένοι και με χωρίς πυρομαχικά,τους ξέκαναν με τις ξιφολόγχες.
Τα πήραν και τα κλείσανε στα μπουντρούμια στο κάστρο του Παντοκράτoρα.
Πιάσανε καμμιά 800αριά πολίτες τότε.
Ήταν και ο πατέρας μου ,ο πάππος  σου ο Σάββας, μαζί , γιατί τον κατέδωσαν γιά αριστερό αυτοί που τους έδινε τις πληροφορίες γιά το λιμάνι και έπαιρναν τις λίρες απ' τους Εγγλέζους...Το Λώλο τον είχανε μαχαιρώσει στα πλευρά και τον πήρανε τραυματισμένο όπως και πολλούς άλλους.
Πάγαινε η θεία η Χρυσή η κακομοίρα και του άφηνε φαΐ και ρούχα να ξαλλάζει και να ζεσταθεί.
Σάμπως ήξερε ;
Ζεί;
Πέθανε;
Του τάδιναν;
Δεν του τάδιναν;
Αυτή πάγαινε κάθε μέρα το φαί.
Ούτε που την άφησαν να το δεί το έρμο καθόλου.Τα κορμόσκυλα.****
Πρέπει να τους εκτέλεσαν μιά δυο μέρες πριν τη συμφωνία της Καζέρτας.
Νομίζω μάλιστα πως μιά ομάδα την εκτέλεσαν και μετά τη συμφωνία.
Τα παιδιά, είτε επειδή ήταν ζωηρά και προσπαθούσαν φαίνεται να το σκάσουν,είτε γιατί τα είχαν μεγάλη μανία γιατί σκότωσαν πολλούς από δαύτους,τα είχαν δεμένα δυό -δυό με καλώδια απ τα πόδια.
Ετσι τα πήραν.
Έτσι τα εκτέλεσαν.
Τους εκτέλεσαν στην Παργινόσκαλα.
(
την έλεγαν έτσι γιατι εκεί έπιαναν τα καΐκια τα Παργινά που έφερναν ψάρια και άλλα προϊόντα).
Δυό - δυό.
Το Λώλο τον εκτέλεσαν με τον Περικλή μαζί .
Δεμένα τα βρήκαμε ,και όπως είχαν σαπίσει τα κρέατά τους, τα καλώδια είχαν ακουμπήσει στα κοκκαλάκια τους τρομάραμ'.
Εμείς στην Κοκκινιά το μάθαμε αμέσως πως τα εκτέλεσαν.
Ήρθαν δυό -τρεις δικοί μας απ' τον Παντοκράτoρα και μας τάπανε.
Αλλά δεν μπορούσαμε να πάμε.
Δε μας άφηναν τα τσακάλια ,ούτε στο θάνατο να πάμε ανθρωπινά.
Μεγάλος θρήνος.
Όλη η Πρέβεζα θρηνούσε.
Θρηνούσαμε για το Λώλο.Θρηνούσαμε γιά τους άλλους.
Θρηνούσαμε γιατί δεν ξέραμε τι μας περίμενε και μας.
Σαν ζουρλοί κλαίγαμε.
Τότε ήταν που ο παππούς ο Νικολής που είχε πολλες ενοχές επειδή κλώτσησε τον Ηρακλή εκεί απάνω στην ώρα που κοπάναγε τα κρόταλα και θα σκότωνε τις στυμφαλίδες όρνιθες,έκλαιγε με αγκομαχητά και φώναζε το Λώλο του.
Αλλά ήταν αργά πιά.
Δε θυμάμαι καλά, άν ήταν πριν ή μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας όταν πήραμε το δρόμο γιά την Παργινόσκαλα .
Ήρθαν κι οι Παντοκρατoρίτες οι δικοί μας μαζί , λίγοι ήταν,- οι πιό πολλοί ήταν ζερβικοί και δεξιοί-, και μας έδειξαν που τους είχανε παραχώσει.
Άλλοι ήτανε στα ορύγματα που μείνανε απ' τους Ιταλούς , απ' τον πόλεμο, σκαμμένα κατα μήκος της παραλίας.

Οι άλλοι , με το Θοδωράκη ,ήταν πιό προς τα μέσα.
Σε ένα μεγάλο τετράγωνο λάκκο.
Τους είχανε παραχώσει πρόχειρα πρόχειρα ,με τη σειρά και κατά στρώσεις.
Μία στρώση άνθρωποι.Μιά στρώση χώμα.
Μια στρώση άνθρωποι ,μιά στρώση χώμα.
Κορμιά και χώματα σε στρώσεις.
Πρέπει νάτανε πολλοί.
Έμαθα πολύ αργότερα ,πως ήτανε καμμιά εκατοστή όλοι μαζί.
Τα παιδιά ήταν δεκάξι νομίζω  .
Εμείς, οι συγγενείς τους ανοίξαμε .
Αναμεράγαμε τα χώματα και τους βγάζαμε έναν- έναν.
Έρχονταν οι αλλολοΐσμένοι να ιδούν μην είναι ο δικός τους.
Εκεί να δεις θρήνος και απελπισία.


..............
Το Θοδωράκη τον γνώρισα εγώ απ' τα αρβυλάκια με τις κάλτσες που έγραφαν κάπα - κάπα -ε και δεν πρόλαβε να το ξηλώσει.
.................
Και από τα μαλλάκια του που είχανε ισιώσει και από κατσαρά είχανε γίνει σαν πράσα και είχανε κάτσει στο μετωπάκι του .
............................
Εγώ ήμουνα κοντά στα δεκαπέντε και ο Λώλος δεκαπέντε και και λίγο παραπάνω .
Ακόμα το θυμάμαι.
.....................
Ακόμα θυμάμαι εκείνη τη μυρωδιά.
Εκεί να δεις.
Να μαδιώμαστε και να μη μπορούμε να ζυγώσουμε απ τη βρώμα.
Δεν μπόραες να πας να μαζέψεις στην αγκαλιά τον ανθρωπό σου.
Σαν εγκληματίας ένοιωθες που ενώ σπάραζε το φυλλοκάρδι σου να τον πάρεις απάνω στο κορμί σου και να τονέ χαϊδέψεις, ......δε σάφηνε αυτή η βρώμα.
Όρμαγαν οι γυναίκες και οι άντρες με απόφαση να πάρουν τα πτώματα αγκαλιά έτσι οπως τα βγάζαμε, και εκεί έπεφταν και ξέρναγαν απ' τη σαπίλα.
Βρώμαε το τόπος σου λέω. Βρώμαε.
Βρώμαε το χώμα όπου και να το πάταγες.
Πάταγες στο χώμα και νόμιζες πως σκύλευες τα κορμιά που δεν έπρεπε να τα πατάς.
Απελπισία.
Ο κόσμος οδύρονταν και ξέρναγε μαζί.
Άστα να πάνε.
Άστα να πάνε.

Ακόμα μόρχονται όμως μπροστά στα μάτια μ', κάθε φορά π' βλέπω τ'ς καταδότες κι' τ'ς εγγλεζόφιλους .που καλοζήσανε και καλοπλουτίσανε και ακόμα δεν ψόφ'σαν όλοι όπως θάπρεπε άν ήτανε θεός !!!!!....>>
...........................................................................Αυτό μου διηγήθηκε η μάννα μου γιά τη μάχη της Πρέβεζας.
Έκλαψε γιά λίγο με το ήσυχο κλάμμα της επίγνωσης ,
και μετά ,
ήσυχα πάλι,
με ρώτησε άν είναι καλά να μαγειρέψει ντομάτες γεμιστές γιά το μεσημέρι.

................................................



ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΠΟΝ

 
Δημήτρης  Κων. Τρουμπάτας (Ηγουμενίτσα), Αρχηγός  της ομάδας

Βασίλης Χρ. Τσούκης, (Ωρωπός) καπετάνιος της ομάδας

Δημήτρης Χρ. Πέτρης (Ωρωπός), πολιτικός καθοδηγητής

Δημήτρης Αριστοτ. Καλδάνης, σκοπευτής οπλοπολυβόλου

Θεοχάρης Θεοδ. Γκόγκας  (Ωρωπός)

Χαράλαμπος Σπ. Διαμάντης (Ωρωπός)

Γιώργος Δημ. Πανάγος (Καμαρίνα)

Αλέξανδρος Φ. Πεπόνης (Βρυσούλα)

Σιδέρης Αθ. Κύρλας (Ωρωπός)

Θόδωρος Δ. Καββαδίας ( Κομνηνός,Πρέβεζα)

Γιάννης Ζαρονίκας (Πρέβεζα)

Απόστολος Γ. Δρόσος (Ωρωπός)

Νίκος Π. Σαμιώτης

Περικλής Ευ. Αναγνωστόπουλος (Λαμπέτης)

Χριστόφορος Λεόπουλος

Γιώργος Αντύπας









ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ


Αριστείδης Τσούτσης διοικητής του 3 λόχου
Κώστας Δέδες , διμοιρητης εφεδρικού έλας
Σωτήρης Ντούρος , διμοιρίτης 3ου λόχου
Σπύρος Τσατέρης αντάρτης εφεδρικού ΕΛΑΣ
Στάθης Καραστάθης κρεοπώλης
Αβραάμ Λεσπέρογλου , ανήλικος.

.........................................
..........................................
"Είσαι η Πρέβεζα,τα Γιάννενα και το Κιλκίς.
Το Μεσολόγγι,ο Πόντος κι η Ερμούπολις"
είπε ο αγαπητός Μάνος Ελευθερίου για να μας αποδείξει το φασισμό της.

Όοοοοχ' καμάρι μ' Δε στάπανε καλά.
"Είν' ο Αη-Γιώργ'ς, η Εθνική ,κι ο Παντοκράτoρας.
Ο Αγιαντρέας , το Γυμνάσιο κι η Παργινόσκαλα".
Κατάλαβες τώρα; Άαααααει γειά σ'.



................

*χρονικά πρέπει να είναι η εποχή που ήδη έχει υπογραφεί η συνθήκη του Λιβάνου , όπου οι παπάρες του ΕΛΑΣ μεταξύ των άλλων δεχτήκανε να βρεθούν κάτω απ'τις διαταγές των Άγγλων .Ακολουθεί η συνθήκη της Καζέρτας όπου λέγεται πως ,υπήρξε και όρος να αποχωρήσει ο ΕΛΑΣ από την Πρεβεζα και η πόλη να παραδοθεί στους 80 Εδεσίτες που εμφανίστηκαν λουσμένοι και φρεσκοξουρισμένοι.

** η Μάχη της Πρέβεζας ξεκίνησε στις 19 Σεπτεμβρίου του '44 και κράτησε 13 μέρες.
Η απαγκίστρωση πρέπει να τελείωσε στις 3 Οχτωβρίου του '44)

***Περικλής Αναγνωστόπουλος (Λαμπέτης)γιός του ταγματάρχη του πυροβολικού Αναγνωστόπουλου.Όλη η οικογένεια Αναγνωστόπουλου, ηταν στον αγώνα.Ο αδερφός του Περικλή, ο Αλέκος που σκοτώθηκε κιαυτός αργότερα ήταν καπετάνιος.
Η Νίνα η μία αδερφή του ήταν γραμματεας της νομαρχιακης επιτροπης ΕΠΟΝ Πρέβεζας,η άλλη αδερφη η Βαρβάρα ήταν στην ΕΠΟΝ και ο μικρός αδερφός ο Πύρρος, ήταν στα αετόπουλα.)


****απ οτι φαίνεται απ' τις ημερομηνίες, τα παιδιά τα είχαν εκτελέσει γρήγορα- γρήγορα εκεί γύρω στις 26, 27 του Σεπτεμβρη.Βιάζονταν γιατί υπήρξαν αντιδράσεις μεγάλες και απ' τον Πυρομάγλου που δεν ήθελε με κανένα τρόπο την εκτέλεση ,και από πολλά άλλα στελέχη του ΕΔΕΣ.
Βέβαια και μετά από την εκτέλεση, τα τρόφιμα και τα ρούχα απ τους συγγενεις έπαιρναν ανελλιπώς.



*****"η Υποδειγματική διμοιρία της ΕΠΟΝ" απαρτίζονταν από επίλεκτα στελέχη της ΕΠΟΝ γιά να δείχνουν πως πρέπει να συμπεριφέρονται οι ΕΠΟΝΙΤΕΣ
..................................................................................





****** Τον γυμνασιάρχη Κοντό τον συνέλαβαν γιατί θεωρήθηκε υπεύθυνος γιά τον εγκλεισμό των χωροφυλάκων , τον βασάνισαν και τον πέταξαν από το παράθυρο του κάστρου μισοπεθαμένο περίπου τις ίδιες μέρες που εκτέλεσαν και τους άλλους..Βασανιστές του ήταν εκτός των άλλων και μία γυναίκα, Ιωάννα Ράπτη,η οποία κατά μαρτυρίες συγκρατουμένων του, έρριχνε αλάτι στις πληγές του.
Τον έθαψαν μέσα στην αυλή, και αργότερα έγινε εκταφή από τους δικούς του.Τον βρήκαν με κομμένα αυτιά.




η μάννα μου μαζί με την αδερφή της τη μικρή στα μνήματα της Παργινόσκαλας
................................................................................




Get this widget |Track details |eSnips Social DNA


 

18 Σεπτεμβρίου 2009

η ευγενία της

Υπάρχει το κακό στη φύση.
Μοιάζει με τη φάτσα αυτού του ανώμαλου που έκοψε τα αυτιά του σκυλιού ΤΟΥ.
Η πρώτη σκέψη που πέρασε απ' το μυαλό μου όταν είδα την έκφραση του μωρού-σκύλου:
"Θέλω να ξέρω ποιά απελπισμένη τον βάζει στο κρεββάτι της, και τον προορίζει γιά πατέρα του παιδιού της"
Γιατί είμαι σίγουρη πως υπάρχει.
Η δεύτερη:
" Με χαρά θα σου τάκοβα μαλάκα ,να δεις πως είναι".
Και δέν εννοούσα τ' αυτιά.

Υπάρχει το ανισόρροπο στη φύση.
Μοιάζει με τον μέσο έλληνα ,που ενώ διαλέγει επί πεντηκονταετία ανεπάγγελτους γόνους δύο οικογενειών να τον κυβερνάνε, δεν δίνει δουλειά στο παιδί του διπλανού μόνο και μόνο γιά να μη το δει να προκόβει.

Υπάρχει το απόλυτο στη φύση.
Μοιάζει με την Παπαρήγα, και δε θέλω κιχ!


Υπάρχει το όμορφο στη φύση.
Μου συστήθηκε ως Εουτζένια πριν 15 χρόνια.




Παρόλο που με γοήτεψε το χρώμα και η σάρκα της , δε δίστασα να τη δαγκώσω χωρίς δεύτερη σκέψη.



Ξυνούλα ήταν και λίγο στυφούλα , γιαυτό και ταιριάξαμε σχεδόν απολύτως.
Μωρό μου είπα, εσύ είσαι γιά μένα.







Το κουκούτσι , ένα ολοστρόγγυλο υπέροχο πραμματάκι, δεν τόφτυσα η κατσίκα καθώς συνηθίζεται.
Τόχωσα αυθωρί και παραχρήμα, στην πρώτη γλαστρα που βρήκα.
Και το ξέχασα.
Όταν μετά από δύο μήνες έσκασαν τα πρώτα δύο φυλλαράκια, πάλι δεν το πήρα χαμπάρι πως ήταν η αφεντιά της που με τιμούσε.
Έπρεπε να μεγαλώσει για να καταλάβω πως ναι , η Εουτζένια, είχε διαλέξει να κάνει τη γλάστρα μου σπίτι της.
Πολύ αργότερα , έφηβη πιά και πολυκλαδούσα, την έβαλα με φόβο ψυχής στη γή.
Νομίζω πως τώρα, μετά από τόσα χρόνια, μετά από τόσες παγωνιές και τόσες κάψες που περάσαμε - το ξέρω αγαπημένη μου πως δεν ήσουνα εσύ γεννημένη γιά τέτοια- , η κυρία , αποφάσισε πως εδώ είναι πιά η ζωή της.
Ρίζωσε γιά τα καλά.
Και κάρπισε.






ήταν το πιό γλυκό φούξια θέαμα που αντίκρυσα μόλις βγήκα στην αυλή το πρωί.
Όταν συνειδητοποίησα πως της λέω τρυφεράδες, τόκοψα απότομα, γιατί φοβήθηκα πως κάτι έχω , σαν αυτό που παθαίνουν οι φευγάτοι.
Μετά σκέφτηκα πως καλύτερα να μιλάω με το φυτό , παρά με όλους αυτούς τους μαλάκες που μας τυραννάνε τα αυτιά.
Και της ξανάρχισα τα γλυκόλογα.
Τα φρούτα της Εουτζένιας, γίνονται υπέροχη μαρμελάδα.



με γεύση σαν του μύρτιλλου.
και πανέμορφο χρώμα.










σήμερα το πρωί
μάζεψα τα πιό πολλά.




Εκτός απ' τα δικά της.
Ο παππούς έλεγε, όταν τα αρούπωτα, προσπαθούσαμε να φτάσουμε τα τελευταία ψηλά βερύκοκκα κινδυνεύοντας να γκρεμοτσακιστούμε.
-Αφήστε τα αυτά. Είναι της μάννας.
Από τότε ξέρω πως :
Τα ψηλότερα .
Τα μεγαλύτερα.
Τα ομορφότερα φρούτα.
Αυτά που βρίσκονται παντα στις άκρες από τα κλωνάρια, ποτέ δεν τα κόβουμε.
Είναι του δέντρου.




Λένε πως η φύση δεν έχει ανωμαλίες .
Πώς δεν έχει!
Το ανιαρό δεν το συνάντησα πουθενά στην επικράτειά της.
Οπότε, θεωρώ πως αυτή η αφόρητη ανία , που εκπέμπουν ετούτες οι εκλογές,
τις κάνουν από μόνες τους να είναι μιά ανωμαλία της φύσης.




υ.γ
είναι που έλειψα καιρό ,
σε δυό τρεις μέρες θα συνέρθω και θα αγριέψω πάλι.
.........νομίζω...........
δ

5 Σεπτεμβρίου 2009

αυτοδυναμία

Στη δυτική Πελοπόννησο με είχε φέρει ο πατέρας μου γιά πρώτη φορά, μέσα στο πλαίσιο μιάς γενικής, δίχως αντίρρηση, οικογενειακής επιμόρφωσης.
Ύστερα , η Πελοπόννησος ήταν ο προορισμός της πενθήμερης του γυμνασίου .
Τότε που μας χρεώθηκε ο φιλόλογος της τάξης, ένας κοντός δαιμόνιος Λευκαδίτης.
Τότε που μας πήγε στου βοδιού το κέρατο, αρκεί το βόδι να ήταν αρχαιολογικό εύρημα.
Και ένα περίεργο πράμμα ρε παιδί μου ,δεν τον είχα ακούσει ποτέ να μας παραπονιέται γιά λίγα φράγκα που έπαιρνε.
Λες νάτανε ταξικός προδότης;
Λές;
Η τρίτη φορά, ήταν όταν πήγα εγώ τα δικά μου τα μανάρια.
Στο πλαίσιο της ίδιας οικογενειακής -δε σηκώνω κουβέντα λέμε- επιμόρφωσης.
Άλλες φορές, τα σέρναμε σαν ρετάλια με τα μούτρα κατεβασμένα,
Άλλες πλακώνονται πίσω μας με αγκωνιές και σιγανά βρισίδια, κάτω από την πύλη των λεόντων.
Μόνο στην Ολυμπία το χάρηκαν τα βλαμμένα.
Βλέπεις είχε και αυλή γιά παίξιμο.
Το στάδιο.
Και η μόνη φορά που τους έφυγε η μαγκιά , ήταν όταν μετά από την ανάβαση στο Μπούρζι,
τα χώσαμε μέσα στο μπουντρούμι που είχαν φυλακισμένο τον Κολοκοτρώνη.
Μωρέ χέστηκαν .
Τους κόπηκε η μιλιά και όπου φύγει- φύγει στα μουγκά και με αμπωνιές ποιό θα βγεί πρώτο στο φώς.
Στούμπωσαν και στην πόρτα.Πανικός.
Μετά με ένα περίεργο τρόπο, ακολουθούσαν παντού μιά χαρά στρωμένα.
Αλλά δυστυχώς είμασταν πιά στο γυρισμό γιά το σπίτι.
Ρε γαμώτο, είπε ο Νίκος , από δώ έπρεπε να ξεκινήσουμε ................
Η τέταρτη φορά, ήταν όταν αποφάσισα να φέρνω εδώ τη μαμμά γιά να κάνει διακοπές .
Αυτή στα ιαματικά της.
Και γω στη θάλασσα γιά να μη βαριέμαι.
Μέγκλα.
Εδώ και τρία χρόνια λοιπόν,τέτοια εποχή, συναντιέμαι με τα ιαματικά λουτρά της Κυλλήνης.
Κάθε φορά και με μεγαλύτερη αγάπη.
Κάθε φορά με λιγότερη βαρεμάρα.
Είναι ένα περίεργο μέρος, που ενώ σε υποψιάζει γιά ανία και γεροντάματα, μόνο αυτό δεν είναι.
Σ' αυτό το φέουδο του Δασκαλαντωνάκη.
Δοσμένο ως γαμήλιο δώρο, από τον γαμπρό Σηφουνάκη, με μεσάζοντα τον Σκουλάκη
(ρε πούστη μου , αυτά τα -άκη, όταν γίνονται πολλά , έχω την εντύπωση πως μας πηδάνε!)

Με τα τρία θηριώδη ξενοδοχεία που έφτιαξε και φτάνουν ως τη θάλασσα ,



Με τα δύο Ξενία του ΕΟΤ που πήρε μαζί με το πακέτο .






Μέσα σε ένα δάσος με κουκουναριές .
Προσεγμένες , δε λέω.







Τον θυρωρό στην πύλη, που σε αγριοκοιτάει σε κάθε διέλευση.
Γιατί πρώτον δεν είσαι γερμανός, δεύτερον ρώσσος, και τρίτον αφού εισαι έλλην, γιατί δεν φαίνεσαι γιά τέτοιος;








Άει στο διάλο ρε χατζηαβάτη αγρίεψες και συ μετά την πέμπτη ταυτοποίηση ,εγώ θέλω να περπατάω
Εσένα γιατί σε χαλάει;
Με τα υδροθεραπευτήρια τα καινούρια που του παραχώρησε ο ΕΟΤ μιά και ήταν στα όρια του φιλέτου





Αυτά , που τα κράτησε γιά χρόνια κλειστά με το έτσι θέλω, γιά να μη του μπαίνει η πλέμπα στο χώρο του, και ανασαίνουνε μαζί.
Έμαθα , πως πρόπερσυ αναγκάστηκε να τα αποδώσει στο κοινό.
Γιατί είχαν αρχίσει και φώναζαν οι πέριξ, καθώς τέσσερα χωριά ζούσαν από τα ιαματικά.
Κάστρο -Αρκούδι-Βαρθολομιό-Κυλλήνη.Και τα περίχωρά τους.
Βέβαια, κρατάει ακόμα τα 3/4 από τις τεράστιες εγκαταστάσεις κλειστές.




Κρυμμένες πίσω από ξερόκλαδα και βατσουνιές .
Να μη τις βλέπουν και περίεργα μάτια.












Και μαζί ,τις πισίνες με τις μπουρμπουλήθρες .
Γιατί σου λέει, με το ένα πόδι στο λάκκο ο γέρος, θέλει και πισίνες ιαματικές τζακούζι;





Ναί ρε αρχίδι, θέλει.
Ειδικά άμα είναι έτοιμες με πλήρη εξοπλισμό,τουλάχιστο δέκα χρόνια τώρα.
Ειδικά άμα τις έχει πληρώσει με τριανταπέντε χρόνια δουλειάς.
"Μόνο 20 μέρες αναρρωτικές πήρα γιά ολόκληρη ζωή παιδάκι μου......"




Και μόνο που βλέπω τη χαρά που κάνει η μάννα μου με τις περιορισμένες μπουρμπουλήθρες της μπανιέρας ,ευχαρίστως σε σφάζω στο γόνατο.
Τώρα θα μου πεις,
Γιά τα 2000 περίπου -δύο χιλιάδες (ολογράφως)- στρέμματα νατούρα που χαρίσανε τα υπουργάκια στο πεθερικό , εσείς ρε μαγκαφούληδες της περιοχής;
Τι κάνατε ;γιά νάχουμε το καλό ρώτημα!
Τίποτα!! όπως έμαθα.
Εκτός από μερικούς" γραφικούς", οι υπόλοιποι περίμεναν το τσιμπούσι μαζί με τον άρχοντα.
Περίμεναν την "ανάπτυξη".Χέστηκαν γιά το δάσος που έκοψε και γιά τις αμμοθίνες , που τσιμέντωσε ο μάγκας και τις έκανε γκαζόν , γκόλφ και πισίνες.









Τώρα φωνάζουν .
Όχι από καμμία οικολογική συνείδηση βέβαια, , αλλά γιατί το συγκρότημα με τα πέντε ξενοδοχεία, διακινεί τα δύο τρίτα του τουρισμού της περιοχής, και γιαυτούς μένει το κόκκαλο.
Κοιμήθηκαν τρομάρα τους καβαλλάρηδες σε ξένο όνειρο , και ξύπνησαν καπακωμένοι από το δικό τους.
Ραγιάδες και σκατάδες.

Με ένα μαγεμένο ευκαλυπτόδασος



αν περπατήσεις στο μονοπάτι της άμμου, θα το δείς από μακρυά.
Το παλιό υδροθεραπευτήριο της εποχής του Τρικούπη.
Ρε παιδιά, σας ξέφυγε μιά ταμπέλα.







μισοκρυμμένο από τα πεύκα ,τους αρκουδόβατους, και τα γαλλικά ευκάλυπτα.















Κάπου εδώ γύρα πρέπει να πασαλείβεται στη μαύρη λάσπη και η σκιά του Γοδεφρίγου που περιφέρεται βρωμιάρης αλλά παμπόνηρος , που αλλού πήγαινε για αλλού κι αλλού η ζωή τον πήγε.
Κι αντις να πολεμάει τους μουσουλμάνηδες γιά τα άγια σερβίτσια , βρέθηκε να καταλαμβάνει την Πελοπόννησο, το καημένο το ξενάκι.
Έφκιασε κι αυτός το πυργάκι του, εδώ παραπάνω στο Χλεμούτσι.
Ένα κωλόσπιτο κι αυτός.
Εγκατέστησε μέσα την κυρά του , την οικογένεια, και τους νταγκλαράδες του ντυμένους κατσαρόλες να τον φυλάνε, .... πάγαινε και στα ιαματικά να φκιάσει δέρμα και να γιάνουν οι κακοφορμισμένες πληγές του.
Πρίν απ' αυτόν λέει, ήταν και κάτι παλιορωμαίοι που πηγαινοέρχονταν στις ιαματικές πηγές .
Αυτοί δε ,γνωστοί καλοπερασάκηδες,και σεξομανείς ερωτύλοι της εποχής, το είχαν πάρει πολύ προσωπικά το θέμα .
Ένα σπά που τους έπεφτε στο μερτικό τόφκιασαν .








Κι επειδή ως γνωστόν ήτανε και άνρθωποι του θεάτρου, χτύπησαν κι ένα θεατράκι τσέπης γιά πεντέξι φίλους.
Μαμά ,γέλα μου λίγο..




Μιά εγκαταλελειμμένη γλύκα κι αυτό.
Δεν ξέρω τι διακοσμητικά φυτά είχε φυτέψει τότε ο κατ' ανάθεσιν εργολάβος,
σήμερα πάντως τό έχουν αγκαλιά, δύο πανύψηλες ηλικιωμένες βελανιδιές.






Είναι τα λουτρά της Κυλλήνης , στο Λίντζι.
Που ανάμεσα στους ξεφλουδισμένους μεταξένιους κορμούς,
μισοφαίνεται ένα κτίσμα από άλλη εποχή







Κτίσμα και φύση σε τέλεια αρμονία παρακμής και εγκατάλειψης.
Αφημένο κι αυτό στην τύχη του ,όπως και το κάθε τι σ' αυτόν τον τόπο.
Και έτσι που το βλέπω κάθε Σεπτέμβρη ,παρέα με τις κάθε λογής λασπωμένες φιγούρες,




Φροντίζω να το ξανακρύψω σε φωτογραφίες , γιά να κλέψω την ψυχή του γιά πάντα.
Κάθε φορά , μου είναι αδύνατο να μη χαϊδέψω τους τοίχους του γύρω -γύρω.
Είναι αδύνατο να μην αναζητήσω ματαίως πάλι , το χέρι που το σχεδίασε.
Και είναι αδύνατο να μη μισήσω τον σημερινό χυδαίο , που διαλέγει να το αφήσει στο ρήμαγμα.
Όμιλος Δασκαλαντωνάκη.




Δεν υπάρχει πουθενά κάτι που να του δίνει υπόσταση και όνομα.
Πολύ προσεχτικά, είναι απόντα όλα αυτά τα σημάδια που σε επιστρέφουν .
Μόνο παρτσακλές ωχρές καρδιές, με περίμετρο από λάσπη,μιά Βάντα ,μια Βαλεντίνα ,και μιά Βιβή που σε έφτυσε ρε μαλάκα Πάνο.
Και συ ρε κακομοίρη ,γιατί θές να περάσεις στη μνήμη μου χαραγμένος σε ξένο πετσί;







Απέναντι
στο πλάτωμα, ήταν λέει το αναψυκτήριο........






Υποθέτω
πως στις ψάθινες καρέκλες του , κάθησαν άντρες με λινά, υπέροχα τσαλακωμένα, κουστούμια στο χρώμα της άμμου .Ποθώντας ένα δικό τους μυστικό βλέμμα .
Που παραδόθηκαν μία φορά τουλάχιστον. Και...... όπως ονειρεύεσαι εσύ θα σε αγαπήσω.Μόνο άσε με....Άσε με να σε κρατάω αγκαλιά τις νύχτες.Μόνο..
Και γυναίκες με φορέματα από τρεμάμενες μεταξωτές ζορζέτες, αφημένες στη μαγεία ενός προμελετημένου αγγίγματος .Και στο αναπόφευκτο της τελευταίας μέρας του καλοκαιριού τους.
Αυτό το δάσος σίγουρα είναι μαγεμένο.
Καθώς, όλα αυτά που αναδύονται με ένα κοίταγμα,χάνονται διακόσια μέτρα παραπέρα.
Αρκεί μόνο να βγείς απ τη σκιά των ευκάλυπτων.
Να χάσεις την επαφή με τα μυστικά που διηγούνται με τριγμούς τα κλαδιά .
Αρκεί να γυρίσεις την πλάτη στο ωχρό οβάλ χτίσμα.
και να κοιτάξεις απέναντι στην άσφαλτο.





Είναι φαίνεται η μοίρα της γης να γίνεται φέουδο.
Παλιά χρειάζονταν βασιλικά έξοδα :
Ο Φερδινάνδος
Η Ισαβέλλα
και τρείς καραβέλλες.
Στις μέρες μας , χρειάστηκε μόνο ξεφτίλα:
το ΠΑΣΟΚ,
Ο Δασκαλαντωνάκης ,
και δύο υπουργοί.
Είναι φαίνεται η μοίρα της γής να γίνεται φέουδο.
Ή κάρβουνο.
Καθώς, και υποχρέωση των ονείρων, να πεισμώνουν τον ύπνο μας.
Λίγο πιό πέρα, η θάλασσα ακόμα ήμερη, δεν ρωτάει γιά τίποτα.