27 Οκτωβρίου 2009

δίκοπη ζωή

Είμαι ακόμα περήφανη γιά τις πέντε αισθήσεις μου.
Για τις παραισθήσεις μου.
Μα πιό πολύ γιά τις προαισθήσεις μου.
Εδώ που ήρθα, προσπαθώ να τις βάλω σε μιά βολική σειρά.
Εδώ ,παριστάνω πως δεν βλέπω ότι οι άνθρωποι, έχουν μιά σημαία που την αγαπάνε και σκοτώνονται γιαυτή.
Τη δικιά μου σημαία.
Παριστάνω πως δεν βλέπω τα βιβλία τους που είναι γραμμένα στη γλώσσα μου.
Παριστάνω πως δεν βλέπω, ότι η ιστορία στις αρχαίες τους πέτρες ,είναι η ίδια μ΄αυτή που είναι γραμμένη στις πέτρες της πατρίδας μου.
Ούτε πως οι θεοί τους είναι αυτοί που μου έμαθαν και μένα.
Υπαρκτοί ή ανύπαρκτοι.
Οκ !καλού κακού, έχω πάντα μιά απάντηση σε ετοιμότητα.
Έίμαι μιά καλή , πολίτικαλ κορέκτ ,αριστερή.
........
Εδώ, παριστάνω πως δεν ακούω αν οι άνθρωποι μιλάνε μιά γλώσσα που είναι η δική μου.
Με μιά διαφορετική διάλεκτο άμα θέλουν.
Όταν όμως είναι μαζι μου δεν θέλουν.
Παριστάνω πως δεν ακουω τα τραγούδια τους.
Ούτε τα μοιρολόγια τους.
Παριστάνω πως δεν άκουσα την μικρή του Φοίβου, να ρωτάει με μιά τσαχπινούλα ελπίδα :
-μπαμπά εμείς έλληνες δεν είμαστε;
-Ναι μωρό μου της είπε εκείνος (πριν προλάβουμε εμείς, γιατί θάπρεπε να σκεφτούμε οι ηλίθιοι.)
-Έλληνες είμαστε ,που ζούμε στην Κύπρο.
-Α! χαμογέλασε το τετράχρονο ,και επιτέθηκε ευτυχισμένο στο σουβλάκι.
ΟΚ ,Είμαι μιά καθωσπρέπει αριστερή ,που τώρα ακριβώς, αρχίζω να ξεστομίζω και τα ανεπίτρεπτα.

Εδώ, παριστάνω πως δεν μυρίζω τις μυρωδιές της παλιάς μου γειτονιάς .
Σε κάθε σπίτι.Σε κάθε μεριά .Σε κάθε θάλασσα που χάνομαι.
Σε κάθε χωριό που με φιλεύουν.
ΟΚ και συνεχίζω να είμαι μιά καλη αριστερή???
..........
Εδώ, παριστάνω πως δεν γεύομαι τα φαγητά της γιαγιάς μου.
Παριστάνω πως δεν γλυκαίνομαι με τα γλυκά του κουταλιού τους.
Παριστάνω πως τον ουρανίσκο μου , τον προσβάλουν άγνωστες ανιστόρητες γεύσεις.
Μα επιτέλους , τι σκατά αριστερή είμαι;
Μήπως κομπλεξικά και μίζερα έπαιξα και γω γιά χρόνια το παιχνίδι των νικητών;
...........
Εδώ, παριστάνω πως δεν αισθάνομαι τα χέρια που μου απλώνονται.
Παριστάνω πως δεν νοιώθω τη ζέστη των ανθρώπων.
Παριστάνω πως δεν νοιώθω ότι ετούτοι οι άνθρωποι , αισθάνονται έλληνες.
Δεν έχει σαν νά..
Είμαστε ένας λαός που τον χώρισαν τα πρέπει και τα διότι.
Οι μεσαιωνικές προίκες που εδόθησαν ,και οι λόγοι τιμής που τηρήθηκαν.
Οι προδοσίες που θριάμβευσαν, και οι νικητές που πληρώθηκαν με τα τριάντα αργύρια.
Η αιχμαλωσία των νικημένων μας , από αλήθειες που δεν τολμούν ακόμα να ειπωθούν.
Ό,τι έμαθα ως αίσθηση , μου το πέταξε στα σκουπίδια ετούτη η διαολεμένη παραίσθηση, που έκανε το ταξίδι παραλλήλως.
Και που τελικά, αποφάσισα να την κρατήσω γιά μπούσουλα.
Τι μίζερες ισορροπίες να κρατήσω ακόμα;
Δεν τις θέλω.
Να πάνε αλλού.
Τώρα, απολαμβάνω αυτό που αισθάνομαι και με τις πέντε παραισθήσεις μου:
Μιά ξυπόλητη αριστερή στη βροχή.

Όταν βρέχει!
:)



Get this widget | Track details | eSnips Social DNA



υ.γ
Έλλη μας.
Δώσε χαιρετισμούς στον Νίκο σου,καθώς και στον άλλον τον Νίκο .
Ευτυχήσαμε να σε γνωρίσουμε,όταν είχαμε ανάγκη από κουράγια.
Θα σε ευχαριστούμε πάντα γιά το πείσμα σου.

δήμητρα.

23 Οκτωβρίου 2009

αχ! βρε σείς αγαπουλίνια μου αμόρφωτα....!

Όπως είπε και ο ...εκφωνητής του αλτερ κυρ-Νίκος Χατζηνικολάου....
-"εδώ που τα λέμε , και αυτά είναι εικοσιτριάχρονα παιδιά, δεν είναι υποχρεωμένα να ξέρουν ποιός είναι ο κύριος Παπαχρήστου, όπως εμείς οι παλαιότεροι...."
Μωρό μου παλαιό εσύ!
Παλιομωρό!
Όχι μωρέ, δεν είναι υποχρεωμένα να ξέρουν φάτσες από τα τότε.
Είναι υποχρεωμένα όμως τα αρχιδάκια , να ξέρουν να ξεχωρίζουν τους εξηντάρηδες απ' τους μπαχαλάκηδες.Τουλάχιστον αυτό.
Πάρτε λοιπόν νάχετε ανεγκέφαλα, να τη βγάλετε και σε αυτοκόλλητο γιά την περικεφαλαία σας.


Σόρυ ρε Μήτσο που βρήκα μόνο αυτή , αλλά δεν καδράρεσαι και εύκολα ρε πουλάκι μου.
Μιά ώρα ψάχνω και βρίσκω κάτι μικρούτσικες. Α! μα και συ!
Είδες τι παθαίνεις γιά να μην είσαι αναγνωρίσιμος;
Γιά να μην έχεις καπαρωμένο στασίδι σε κανά τηλετραπέζι;
Ζουζούνιζαν που λες αυτά τα χαζά απόξω απ' τη μάζωξη, και και σου λέει μ' ένα παράπονο , μ' ένα παράπονο πικρό:
-Εμείς γιατί ;
-Παρακατιανοί είμαστε και μας έχουν χεζμένους;
-Σε πηγάδι κατουρήσαμαν;
Άμα υπάρχει , κιάμα είναι πιανούμενη , να μη σας στενοχωρέσω, αλλά εκεί ακριβώς κατουράει η μπιρμπίλω σας.
Το χειρότερο είναι πως αυτοί εκει μέσα , οι ασπρομάλληδες , οι χοντροί , οι καραφλοί και οι θείτσες,, πέρναγαν καλά.
Το χείριστον;Οι κακιαζμένοι, Δεν τους έπαιζαν γιά ακόμα μιά φορά.
Ένα φτου με μεγάλες φτερούγες τόβλεπες να πετάει από πάνω τους , η αλήθεια είναι.
Ρε πούστη μου , τοσα χρόνια πέρασαν, και τα μπατσόνια το ίδιο κόμπλεξ κουβαλάνε.
Βρε κουτούλικα, ακόμα δεν τόχετε καταλάβει πως έχετε αϊκιού κομοδίνου;
Γιαυτό να τα κουβαδάκια σας και να πάτε αλλού.
Εμείς δε σας το λέμε ,γιατί είμαστε πολίτικαλ κορέκτ, και γνωστοί ψυχοπονιάρηδες.
Αλλά αν το έχετε ανάγκη , μπορούμε να σας το τραγουδάμε καθημερινώς πως είστε πανηλίθια.
Νάστε καλά ρε παπαρίνια δρακουλίνια , με συγκινήσατε πολύ χτές .
Πρώτα , γιατί με πιάσανε τα γέλια εως δακρύων που σας είδα να συλλαμβάνετε τους γνωστούς συριζαίους κουκουλοφόρους , αααααααααααχααχαχαχαχαααααααααααααααα.
Ο Μανιός ήταν αυτός που έλεγε με κείνη την παγωμένη απαξίωση : μη-με-α-κου-μπα-τε ; ... αχαχαχαχααχαχα ....Αχ τι ωραία φάτσα μπροστά στα μπασκίνια ...αααααχχαχαχαχαα
Που πάτε ρε Καραμήτροι, ποιούς θα τρομάξετε..... αααααααχχαχαχαααααχαχα....
Και δεύτερα γιατί είδα, με άπειρη αγάπη ,το Μητσάρα να προσπαθεί να εφαρμόσει Τον Κανόνα.
"Όταν σας έχουνε μαγκώσει, προσπαθείστε να τους πετάξετε το πηλίκιο."
Μας έλεγαν οι μεγαλύτεροι και εμπειρότεροι και οι πιο γοργοπόδαροι.
Γιατί, όπως μας εξηγούσαν, μετά την πτώση , έτσι και δεν έφταναν τα ποδάρια σου στον κώλο, την είχες πουτσήσει.
Ά ρε Μητσάρα , (νάξερες μόνο πόσοι μήτσηδες βαφτίστηκαν εξ' αιτίας σου )
Δεν πέφτει η πουτάνα η κράνα με μιά κίνηση από κάτω προς τα πάνω.
Την κίνηση.
Θέλει βαριοπούλα πιά.
Όπως και νάναι,
Αγαλλίασα που σε ξαναείδα ,έτσι ακριβώς όπως σε περίμενα.
φιλούρες
δήμητρα.






12 Οκτωβρίου 2009

Να μην ξεχάσω

Να τσεκάρω τα πορτοπαράθυρα μηπως μπάσουν νερά , γιατί ο Μήτσος είναι ικανός πρώτα να πνιγεί και μετά να διατάξει το νερό να βγει έξω.
Να αφήσω τρίτα κλειδιά γιά το Μήτσο σε ασφαλές μέρος που σταμπάρεται και εύκολα,
γιά όταν θα χάσει τα δεύτερα.Τα πρώτα ήδη τα απωλέσαμε την προηγούμενη φορά.
Να μαζέψω τα νεογέννητα πρασινούλια μου κάτω από τη βεράντα, σε απάγγιο.
Να βάλω τα σέα τους γιά την παγωνιά φάτσα κάρτα , να τα δει ο Μήτσος στην πρώτη ζήτηση.
Να συνεννοηθώ με την Χριστίνα να μου τα ποτίζει, γιατί ο Μήτσος ή τα σαπίζει ή τα ξεραίνει
Να φροντίσω γιά τους λογαριασμούς, γιατί ο Μήτσος, ...αααα! όλα κιόλα, ξένα γράμματα δεν ανοίγει.
Να αφήσω το τηλέφωνο του πετρελαιά , σε εμφανές σημείο ,να μπει στο μάτι του Μήτσου όταν θα τον έχει δαγκώσει, και θα ρωτάει την τελευταία στιγμή πως ανάβει το καλοριφέρ.
Να του αφήσω το τηλέφωνο του υδραυλικού, του ηλεκτρολόγου,του τζαμά -που έχει κάτι υπόλοιπα παραδώσει από το καλοκαίρι-, του πλυντηριά , του ψυγειά και της Άννας.
Να γράψω με λεπτομέρειες , με βελάκια και σκίτσα , πως αλλάζει το φίλτρο στην αποσκλήρυνση γιατί ο Μήτσος νομίζει πως το σταυροκατσάβιδο είναι ελαττωματικό κατσαβίδι.
Να προλάβω να πεταχτώ ως την Αθήνα γιά μιά μέρα .
Και γιά μιά φούξια μαρμελάδα ταμένη.
Να προλάβω να πεταχτώ στην Πρέβεζα να δω τη μάννα μου.
Να προλάβω να πεταχτώ στην Κόρινθο , ένας ταξιδιώτης της βροχής.
Γιά να ξεθάψουμε λευκώματα και να θάψουμε την Ντόλυ την τρομερή.
Να δώσουμε δίκιο στη Σοφία και την ίδια στιγμή να μην καταφέρουμε να μετανοιώσουμε γιά τίποτα.
Αφού δεν γίνονταν αλλιώς.
Να ξαναμπούμε στο α μπε σε μεσημέρι Κυριακής και να ξεμυτίσουμε βραδάκι και με όλες τις προφυλάξεις.
Να ξαναδούμε τις φωτογραφίες και το μωσαϊκό της Ουίλλιαμ Κίνγκ.
Θυμάσαι το μαλάκα που έγραψε στη διεύθυνση Ιούλλιαμ Κίνγκ και η Καίτη γέλαγε γιά μέρες κάθε που μ' έβλεπε;

....................


Οι φίλοι στην Κύπρο μου είπανε πως χιονίζει το χειμώνα στο Τρόοδος.
Πως στη Λεμεσό κάνουνε μπάνιο στη θάλασσα
Και πως δεν βρέχει σχεδόν ποτέ.






υ.γ
Υποθέτω πως εσύ τουλάχιστο έκλαιγες επειδή κάτι καταλάβαινες από το γαλλικό.
Εγώ , μου λές γιατι έκλαιγα, αφού ήμουνα απαλλαγμένη ;

δ