21 Νοεμβρίου 2009

σίκαμορ τρίι




Η βελανιδιά.
Η βελανιδιά είναι ένα δέντρο αιωνόβιο, σε όλα τα μέρη του κόσμου που φυτρώνει,
εκτός απ' την Ελλάδα .
Γιατί εδώ μας κατσικώθηκε ο Έλληνας από παλιά ,και την έχει κάνει στην καλύτερη περίπτωση ,πόα ...
Πολλάκις είναι φυλλοβόλο , αλλά πολλάκις πάλι όχι.
Ανάλογα με τη ράτσα της , την ξεπαστρεύουμε γιά να φκιάσουμε:
Κουφώματα ..
Καδρόνια....Στέγες....
Χρώματα....
Έπιπλα....Έπιπλα ,που θέλεις κώλο κι άλλο κώλο , και κομμάτι απ' άλλο κώλο , γιά να τα αποχτήσεις τώρα πιά.
Πατώματα που δεν τα πατάς , μόνο τα χαϊδεύεις ξυπόλητη, καθώς αλλάζουν χρώμα ανασαίνοντας χρόνο με το χρόνο.
Επίσης ,πρέπει να της χρωστάνε χάρη οι απανταχού λάτρεις του κρασιού, διότι λένε οι κατέχοντες , πως τα βαρέλια τα δρύϊνα καμμία σχέση δεν έχουνε μ' αυτούς τους τσετζερέδες που βάζουνε τώρα τις μαλαγουζιές μέσα ,και εξαιτίας τους δεν ερωτεύεται ο ουρανίσκος σου με την πρώτη γουλιά.
Η δρύς η δικιά μας τώρα, είναι και δέντρο ιερό.
Πολύ ιερό.
Του Διός.
Δεν έχει περισσότερο.Μεγάλη τιμή γιά δέντρο.
Την μοστράρανε σε άλση και μαντεία οι ειδωλολάτρες παππούδες οπωσδήποτε.
Οι παλιοί , με το κοντό το ρουχαλάκι το καθημερινό, αυτό με τις πιετούλες τις ανέμελες, τη βελανιδιά τη λέγανε και δρύ.
Που βέβαια , καμμία σχέση δεν είχε με υπουργούς και με βουλευτές.
Εκείνον τον καιρό λοιπόν ήταν τόσες πολλές αυτές οι δρύες , ώστε εκεί που φυτρώνανε το είπανε δρυμό.
Μετά , εμείς οι πιό καινούργιοι , ελλείψει βελανιδιών,αλλά και ελλείψει μυαλού , -που να σου εξηγώ τώρα -ό,τι σκέδιο δέντρο βλέπαμε σε σύναξη , το είπαμε δρυμό κι' αυτό.
Έτσι καταντήσαμε το δάσος, να το λέμε επισήμως δρυμό, κι έτσι βρέθηκαν κουτσοί στραβοί στον άγιο Παντελέημονα, διότι, άλλο νάσαι δάσος με βελανιδιές κι' άλλο νάσαι δάσος με ακακίες και συκιές.
Οι έλληνες είναι γνωστό τοις πάσι πως είχαν το χούϊ με τα παραμύθια.
Σιγά μην αφήνανε τόσες δρύες μοναχές.
Βάλανε μέσα στους δρυμούς, και διάφορες μουρίτσες να τρέχουν μισόγυμνες , κουκλάρες και τσαχπίνες..
-Διότι τότε η φύση ήταν ιερή και ό,τι κυκλοφορούσε μέσα σ' αυτήν έπρεπε να είναι το καλυτερότερο και το ομορφότερο.(εκτός απ' τον Πάνα, που αν το καλοεξετάσεις, είχε κι αυτός το....καλό κατιτίς του.)Όχι σαν τώρα που βλέπεις μόνο τις ομάδες περιφρούρησης μέσα στον ιδρώτα-
...Νύμφες σου λέει.
Τις Δρυάδες.
Πράμμα,που οι χριστιανοί ορθόδοξοι , αυτοί που γυρνάνε το μάγουλο απ' την άλλη γιά τη δεύτερη σφαλιάρα ντε, δεν της το συχώρεσαν ποτέ της δρυός που μάζευε τόσο κόσμο γύρω της.
Κι όταν ήρθαν στα πράμματα, όπου την βρήκαν, την έκαναν πρώτα πεσσούσα, μετά δε , τέμπλο καλλιγραφία.Αγάμητοι άνθωποι.... τι να πεις......
Μέχρι που την πήρε κι ο Κριστόφορο σε συσκευασία καραβέλας, από το μπράντς ΙΚΕΑ Ισπανίας και την περιέφερε κακοχρονονάχει ως τις άλλες άκρες του ατλαντικού.
Για την άλλη μεριά του αντλαντικού τράβηξε και ο άλλος με καντο μονος σου από το ΙΚΕΑ Πορτογαλλίας, -οι φίλοι με φωνάζουνε Γκάμα-.
Την κουβάλησε το τυπάκι ως τις Ινδίες, αφού πρώτα έπιασε Μοζαμπίκ, έκανε και κανά μπάνιο με αλυσίβα, πορκέ είχε σκυλοβρωμίσει από εκείνη τη δεκαετία που παράβγαινε με τον άλλον τον βρωμιάρη τον Ντίαζ νάναιοιμέρεςσουρε.....που πήγατε και καταστρέψατε το μισό κόσμο.
Και μετά ,την ξαναπήρανε ως πλοίο γραμμής δρύϊνο, πήγανε στους σογκούν ,και είδαμε ονειροπαρμένες εμείς τότε τον ομορφούλη τον Ρίτσαρντ με φαρδιά κλαρωτή φουστίτσα και μεταξωτό κιμονό.
Ο οποίος,παρόλο που εμφανέστατα εθίστηκε στο σολέϊγ,μας έκανε μεγάλη ζημιά .
Πάλι με φουστίτσα - στο μαύρο όμως - , και μας πήρε και μας σήκωσε στη φαντασίωση με τα πουλιά τα αυστραλέζικα που πέθαναν επιτέλους τραγουδώντας αυτά, και μεις πήγαμε καλλιά μας.
Όπου μετά ήρθε η σειρά μας να τον εκδικηθούμε γιά τα άσφαιρα όνειρα.
Η τέλεια απογείωση σε σήριαλ .
Η ΕΤ στην κορυφή του Ολύμπου.
Το νουάρ χρωματιστό .
Αδειάζανε σινεμάδες και ταβέρνες.
Κινηματογραφικές λέσχες και μπαράκια.
Οι μαννάδες παίρνανε τις κόρες τους (Κικήηηηηηηηηηηηηηη αρχίζει ) και στρώνονταν στον καναπέ, με το φυστίκι αιγίνης και τα μανταρίνια στο τραπεζάκι.
Τα μαξιλάρια γιά τα ποδάρια (και τα ποδάρια ) στο τραπεζάκι.
Τα τσιγάρα και τα τασάκια στο τραπεζάκι.
Οι μπύρες, τα κρασιά, οι κοκακόλες, στο τραπεζάκι.
Ό,τι υπήρχε πιθανότηταν να χρειαστούμε την επόμενη ώρα, ήταν στο τραπεζάκι.Εκτός απ' το κατούρημα που το πηγαίναμε εμείς στο διάλειμμα για τις διαφημήσεις.
Αυτό το τραπεζάκι ,κάθε Τουίν Πίκς έμοιαζε με το καροτσάκι του Πιτσούνη**.
Οι άντρες νυχοπερπατούσαν μέχρι να βρούν ακρούλα γιά να κάτσουν διότι θέλαμε την απόλυτη νέκρα και την απολυτη απουσία.
Βέβαια τότε ο Μακλάχλαν δεν είχε γίνει ακόμα μαλάκας, σύν που είχαμε κολλλησει και με το Μπλού βέλβετ .....άλλος καημός σε μουσική αυτός , τιναλεμετώραοιμεγάλες.
Σ' αυτό το θρίλλερ, άκουσα τον Τζίμυ Σκότ με κείνη την απόκοσμη φωνή , σε ένα τραγούδι με εφιαλτικό σκηνικό.
Σχεδόν Στοιχειωμένο.
Πιό πολύ αγριευτήκαμε με τη φωνή και την έκφραση, παρά με το νάνο και το γίγαντα.
Αλλά εκεί....ακούνητες.....
Στριμωχτήκαμε η μιά δίπλα στην άλλη και το πήγαμε μέχρι τέλος.
Παρόλη την ανατριχίλα, και παρόλο που οι στίχοι ήταν ένα περίεργο μίγμα τίποτα, εντολής , θανάτου, χρησμού και παράπονου , το τραγούδι ,τραγουδίστηκε και χορεύτηκε ως το ερωτικότερο τραγούδι μετά τρόμου.
Πρώτα στο σαλόνι μας, και μετά σε συγκεκριμένο μπαράκι αργότερα που κυκλοφόρησε το βινύλιο .Συνήθως στις 6 το πρωί όταν όλοι είμασταν ρέκλες, και αυτή που είχε τα περισσότερα τσιγάρα στο πακέττο γίνονταν κατευθείαν αυτοκράτειρα , δηλαδή εγώ.
Πώς μούρθε αυτό το συμπούρμπουλο τώρα;
Ε, είχαμε μιά κουβέντα με φίλους γιά τα σήριαλς της τηλεόρασης και οι δικοί μου οι συνειρμοί πηδάνε σαν τα βατραχάκια.
Και επειδή όταν είδα τα δέντρα εκεί απόξω , στις αυλές τους, τα πήρα γιά βελανιδιές μέσα στα σκοτάδια και τους κεραυνούς.
Βελανιδιές βλέπω ακόμα να ανανταριάζονται με την επίκληση του Τζίμυ.
Όχι που δε μ' αρέσουν οι πλάτανοι.
Αλλά να, εγώ το τουίν πικς το θέλω με δρύες.
Αιωνόβιες.
Γεμάτες με μυστικά των ανθρώπων , και των παθών τους
Και με φλύαρα περιστέρια που ψιθυρίζουν τους χρησμούς τους στους θνητούς.






εδώ το τραγούδι ολόκληρο


Jimmy Scott - Sycamore Trees .mp3


Found at bee mp3 search engine




**όπου Πιτσούνης ήταν αυτός που διαδέχτηκε τον μπαρμπαντώνη έξω από το σχολείο μας, καί είχε το καροτσάκι με τα χίλια πράμματα που τρώγαμε στο διάλειμμα.





.

15 Νοεμβρίου 2009

με βήμα ταχύ

Αυτή τη φορά τα υπολόγισε όλα.
Επέστρεψε οργανωμένη.
Φόρτισε το άϊποντ να μη την αφήσει στη μέση.
Πέρασε μέσα από το δασάκι με τα ευκάλυπτα ,τα πεύκα και τα αρμυρίκια.

(Λεμεσός )

(Λεμεσός)



Είχε το χρόνο να ονειρευτεί πως ξαναγύρισε στην κυανή ακτή της εβδόμης της.

(πρεβεζα)


(πρεβεζα )


Βγήκε απ τη σκιά και πλατσούρισε στα ρηχά με την γκρίζα άμμο.
Ένα μικρό κοχυλάκι αποφάσισε να αλλάξει πόστο.
Το παρακολουθησε ,μέχρι που τρέχοντας με όλα του τα πόδια, χώθηκε πιο βαθειά.



(Λεμεσός)

Χάζεψε τα φορτηγά καράβια που περίμεναν τη σειρά τους
πίσω απ' τις αγκουλήθρες της άλλη πόλης.

(Λεμεσός)


Σχεδόν , ξανακολύμπησε σαν το κουτάβι ως εκεί.
Έκανε ένα βαθύ κόψιμο στο καλάμι ,αφού ενα τσούρμο νεογέννητα μύδια είχαν διαλέξει να ζήσουν στην ίδια πέτρα που διάλεξε κι αυτή να σκαρφαλώσει.

Περπάτησε στο μονοπάτι ,παράλληλα με την λεωφόρο, και τη θάλασσα.


(Λεμεσός )


και πρόβαλλε στην οθόνη της καλοκαιρινής "Γκλόριας" αυτόν το δρόμο ξανά και ξανά και ξανά.


Αναρωτήθηκε γιατί γράφει στο τρίτο πρόσωπο σαν ηλίθια, και το καταλόγισε στον ψυχίατρο που αναλώθηκε προσπαθώντας να την πείσει να δει τον εαυτό της σαν τρίτος.
Μετά από ένα εξάμηνο σκληρού πηγαινέλα -τρις εβδομαδιαίως-του ανακοίνωσε ξεδιάντροπα:
-Κοίτα , από μεθαύριο σταματάω.
Ο επιστήμων, δεν πρόλαβε να ρωτήσει γιατί.
Του το πέταξε κατακέφαλα και στα γρήγορα.
-Πρώτον,διότι έχω πάρει τρία κιλά απ' τις μπρέϊκ αμυγδάλου που χτυπάω κάθε φορά φεύγοντας από δω, γιατί καίω μυαλό προσπαθώντας να σου λύσω τα προβλήματα.
-Δεύτερον , στο είπα απ' την αρχή ,ρε άνθρωπε , φίλους έχω, φράγκα χρειάζομαι.
-Και τρίτον ,πόσες φορές θα στο πω :  ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΟ.
-Το κατάλαβα, ψέλλισε ο δυστυχής συνεχιστής του Φρόϋντ , αλλά πλέον ήτο και γι' αυτόν αργά, γιατί ήδη αυτή κατέβαινε τις σκάλες.
Μετά από δυό δυόμιση βδομάδες, κάποιος κοινός γνωστός τους, της είπε πως εκείνος:
Πρώτον χώρισε.
Δεύτερον παράτησε και τη γκόμενα.
Τρίτον βρήκε καινούργια.
Τέταρτον μπήκε στο ΕΣΥ.
.........Στο πρώτο και στο τέταρτο πήρε εμφανώς πρωτοβουλίες γιατί αυτή δεν τον είχε συμβουλέψει ακριβώς   μ' αυτή τη σειρά.......

Από τότε, τη βλέπει και αλλάζει δρόμο.
Ε, δεν είναι και εύκολο να αλλάξει δουλειά.
.......................
Ζήλεψα παράφορα τον ποδηλατόδρομο




Την άλλή μερα αγόρασα το ποδήλατο.
Μαμμμάααααααααααα γερνάω . Ποδηλατώντας .....
Ενώ συγχρόνως το γονίδιο του Παντελή ,ακύρωνε τον πανικό μου , μουρμουρίζοντας κάτω απ' τα μουστάκια του:
-Μωρ' μιά χαρά μούείσαι, γιατί θα μπόραες και να γερνάς κωπηλατώντας........
.................................
Πρώτη φορά που την είδα , ήταν καλοκαίρι.
Από μέρες σκεφτόμουνα να πάρω το δρόμο της παραλίας και όπου φτάσω
Φάνηκε από μακρυά ,και ήταν μιά γλύκα.
Αλλά ο ήλιος απέναντι δεν άφηνε να την δω καθαρά.




Γαμώτο , όποτε και να ξεκινήσω ,όταν φτάνω εκεί, ο ήλιος είναι πάντα απέναντι.
Είναι μαύρη και γυαλίζει στον ήλιο.
Είναι μαύρη και ρουφάει τη συννεφιά.
Είναι γλυκειά και τρυφερή
Είναι σιδερένια.
Από τη μιά πλευρά είναι ντυμένη
Απ' την άλλη γυμνή



κάτι μ' έκανε να γυρίσω πίσω γιά μιά τελευταία ματιά.
ΧΑ!!!!!




γύρισα ξανά και την περιεργάστηκα







Και να που το ένα πλευρό , δήλωνε πως την έλεγαν "αγάπη μου".
Το ένα πλευρό.




Η ξεβράκωτη σιδερένια "αγάπη μου" βρίσκεται πάντα στη μέση της απόστασης.
Την χαϊδεύει στα γρήγορα ο αέρας του ποδηλάτου , όπως τρέχω προς την πλατεία που ετοιμάζεται να ανοίξει πανιά.




δεν ξέρω αν αυτή η πόλη είναι άσχημη.
Εγώ είμαι προσωρινή εδώ.
Δικαίωμά μου είναι να βλέπω αυτά που με ομορφαίνουν.


δ