31 Δεκεμβρίου 2010

κκάλαντα

 .













Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε.
 Ένας  εξαθλιωμένος  ,ονειροπαρμένος, πεινασμένος γιά τα πάντα ,
στερημένος τις μικροχαρές  ,παλεύοντας  γιά μιά ιδέα.Κουρελαρία σκέτη.Ωστόσο ενθουσιώδης , πιστός , και συννεφοκαβαλλημένος  στρατός ...
Με το θάρρος του ονείρου αλλά και θράσος  απύθμενο , αφού θεωρώντας τους εαυτούς τους σπουδαίους ,και μαχητάμπλ ,αυτοχρίστηκαν  μπροστάρηδες στην απελευθέρωση των αγίων  τόπων....
Μα  ακόμα κι αυτή  η κουρελαρία είχε έναν αρχηγό.
Ο Μάριο Μονιτσέλι, ο μεγάλος μάστορας της ιταλικής κοφτερής ( και με αλάτι  θαλασσινό χοντρό στις πληγές ) κωμωδίας  σε συνεχή ΑπέθαντΑ  κέφια.
Εμείς, που   έχουμε δει  την ταινία , και που την ζούμε ανελλιπώς από καιρό  ως '' ζωή και ιδέα'', αντιλαμβανόμαστε πλήρως τι μας περιμένει  ακονισμένον να του κάτσομεν απάνω καθώς αιωρούμεθα δεμένοι χειροπόδαρα ύπερθεν  .
Οι νεώτεροι  της αρμάτας μας ,  δεν την έχουν δει, αλλά   θα πρέπει να τη δουν, μήπως και καταλάβουν επιτέλους τι τους μέλλεται  να μπεί κι αυτό ενθουσιασμένο, στο σημείο εισόδου  που τους μπήκε και το πιστόλι  του διορισμένου................
Μετά τις εκλογές , άκουσα πάλι διάφορες εμπεριστατωμένες μα προ πάντων ρεαλιστικές (σικ ) αναλύσεις περί του κακού που μας βρήκε.
Μόνο το οφθαλμοφανές απέφυγαν να θίξουν οι  ειδικοί .
Οφθαλμοφανές τόσο ,που να το βλέπει ο κάθε συνταξιδώτης  της αρμάτας  ,αλλά να μη τους χαλάει και την καρδιά λέγοντάς τους το κατάμουτρα.
Απλώς ,θα περιμένει κι αυτός ,- όπως και οι άλλοι πρίν από αυτόν-, τις επόμενες εκλογές γιά να την κάνει με αθόρυβα βηματάκια και διάφορες διακαιολογίες.
Και θα ψάχνουν πάλι οι σύντροφοι .
Γιά το έν τέταρτον του εκατοστού .
Που πήγε; τίνι τρόπω πήγε ; από ποιό πλευρό μας κόπηκε. σε ποιανού πλευρό  κόλλησε;
και αν  επιτέλους νίκησαν τον καιρό και τη μοίρα ,ανακαλύπτοντας πως :
Αυτό Το Χαμένο Μηδέν Κόμμα Μηδέν Εικοσιπέντε  Είναι Που Κάνει Τη Διαφορά.......
Και  πως ...οπωσδήποτε κάπου εδώ γύρω , στις παρυφές ,  τους περιμένει να εκφραστούν πιό συγκεκριμμένα, γιά να  συνοδοιπορήσει επιτέλους   προς την κορύφωση........
Ψιτ παίδες, μεγαλώσαμε.
Εμείς μεγαλώσαμε  αρκούντως .
Οι μεγαλύτεροι από μας, έχουνε μετοικήσει  κιόλας,
και ίσως γιαυτό να μικραίνουν και τα ποσοστά μας συνεχώς,..
Ο  ψηλός , ο χτικιάρης , ο χλωμός,  με το μαύρο το ριχτό και το δρεπάνι, δεν κοιτάει ιδεολογίες βλέπεις.
Οι πιό μικροί ,που ουδεμία σχέση έχουν με τον γραπτό λόγο, εκτός κιαν τους έρθει με εσεμές  να τους χωθει στο μάτι , ουδόλως γουστάρουν τα σουξουμούξου ιστορικά και  μανταλάκια, ούτε να ψάχνουν γιά φταίχτες, και ευθύνες,  (πλάκα πλάκα έχουν περάσει κοντά εξήντα τόσα χρόνια ) και μάλλον τους αρέσει ο Κόναν ο βάρβαρος  ,και καλά κάνουν.
Πρώτον γιατί είναι ένας και δε χάνονται στο ψάξιμο.
Και δεύτερον Τον λένε Κόναν,από πάντα.
Άντε το πολύ και βάρβαρο.
Δεν τονε λένε : ο  νέος  Κόναν , ο βάρβαρος  , και οι  13 συνιστώσες  του,-  (που και η μπιανκανέβε η αχόρταγη, μέχρι το 7 πήγε  )..- ....που  εσύ  θα πρέπει να  τις μάθεις απόξω λες και είναι οι προθέσεις.
Και καλά ,τις προθέσεις τις έμαθες μικρός  στο δημοτικό και σου χρησίμεψαν.
Το να μάθεις ποιές είναι οι  13 συνιστώστες, σε τι θα σου χρησιμέψει;
Γιά να μαδάς τη μαργαρίτα; μαγαπάει δε μαγαπάει;
Ή γιά να βάλεις καρτελλάκια γιά το  ντίνερ;
............................
Διαβάζω τους  φωτισμένους αναλυτές μας,
και βλέπω με τι αυταρέσκεια χάνονται μεσα στη λαγνεία των αναλύσεών τους,
Τους αρέσει μάλλον αυτός ο λαβύρινθος της σκέψης και της διύλυσης  που σε οδηγεί στο ανταλλού..
Τους αρέσει .
Γιατί δεν εξηγείται διαφορετικά....Εκτός κιαν έχουν άλλες προθέσεις , που δε το θέλω.
Δεν ειναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται αυτό που ο  κόσμος μας, αντιλήφτηκε από την αρχή :
Πως όλοι οι υπόλοιποι μας αντιμετωπίζουν σαν την μπρανακαλεόνια αρμάτα .
Δεν είναι οι προτάσεις  μας που δεν πείθουν σύντροφοι.
Ποιός ασχολείται μ' αυτές;
Αυτές ούτε που τις διαβάζουν πιά.
Μόλις βλέπουν από που προέρχονται , αλλάζουν σελίδα.
Κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να τις διαβάσει.
Μόνο μεταξύ μας διαβάζονται.
μεταξύ μας αναλύονται
και μεταξύ μας στα κρασά και στα τσίπουρα μετριόμαστε.
Και καμαρώνουμε που  είμαστε ωραίοι.Γενναίοι , και εναπομείναντες.
Μόνοι εμείς .
Όλοι  οι άλλοι  , θέλουν να υπάρχουν μέσα σε ένα σχήμα που γεννάει ελπίδες ότι  κάποια στιγμή θα γίνει μεγάλο.
Κάποια στιγμή θα γίνει δυνατό.
Κάποια στιγμή θα δώσει προοπτική στο  πάθος της προσπάθειάς τους.
Και γιατί όχι, ας το ξεστομίσει κάποιος ρε παιδιά, ..πως κάποια στιγμή θα παίξει το ρόλο του σαν κομμάτι της εξουσίας  στη διακυβέρνησι αυτού του τόπου.
Αλλιώς, να το πούμε κι αυτό, πως όχι , εμείς κομμάτι της εξουσίας δεν θέλουμε.Είμαστε του χαριστικού .
Να  φωνάζουμε θέλουμε μόνο,
Να παίζουμε στακαμάν θέλουμε μόνο,
Και να γιγαντονόμαστε ενθυμούμενοι την ηρωϊκή προδομένη   ιστορία μας θέλουμε μόνο .
Και μετά, δακρυσμένοι πλην  περήφανοι να πααίνουμε γιά ύπνο ονειρευόμενοι τα γιατάκια της προηγούμενης  τέταρτης ζωής μας στην Πίνδο.
Που θα πρέπει να έχουμε χάσει ελπίδα  και προοπτική , γιά να συνεχίζουμε μ' αυτήν την αρμάτα και να παριστάνουμε πως έχουμε και λόγο ύπαρξης.
Και μεις .........., που χρόνια  τα βλέπουμε όλα αυτά, αντιστεκόμαστε  γιά σας .
Δίπλα σας...
Παρόλο  που   την ελπίδα  μας τη θέλουμε  ζωντανή ,
παρόλο που ονειρευόμαστε ακόμα   ,
παρόλο που παλεύουμε την καθεμέρα μας  ψάχνοντας στον ορίζοντα γιά χρώματα.
Σας σκουντάμε να ξυπνήσετε και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να αλλάζετε πλευρό.
Σας πονάμε γιατί είμαστε θρυψαλλιαζμένα  κομμάτια  απ΄ το ίδιο κόκκαλο.Ακούστε μας.
Αφήστε τις  μακροαναλύσεις .Και τις μικροκαταστάσεις .
Σε λίγο , θα μιλάτε άλλη γλώσσα.
Ο κοσμος  μας σήμερα ,γιά να ελπίσει και να αγωνιστεί  θέλει ένα κόμμα  -με τις απόψεις όλων σεβαστές -, μιά σημαία  -την παλιά μας  ,τη  μπαλωμένη ,την κόκκινη  -, έναν αρχηγό  -γιά να  είναι η φωνή μας   -, ένα όνομα  - εκείνο ,το  τότε , το όμορφο -και μιά ιστορία  -γιατί τα παιδιά μας κουράστηκαν από τις πολλές.
άντε και του χρόνου.

δ









.

13 Δεκεμβρίου 2010

κίτρινο τυρί

.






Πέρασα προχτές έξω από ένα παλιό καθαριστήριο, και μούρθε πάλι αυτή η μυρωδιά.

Ξέρετε όλοι εσείς των -ήντα, πως όσο παλιώνεις, τόσο δένονται οι μυρωδιές με τις εικόνες και τις μουσικές .
Έτσι και με μένα..
Συμβαίνει σπανίως αλλά συμβαίνει: Να λειτουργεί φυσιολογικά ο εγκέφαλός μου .Και να κάνει τις διαδρομές που κάνει ολονών ...........
.....Όταν το σχολείο μας βρώμαγε φαρμακίλα ,συνήθως λίγο πρίν από τα χριστούγεννα,μαζί με μία γλυφή αποστειρωμένη μυρωδιά κλιβάνου,ήξερα πως είχαν έρθει δέματα από την UNRA*.

Στη δεκαετία του '60 εκτός από τα συσσίτια που μας φιλευσπάχνιζε ως δεινοπαθημένη επαρχία ,η κυβέρνησις, και οι βασιλείς, -αφού πρώτα μας γάμησαν μαζί με τα φιλαράκια τους επί έτη -,ήρθε και ο σύμμαχος Τρούμαν που αποφάσισε κι αυτός να μας δογματίσει  απαξάπαντος μαζί με τον άλλον τον σχεδιαστή τον Μάρσαλ, βοηθώντας τα ψωμολυσσασμένα που όλοι αυτοί δημιούργησαν , στα ορεινά χωριά, αλλά και στις πόλεις της επαρχίας που προσπαθούσαν να επιβιώσουν.
Ήταν τότε που η Ελλάδα λιμασμένη , δυνάμωνε τη ραχοκοκκαλιά της ,με τις πρωτεΐνες και το ασβέστιο από το τυρί και το σκονόγαλα της "αμερικάνικης βοήθειας".
Εκτός από τις κονσέρβες του αμερικάνικου στρατού που μας μοίραζαν ,με το ληγμένο κίτρινο τυρί, (εκεί να δεις φοντύ , όχι μαλακίες ελβετικές, σου πω εγώ τι σημαίνει να λυώνεις το τυρί στο κατσαρολάκι και να κάνεις βούτες),και το σκονόγαλα που το ετοίμαζαν κάθε πρωί οι δάσκαλοι στην αυλή σε ένα καζάνι  που άχνιζε   μέσα στην παγωνιά.Και πήγαινε( νωρίτερα από μας που είχαμε) , η πιτσιρικαρία  που δεν είχε, με το κυπελλάκι το τσίγκινο να πιεί να ζεσταθεί το αντεράκι της .
Έστελναν και οι αμερικάνοι πολίτες, ό,τι νόμιζαν πως χρειάζονται τα φτωχόπαιδα της Ελλάδας σε ρούχα .
Ακόμα αναρωτιέμαι , πως διάλο πίστευαν ότι μοιάζει η φτώχεια , και μας έστελναν ένα κάρρο άχρηστα πράμματα
Ως εκτούτου, είχαμε φλομώσει στις νάϋλον παιδικές τουαλέττες- κάτι ροζουλιές ,σικλαμέν, γαλάζιες, λευκές και καναρινί οργάντζες , με κορσαζ και ζώνες από ντουσέζ με ψεύτικα λουλούδια.




                           

Λιζέζ ανκορά με βελούδινους φιόγκους που έδεναν γύρω από το λαιμό ,και μας έμπαινε στη μύτη η τρίχα και φτερνιζόμασταν σαν σεληνιασμένα όταν τις κάναμε μπέρτες γιά ξιφομαχία.
Και διάφορα πονπόν με μιά κεραία να τα ενώνει , που τα έβαζαν λέει στα αυτιά γιά το κρύο.


                       
Καθώς και κάτι κυλινΔρικά πράμματα από γουνάκι, άσπρα κάτασπρα, τρύπια από μέσα , και με ένα τριανταφυλλάκι απάνω στην πρόσοψη, γιά ομορφιά, που έπρεπε λέει να βάζουμε τα χέρια μας μέσα γιά να μη κρυώνουμε .
Αργότερα έμαθα πως αυτό το έλεγαν μανσόν, και το κατέταξα στα περιεργότερα,αφού είχε- εκτός από τη μυρωδιά της ασηψίας -, και μιά βοστωνέζικη αριστοκρατική καταγωγή........Τώρα τι χρώμα μανσόν να διαλέξεις γιά να παίξεις καρύδεςστο κοκκινόχωμα , και ποιό χέρι θα άφηνες απόξω ,ήτανε ένα θέμα οπωσδήποτε...
Ή πως να παίξεις κρυφτό , με τα χέρια κουλεμένα σαν με χειροπέδες μέσα στο κουνελί μανσόν .Οπότε χίλιες φορές τα δάχτυλα παγωμένα, παρά να τρέχεις σαν κολοβό και να σε προλαβαίνει στο φτύσιμο η μάννα.


                             
Ειδικά αυτά  , κατέληγαν άδοξα λασπωμένα και κατσιασμένα από κάτω από τα θρανία, και μεις συνεχίζαμε με τα χέρια γιομάτα χιονίστρες να παίζουμε μέσα στο κρύο.
Γιά παλτά που ψάχναμε και γιά ζακέτες ποτέ δεν βρήκα ούτε μία.Μόνο μιά φορά βρήκα ένα ζεστό πράμμα, αλλά ήτανε λέει γιά σκι (!!!!!!) και είχε ένα φερμουάρ μπροστά ,και έμπαινες μέσα, αλλά δε μπορούσες να πας γιά κατούρημα στο διάλειμμα, κι έτσι το έβαλα στη Τζένη (τη σκύλα μας ) που κρύωνε να κοιμάται απάνω ..............
Αυτά όλα τα καλούδια, έβγαζαν μιά περίεργη μυρωδιά σα νοσοκομείο .
Αργότερα έμαθα πως ήταν το απολυμαντικό.... στρώναμε ένα μεγάλο σεντόνι στη μέση της τάξης,αδειάζαμε όλα τα χαρτόκουτα, που μας έστελνε η Αμερική ,και ο δάσκαλος φώναζε έναν - έναν και διάλεγε τι ήθελε.Από όσο θυμάμαι, περάσαμε ζωή χαρισάμενη με , όλα αυτά τα μασκαραλίκια, διότι, ντυνόμασταν τις αποκριές μασκαράδες καλύτερα από τον καθένα.
Μικροί και μεγάλοι.


........
....
Πολλά χρόνια αργότερα , αυτό τρελλό τζούϊσυ αγόρι , αυτός ο ανθός της χοντρής καλοσύνης , είπε πως αν δεν υπήρχαν οι αμερικάνοι, ο λαός αυτός ,εμείς δηλαδή οι έλληνες ,θα είχε πεθάνει**.
Ξεχνώντας -όπως το συνηθίζει άλλωστε-, να πει και το άλλο μισό της αλήθειας, πως αν δεν υπήρχαν οι αμερικάνοι και τα φιλαράκια τους, ο λαός αυτός μπορεί και να μη χρειαζότανε τα καλούδια τους γιά να ζωντανέψει.
Ρε πουλάκι μου ,- σόρυ γιά τον υποβιβασμό αλλά δεν έχω τίποτα που να σε καλύπτει σε πτηνό.-, γιατί δεν το κοιτάς αυτό με τις μισές αλήθειες;
Τι νομίζεις δηλαδή ; πως άμα σε δει εσένα κανένας θα σε δει μισό ; Θα πει:
-αχ να ο Πάγκαλος ο ευτραφής;
Ο Πάγκαλος ο χοντρούπας θα πει!!
Η αλήθεια ξέρεις, δεν είναι σπληνάντερο να φας το μισό με την παρέα, και μετά να  κρύψεις το άλλο μισό   να το φας όταν θα είσαι μοναχός σου.
Θέλει ακροατήριο.
Κοίταξέ το σε παρακαλώ αυτό με τα μισά, γιατι μέ πλιγώνιες και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να ανταπεξέλθω.


........................
Όλα τα νάϋλα και τα τούλια που μου πέτυχαν στις μοιρασιές τα κράτησα και ντύθηκε και η Κική μου μασκαράς,



                                      

Μάλιστα έντυσα και το φίλο μας τον  Κώστα νύφη μιά χρονιά και πολύ του άρεσε,και το κράτησε από τότε.
Με μιά μακρυά νάΫλοΝ άσπρη τουαλέτα εκ Οκλαχόμας με σατέν ζώνη .
Είχε και τρινταφυλλάκια σωμόν ,που του τα καρφίτσωσα στα μαλλιά.
.................................................................
Ακόμα βλέπω και ξεραίνομαι στο γέλιο, την πιτσιρικαρία,  απάνω από τα χειροποίητα πουλόβερ  από παλιά ξηλώματα ,και τις ποδιές που μας έρραβαν οι μαννάδες μας -με κείνο το στρίφωμα του μισού μέτρου γιατί θα ψηλώναμε λέει του χρόνου-,να φοράμε τα κλιβανισμένα νάϋλα της αμερικάνικης ντεμπυτάντσας, και να  γυρνάμε στα σπίτια μας  στολισμένα  σαν τις μαϊμούδες τ' Κατσουλάρ'.
Παίζαμε πάντα στο δρόμο της επιστροφής γιά το σπίτι .
Οπότε εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί όλο αυτό το πολύχρωμο τούλι, νάϋλο και μανσόν σουρνάμενο μέσα στη σκόνη και στη λασπουριά να μεταφέρεται ως λάφυρο στο σπίτι.
...............................................

Νάσαστε καλά ωρέ σύμμαχοι που μας ντύσατε στις ομορφότερες αποκριές μας...
Μόνο που παρακάναμε γερή ραχοκοκκαλιά από το τυρί και το σκονόγαλα και τώρα το πληρώνουμε πάλι, αφού δεν δυνάμεθα να σκύψωμεν και να γονατίσωμεν αρκούντως να περάσετε ξανά από πάνω μας.


δ





* Μιά τόσο εξαθλιωμένη χώρα οι οικονομικά ισχυροί την προσανατολίζουν με ευκολία κατά τα συμφέροντά τους. Στην αμέσως μετά την Απελευθέρωση πεινασμένη Ελλάδα μόνο η ΟΥΝΡΑ (UNRA =United Nations Relief and Rehabilitation Administration) «ρίχνει» περίπου 2.000.000 τόνους ειδών πρώτης ανάγκης, που όμως διανέμει το δίκτυο της κυβέρνησης σε συνεργασία με το παρακράτος της υπαίθρου (ΜΑΥ, Τάγματα Ασφαλείας κ.λπ.). Η βοήθεια αυτή, κάτω από την «προστασία» των Αγγλων, λειτουργεί σε δύο κατευθύνσεις: αφενός ενισχύει συστηματικά το τότε παρακράτος, ενώ αφετέρου υπονομεύει κάθε παραγωγική προσπάθεια εφόσον: «κανένα είδος εγχώριου αγαθού δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί σε τιμή και ευκολία απόκτησης τα αντίστοιχα της ΟΥΝΡΑ». Την ΟΥΝΡΑ διαδέχεται, με το γρήγορο πέρασμα της Ελλάδας στην αμερικανική «προστασία», το πασίγνωστο Δόγμα Τρούμαν με τα τριακόσια εκατομμύρια δολάρια «βοήθεια», το Σχέδιο Μάρσαλ με τα δύο δισ. δολάρια «βοήθεια» και η συνακόλουθη λογική της «συγκυβέρνησης» με τους Αμερικανούς (σύμφωνα με τους όρους του Σχεδίου οι Αμερικανοί διαχειρίζονταν από κοινού με τις ελληνικές κυβερνήσεις αυτά τα τεράστια για την εποχή ποσά)."



**«Η χώρα αυτή (σ.σ.: η Ελλάδα) δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχαν οι Αμερικάνοι. Διότι, με την παρέμβασή τους στον εμφύλιο πόλεμο και αργότερα με το σχέδιο Μάρσαλ, θα έλεγα μάλιστα και πριν, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου με την ΟΥΝΡΑ, που βασικά από τους Αμερικάνους χρηματοδοτούνταν, διέσωσαν τον ελληνικό λαό».

26 Νοεμβρίου 2010

η ευτυχία


.



Εγώ ευτυχία είχα μιά δασκάλα στο δημοτικό ,που πολύ την αγαπούσα  παρόλο που όλη μέρα  φώναζε.
Όμως όταν γέλαγε αντιλαλούσαν οι διάδρομοι στο Πρώτο και γελάγαμε και μεις μέσα στις τάξεις που την ακούγαμε .
Ευτυχία άλλη δεν ξέρω,  α ! ναι....Ήταν μία που μου είπανε όταν ήμουνα μικρή πως όπου νάναι θα έρθει να κάτσει στο σπίτι μας, αλλά αυτή μας ειδοποίησε πως έχει κι άλλες δουλειές.
Το μόνο λέει που μπορεί ,είναι να περνάει που και που να μας βλέπει....
Αυτή η ευτυχία στις επισκέψεις της, με έμαθε να βρίσκω άλλες μικρότερες ευτυχίες - όταν αυτή λείπει γιά τα δικά της -, που βρίσκονται σκορπισμένες παντού αλλά δεν τις βλέπουμε εύκολα ,λόγω που συνήθως είναι πολύ κοντά μας, και μεις είμαστε μαθημένοι να κοιτάμε   πέρα στον ορίζοντα.
Σ' αυτό το παιχνίδι είμαι πολύ καλή γιατί μοιάζει  με το παιχνίδι του χαμένου θησαυρού και μένα μ' αρέσει να βρίσκω θησαυρούς.
Και μετά όμως να τους κρατάω.

Αυτές οι ευτυχίες οι μικρές της καθεμέρας, οι ευτυχούλες να τις πούμε - αφού είναι πολλές και μικρές -είναι όλες  τους  Φωτεινές....Παιχνιδιάρες....Γελαστές....Ελπιδοφόρες....Πολύχρωμες...και κυρίως είναι Όμορφες.
Τόσα χρόνια που ψάχνω, άσκημη ευτυχούλα δεν βρήκα πουθενά , ούτε εγώ ούτε και οι φίλοι μου.
Και νάσου τώρα μετά από χίλια χρόνια, έρχεται αυτός






να μου φέρει τά πάνω κάτω.
Να μου πει πως ευτυχία είναι:
Να  έχω το παιδί  μου στη μετανάστευση......να βλέπω καθημερινά τους καινούριους πεινασμένους που προστίθενται στους παλιούς........να ακούω καθημερινά γιά τους απολυμένους.... να βλέπω απελπισμένους πενηντάρηδες να παρακαλάνε γιά το μεροκάματο ........Τα παιδιά να γυρνάνε στις καφετέριες μ' αυτό το ύφος το παρατημένο, που το κάνουν να μοιάζει με άδειο.Αλλά δεν είναι.....
Τους γέρους που αφού έκαναν το σκατό τους παξιμάδι μιά ζωή, να γατζώνονται απάνω στα παιδιά τους γιατί ακόμα επιμένουν να ζήσουν...Τα παιδιά τους μετά από χρόνια να γαντζώνονται  ξανά απάνω στους γέρους τους  γιά να μπορέσουν να επιβιώσουν ....Τους εργαζόμενους  να μη κοιμούνται τα βράδια γιατί δεν ξέρουν αν θα συνεχίσουν νάχουν δουλειά.....Και να μυρίζομαι τους κατακτητές μου που πλησιάζουν τρίβοντας τα χέρια ,γνωρίζοντας  πως είμαι γιά πούλημα.

"«Το Μνημόνιο είναι ευκαιρία και ευτυχία για τον τόπο. Οχι για τις πλευρές εκείνες που οδηγούν σε ύφεση και σε κοινωνικά προβλήματα. ...."

Οχι ρε του αρουπώτου . Όχι ,Απ' όλες τις πλευρές και τις μπάντες ...
Αυτό, μπορεί να είναι η δικιά σου ευτυχία, γιαυτό και απλώνεσαι σαν ξεχειλωμένη κηλίδα παντού .
Όχι η δικιά μου.
......................
Τον βλέπω κάθε φορά ,και αμέσως μόρχεται στο μυαλό ο φαταούλας στο σέβεν.
Με χαλάει  που είναι κακός και ασύστολα υπερόπτης στο φαγοπότι του...
Εχουν παραλύσει τα πάντα   απάνω του.Αποπνέει ολόκληρος  την παρμάρα του σαβουρώματος.
Οι μύες στα μάγουλα του ,βαριούνται  να κουνηθούν,  .
Οι φωνητικές του χορδές ,κάπου  την αράζουν .
Ο αέρας που ανασαίνει   , αρνείται το πηγαινέλα .
Και ο λάρυγγάς του την έχει ξαπλάρει σε ανάκλιντρο και φαγοπότι  μετά αυλητρίδων..
Μιλάει και ακούς ένα ατελείωτο φλατς , μπλιάχ, πλάτς.
Μόνο η κακία του έχει μείνει ζωντανή και αεικίνητη. .
Άραξε μωρή και συ κάπου !!!!!!!!!Ά στο διάλο πιά γριά γυναίκα δεν κουράστηκες να μας παιδεύεις....
Αυτός  ο πράμμας , που δεν του κάθονται ούτε οι ρυτίδες του  απ' την  ξυνίλα  που κουβαλάει απάνω του.
 
                           
 
 
 
Όλος ο κόσμος έχει τις ρυτιδούλες του ξάπλα και οριζόντια απάνω στο καθαρό του  κούτελο.
Αυτός όχι.Όρθιες τις έχει .
Φήμες των κουμουνιστών λένε πως αυτό συμβαίνει γιά δύο λόγους:
Ο ένας είναι που είναι έτοιμες να φύγουν γιατί ούτε  αυτές τον γουστάρουν .
Ο δεύτερος , πως είναι ορθές λόγω κακίας, έτοιμες να περιλάβουν όποιον τολμήσει να του σταθεί απέναντι..
Όπως και νάχει  πάντως, τον έχουν διαγραμμένο  πεντακάθαρα , αφού του βάζουν ένα Χ  σε όλη του τη μούτρα ,να το βλέπει να το φχαριστιέται κάθε πρωί στον καθρέφτη...
Θα μου πεις, όλα τα βουβάλια τα σημαδεύουνε . Άλλα στο κωλομέρι , άλλα στη μπάλα.....
Ναι ,αλλά τα βουβάλια κάποια στιγμή τα τρώμε κιόλες...
θέμου σχώρα με , τι με περνάει  από τον μυαλό σήμερα παρασκευή εννιά η ώρα το πρωΐ...........
...................
Δε σ' αφήνει όμως  να δώσεις τόπο στην οργή,  έρχεται μετά και σε αποτελειώνει .


.............γιατί θα αναγκασθούμε να κάνουμε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις χρήσιμες για τον τόπο που αποφεύγαμε να κάνουμε χρόνια και που είμαστε όλοι υπεύθυνοι γι' αυτό».
 
Γιατί ρε σαπιοκοιλιά δεν τις κάνατε νωρίτερα τις .... μεταρρυθμίσεις ;Ποιός σας κράταγε πισθάγκωνα και σεις φωνάζατε  μη -μη - μη αφήστε με να τις κάνω;
Τι σκατά θές να μου πεις μ' αυτόν τον πληθυντικό;
Εγώ κυβερνούσα 30 χρόνια  ; εγώ ήμουνα υπουργός των κυβερνήσων 30 χρόνια;εγώ μοίραζα τις επιδοτήσεις της ΕΕ 30 χρόνια; εγώ διόριζα τον κόσμο 30 χρόνια; εγώ μιζωνόμουνα γιά τα λαμπρά έργα 30 χρόνια; εγώ και η οικογένειά μου αγόραζα  αεροπλάνα και υποβρύχια 30 χρόνια;
Εγώ έδιωξα τον Γιαννίτση όταν μας τάλεγε πριν τόσα χρόνια; Εγώ έστηνα ΔΕΚΟ γιά να βολευτώ  30 χρόνια; εγώ έξυνα τ' αρχίδια μου αφήνοντας τις εφορίες να αλωνίζουν και να λαδώνονται;
εγώ αφηνα αμολυτούς τους φαρμακάδες να μπαινοβγαίνουν στα νοσοκομεία; εγώ άφηνα το ΙΚΑ να αναπηρεύει τους γερούς και να  θεραπεύει τους ανάπηρους;Εγώ έκανα τα ντήλ με τις τράπεζες;
Ε ;
Καθε φορά που έρχομαι σε επαφή μαζί του , μου ανεβαίνει στο αίμα στο κεφάλι .
Ευτυχώς που έχω κοντά κι αυτόν τον άγιο άνθρωπο ,τον σύζυγο, που με μετράει την πίεση κάθε φορά που αφρίζω, και μόλις επανέρχομαι στα ίσα μου , μου δίνει το ελεύθερο ....οκ ξεκινάς  ... ,
.... ξαναούρλιαξε, αλλά γιά δέκα λεπτά μόνο.... ...
Τι  θες να πείς μ' αυτόν τον πληθυντικό  ρε χλαπάτσα .. ...
(γαμώτη , δεν έχω και πρόχειρα καλολογικά σε έξτρα έξτρα έξτρα έξτρα λάρτζ )

Απ' το ίδιο μονοπάτι περνάνε κι ο ελέφαντας , κι ο μέρμηγκας στη ζούγκλα.
Ο μέρμηγκας ο μητσάρας φταίει ρε γιά το ποδοπάτημα του χορταριού; ε;
Εν τω μεταξύ, αυτό που με φτάνει στον πνιγμό  με τούτον εδώ κάθε φορά, είναι που επιμένει να με θεωρεί συμμέτοχο, συνένοχο, συγκλέφτη, συμπότη, συμφάτη, συμπάρτη , με ένα ύφος γιά τις κλωτσές.
Και γω δε μπορώ να ανταποδώσω.
Και κεί λυσσάω και μανιάζω και μου ανεβαίνει η πίεση ...αλλά όοοοχι  ρε πλη -μπλιαχ-θωρικέ,
έχω μπει στην αυτοσυντήρηση, και κάνω διαλείμματα των δέκα λεφτών ,αυτά της επαναφοράς.
Και μάλλον δεν είμαι η μόνη .
Υποψιάζομαι πως όλοι  θέλουν να αφήσουν από μιά κλωτσά , μιά μπάτσα, μιά μούτζα,
μιά ροχάλα, ατ λιστ βρε αδερφέ, στη φάτσα του πάγκαλου.
Να , ο  γαμπρός μου ,μούλεγε προχτές από την Ολλανδία, πως άμα τον δει (!!!!) και πέσει απάνω του(σικ), -κοίτα τι τον κατάντησε να ονειρεύται  τον έλληνα στην ξενητειά  ρε  πούστη μου,-....θα τον φτύσει λέει .
Όλοι θέλουν να τον καταχεριάσουν και να τον πνίξουν στη χλέμπα,  αλλά δε μπορούν.
Και αυτό εκμεταλλεύται  αυτό το είδος της πανίδας, τι είδος  δηλαδή ,  ομοταξία ολόκληρη είναι , και μας φορτώνει  συνεχώς.
Κατά μιά άλλη εκδοχή ,λέγεται,  πως τον αμολάνε επι σκοπού...γιά να πιάσουνε τα πλάνα της "ευτυχίας".
....Λέει αυτός τις παπαριές του, φουντώνει ο  έλλην ,όλο και κάποιοι θα το πάθουν το εγκεφαλικό..., σου λέει, άμα αμολάμε τον πάγκαλον άπαξ της εβδομάδος ( γιά αρχή ) καμμιά εκατοστή ξερούς  δεν θα τους πιάσουμε στο πλάνο; θα τους  πιάσουμε.....
Αργότερα έτσι και δε μας βγει ο αποδεκατισμός,  τον αμολάμε καθ' εκάστην.
Σε  τρία χρονάκια, θάχουμε βγεί από την στενωπό , λόγω αραιοκατοίκησης .
Ναι μ' αυτό το πλευρό να κοιμάστε!
Μαθαίνω πως  άρχισε η αντίσταση.
Όλο και περισσότερα σπίτια προμηθεύονται πιεσόμετρα από τα παλιά..
Και τις νύχτες με το λαδοφάναρο στο χέρι , γιατροί , μαμμές , και νοσοκόμες ταγμένες στον αγώνα, γυρνάνε  πόρτα πόρτα και μαθαίνουν στους ραγιάδες τον παλμό του φουσκώματος , πως μετριέται ο σφυγμός,  Από που αρχίζει η μικρή , και από πού η μεγάλη.
Μαθαίνω επίσης πως έχουν αρχίσει και ταχύρριθμα τμήματα με λάμπες πετρελαίου γιά περισσότερες ώρες , καθώς επίσης  μελετάται να συσταθούν   τμήματα νηπίων , αρκεί να λένε τα τσίσα και τα κακά.
Αμ Δε θα μας ξεκάνεις εσύ.
Εμείς θα σε ξεκάνουμε.

δ

23 Νοεμβρίου 2010

η μαϊμού τ' Κατσουλάρ'




.




Γιά πάρα πολύ καιρό , αυτή η μαϊμού ήταν  η πρώτη επιλογή απαξίωσης από μικρούς και μεγάλους  στα παλιά τα χρόνια.
Τότε που οι βρισιές ήταν πιό λίγες, και πιό περιεκτικές.
Δεν είχα την ευτυχία να συναντηθώ μαζί της  και η μόνη μαϊμού που γνώρισα ήταν ο Τσέος που δεν είχε αφήσει γάτα γιά γάτα απήδηχτη στη γειτονιά και τα περίχωρα.Αλλά μπαίνω στο τριπάκι να ψάχνομαι  κάθε φορά, αφού η μάννα μου , επιμένει να ρωτάει αν θυμάμαι την φιλενάδα της που πήγαιναν μαζί στο δημοτικό, και μετά ,που μου γυρνάει το μάτι ανάποδα,
μου κάνει τη χάρη να ανέβουμε  ηλικιακή κλίμακα, και με φοβερή ηρεμία, -καλά ντε, πως  κάνεις έτσι !!-, αναζητάμε  φτου κι απ' την αρχή την Αλίκη που είμασταν στην ....ΕΠΟΝ ; τη θυμάσαι;
Ορε μάννα τη θυμάμαι την Αλίκη ....
Αλλά τη γνώρισα  όταν ήταν 40 χρονών γυναίκα ,και γώ στο δημοτικό !!!!!....
Αυτό που είμαστε συμμαθήτριες με τη μάννα μου με τρελλαίνει εντελώς.
Ευτυχώς , που ξέρω   πολύ καλά ότι το μυαλό της είναι τόσο ξουράφι ,(όσο το δικό μου δεν θα υπάρξει ποτέ) ,και  δεν έχομε πάρει σβάρα τους γιατρούς .
Όχι που δεν το επιχειρήσαμε, αλλά σταματήσαμε εγκαίρως στον πρώτον όπου την είχαμε πάει γιά ...βαρηκοΐα  ....επειδή της μιλάγαμε και δεν απαντούσε, παρά μας  έλεγε ξαφνικά όποτε γουστάριζε την απάντηση της προηγούμενης ώρας....
......Ακοή ιέρακος μου είπε ο  ειδικός..
-δηλαδή γιατρέ;
-Δηλαδή σας έχει γραμμένους , μου λέει , και ασχολείται με τα δικά της ....
Πολύ της άρεσε της μάννας μου η παρομοίωσις , και μας έστρωσε τότε κάτω και τους δύο και μας πέταξε  στα πρόχειρα μιά  ιστορική αναδρομή γιά την αυτοκρατορία του Πόντου και τους Κομνηνούς που το είχαν το πουλί ως σύμβολον, και πήρε μία φόρα προς αίγυπτον μετά  , και ευτυχώς την σταμάτησα  πρίν κόψει φλέβες ο γιατρός.
Παρ ' όλο που ξέρω τι με περιμένει όταν τη βάζω να πηγαινοέρχεται στην ιστορία, το επιδιώκω συνεχώς  γιατί θυμάται κάτι απίστευτες λεπτομέρειες, που είτε τις έχει ζήσει, είτε τις έμαθε από τη μάννα και τον πατέρα της.Και τέτοια δώρα ,δεν βρίσκονται πιά.
.................................
Πίστευα πως μάλλον το ζώον υπήρξε μόνον ως μύθος, αφού όλοι τη μελετάνε , αλλά κανείς απ' τους γνωστούς μου δεν κατάφερνε να μου την περιγράψει επαρκώς.
Μέχρι που η μάννα μου μου είπε ,πως  ναί, η μαϊμου  ήταν γνωστή της,
 και  μάλιστα κάτοικος της Αγιάπαρασκευής.
Ο δέ κύριος Κατσουλάρης κάτοικος και εκείνος της ιδίας γειτονιάς , την έδενε  απόξω από ένα μαγαζάκι που είχε εκεί απέναντι απ' την εκκλησία (τον θυμήθηκα και γω μετά που έφερα την εικόνα στο μυαλό μου), προς μεγάλη τέρψη της πιτσιρικαρίας, αλλά και των μεγαλυτέρων περαστικών, που έκαναν χάζι τις γκριμάτσες της μαϊμούς , η οποία μάλλον δεν ήταν και πανέμορφη.
Αν προσθέσω σ' αυτήν την ....ομορφιά και την ελαστικότητα της γκριμάτσας
Τότε εύκολα αντιλαμβάνομαι την διαχρονική καταγραφή και  απόδοση αυτής της καλλονής,    σε φράσεις όπως:
-Άει μωρή μαϊμού τ' Κατσουλάρ'......
-Πως είσι έτσ' μωρή , σαν τ' μαϊμού τ' Κατσουλάρ'........
Συνήθως βέβαια, ο αποδέκτης ήταν γένους θηλυκού όπως και το θηλαστικόν .
Αργότερα όμως υπήρξε και άλλη βερσιόν, της βρισιάς της μαϊμούς,
και η οποία απευθύνονταν και σε αρσενικούς και σε θηλυκούς .
Καθότι το πλάσμα ήταν και κοκκινόκωλο συν τοις άλλοις ,και ως γνωστόν , έναν κώλον όλοι τον έχομεν.
Οπότε μπορούσες να αποδώσεις τα μέγιστα  -( όταν έβλεπες κάποιον καμμένον από τον καλοκαιρινό ήλιο, και πριν το μπλάθρωμα με το γιαούρτι)- με την φράση :
-ούιι, πως έγ'νι η πλάτη σ' έτσ' μωρέ. ....σαν τον κώλο τσ' μαϊμούς τ' Κατσουλάρ'.....
................
Τα χρόνια που πέρασαν , πολλές παράμετροι  χρησιμοποιήθηκαν στις κουβέντες και στα σχόλιά μας γιά να προσδιορίσουμε την ασκήμια  και τα παιδάκια της.
Από ό,τι φαίνεται όμως από την  επιβίωσή τους , αυτές οι δύο, δηλαδή , η μαϊμού , κι ο Κατσουλάρ'ς , παραμένουν  οι μόνιμες σταθερές.



δ







.

16 Νοεμβρίου 2010

γιατί ρε κοροϊδέψατε τους Γερμανούς ;

........................................................









ήρεμα κυρά μου.
Δε σου φταίμε εμείς που εκτός από θηλαστικό βγαίνεις και σε καρκίνο .(άν και τώρα εξηγούνται όλα )..
Θα μου πεις, εμείς είμαστε μισή μπουκιά , -μόνο καμμιά δεκαριά εκατομμύρια, σε σχέση με την ολόκληρη που καταβρόχθησες  -.Την ανατολική γερμανία  λέω, όταν την κατάπιες αμάσητη  ,
αφού πρώτα την φόρτωσες , με ένα μάρκο που αδυνατούσε να αντέξει καλλιώρα.
Όμως επειδή  εμείς δεν μιλάμε γερμανικά, και  σεις δεν είστε δα και ο άλλος μας μισός καημός κι επιθυμία.......Επειδή ουδόλως έχουμε κανά κόμπλεξ με το ναζισμό , ούτε σχέση με το αγαπουλίνι σας τον Χίτλερ,-  που να το τονίζουμε συνεχώς και αδειαλείπτως εδώ πέρα, - με την ανοχή σας διορίστηκε  γενικός δολοφόνος της ευρώπης.
Εμείς  λοιπόν,δε γουστάρουμε να κάτσουμε να μας καταπιείτε χωρίς τουλάχιστον να σας κάτσει το κουκούτσι στο λαρύγγι.
Αντιθέτως, όπως πριν απο κάτι αιώνες είπε αυτό το χοντρό  καλό παιδί ο Πάγκαλος, αλλά δε βλέπω να το επαναλαμβάνει




 "  Η Γερμανία στη ναζιστική περίοδο κατέστρεψε την ελληνική οικονομία, παίρνοντας ό,τι χρήματα και χρυσό υπήρχαν στην Τράπεζα της Ελλάδος, χωρίς να τα επιστρέψει ποτέ», είπε ο Θ. Πάγκαλος σε συνέντευξή του στο βρετανικό δίκτυο, προσθέτοντας ότι «αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί στο μέλλον»."

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4562252

Πιστεύουμε πως  πιθανόν  αυτό το μέλλον ήρθε κι έγκατεστάθη  και  μπήκε από παντού στο σπίτι.
Και επειδή  όσο πάει, γίνεται όλο και καλύτερο .....εγώ όλο και ζω  κάτι που θυμάμαι  από παλιά ....
τόσο που νομίζω πως έγινα πάλι νεάνις και τρέχω στις παραλίες  με τον άνεμο να παιχνιδίζει με τα μακρυά  ξέπλεκα ξανθά μαλλιά  μου ....  πως ,τα χρόνια που  ακολούθησαν της ενώσεως  (1990 ) της πτωχής ανατολικής  κομμουνιστικής μιζέριας, μετά της δυτικής χαϊλίδικης και ελευθέρας Γερρρρρρρρρρμανίας , ..αντιμνημονιακές φήμες έλεγαν   τότε πως 14000 επιχειρήσεις της ανατολικής  ιδιωτικοποιήθηκαν ευτελώς, και στα γρήγορα γιά να βγούν τα χρεωστικά προς τη μάννα.
Και από  ό,τι λένε φήμες των κουμμουνιστών, εκατομμύρια  ανατολικογερμανοί έχασαν τη δουλίτσα τους τότε, και όδευσαν προς την εσωτερική ξενητειά. .
.....Γιατί οι μιζερεμένοι από τόσα χρόνια υπαρκτού ,λέει,  στράφηκαν στα προϊόντα της δυτικής γερμανίας, (πούσαι αβρούπα πούλεγες πως θα γενόμαν άλλος) και αγόραζαν κατά κόρον,  λέει, εκείνα που πριν ήταν φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο λέει.
Τοιουτοτρόπως βεβαίως, σταμάτησαν να παράγουν τα δικά τους τα προΪόντα και κατάντησαν Ρέστοι να τριγυρνάνε χαράματα στα σοκάκια .
Οπότε  τέσσερα μυριόπουλα  εργαζόμενοι έμειναν στο δρόμο...
.............................
γιαυτό σου λέω,
ήρεμα κυρά μου,
όλοι τα ξέρουμε αυτά καθώς και άλλα πολλά***.
Εκτός από αυτό το χοντρό γεμάτο καλωσύνη παιδί, τον Πάγκαλο, τα ξέρουμε και μεις.
Και άν αυτό το χοντρό καλωσυνάτο τζου τζου τζου  μωρέ, παιδόπουλο , έχει βγάλει το μπούκωμα και δεν μιλάει  , μπορούμε εμείς να  μιλήσουμε .
Και επειδή οι πιό πολλοί από μάς, καταθέσεις σε ευρά δεν έχουμε , ούτε σπίτι σε πληθυντικό έχουμε, ούτε και οικόπεδα σε πλούραλ.
Μόνο , κάτι παιδιά στη μετανάστευση έχουμε.
Μία μάννα κι έναν αδερφό έχουμε.
Δυό φίλους.Δέκα γνωστούς ιθαγενείς έχουμε.
Μιά   δουλίτσα έχουμε.(Άλλοι την είχανε και τη χάσανε.)...
Κοίτα λοιπόν
μη πάρουμε ανάποδες, και το κάνουμε όπως το κάνουν  κι αυτοί.
Οι ρεγγοσκίστες .Τα πάθη μου τα ομολογημένα και τα ανομολόγητα.






Μ' άλλα λόγια, εμείς δεν έχουμε να χάσουμε και τίποτα.
Και αν δεν αλλάξουμε το αυτοκίνητο στα 5 χρόνια , χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι.
Θα σας νοικιάζουμε τα δωμάτια μας  βρε , να κάνετε  φτηνές διακοπές.
Και θα ξεχορταριάσουμε την πίσω αυλή του πατρικού.
Και θα πίνουμε ούζα στα στενά.
και όπως μας προτρέπει ο δάσκαλος ο Ντάριος , που μας αρέζει κι όλας,
δεν πληρώνουμε  δεν πληρώνουμε...

υ.γ
κοίτα αντιστασιακέ!
συμμαζέψου. Κάθε φορά που ο Νικολά μας αγαπάει, εσύ γυρνάς με δυο τρεις φρεγάτες στα μπαγκάζια.
.............................................................................................................................


***."...Οι πολίτες της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολικής Γερμανίας) ήταν οι μόνοι στην Ευρώπη που δεν χρειάστηκε να εκπληρώσουν τα κριτήρια ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η επανένωση της Γερμανίας τους κατέστησε αυτομάτως πλήρη μέλη της.

Δεν ζητήθηκε τίποτα από τους Ανατολικογερμανούς για να λάβουν αυτό το εξαιρετικό προνόμιο. "




δ



 



.

13 Νοεμβρίου 2010

το μπιπ μπιπ μου μέσα

.





Κάθε φορά που βλέπω το συφοριασμένο
αλλά ωστόσο συγκινητικά επιμένον κογιότ να κυνηγάει αυτό το υπερφίαλο μπιπ-μπίπ δίποδο με το λοφίο, συντάσσομαι χωρίς δεύτερη σκέψη μετά της από πριν χαμένης προσπάθειάς του , μόνο και μόνο γιατί δεν εννοεί να καταλάβει πως αυτός ο κόσμος είναι φτιαγμένος γιά τους άνετους  δρομείς της κάθε κονεκτίβας
Και όχι γιά τους πεινασμένους πείσμονες.



  

                               



Και το παλεύει το έρμο.
Το παλεύει.
Κάθε καινούρια προσπάθεια το περνάει από διαφορετικό μαρτύριο.
Που το αφήνει κατσιασμένο, πεινασμένο,μαδημένο,καμμένο, ασφαλτοστρωμένο,εκτοξευμένο,πνιγμένο,πατσαλισμένο,
μπαρουτιασμένο, σε κακή κατάσταση τελοσπάντων,
 και μουτζωμένο γενικώς από τύχη και ανθρώπους.
Αλλά πάντα αποφασισμένο.
Το παλεύει συνεχώς και αδιαλείπτως .
Τόσο ,που αμφιβάλλω πιά αν το ζητούμενο είναι μπιπ μπιπ στο φούρνο ,
ή απλώς η δικαίωσή του ως κυνηγού.
Το παλεύει με την ελπίδα της  καινούριας μέρας ,και είμαι σίγουρη ότι το αργαζμένο του τομάρι, θυμάται κάθε λεπτομέρεια από την προηγούμενη προσπάθεια προετοιμάζοντας την επόμενη.
Παρόλο που ο καλλιτέχνης του έχει δώσει το ρόλο του κακού, εντούτοις ,
το κογιότ  τρομάρα μ', έχει επιτύχει  την την τέλεια αντιστροφή των ρόλων.
Κακό και άθλιο μέσα στην υπεροψία του ,θεωρώ το πτηνό το τσουλουφάτο με το ύφος ,και τον άνετο  διασκελισμό.











Κάτι μέσα μου με ωθεί να του ξερριζώσω   το τσουλούφι και αφού το βάψω φούξ,  να το κάνω μποά γιά ξέκωλα στην καλύτερη περίπτωση.
Το περίεργο είναι ,πως  οι τραγικές  προσπάθειες του κογιότ ,-  οι οποίες να προσθέσω, ουδέποτε μου προσέφεραν ένα νικηφόρο ψιχουλάκι να χορτάσω την πείνα μου έστω και μιά φορά,-δεν με ώθησαν
 στην αλλαγή  στρατοπέδου, ή τουλάχιστον σε ένα τιγυρεύωεγώεδώπέρα, άν και  όλες τις φορές μου προκάλεσαν γέλωτα έως δακρύων.
Με συγκινεί αυτό το γδαρμένο  τσουρουφλισμένο σαρκίο ,
τη στιγμή  της ανώμαληςπροσγείωσης στην ξεραμένη κοίτη του φαραγγιού,
πιστεύοντας πως έφτασε στο δέν έχει άλλο.και τότε διαπιστώνουμε και εμείς και το κογιότ πως έχει:
Τρώει στο δοξαπατρί και τον βράχο που ισορροπούσε στην άκρη του γκρεμού  γιά χρόνια ,
αλλά η ώρα τής πτώσης του ήρθε ακριβώς εκείνη τη στιγμή.







                            



Με εκνευρίζει αφόρητα το μπιπ μπιπ τσουλούφι 
κυρίως γιατί ,εκτός της υπεροπτικής του κούρσας, ανακοινώνει  κορνάροντας κάθε φορά  την  έλευσή του  ,στον θεωρούμενο ως θηρευτή . Έχοντας δεδομένη  από τα πριν ,τη σιγουριά της σωτηρίας του.
Ενώ Το πάθος του ακατάβλητου ,  πλην  πάντα χαμένου κογιότ, έναντι του κρυόκωλου ταχυπόδαρου τζιτζιφιόγκου είναι ακαταμάχητο  μόνο και μόνο διότι υπάρχει .
Και διαχέεται ως συνεχής επόμενη ευκαιρία....

















δ

8 Νοεμβρίου 2010

έλαβον

.






...στους συντρόφους που τους καλύπτει η επαναστατικότητα της λευκής επιμονής.

...στους συντρόφους που τους φτάνει η ακύρωση του θεσμού που συμμετέχουν.

...στους συντρόφους που τους γεμίζει η απουσία της παρουσίας τους.



..Τρέξτε τώρα να ξεκαθαρίσετε  στον δρομέα  ,
 πως  τα  δύο βαρίδια  που απόχτησε  εχτές ,-η αποχή ,και το λευκό/άκυρο  -,
 δεν  διεκδικούν  να ονομαστούν ούτε  ισορροπία , ούτε αντοχή   ..

δ




.


.

21 Οκτωβρίου 2010

άστα τα μυαλάκια σου ανακατωμένα

.





Ήθελα νάξερα ποιό απ όλα τα πράσινα αναπτυξιακά εγκεφάλια συνέλαβε την ιδέα να γίνει  το  θαυμασιότερο αιολικό πάρκο της Ελλάδας , λέει , στην μπούκα του Αμβρακικού ως  πάνω στην παραλία της Καστροσυκιάς!!!! Σε μιά Ελλάδα που έχομεν  ως φυλαχτό τον ήλιο τον ηλιάτορα ,  τον ήλιο τον απόλλωνα ,
Τον πως το λέτε εσείς  εκεί  ρε παιδάκι μου.,...
αυτόν... τον κανονικόν...
που  στις χειμωνιάτικες λιακάδες  σου ζεσταίνει το μέσα σου,
μετά, την άνοιξη, βάζεις το μάρτη στο χέρι  του παιδιού σου γιά να μη του πάρει την ασπράδα,
και μετά έρχεται το καλοκαίρι και  συ γίνεσαι τηγανί απ' την ηλιοθεραπεία ;
Ε , αυτόν.
Το δέκα το καλό ,  κι όχι τον πρασινοχλέμπη με τα κέρατα που μας πλασάρετε .
Έναν ήλιο ναάαααααααα μετά συγχωρήσεως....

Βέβαια, τους καταλαβαίνω τους επαγγελματίες αδιάφθορους, διότι ο δικόνες τους, έχει το πράσινο της ζήλειας  και της μαλούπας.Και ίσως γιαυτό προσπαθούν να  υποβαθμίσουν τον δικόνε μας που είναι ζεστός και πορτοκαλής .(Δε λέω κίτρινος, γιά να μη πλακωθούμε με τους μπαοκτσήδες.)
......Eγώ ,  τύπος παιδιόθεν μελό, τους καταλαβαίνω απολύτως, και δε θέλω να σκεφτώ πως το κάνουνε για να κονομήσουνε περισσότερα από την εν-κατάσταση  της ανεμογεννήτριας ,από  την συντήρηση του έκτρώματος ,και από το τσιμέντωμα της θάλασσας.
Όχι , όχι προς θεού,  και μακρυά από μένανε - (που το λένε όλοι στην τηλεόραση και όλοι καταλαβαίνουμε πως  εννοούνε ακριβώς το ανάποδο-), τέτοιες σκέψεις του σατανά.
Πήρανε λέει σαν μέτρο σύγκρισης την ..κοντινή μας Δανία, πού έκανε  ένα από τα μεγαλύτερα αιολικά πάρκα. , και έτσι τα βόλεψε με την  κατανάλωση της ενέργειάς της.
Έλεος ρε παλληκάρια.
Σταματήστε να μας Μπιρμπιλώνετε  χωρίς αιδώ.
Η δανία έκανε το παρκάκι της  τοιουτοτρόπως, πρωτον διότι στα παγωμένα νερά της Βαλτικής δεν επιθυμεί ούτε κουράδα να επιπλεύσει .
Δεύτερον  διότι οι γείτονές μας οι Δανοί, καθώς και οι μελαχροινοί Σουηδοί και οι  ηλιοκαμμένοι Ολλανδοί , Βλέπουνε τον ήλιο με το ματοκιάλι .
Τρίτον  , ακόμα κι αυτοί, ποντίζουνε τους πύργους στα δέκα -δώδεκα μέτρα νερό.
Και στο κάτω κάτω, οι Δανοί γνωστοί καθαροί και αμόλυντοι τύποι, μπορεί νάχουνε  μιά άλφα μανία με την καθαριότητα και τσιμεντώνουνε το βυθό γιά να τον σαρώνουνε πιό εύκολα.
Έμείς εδώ,
 σε τούτη τη θάλασσα,  κολυμπάμε έξι μήνες το χρόνο. (και μαζί μας η μισή δυτική ελλάδα )














Εμείς εδώ σε τούτη τη θάλασσα, καιγόμαστε απ' τον ήλιο σχεδόν όλον το χρόνο.





Εμείς εδώ ,σε τούτη τη θάλασσα, μάθαμε να ψαρεύουμε  από παιδιά.
Εμείς εδώ, έχουμε ορίζοντα  το άκτιο απέναντι , από πάντα.
Και με μεγάλη μας περηφάνια , εμείς εδώ, αναγνωρίζουμε  κάθε πότε αλλάζει το νερό στον Αμβρακικό .
Πότε με τη μπασά, και πότε με τη βγαλσά.
Και αποφασίσατε εσείς, οι πράσινες ακρίδες να τσιμεντώσετε το Ιόνιο και να φράξετε την είσοδο του αμβρακικού προς χάριν της πράσινης ανάπτυξης;
Τώρα θα με πείτε κακιά, άμα σκεφτώ  πως όλο αυτό το πακέτο το ξεδιπλώνετε  λίγα χιλιόμετρα μακρυά  και σε συνέχεια από την ακτογραμμή του Αστακού;

Κατάρρρρρρρρρρρρ...........
-ΑΑΑΑΑΑΑ?





δ

15 Οκτωβρίου 2010

τι είναι η πατρίδα μας ;**




Το σχολείο μου ήταν το πρώτο δημοτικό  σχολείο της Πρέβεζας
Το λέγανε και Θεοφάνειο ,επειδή ένας κύριος ευεργέτης,ο Αναστάσιος Θεοφάνης μας το έκανε δώρο διά παντός.
Παρόλο που νομίζω ότι ήταν το πιό όμορφο σχολείο στην πόλη,




το είχανε πολύ παραπεταμένο , γιατί η επιθεώρηση είχε αποφασίσει στο σχολείο αυτό να έρχεται όλη η Ατιντάνων.-Δηλαδή τα γυφτάκια της πόλης μας, που οι μπαμπάδες τους οι γύφτοι, ήταν Πρεβεζάνοι σε εποχές που κανένας δεν το περίμενε , αφ'ότου έφυγαν από τα τσαντήρια - που ακόμα τα θυμάμαι στον ελαιώνα ,- απέναντι απ' τον Απέργη,
και στεγάστηκαν σε μιά περιοχή στα όρια της πόλης μετά τον ανθόκηπο ,και τη Βρυσούλα.
Εκεί , έκαναν σπίτια δίπλα στη ντάπια που πλημμυριζε κάθε χρόνο.
Μετά ,που έμαθαν την μέθοδο της καταπάτησης , μεγάλωσαν τα οικόπεδα τους με κομμάτια της τάφρου, όπως και οι άλλοι παραπεταμένοι της άλλης ντάπιας, οι πρόσφυγες στην Κοκκινιά.
Τους έκαναν και έναν δρόμο από μπροστά ,που ξεκίναγε απ' το Φόρο και έφτανε μέχρι τη θάλασσα στα Πευκάκια .Και αυτή ήταν η οδός Ατιντάνων.




Και όλα τα Ματζίρικα και το Τσαβαλοχώρι.Η φτωχολογιά της Πρέβεζας δηλαδή.
Ψαράδες και εργάτες οι περισσότεροι.
Έτσι λοιπόν, το σχολείο μου ήταν γεμάτο γυφτάκια και φτωχούς και όσοι δάσκαλοι ήταν διορισμένοι στο Πρώτο , ήταν ή γιατί δε τους χώνευε ο επιθεωρητής , ή γιατί ήταν κεντρώοι και κρυφοαριστεροι, ή γιατί μόλις είχαν διοριστεί .
Οι στρατιωτικοι ,(και είχαμε μπόλικους από δαύτους) και οι φανταζμένοι, που πάντα είναι ηλίθιοι, έστελναν τα παιδιά τους στο Δεύτερο , που είχε και τη φήμη του καλύτερου (σκατά στα μούτρα του ήταν ).
Ενώ οι πλούσιοι που είναι από πάντα έξυπνοι , όσοι κάθονταν κοντά στο σχολείο  μου, τάστελναν τα παιδιά τους, χωρίς να φοβούνται μη κολλήσουν τίποτα από τα γυφτάκια και τους φτωχούς.
Κι έτσι εγώ, έπαιζα και με πλούσιους και και με γυφτάκια.
Παίζαμε συνέχεια.
Στα διαλείμματα.
Μετά το σχόλασμα.
Και μετά τα διαβάσματα, στην πλατεία μέχρι  αργά  το βράδυ.
Γιατί το παλιό μου το σπίτι στην παραλία,  ο πρώτος μισός όροφος από ένα τεράστιο νεοκλασσικό, (που τελικά δεν ήταν και τόσο μεγάλο  όπως ανακάλυψα  αργότερα, παρά  μόνο  εγώ ήμουνα μικρή ), ήταν κοντά στην Ατιντάνων και τη Βρυσούλα,







Οπότε μαζευόμασταν όλα εκεί στα Σκαλάκια ,και παίζαμε κλεφτοπόλεμο όταν είχαμε μεγάλη μανία  και λύσσα.Ή μόνο κρυφτό .
Μέσα στις ξένες αυλές ,τρομάζοντας τις νοικοκυρές,έτσι όπως ξεπετάγομασταν πίσω από τους ασβεστωμένους ντενεκέδες με τις τριανταφυλλιές και τα χιόνια.
Και στους μάϊδες του Κέλη.....
Το σχολείο μου είχε και μία ημιϋπόγεια αίθουσα που ήταν θέατρο κανονικό.
Με σκηνή , κουΐντες δεξιά και αριστερά , και χώρο να αλλάζουμε .
Κάθε 28 Οχτωβρίου .Χριστούγεννα. 25 Μαρτίου . Πάσχα . Και στο σκόλασμα της σχολικής χρονιάς, κάναμε σκετσάκια και θεατρικά.
Κάθε τάξη είχε το θεατρικό της εκτός από τις τρεις μικρότερες που τους χρησιμοποιούσανε μόνο ως κομπάρσους και κομπαρσίτες.
Ο Παντελής ,ο κατεξοχήν υπεύθυνος θεάματος ,με έσερνε μαζί του σε όλα τα θεατρικά δρώμενα.
Τα οποία σημειωτέον δεν γίνονταν τις ώρες διδασκαλίας γιά να χάνουμε ώρες μαθήματος. Αλλά τα απογεύματά μας ,που θέλαμε να παίζουμε στην αλάνα, κι ο μπαμπάς να πηγαίνει στο καφενείο του Παπαδιώτη να παίζει πρέφα και τάβλι.
Απαραιτήτως μάθαινα τους ρόλους ολονών,για να αισθάνεται ασφαλής αυτός, και μετά .....ούτε που με έβαζε να παίξω πουθενά γιά να μη του πούνε πως κάνει χάρες στα παιδιά του.
Ευτυχώς όμως που ήταν η κυρία Ευτυχία .
-τότε στην τρίτη δημοτικού-,που πολύ με αγαπούσε





γιατί ήμουνα και γω ζαβό όπως κι ήτανε κι αυτή,





του είπε με την καλή της φωνή που την άκουγαν τα παιδιά και χέζονταν απάνω τ'ς....
-Άκ΄ να σ΄πω Παντιλή.......
...θα βάλ'ς και τ' Δ'μητρούλα να παίξ' , αλλιώς δε θα σ' ματαμιλήσω.
-Άει ..., Που έχ'ς βάλ' όλ' τ' σάρα κι τ' μάρα μέσα εχτός απ' τα πιδιά μας...........
Βέβαια, τα παιδιά της τελείωναν το γυμνάσιο τότε, αλλά υποθέτω πως είχε τις δικές της  ενοχές  περί ομοίων θεμάτων .
Ο μπαμπάς μου ,ήταν συνέχεια σε καυγά μαζί της γιατί αυτός έκανε απεργίες ενώ η κυρία Ευτυχία δεν έκανε.
Και θυμάμαι μιά απεργία*** που κράτησε αιώνια ,και ευτυχώς που δούλευε κι η μαμμά και ψάρευε και κανά ψάρι ο μπαμπάς και πορευτήκαμε.
Τότε που με έβαζε καραούλι απόξω στο πεζοδρόμιο απ' τις 8 το πρωί, τάχαμ' να παίζω "καλόγερο".
Να ρωτάω αμέριμνα τα παιδιά που κατέβαιναν απ' τη Βρυσούλα και την Ατιντάνων,ενώ πήδαγα και έστριβα και τινάζονταν τα κοτσίδια στον αέρα.
-Που πάτε;.... λες και   δεν ήξερα πως κάθε μέρα πάνε στο σχολείο στις 8 το πρωί  !!
-Σχολείο !!έλεγαν αυτά (το αναμενόμενο )
-Ααααααμμμμμμμμ!!! έκανα εγώ με νόημα.Ξαναστρίβοντας ξαναπηδώντας και γυρνώντας τους τον κώλο,
-.....δεν το ξέρετε πως δεν έχουμε;
-έχουν απεργία οι δάσκαλοι πρόσθετα με ένα κρυφό νόημα κοιτάζοντας τον ορίζοντα πότε κατά το Κουντρί και πότε κατά τις αγκουλήθρες .Ανάλογα .
Και άλλο που δεν ήθελαν κι αυτά (διότι άν δεν ήταν έγκυρη η δικιά μου πληροφόρηση ποιά ήταν ;), ξαμολιόταν στην παραλία και στα πριάρια αλλαλάζοντας,





και ματαίως η Τσατέραινα περίμενε να γεμίσει η τάξη.
Γιαυτό άστραψε και βρόντηξε , μετά που έληξε η απεργία και νίκησαν οι δικοί μας και κορδώνονταν ο Παντελής,.,
-Άει κατούρα τα ποδάρια σ' ...π' θα μ' πεις εμένανε πώς πίτ'χε η απιργία.......
Ορθώθηκε μπροστά του με τα χέρια  στα καπούλια.
-Πίτ'χε ....γιατί ισί αμόλισις τ' Δ'μητρούλα να καλάρ' ολόκληρ' τ'ν Ατιντάνων και το Ματζίρ'κο............
..........
Αλλά εκεί τσακώνονταν ,εκεί ήταν και φίλοι και αγαπιόντανε και παίνευε ο ένας τον άλλον.
Και ποτέ η κυρία Ευτυχία δεν πήγε να φάει τη θέση του μπαμπά μου, ούτε τον κάρφωσε ποτέ στον επιθεωρητή ,(-όπως έκαναν κάτι άλλοι- ), που έρχονταν να τους ελέγξει γιά να τους βάλει καλό βαθμό. Αλλιώς προαγωγή δεν είχε.
Μπορεί βέβαια να τόκανε, επειδή ο μπαμπάς, καμμιά φορά, άφηνε να με δανείζονται οι δασκάλες να κάνουν καλή εντύπωση στον επιθεωρητή το Στάρα που τον έτρεμαν όλες γιατί ήταν πολύ στριμμένος και δεξιός, αν και μετάαααα από χρόνια που ξανασυναντηθήκαμε, -μας έλεγε πως πάντα του ήταν κεντρώος ,αλλά κυνήγαγε τους αριστερούς γιά ξεκάρφωμα. Πούτσες .
Έτσι λοιπόν ο Παντελής , με έφερε από τριών χρονών στην πρώτη δημοτικού και με παρέδωσε στην κυρία Άρτεμι, με ένα σκαμνάκι ανάμεσα στο διάδρομο των δύο πρώτων θρανίων γιά να κάθομαι και γω, και να μη με πατήσει και κανένας.
Εγώ δεν έκλαιγα, γιατί τους ήξερα όλους τους δάσκαλους, που ερχότανε στις γιορτές στο σπίτι μας, και έτσι έκατσα .Από τότε είμαι ακουστικός τύπος κυρίως......,
Πενήντα τόσοι μαθητές και μία ακροάτρια.
Α ! ναι , ανακάλυψα πως είχα τίτλο , κρυφακούγοντας το μπαμπά να λέει στη μαμμά πώς θα με πάρει στο σχολείο.
-Μπορείς; ρώτησε η μαμμά.
-Μπορώ.
-Θα την γράψω ως ακροάτρια!
Αφού περιέφερα τον τίτλο μου υπερηφάνως μέχρι το δεύτερο χρόνο της δευτέρας, ψαρώνοντας τα γυφτάκια, βρέθηκε κάποιο μαλακισμένο της πέμπτης να με προσγειώσει.
Γιαυτό και γω του το βάστηξα, και μετά από καιρό, τούστησα καρτέρι με την παρέα μου κάτω απ' την οχτιά της πυροσβεστικής , χωμένοι στο αυλάκι με τους μάϊδες ,  και το σαπίσαμε στο ξύλο.
Ως ακροάτρια πάντως , έβγαλα τρεις φορές την πρώτη , και δύο φορές τη δευτέρα.
Μέχρι που ήρθε κι η ώρα μου και μένα να πάω σαν μαθήτρια κανονική στην τρίτη.
Στην κυρία Σωτηρία .
Όνομα και πράμμα .
Από κει και πέρα έκανα την κάθε τάξη μία φορά όπως όλος ο κόσμος.
Βέβαια ,μετά από αυτά ,βαρέθηκα το δημοτικό πολύ πιό γρήγορα από ότι φανταζόμουνα.
...................................

Σε κείνο το θεατρικό λοιπόν της τρίτης , ο Παντελής, γιά να κάνει την κυρία Ευτυχία να λαρώσ' , εμένα κόντεψε να με ξεκάνει.
Διότι εκτός από ορφανό Σουλιωτόπουλο να σέρνομαι ξυπόλητο στην ξενητειά με την μεγάλύτερη αδερφούλα μου  κι ένα ταγάρι.
Εκτός που με έκανε αγόρι, τον Παυλάκη ...(άκου όνομα που βρήκε να μου δώσει ρε παιδιά...)




Εκτός από αγγελάκι  ,απαραίτητο αξεσουάρ της Ελευθερίας ( της βάσταγα το στεφάνι ) που δαφνοστεφάνωνε τον απελευθερωτή βασιλέα (που οποία  σύμπτωση ήταν ο γιος του βουλευτή της δεξιάς )
Εκτός από το ποίμα που με έβαλε να πω για να γεμίσει το κενό και να προλαβαίνουν να ξαλλάζουν οι ηθοποιοί.
Με είχε και τσόντα στους χορούς για να φαινόμαστε πολλές λέει.
Από το τσόλι στον ταφτά πήγαινα  , και από το συγκούνι στο σατέν και τη φτερούγα.



Το αποτέλεσμα ήταν :
Πως εγώ ουδέποτε ξαναζήτησα να παίξω στα θεατρικά του σχολείου όχι μόνο γιατί ξεπατώθηκα εντελώς ,αλλά και γιατί , όταν μετά προς το τέλος που σκοτώθηκα ,κι  έκλαιγαν όλοι :Οι δάσκαλοι , οι δασκάλες, τα παιδιά, οι πατεράδες και οι μαννάδες από κάτω.........Τί νάκανα, έβαλα και γω τα κλάμματα έτσι ανάσκελα σκοτωμένο όπως ήμουνα με το ταγάρι από δίπλα ,και έκλαιγε από πάνω μου με λυγμούς και η μεγαλύτερη αδερφούλα μου ........Τέτοιο κλάμμα δεν έχω ματακάνει στη ζωή μου.
Ενώ κυρία Ευτυχία η Τσατέραινα και ο Παντελής με κυνήγαγαν γιατί τους χρειάζονταν τους βαθμούς γιά την προαγωγή.
Νάναι καλά εκεί που βρίσκονται  και οι δύο τώρα.

..............................

Σ αυτό το σχολείο, υπήρχε και μιά μεγάλη καγκελόπορτα ( μόλις τελευταία διαπίστωσα πως ήταν πολύ μικρή ) ,


που στα διαλείμματα τη φύλαγε ένας δάσκαλος και την ξεκλείδωνε σε όσους ήθελαν να πάνε να αγοράσουνε κολατσό.
Απόξω ήταν ο μπαρμπαντώνης με το καροτσάκι του.
Οι πιο πολλοί αγοράζαμε τζουτζούκι και μήλο φιρίκι βουτηγμένο σε κόκκινη καραμέλα.
Αλλά και σάμαλι , μαλλί τσ' γριάς και πασατέμπο για να κρατάει πιο πολύ.
Γιατί το τζουτζούκι όσο και να το προσφαΐζαμε, το κάναμε στο τέλος μιά χαψά, και μετά πάπαλα.
Κοιτάγαμε τα τρέμοντα τζουτζούκια των αλλονών.
Όμως ,άμα είχαμε μεγάλες πείνες, τρέχαμε στο μπακάλικο του Παρασκευά ...αγοράζαμε ένα πενηνταράκι κασέρι, ή ένα πενηνταράκι μορταδέλα ή ένα πενηνταράκι σαλάμι ή ένα πενηνταράκι ελιές.
Μετά πεταγόμασταν απέναντι , στο φούρνο του Γέρου, και αγοράζαμε ένα πενηνταράκι ψωμί ζεστό - ζεστό (μισό φρατζολάκι ήτανε), μας τόκοβε και φέτες ο Γέρος, και γυρίζαμε τρέχοντας και μασουλώντας μέσα στην αυλή πάλι , και μας ξαναμέτραγε ο δάσκαλος ,χωρίς να μας ενοχλεί καθόλου η καταπίεση της ελευθερίας μας και του ατόμου.
Καμμιά φορά , άμα ο Κατσής έφερνε τα κωκ απ' το φούρνο του Πανταζή, που τα μυρίζαμε αμέσως γιατί μας έσπαγε τη μύτη η βανίλια , είχαμε και τα λεφτά από την προηγούμενη μέρα αφάγωτα, ξαμολιόμασταν στο ζαχαροπλαστείο και πασαλείβομασταν με τα ζεστά κωκ , με τη σοκολάτα από πάνω .
Που κόλλαγε οπωσδήποτε στη μύτη μας, έτσι όπως τους ορμάγαμε σαν λιμασμένα.
Στα διαλείμματα οι δάσκαλοι, έβαζαν επιμελητές τους καλούς μαθητές, που εξόν από ρουφιανάκια  προδότες ,παπαγάλοι ,  ήτανε και χοντροί γιατί δεν έπαιζαν με τά άλλα παιδιά.
Ενώ εμένα δε με έβαζαν καθόλου που ήμουνα και καλή μαθήτρια και λιανή.
Γιατί πρώτον δέν ήθελα αφού δε μου άρεσε η κλεισούρα,
δεύτερον γιατί εκτός από "φαρμακολειτουργιά" ,"στριμμένο άντερο" ήμουνα και "πνεύμα αντιλογίας"
και τρίτον, γιατί ήθελα να βάζουνε επιμελητή το Φωτάκη, το γιό του άλλου δάσκαλου που τον είχα μανία γενικώς.
Το καλύτερο που μου άρεσε , ήταν να  πέφτω με ορμή απάνω στην κλειστή πόρτα της τάξης (γιατί φυσικά ήθελα να μπω μέσα τώρα ), και να αμπώνω τον Φωτάκη που αντιστέκονταν από πίσω, μέχρι που τον έκανα χαλκομανία ανάμεσα στον τοίχο και την πόρτα, και με πήγε μιά φορά στον πατέρα του, κι αυτός στο γραφείο , και γέλαγαν όλες οι κυρίες, γιατί ο Φωτάκης ήταν δύο φορές πιό ψηλός από μένα , τρείς φορές πιό χοντρός και πως γίνηκε έλεγαν και τον μετακίνησα και τον κοπάναγα με την πόρτα ....

............................

Οι δάσκαλοι του πρώτου ηταν πολύ αυστηροί.
Ενώ οι δάσκαλοι του δεύτερου, ήταν όλο γλύκες με τα παιδιά και τους γονείς τους γιατί αρκετοί απ ' αυτούς έκαναν  ιδιαίτερα στα σπίτια τους αλλά  κυρίως γιατί δεν είχαν καθόλου γυφτάκια στις τάξεις τους  , παρά μόνο κάτι λίγους βλάχους που έτυχε να κάθονται κοντά.
Εμείς του πρώτου , δεν το χωνεύαμε καθόλου το δεύτερο.
Και γιαυτό παραβγαίναμε συνέχεια ποιό σχολείο θα έχει τους καλύτερους μαθητές.Εμείς τους είχαμε βέβαια.
Και στις εκδρομές όταν περνάγαμε απ' όξω ,γκαρίζαμε με όλη τη δύναμη της αποδιοπομπαίας ύπαρξής μας : το πρώτο το καλύτερο, το δεύτερο γουρούνι, το τρίτο το ψωριάρικο,γιά το τέταρτο δε θυμάμαι αν λέγαμε κάτι.
Έτσι κι αλλιώς το τρίτο , το τέταρτο και το βλάχικο δε μας πείραζε καθόλου που υπήρχαν.
Το δεύτερο όμως το είχαμε στο παχύ μας το άντερο.

..............................

Οι δάσκαλοί μας ,άμα κάναμε ζούρλιες , μας κοίταγαν άγρια , μας έλεγαν άνοιξε το χέρι και βάραγαν με μιά βίτσα στην παλάμη.
Έτσουζε πάρα πολύ, αλλά εμείς χεστήκαμε ,την ξανακάναμε την αταξία ουυυυυυυυυυυυ συνέχεια.
Τώρα λένε οι επιστήμονες, πως αυτό που έκαναν εκείνοι, ήταν εγκληματικό, και πως μας άφησε  "τραυματικές εμπειρίες ", αλλά ορκίζομαι πως δεν κατάλαβα πότε έγινε αυτό το τρομερό πράμμα, παρόλο που πήγαινα κάθε μέρα στην τάξη!
Αφού εγώ όταν σκέφτομαι το σχολείο μου και τους δασκάλους μου , συγκινούμαι και τους θυμάμαι με πάρα πολλή αγάπη .




Στα χρόνια που ακολούθησαν ,και ειδικά στη δεκαετία του '80 .
Τότε που όλοι ψάχνανε να βρούνε ένα τραύμα από την παιδική τους ηλικία, να το μοιρολογήσουνε ,με απώτερο σκοπό τη μεταφόρτωση των μαλακιών που κάνανε στη ζωή τους , προσπάθησα επανειλημένως να τραυματιστώ ,γιατί αφ' ενός ,είχα κάνει και γώ τις μαλακίες μου, αφ' ετέρου θα είχα εξασφαλισμένο άλλοθι γιά τις μαλακίες του μέλλοντός μου.
Καθόλου δεν το κατάφερα όμως, γιατί κάθε φορά που έφερνα στο μυαλό μου μιά εικόνα γιά να με τραυματίσει βάναυσα, γιά άλλο πόναγα :
που δεν γίνεται ακόμα μιά φορά να τους ξαναδώ , κιας με κοπανήσουν με τη βίτσα.
Κι έτσι το άφησα προσωρινά ,μέχρι που το εγκατέλειψα κατευθείαν το σπορ, όταν έστειλα τα δικά μου τα παιδιά στο δημοτικό , που κανένας δεν καταπίεσε την προσωπικότητά τους , ούτε την ελευθερία του ατόμου τους ,δεν είχαν κόκκινάδια στα γραπτά ,ούτε βίτσες οι δάσκαλοι , μα ούτε και αγάπη γιά τη δουλειά τους.
Και μένα μου βγηκε ο κώλος να τα μάθω να γράφουνε και να διαβάζουνε χωρίς λάθη .
Παραμένοντας μέχρι σήμερα με την απορία.
Πώς μέσα σε πέντε ώρες που κρατούσανε τα καθημερινά μας μαθήματα......
Καταφέρναμε, εμείς, τα παιδιά με τους περιορισμένους επαρχιώτικους ορίζοντες:
-Να κάνουμε τα μαθήματά μας,τα αγγλικά τα πιάνα και τα βιολιά μας ,τα ακορντεόνια μας, ενώ παράλληλα  να κάνουμε το διάολο τέσσερα στις αλάνες!!
-Και να μάθουμε μιά ελληνική γλώσσα καθαρεύουσα με όλα τα λιλιά και τα στολίδια της.Τόσο καλά ,που το Γυμνάσιο αργότερα, τίποτα δεν πρόσθεσε στην ορθογραφία μου.
Τα βιβλία που διάβασα κατόπιν ουδέποτε μπόρεσαν να  κρύψουν με τα νοήματά τους , ξεδοντιασμένους δίφθογγους  και χαμένα έψιλον γιώτα .
Μου λείπουν αφάνταστα οι περισπωμένες .
Οι ψιλές της .
Οι δασείες της .
Μα πιό πολύ οι υπογεγραμμένες της.
Μου φαίνονται λειψές οι λέξεις χωρίς τα διπλά τους σύμφωνα.
Πως να μοιάζει άραγε η καινούργια θάλασσα με το ένα σίγμα;
Ή ένας ήλιος χωρίς δασεία;
Και όσο περνάει ο καιρός, δυσκολεύομαι περισσότερο να ελέγξω την ορθογραφία και την πορεία μου .

Γιατί όλες αυτές οι καραφλές ,οι λιπόσαρκες και ξεβράκωτες λέξεις δεν ξέρουν να μου πουν ούτε από που έρχομαι , ούτε πού πάω.






** κάπου πήρε το αυτί μου, πως η κυρία που αναρωτιέται τί είναι η πατρίδα μας , το ψάχνει ακόμα, οπότε, άλλο εγώ δεν είχα γιά απάντηση.


*** Της 19ης Ιανουαρίου 1963 (διαρκείας), που έληξε με επιστράτευση στις 7-2-1963.
Αίτημα η ίση οικονομική μεταχείριση των εκπαιδευτικών έναντι των άλλων δημοσίων υπαλλήλων.



.

5 Οκτωβρίου 2010

ιάματα


Η εικόνα   με έπιασε χαλαρή και ανέμελη.
Γιαυτό και δεν την απόλαυσα όσο έπρεπε.
Με την άκρη του ματιού μου, είδα ένα τσούρμο από καμμιά δεκαπενταριά  καλοντυμένους , να σφίγγονται ο ένας πλάϊ στον άλλον που λέει το  ποίημα ,μήπως και αποφύγουν τα διάφορα αντικείμενα που έρχονταν βιαστικά  και ιπτάμενα από την απέναντι μεριά ,-όπου και ευρίσκοντο διάφοροι συνωστιζμένοι -,και επικάθηντο επί των καμηλό παλτών  και των μούτρων  τους.
Κύριως  επί των κροτάφων τους.....
Μιά δε ...κακίστρω, μου έκανε ιδιαιτέρα εντύπωση ,όχι μόνον διότι ήτο δίμετρος  ξανθιά και άσκημη, και πήρα την εκδικησή μου , αλλά διότι  έρριξε  στους ρίπτες (αφού βέβαια τόφαγε το αυγό στο κεφάλι ) ένα βλέμμα Βενιζέλου ,... εκείνο του φονιά ; θυμάστε;τότε που ένας κακομοίρης του πέταξε τη φραπεδιά του στο σακκάκι;  και  πριν αντιληφτεί τις κάμερες ;
Ε, ένα τέτοιο.
Περίπου δηλαδή, γιατί ετούτη ,τόρριξε παρόλο που ήξερε πως υπάρχουν κάμερες.
Και  τι ,ψέμματα να λέμε; πολύ μου άρεσε και θα το μελετήσω γιά παν ενδεχόμενο .
Γιατί πάντα είναι χρήσιμο σε μιά αθώα γυναίκα να έχει και ένα βλέμμα θασεσφαξωστογονατορεκοπανε  γιά καβάτζα .
Στρώθηκα αμέσως μετά, μπας και ξαναδώ τη σκηνή που πολύ μου άρεσε , αφού αντιλήφτηκα εκ  συνειρμών τινών , πως μάλλον από λαουτζίκο έτρωγαν στη μάπα τα διάφορα . Οι αχώνευτοι..
Και γιά να την πω την αμαρτία μου, σε κατεύθυνη δουνουτού ταξίδεψα........
Αργότερα που με παίδευε περισσότερο η  σκέψη:
 "΄γιατί να το χάσω εγώ  ρε γαμώτο αυτό το συμπούρμπουλο;"
Και αφού  έγινα ένα με τον καναπέ γιά κανά δίωρο παραμονεύοντας ειδήσεις και κουτσομπολιά,..........
τους ξαναείδα...........
Σαν την κλώσσα που καμαρώνει   τα κλωσσοπούλια της να γίνονται κοκκόρια.
Σαν τη συντρόφισσα   που γλαρώνει με  το ξεσκονιζμένο άγαλμα του Στάλιν.
Σαν το Γιωργάκη που χαϊδεύει  καινούργιο ποδήλατο.
-άμα είσαι φρόνιμος ,το κανώ θα στο φέρω του χρόνου ναι;-
Αυτό αισθάνθηκα.
Μιά  χαρά  .
Ένα όλαγιασέναμάννα μου.
Μιά Δικαίωση στο πέρα γιά πέρα μου.
Και βέβαια, ποιοί άλλοι θα μπορούσαν να είναι  , αν όχι   οι  οι αγαπημένοι μου !
Οι ρεγγοσκίστες  μου !Οι ψαράντεροι καλέ ..
Εγώ ,που πολύ με χαλαρώνουν κάτι τέτοια , έκανα χαρα μεγάλη , όταν το επόμενο πρωί ,στρώθηκα μαζί με τον καφέ, κι έβλεπα κάθε τόσο το πλάνο στο γιουρονιούς.
Μέχρι που τόγραψα να το βλέπω και στις ώρες εργασίας, γιατι τις άλλες της κοινής ησυχίας, αυτό ήταν αδύνατον απ' τις φωνές, τα μπράβο ,και τα πετάξτε τους τα μάτια όξω, που ακούγονταν απ ' τη μεριά μου..
Ώσπου ,ξαφνικά  ,ένοιωσα αυτή την έλλειψη να με διαπερνάει οριζοντίως και καθέτως.
Αυτό το σκίρτημα   μέσα μου.
Αυτό , αυτό που θέλεις  σύ αλλά δε θέλει κανένας άλλος ; ε αυτό!
Μ ' άλλα λόγια , ένα εγώποτεθαγίνωμάννα......
Ένα παράπονο πικρό.
Καμμιά ντομάτα θα πετάξετε ; που κάνει και ζουμιά; ή μόνο ξηρά τροφή
και κρέμες γάλακτος;


                     




Και σαν να με άκουσαν τα μπουμπούκια  μου του βορειότερου βορεινού βορά που ανθίζει ακόμα,
κι επειδή όπως λέει κι η γριά μαννούλα μου, "από κεί π' δεν το περιμέν'ς σόρχεται"
σήμερα η χαρά μόρθε από δω.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4597299

και από δω






δ






1 Οκτωβρίου 2010

βάλε μου και φωτιά ρε φασίστα

Οταν προχτές ακούσαμε
πως το κάπνισμα θα απαγορεύεται και στο γιωταχί μας.
Στην αρχή αρχίσαμε και μεις ως φυσιολογικόν ζεύγος να γελάμε.
Γιατί, ως γνωστόν, όλοι γελάνε ειδικά με τα γελοία πράμματα.
Μετά από τον τριτοτέταρτο γέλωτα όμως,και επειδή όλες τις μαλακίες τις έχουμε ακούσει από αυτούς τους μαρσιποφόρους γυμνασμένους τύπους ,
θηλυκούς κι αρσενικούς, αρχίσαμε τα .....
-λές να.....
-μππααααααααα......
Με τα μπα και τα ξεμπά, η αμφιβόλία μας τόκοψε το γέλιο γιά τα καλά,
οπότε σαν πιό όλαταπεριμενωαπαυτούς εγώ, ενώ ο Νίκος είναι πάντα πιό μηνεισαιπαντατοσοκακιά, ....γούγκλισα , και βρήκα με τη μία αυτό:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=357083&ct=32&dt=28/09/2010

Μετά την πρώτη έκπληξη, γιατί εδώ που τα λέμε, άλλο να υποψιάζεσαι μιά ηλιθιότητα,κι άλλο να τη βλέπεις και γραμμένη με τη βούλα, αρχίσαμε άλλο βιολί ως ζεύγος.
Πρώτα τους δείξαμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε κρυμμένο, νάρθουν να το πάρουν και με τα έξοδα δικά τους.
Ύστερα, κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον και λέγαμε: δεν το πιστεύω ρε μαλάκα....δεν το πιστεύω ρε μαλάκα.....
Ύστερα ο Νίκος μου είπε, κοίτα ...να το κόψουμε σιγά σιγά αυτό με το μαλάκα, γιατί νομίζω πως ξαναπήγα στο στρατό.
Εγώ τότε του έκανα το χατήρι και ξεφώνιζα , -δε το πιστεύω ρε πούστη μου.... δε το πιστεύω ρε πούστη μου......κάνοντας τη διαδρομή καθιστικό -μπαλκόνι και τούμπαλιν.
Μετά αυτός μου είπε, ρε μαλάκα, αυτοί θα μας χωθούνε και στο κρεββάτι στο τέλος.
Εγώ του είπα ναι ρε πούστη μου, θα γινόμαστε τρόϊκα κάθε βράδυ. ..
Μετά αρχίσαμε να μουτζώνουμε προς το βορρά που θεωρούμε πως βρίσκονται οι γυμναζμένοι, και μετά τους ξαναδώσαμε αυτά που δεν φαίνονται ούτε με την πρώτη, μα ούτε με τη δεύτερη ματιά , και σαν να ηρεμήσαμε κάπως.
Με τούτα και με κείνα όμως ένα προς τα πίσω το έκανε ο μυαλός, (δεν λέω πήδημα, μη μου έρθει και μου χωθεί κανένας στα καλά καθούμενα)που ως γνωστόν ο δικός μου δεν έχει μέσες .Σαλτάρισε πίσω γιά τα καλά.
Το ότι έχω διάφορες εμμονές, δεν τόχω γιά κρυφό.
Ίσα -ίσα, επειδή τις θεωρώ κολλήματα της νιότης και της εφηβείας μου, τις αγαπάω τις κοπελλιές.Αφού λοιπόν πίσω δε γίνεται να γυρίσω,όταν συναντιομαστε ,βάζω τα ομορφότερά μου, και στρώνω το τραπεζι.
Τον Φρανσουά Τρυφώ τον είχα ακουστά και τον τον αγαπούσα , χωρίς να ξέρω και το γιατί, αφού ταινία του δεν είχα δεί μέχρι τα δεκάξι μου.







Τον Μπράντμπερυ τον αγάπησα γιατί με τρόμαζε επί του πραγματικού,
όπως άλλωστε όλες οι αγάπες.
Τον Όσκαρ Βέρνερ , ουδέποτε τον αγάπησα , διότι καθόλου δεν πλησίαζε στα πρότυπά μου, ως έφηβης, και μάλλον έφερνε και λίγο στο γκόμενο που είχα τότε,ο οποίος ακριβώς επειδή ήταν λίγο κρυόκωλος, τον έσερνα μονίμως στα σινεμάδια αντί γιά τους λυκαβητούς ,στους φιλοπάπους, και στους λόφους του στρέφη.Κι αυτός ο έρμος , έρχονταν.
Έτσι βγάλαμε ενάμισυ χρόνο.Αρκετό γιά να δώ όλες τις ταινίες που παίχτηκαν καθυστερημένες στους κινηματογράφους της πρώτης προβολής και ενίοτε και της βήτα.Μετά τον χώρισα.






Ο Όσκαρ όμως ήταν ο πρώτος με στολή που συμπάθησα , και από τότε μόχει μείνει η εγγραφή πως υπάρχει τουλάχιστον ένας καλός μπάτσος.


Την κουκλάρα τη Τζούλη,........ πως να περιγράψεις το όνειρο!
έρωτας εκ γεννοφασκίων.







Όλο μαζί αυτό το πακέτο, δημιούργησε την πιό δυνατή ταινία επιστημονικής;
φαντασίας στον αιώνα τον άπαντα.

φαρενάϊτ 451 **


Καθώς και μία από τις μεγαλύτερες λαχτάρες μου
Γιά πολλά χρόνια έβλεπα τον εφιάλτη πως δε μπορούσα να απομνημονεύσω , πράμμα που δεν είναι εντελώς λάθος.Μαζί με τη μόνιμη τρομάρα μου , πως κάηκε και το τελευταίο δάσος στο γράμμο, γιαυτό δεν έχουμε που να κρυφτούμε εμείς της αντίστασης.
Οπότε κάθε φορά που γίνεται το παρανάλωμα , εκτός των άλλων ζουδίων θεωρώ πως σε λίγο δεν θάχω ούτε και γω φωλιά..
ή εμμονή μου όμως δεν είναι με την ταινία.
είναι με τη σκηνή του τέλους.
αυτή την υπέροχα εφιαλτική σκηνή
(που ο παπάρας ο κινέζος που την έβγαλε στο ουτουμπ, δε μου δίνει τη δυνατότητα να τη φέρω εδώ).
Που μούκοψε τα πόδια όταν ήμουνα 17 και ακόμα την έχω την κομμάρα.
Γιαυτό σου λέω.
Εσύ που έχεις καλύτερη μνήμη από μένα.
Μάθε απέξω όσα πιό πολλά μπορείς.
Εγώ το μόνο που κατάφερα ,είναι :38 συνταγές φαγητών και 12 γλυκών από τη μάννα , σκόρπια κομμάτια/'ποιήματα, το "ένα παιδί μετράει τ' άστρα ", το "θέρος - έρος", το "όσα παίρνει ο άνεμος ,και το θεατρικό που μ' έβαλε να παίξω ο Παντελής στο δημοτικό "η Σουλιωτοπούλα".
Μη προσπαθήσεις να βγάλεις άκρη.Αυτά ξέρω.Αυτά θα σου απαγγείλω.





.

.....................................................................................................................

.**Η ταινία, που γυρίστηκε το 1967, βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Ρέι Μπράνμπερι (1953). Aναφέρεται σε μια ολοκληρωτική κοινωνία του μέλλοντος όπου απαγορεύεται ο γραπτός λόγος. Στην χώρα αυτή οι κυβερνώντες πιστεύουν ότι οι άνθρωποι που διαβάζουν και είναι ικανοί να σκέφτονται αποτελούν μια απειλή για το κράτος που αποθαρρύνει κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία και προσωπική έκφραση. Οι πολίτες αυτής της κοινωνίας υποφέρουν από την επιβολή λογοκρισίας και η μόνη τους επαφή με την ενημέρωση είναι μια τεράστια οθόνη τηλεόρασης απ΄ όπου μεταδίδονται συνεχώς ελεγχόμενες ειδήσεις. Στην κοινωνία αυτή παρέχονται ελεύθερα φάρμακα ώστε οι πολίτες να βρίσκονται σε καταστολή. Περιπολίες στους δρόμους ελέγχουν την εμφάνιση των πολιτών, τους ξυρίζουν τα κεφάλια, συλλαμβάνουν τους αντισυμβατικούς σε συμπεριφορά χαρακτήρες.Η μονάδες της Πυροσβεστικής έχουν αναλάβει να καίνε τα βιβλία που κρύβονται παράνομα σε κρυψώνες αφού κάποιοι αντιστέκονται στο κάψιμο και στο χαμό της γνώσης. Ο τίτλος «Φαρενάιτ 451» αναφέρεται στους βαθμούς καύσης του χαρτιού και αντιστοιχεί στους 233 βαθμούς Κελσίου.

δ

.

22 Σεπτεμβρίου 2010

άρ γιού τόκιν του μί ????





......................«Η απάντηση στην κατακραυγή των πολιτών “πώς φάγατε τα λεφτά;” είναι: “Σας διορίζαμε όλα αυτά τα χρόνια στο Δημόσιο. Τα φάγαμε όλοι μαζί σε μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος”»................








πως τόπατε αυτό ώ!! παναγήτορα ,
μαζί τα φάγαμε ????






Πως τα καταφέραμε ω! Πανδαμάτορα?
Εσείς η μεγάπτερος, και γω η κατηγορία φτερού;






πως τα βολέψαμε ώ! τρισαόρατε?
εσείς από πάντα εκεί , και γω από πάντα με το κεφαλάκι απάνω στον πάγκο του χασάΠΠη?






Πως το εξελίξαμε τοιουτρόπως αυτό το φαγοπότι,
ω! της επαναστατικής τρασπαρένσιας?
Εσείς με τα 20 .........βοσκοτόπια και γω με τα 300 μέτρα εξ αδιαιρέτου στο κατσάβραχο?


" Συνολικά 38 ακίνητα διαθέτει ο κ. Πάγκαλος. Στα 13 από αυτά έχει την πλήρη κυριότητα. Τα 24 μάλιστα τα απέκτησε την τριετία 2005 – 2008 και τα περισσότερα προέρχονται από κληρονομιά. Πρόκειται για διαμερίσματα, γραφεία, οικόπεδα και βοσκοτόπια. "


Τίνι τρόπω παρευρεθήκαμε εις το ίδιο τραπέζι παναθωότατε?





πως τα καταφέραμε και χορτάσαμε μαζί ω παμφαγότατε?
Εσείς ένας τόννος και γώ πενηντατέσσερα κιλά;





α, τώρα εξηγείται η αποχή σας από τα γήϊνα ........διαβάζατε και σείς ,
ω ! της τρισηλίου πανοσιολογιώτατε!!!




παρόλο που την ξέρω τη μοίρα μου,
έχω να σας απευθύνω δυό ερωτήσεις κρίσεως ω! παναγιώτατε :

- α ) πότε ανακαλύψατε ως μέλος του κυβερνώντος επί δεκαετίες ΠΑΣΟΚ πως διορίζατε έναντι;
-βού) επιτέλους, γιατί δεν ανοίγετε το στόμα σας μόνο γιά να φάτε;


















δ

19 Σεπτεμβρίου 2010

γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα;





Πως είμαι τεράστιο κορόϊδο, το υποψιάζομαι από καιρό, και γιαυτό ίσως έχω πολλούς καθρέφτες στο σπίτι, να έχω πάντα πρόχειρη την αυτοκριτική της ανοιχτής παλάμης , από καιρού εις καιρόν.
Και κει που νομίζω πως επιτέλους έχω μεταλάβει το άπαν στην περί κορόϊδου πραγματεία, μόρχεται ο πανταχόθεν ελεύθερος κι ωραίος , μα πως ρέει το εγγλέζικον απ' το στόμα του ρε παιδιά...........
Λέτε νάναι το σακκίδιο που απελευθερώνει ;
........μόρχεται λοιπόν ο πανταχόθεν και κλιν , και κατ , και μου δίνει το χαριστικό τσαλαπάτημα.

Δεν θα τόχουμε λέει μυστικό πιά πως είμαι ο μαλάκας πολίτης αυτής της χώρας, ως νομοταγής.
Γιατί , δεν φτάνει που το ξέραμε όλοι μέσα στο σπίτι μας και αλληλομουτζωνόμασταν.
Το κάνουνε και νόμο λέει γιά να το μάθουνε όλοι, και να περνάνε κι αυτοί που δεν τόξεραν, να αφήνουν τη μούτζα τους , που και πού.
Διότι , τώρα που έμαθαν να χαίρονται και με τη βούλα οι απανταχού εν Ελλάδι κλέφτες , απατεώνες, τσογλάνια, γλυφτρόνια, και χαραμοφάηδες "επιχειρηματίες"δεν τόχουν σε πολύ να περάσουν να διεκδικήσουν και το γλυκό του κουταλιού τους απ ' το σπίτι.
Και τότε μου ξανάρχεται γιά πολλοστή φορά το ρηθέν...

''να οργανωθούμε ρε παιδιά
έχω φάει πέντε , και δεν έχω ρίξει κανέναν....''

και δω που τα λέμε, τι να ρίξεις , και πως να ρίξεις, αφού σε περαίωσαν δύστυχε .
Σε περαίωσαν .
Και σένα.
Και τις ελπίδες σου.
Και τα περασμένα σου.
Και τα μελλούμενά σου.
Μόνο το φόβο σου άφησαν απείραχτο.
Γιά να περαιώσει -ξέρει αυτός πως -, ό,τι δεν θα μπορέσουν να φτάσουν αυτά τα ζαγάρια.



δ.

20 Αυγούστου 2010

πόζαρ και μία νύχτες

Μετά από μιά Εγνατία μάλλον παρατημένη αλλά ωστόσο εντυπωσιακή γιά τα ελληνικά απωθημένα.Μετά από ένα καραφλό τοπίο με ξερές στρογγυλάδες και τα καζάνια της κόλασης να καπνίζουν γύρω απ' την Πτολεμαΐδα , και εκεί που άρχισα να αναρωτιέμαι τι στο διάλο έκανα η ηλίθια που διάλεξα τον ξερότοπο να φέρω τη μαννούλα φέτος , άρχισαν να εμφανίζονται στο κάδρο κι απ' το πουθενά οι μικρές κοιλάδες με τα πλατάνια και τις φλαμουριές , στους πρόποδες του Βόρρα.
Χάθηκα δίς , ως συνήθως .
Τη μία παραλίγο να φτάσω στη Χαλκιδική, την άλλη στα σύνορα...
Πέρασα ένα χωριό , το Λουτράκι, που ακόμα δεν κατάλαβα αν έχει και σπίτια,
διότι μόνο ξενώνες και ξενοδοχεία είδα.
Τελικά....... έφτασα στις "Ροές "





Οι Ροές είναι ο ξενώνας πλάϊ στο ποτάμι.
Αγκαλιά με το βουνό , και τα πλατάνια.






Οι Ροές , είναι το σπίτι που ονειρεύεται ο κάθε οδοιπόρος να τον περιμένει στο τέλος του ταξιδιού, με τις δύο κοπελλιές την Πόπη και τη Νόρα να τον νοιάζονται σαν δικό τους.







Μιά μερακλωμένη πολυτέλεια κόκο - ματ, από στρώμα μέχρι παντόφλα ,
χειροποίητα έπιπλα καστανιάς , και μπανιερουάζ Κορρές κόρίτσια.......






Όπου ο Κώστας , ο ιδιοκτήτης ,σου προσφέρει σε τιμές παραθαλάσσιου Κερκυραϊκού και Πρεβεζάνικου κοτετσιού, τις 6 σουΐτες των 50 - 55 τετραγωνικών ,











το γλυκό του κουταλιού του, τις μαρμελάδες του, τις τάρτες του , και τις πιττούλες με το φύλλο το τραγανό γιά πρωϊνό.
Επίσης την αγωνία του γιά την καλοπεράση μας.
Πέντε μέρες τώρα προσπαθώ να τον πείσω πως ναι ναι ησύχασε, θα ψάξω γιά να σου βρώ τα στραβά.
Προσπαθώ ρε παιδιά αλλά τίποτα δεν κατάφερα, παρεκτός σήμερα , που βρήκα το τραγικό λάθος:Δεν είχαν βγάλει το πουπουλένιο ανώστρωμα , και εξ αυτού ιδρώναμε .
Οκ κάναμε ένα γιούργια και το βγάλαμε το ρημάδι.
Μα εκεί που νόμισα πως καθάρισα, ετούτος επέστρεψε με σημειωματάριο, διότι τώρα είναι , λέει, που πείστηκε εντελώς πως ο ξενώνας έχει τις χίλιες ελλείψεις.
Έλεος έλεος, βοηθάτε με οι νύμφες , οι δρυάδες, ό,τι κυκλοφορεί σε νεράϊδα, και κάνας Πάνας περαστικός αν γίνεται;
Να το ξαναπώ πως οι Ροές είναι χτισμένες μέσα στα πλατάνια στη ρίζα του βουνού, και πως κοιμάσαι και ξυπνάς με το νανούρισμα του νερού και της αύρας στα πλατανόφυλλα. Και πως σήμερα ας πούμε που ξελαρυγγιάστηκε ο τζίτζικας, εσύ τη βγάζεις καθιστή στη διπλανή κολυμπήθρα ;









εδώ η μάννα η Τούρκα (κόκκινη) με πέντε φρεσκογεννημένα γατιά ,που τρώει τα πάντα όλα,
και η μάννα η Γκρέκα (γκρί )















που εκτελεί χρέη παραμάννας της εν λόγω Τούρκας ,
και μένει μονίμως νηστική αφού το κοκκινότριχο παμφάγον κτήνος της παίρνει πάντα τη μπουκιά από το στόμα...

.....................

Πρώτη φορά καλοκαίρι σε βουνό.
Πρώτη φορά καλοκαίρι χωρίς θάλασσα , έστω και γιά λίγο.
Είπα αυτή τη φορά να ακολουθήσω το δρόμο των Ρωμαίων ,οι οποίοι γνωστοί καλοπερασάκηδες της ιστορίας ,- δώστους ζεστό ίαμα και πασπάτεμα και πάρτους την ψυχή την κολαζμένη, τον χιτώνα τον κοντό, την πατρικία , κατόπιν χριστιανή και σκλάβα την Περπέτουα, και το πέδιλο το δερμάτινο..-
τους έδωσαν και κατάλαβαν.
Οι βυζαντινοί πάλι, που την ηδονή τους φρόντιζαν να την ευλογήσουν οι παπάδες τους, και ουχί μόνον ο Καλλιγούλας, δεν ήταν πολύ της εμφανούς αυλητρίδος, το ρίξαν όπως άρμοζε στο θαύμα ......θαύμα .... και γέμισαν τον τόπο εικονίτσες , ευχές και τάχαμου αγιάσματα.











Και μάλλον οι Τούρκοι, ( ε ναι , έχω ένα θέμα ) του ξανάδωσαν γιά λίγο την σπα υπόστασή του, φκιάνοντας ψιλοχαμάμ με χαβούζες ακριβώς πάνω από την κοίτη του θερμοπόταμου.
Έμπαιναν το λοιπόν κατ' εξακολούθησιν τα κουμπάρια μας στο νεράκι το ζεστό το ιαματικό διαλυμένα , καί έβγαιναν καινούργια κακοχρόνονάχουν οπωσδήποτε.
Μη μερωτάτεγιατί. Έτσι γενικώς






Είναι γνωστή η μούρλα μου με τα ιαματικά πλατσουρίζματα και δη τα ζεστά.
Εις τα οποία αναβαπτίζομαι κατ' έτος , σέρνοντας και τη γριά μαννούλα μου μαζί ,η οποία δεν ξέρω πως το πετυχαίνει , αλλά μετά το πρώτο μπανιάρισμα, μεταμορφώνεται σε Κομανέτσι και Παπαρίζου μαζί.
Μετά βέβαια στην Πρέβεζα , ξαναγίνεται γριά...
Της υποσχέθηκα , πως μέχρι να βρούμε την επόμενη πιό καλή μπουμπουλήθρα σε ιαματικό, θα ερχόμαστε εδώ , στον αιώνα τον άπαντα.







Ο δήμος Αριδαίας που εκμεταλλεύεται σήμερα τα λουτρά, έκανε κάποιες αξιόλογες προσπάθειες να τα αναβαθμίσει και ίσως , επειδή κιόλας ο θεός της Ελλάδας είναι παμμέγιστος και η ομορφιά εδώ φυτρώνει από μοναχή της ,
κατάφερε και έχτισε ένα υδροθεραπευτήριο












με δώδεκα μικρές πισίνες που νοικιάζονται γιά 15 ευρω το μισάωρο, και χωράνε μέχρι 4 άτομα






Αν σκεφτώ πως στο Βάλς της Ελβετίας σε αντίστοιχες θερμοπηγές αλλά καθόλου αντίστοιχες εγκαταστάσεις , πληρώνεις 30 ευρώ , γιά να κάτσεις να παπαρώσεις ολόκληρη μέρα άμα σου βαστάει, ξαναβλέπω πάλι μπροστά μου το ωραιότατον και χορταστικότατον φαινόμενον της μασαμπούκας να μου βγάζει τη γλώσσα....
Πάρόλα αυτά, οι πισινούλες γιά τους ταλαίπωρους τους έλληνες που έχουν ντοκτορεύσει στην ιδιότητα του παρία , είναι μιά όαση παραδεισένια ,
εξ' ου και η γριά μαννούλα μου μόλις κατέβηκε τα δύο πρώτα σκαλιά του παραδείσου της ,δήλωσε,:
-ααααααααααααααααααααααχιομ εδώ θα κάτσω !!!!!!!!!!!!!!









Και ύστερα ,όταν την έβαλα κάτω απ' τον καταρράχτη ,τότε πιά κατάλαβε το νόημα της ζωής και αναφώνησε.
αααααααααπα πα πα πα μεράααααααακιααααααα.
τι να σου κάνω ρε μάννα, αργά το πήρα χαμπάρι και γώ.






Το αναπάντεχο εδώ ,είναι πως οι εγκαταστάσεις δουλεύουν όλο το 24ωρο .
Οπότε και βρυκόλακες παίρνουμε που λέει ο λόγος , και ξενύχτηδες , κι ερωτευμένους ,και ζαβαρακατρανέμια, και κι ό,τι άλλο βάλει ο νούς σου.
Και χαίρεσαι να βλέπεις το ζευγαράκι το απαστράπτον, φτούσας μη σας ματιάσω ορέ παιδιά , που διαλέγει γούρνα και κάθεται ανάσκελα στον ήλιο, ενώ οι μικροδίνες του θερμοπόταμου τους χαϊδολογάνε τον έρωτα .






και στην οικογένεια τη σωστή την κούκλα.










Εδώ , σε αντίθεση με τις λουτροπόλεις της θάλασσας , και τις εγκαταστάσεις των καμαράντ λέγε με γκρεκοτέλ,σε φτάνει μιά βερμουδίτσα και κανά σάνταλο.
Ούτε που σε νοιάζει πως θα είσαι , αφού όλοι κυκλοφορούν λούτσα στο δρόμο, από το έμπα έβγα στο ποτάμι,χαιρετιέσαι μέ όσες φάτσες σ' αρέσουν,και φερμάρεις τη δικιά σου τη θαλάμη που θα χωθείς.








Με το μάτι θολωμένο από τη χαύνωση , σηκώνεις λίγο το κεφάλι και συναντάς διάφορα άλλα ηλίθια σαν το δικό σου βλέμματα,σκέφτεσαι :καλά τον οδηγάμε τον τυφλό,
και ξανααπογειώνεσαι μαζί με το ζεστό (37 βαθμοί παρακαλώ)ιαματικό νεράκι γιά τις πηγές των ονείρων σου.
Ξαπλάρεις εκεί στην αιωνιότητα και την κροκάλα την άσπρη.
Στην πρώτη επαφή με το νερό, παθαίνεις μιά υπνηλία.
Μετά κουνάς τον κώλο δεξιά αριστερά με τρόπο , μη και σε δεί καμμιά Νηριΐδα και σε περάσει γεννεές δεκατέσσερις που της αναμεράς την πέτρα την ξέξασπρη γιά να βαθύνεις τη γούρνα σου.
Κατόπιν, παθαίνεις μιά φευγατίλα μ' αυτό το φλις φλις παρέα με το χάϊδεμα του ποταμιού ολούθε ,και σου φεύγει το μάτι κατά Καϊμακτσαλάν μεριά.
Μετά σούρχεται μιά άνωση ,οπότε εκεί που πας να γλαρώσεις παρέα με τον Θερμοπόταμο, τσούυπ, ανώνεσαι και πάει το χάνεις το δέκα το καλό.
Τότε επιστρατεύεις το εναπομείναν μυαλό,κανά δυό κροκάλες στο στομάχι , κι άλλες δυό από μία στο κάθε χέρι σαν τον εσταυρωμένο της δυτικής όχθης, και από κεί και μετά, κάνεις πέντε και δεν κάνει καμμία ο ντουνιάς ο βρωμιάρης , το σίχαμα.
Τό ίαμα συνιστάται 7 με 9 το πρωΐ,γιατί μετά σκάει μύτη ο μάγκας ο ελληνάρας ο παπάρας οικογενειάρχης, που θα παρκάρει το γαμωαυτοκινητό του ανάμεσα στα δύο πλατάνια που βρίσκονται από πάνω σου






θα γκαζώσει καμμιά δεκαριά φορές ο αρχίδης γιά να βολευτεί ,θα τα κάνει όλα σύσκατο στη σκόνη,και μετά ευχαριστημένος,θα κατέβει με την ορδή του να παλουκωθεί δίπλα σου.Και επειδή το βλέπεις το μάτι το σακκουλιαζμένο το κατουρλιάρικο,
τα μαζεύεις όπως όπως, και φεύγεις απ' τον παράδεισο.......
Γιά να αντικρύσεις άλλη μιά φορά την παρακμή.
Την παρακμή ,που τελικά είναι η μοιραία παρέα της ομορφιάς.
Εδώ , έχει δύο ονόματα: "Ακταίον " και " Αύρα"
Μοιάζουν με κτίσματα του μεσοπολέμου.Και μάλλον είναι.
"Ακταίον , μέσα στα πλατάνια και τις φλαμουριές .
Μέτρησα μέχρι τα 98 δωμάτια.
Ίσως και παραπάνω, αλλά μόνο τόσοι αριθμοί θέλησαν να σωθούν πάνω στις πόρτες.















Τα δωμάτια τα βλέπεις από τα ορθάνοιχτα φαφούτικα παράθυρα.
Από μακρυά σε ξεγελούν οι λευκές κουρτίνες που σαλεύουν μαλακά.
νομίζεις πως υπάρχει ζωή εκεί μέσα.
τίποτα όμως παρά μόνο η θλίψη , παρατήμένη εκεί , δίπλα στο ποτάμι.







Το μόνο ζωντανό και λευκό , η νάυλον κουρτίνα που σούρνεται απ το αεράκι, αποδεικνύοντας άλλη μιά φορά τη διαχρονικότητα του ψεύτικου






τώρα τι ακριβώς θέλει να απαλλοτριώσει ο σκηνοθέτης , ειδικά όξω από το ανδρών .... θα σας γελάσω.
Αποκλείεται πάντως να εννοούσε τον αντρα τον μικροτσούτσουνο που περήφανα κατούραγε στην άκρη στο ποτάμι ,γιατί δεν την είχε και γιά χόρταση...






Αλλά τι να σου κάνω ρε παπάρα που μέχρι να καταλάβω τι γίνεται και να σταματήσω το όχημα , να σε αποθανατίσω , την είχες περιμαζέψει , αλλιώς θα σούλεγα εγώ άν θα το ξανάβγαζες όξω το γαριδάκι να δει το ποτάμι από ψηλά .

Το "Αύρα".....μου είπε η Ελεονώρα απ τις "Ροές" ........... ααχχ..





........θυμάμαι..... παιδάκι που μας πηγαινε ο μπαμπάς εκεί....τα σκαλιστά γύψινα ταβάνια , και τις μεγάλες ξύλινες πόρτες......αχ !
Είπε ακόμα πεντέξι αχ , και έμεινε να ψάχνει τα παιδικά της χρόνια στα πλατάνια απέναντι.





..........Όταν πήγα και γω εκεί, βρήκα τα αχ της Ελεονώρας κάτω απ' τις φλαμουριές, να μου ψιθυρίζουν ιστορίες με νερά και ανθρώπους....












Φεύγοντας άφησα και γω τα δικά μου.
Είναι εύκολο να τα βρεις.
................

Έμαθα πως τα ξενοδοχεία ,είναι του δήμου κι αυτά.
Θέλει και ρώτημα;
Εις θάνατον.
Δις.
Μία γιά την καταδίκη τους .
Και μία γιά το φύτρωμα τέτοιων εκτρωμάτων ακριβώς απέναντι .






Ρε φασιστοσπορά Καλλικράτη....Αν τα καταφέρεις τελικά με όλα αυτά τα κόλπα "περί δημοκρατίας και νοικοκυρέματος" , να τα κονομήσουν μόνο δυό τρεις δημαρχαίοι αντί γιά οχτώ, και δυό τρείς σύμβουλοι αντί γιά εικοσιπέντε , χάριζμά σου κι ο συγκεντρωτισμός σου ,κι η κοροϊδία σου.
Και εμείς , ποτέ μη σώσουμε και μετρηθούμε ξανά ,αφού έτσι κι αλλιώς γιά άλλη αποκέντρωση παλεύουμε ,άλλη μας κάθεται στο σβέρκο ,....και ποτέ μη σώσουμε να ξαναβγάλουμε δημάρχους πασοκοπροσκυνημένους στον αιώνα.










..............................