19 Φεβρουαρίου 2010

εκεί που βρίσκεται η καρδιά

Ήταν όμορφα όπως πάντα.
Αρκούντως μεθυσμένα με πρόσθετες εκλάμψεις (και συ λάμπεις Μπάμπη μου)
και κατ' εξακολούθισιν επιμορφωτικά
Αυτή τη φορά όμως ,έμαθα διά παντός πως:
αλφα .
Εκτός απ' τα κωλόπαιδα, που όλοι ξέρουμε τη σύσταση του ντιενέϊ τους....
Τα σχολιαρόπαιδα., που όπου νάναι θα πάνε και στο λύκειο να ησυχάσουμε...
Τα σκατόπαιδα ,είδος παρεμφερές με το πρώτο που αναφέραμε αλλά σε πιό βρωμιάρα εκτέλεση...
Τα παλιόπαιδα, που όλοι τα ζηλεύουμε αλλά δεν το λέμε .....
Τα φτωχόπαιδα με τα φανελλάκια τα άσπρα και το γιαπί το πηλοφόρι το μυστρί....
Τα βουτυρόπαιδα, με αειθαλλή μαλακία αυτά ανεξαρτήτως αν το βούτυρο είναι αγελαδινό η πρόβειο , εξ ού και σωτηρία δεν έχουν..
υπάρχουν και τα κοινόπαιδα.
Παρόλο που πολλοί εύθυμοι παρευρισκόμενοι τόνισαν τη συνυπευθυνότητά τους , εντούτοις, λυπάμαι αγορίνες, μόνο δύο είναι υπεύθυνοι γιά το καινούριο είδος που θα σκάσει μούρη:
-το κοινόπαιδο- (parvulus communis )
Το οποίον ελπίζω να παραμείνει του μπαμπά και της μαμάς του , και να μη χαράξει δρόμο ομοταξίας .Αν και υποψιάζομαι πως αφού θα είναι το ζαβότερο ζαβό των τελευταίων χρόνων, αυτό ακριβώς θα κάνει
Και όχι ρε χαμένο, δε θέλουμε παιδάκια!
Εμείς είμαστε πιό προκομένοι αλλά δε στο είπαμε νωρίτερα γιά να μη πληγωθείς:
-προλάβαμε και κάναμε .
.....................................

βήτα.
Αυτό που σ' αγαπάει από πάντα, έρχεται και σε βρίσκει.
Συνήθως σε τσακώνει ανυποψίαστο και με την ασπίδα ακουμπισμένη.
Μένει εκεί να σε κοιτάει ανάμεσα από μπουμπούκια και πράσινα κλαράκια
Να σε ακουμπάει με κάθε θρόϊσμα, αφήνοντας τη μοσκοβολιά που αγάπησες να σου φκιάνει καινούργια πανοπλία.
Τυλίγεται γύρω σου.
Σώμα από ρίζες που σε δένουν σφιχτά να μη σε αφήσουν ποτέ.
γειά σου μπαμπά,



είδες οι ρίγανες φέτος ;
Δεν πίστεψαν πως έχουμε χειμώνα.
πως να τις συμμαζέψω τώρα ;
με μόνη ισορροπία ένα θυμωμένο μπουκέτο κάθε φορά;
...................................... ..


γάμα.

Αυτό που δεν ομολόγησες, γιά να το ξορκίσεις δήθεν.
δεν τόλμησε κανένας να στο πεί....αλλά και συ δεν είπες ποτέ τίποτα δυνατά..
Που η τελευταία επίσκεψη άφησε όλες τις κραυγές να ακουστούν.
Όλα τα υποψιαζμένα να ομολογηθούν.
-Δεν τους αντέχω άλλο τους αποχωρισμούς.
-Έλα ρε μαμμά,σε ένα μήνα πάλι εδώ θα είμαι.
Δεν ξέρεις αν κλαίει γιατί -σε αντίθεση με σένα που την πιστεύεις διαρκή-
αυτή ,έχει αντιληφτεί πως τα κενά ολοένα πρέπει να μικραίνουν.
ή αν αγρίεψε και δεν θέλει πιά να συμφιλιωθεί, με τα χασίματα.
Και καλά κάνει.
Δε γουστάρει να συμφιλιωθεί με το κενό.
Ούτε και γω εξάλλου.
Και καλά κάνω.
Κοπανήθηκα κανά μισάωρο , να πάω να μην πάω ,έτσι κι αλλιως πάντα σε αφήνω πίσω όταν φεύγω.
Ίσως γιαυτό το συνεπέστατο μαζοχιστικό γονίδιο που μου ξανάρχισε ακάλεστο τα σούρτα φέρτα,
σου ήρθα ξανά.



γύρισα γιά μιά τελευταία ματιά, στα παλιά πατήματα.









Μετά φουλάρισα , ανέβασα την ένταση μέχρι που δεν είχε αλλο
και όρμηξα στην εθνική διότι ως γνωστόν, χρόνια τώρα ,
σούπερ γκερλς ντον'τ κράϊ με τέτοιες μαλακίες.
Επαναλαμβάνοντας στον καθρέφτη με το κάθε παρατημένο χιλιόμετρο.
Είναι πληγή να μη ζεις εκεί που κουρνιάζει η καρδιά
Η οποία να τονίσουμε πως είναι ένα πολύ ύπουλο και αρτέμηςμάτσας όργανο.
Διότι την ίδια στιγμή που παρουσιάζει το νέο αίμα σου με κάθε χτύπο,
ταυτοχρόνως στο παίρνει πίσω ως μηδέποτε συστηθέν. Σκατά.Έτσι κι αλλιώς .....σούπερ γκέρλς τζάστ φλάϊ....
Αυτή τη φορά κέρδισα το ομολογημένο λάθος.
Λάθος ,που δεν επέμεινα περισσότερο όταν έπρεπε.
Λάθος ,που δεν έπαιξα όταν είχα"πειράξει "και τα ζάρια και τον καιρό.
Κέρδισα και το παλιότερο γιατί μου.
Γιατί δεν κατάλαβα τόσον καιρό






που (ποιός θα μου τονίσει το "που" μου τώρα, γαμώ την χαμένη περισπωμένη μου )
βρίσκεται η καρδιά ;

BOB SEGER - AGAINST THE WIND .mp3
Found at bee mp3 search engine

26 σχόλια:

agrampelli είπε...

ΔΕΝ θέλει να συμφιλιωθεί με τα χασίματα...ούτε κείνη ούτε η καρδιά..

roadartist είπε...

Ποτέ δεν συμφιλιώνεται..
Καλό βράδυ..

koulpa είπε...

μμμ.. τα χασίματα.. δε ξέρω.. δε συμφιλιώνομαι έυκολα.. αλλά μπορεί να κάνω λάθος.. :):)
χαχα αυτές οι περισομένες.. ποτέ δε τις έμαθα.. αλλά μου λείψανε φρικτά όταν έφυγαν.. σχιζοφρένια.. :):)
αχ θαλασσα.. (παράκρουση..) :):)
την καλημέρα μου :):)

demetrat είπε...

άλλος ηλίθιος μύθος κι αυτός .....
της συμφιλίωσης .Ούτε έναν δεν γνώρισα ακόμα που να το κατάφερε στ'αλήθεια.
δ

demetrat είπε...

roadartist

Πέστο χρυσόστομη.Γιατί πλήθυναν γύρω μου , οι λάρζζζζζζζζζζ.
:)
δ

demetrat είπε...

koulpa
μα δεν κάνεις σου λέω.
Όσο γιά τις περισπωμένες.......
Λες να είναι που είσαι του καλλιτεχνικού, και σου βγαίνουνε λειψές οι λέξεις;
(καημός κι η θάλασσα)
αντικαλημέρα
δ

Sophia είπε...

To καλό με την άμμο, είναι ότι όσες φορές και να σου σβύσει τα βηματά σου, πάντα σου φτιάχνει έναν καθαρό καμβά για να αφήσεις καινούρια....
;-)

αθεόφοβος είπε...

Μερικές φορές χρειάζεται αρκετός χρόνος για να καταλάβει κανείς που βρίσκεται πραγματικά η καρδιά.

glam είπε...

Αυτό το "....κλάμα της μάνας ..." κάθε φορά όλο και περισσότερο πονάει , και ούτε τα χιλιόμετρα μα ούτε και ο χρόνος βοηθάνε πια σημαντικά...
Αυτός εκεί, όλο και επιμένει ......

Λεμέσια είπε...

Η καρδιά αφήνει παντού τα θραύσματά της...
:)

(Μια κόρη...)

Καλή Κυριακή

χοντρομπιζελο είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
demetrat είπε...

Sophia
Σωστόοοοο.Μόλις γύρισα την πλάτη, ήδη είχε ετοιμαστεί ο καινούριος.
:)
δ

χοντρομπιζελι είπε...

Ετσι ειναι.Ποναει να μη ζεις εκει που βρισκεται η καρδια.
Ολα τ'αλλα δε με νοιαζουν.

Οι ριγανες στησανε χορο...
γεια σου παππου!

demetrat είπε...

αθεόφοβε
δίκιο έχεις,
λέω να αρχίσω να χαίρομαι που το κατάλαβα πριν τη λήξη χρόνου.
:)
δ

demetrat είπε...

glam
υπάρχουν και πράμματα που δεν παίζονται........
αυτός εκεί να επιμένει, να το παλεύουμε και μεις, ... φασκελοκουκούλωστα.
δ

demetrat είπε...

Λεμέσια
πόσα πιά να αφήσει....
μιά σταλιά είναι η ρημάδα...
(επίσης καλό υπόλοιπο κυριακής)
δ

demetrat είπε...

μπιζέλι
το είδες; Τρελλαθηκα μόλις την είδα.
και είχα κόψει και τρία μπουκέτα πριν
σκεφτώ να την βγάλω φωτογραφία.

(εμ....... δεν το ξέρω λες)
:)

xontrompizelo είπε...

ε ναι..θα 'κοψες αυτα που εμποδιζαν το-κρυμενο- χαμογελακι κατω απ το μουστακι..:)

@αθεοφοβε, συμφωνω,
αλλα που συντεταγμενες.
Ασε που στο ενδιαμεσο
οι καρδιες γινονται εμιγκρεδες και πανε να φτιαξουνε κανουργια σπιτια.
Να βρισκουν να γυρνανε...

eric virgo είπε...

άλφα

Λατρεύω τα θλιμμένα κείμενα.

Βήτα

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πηγή συναισθημάτων (άρα και έμπνευσης) από τον αποχωρισμό. Αυτό από μόνο του δίνει τεράστια αξία σε αυτές τις στιγμές.

γάμα

Πφφφφ μανάδες...
Αφού σε ένα μήνα θα ξαναβρεθείτε

Στα τρία το ένα δώρο

Από τις υποστάσεις της φύσης καμιά δεν έχει συνδεθεί τόσο με τα δεινά όσο η θάλασσα. Ταυτόχρονα όμως μόνο αυτή έχει συνδεθεί και με τη λύτρωση και τη γαλήνη. Αυτό είναι που μένει στο τέλος.

Darthiir the Abban είπε...

Συνήθως έξω από το κορμί...

demetrat είπε...

Γκαμηλιέρη
έξω απ' το κορμί και σε τεμάχια.....
δ

demetrat είπε...

eric
αλφα
αυτό νομίζω πως είναι κατάλοιπο παιδικής ηλικίας .
Δες εδώ , θα σου εξηγηθούν πολλά (http://miadomatadenferneitinanoixi.blogspot.com/2008/04/blog-post.html )

βήτα
έτσι είναι.Όμως πίστεψέ το, πως υπάρχουν μέρες που εύχομαι πως δεν μου χρειάζονται πιά τόσο βαθειές πηγές .Μά τω θεω΄, θα πλήρωνα όσο όσο και γιά λίγο πιό ρηχές.

Γάμα
κατάλαβα, σε σταυροφιλάει και σένα όταν φεύγεις ε;

στά τρία το ένα δώρο.
πάντα η θάλασσα.Όλα η θάλασσα.

δ

συθαμπο είπε...

Για το "κι εσύ λάμπεις Μπάμπη μου",
για τη φωτογραφία του πατέρα μέσα από τη θεριεμένη ρίγανη, για κείνο το "κατάλαβα, σε σταυροφιλάει και σένα όταν φεύγεις ε;", αφήνω αυτό το λειψό σχόλιο, μαζί με τ' αθέατο βούρκωμα.

(Δήμητρα, τι λένε στα παιδιά για το θάνατο;)


Πρώην Ηλιόδεντρον

- είπε...

παίρνεις φόρα, δυνατά η μουσική, τρέχεις.
παίρνεις φόρα, κλειδώνεις, το κλάμα όλα τα γκάζια.
μετά η θάλασσα είναι ήρεμη,
η καρδιά
δεν ξέρω πού είναι (εχω και τόνο)
μα είναι γεμάτη κι αποφασισμένη να θυμάται. αλλά και να τρέχει.
είναι ζωντανή και είναι έτσι.

demetrat είπε...

συθαμπο
δεν ξέρω κοριτσάρα μου .Ειλικρινά δεν ξέρω.Ό,τι σε φωτίσει το ένστικτο και η αγάπη.
(με τέτοιο όμορφο όνομα, τι τα θες τα νυν και τα πρώην , μου λες;)
φιλιά πολλά.
δ

demetrat είπε...

-
αχ! τον είδα τον τόνο,αλλά δε ρωτάει ο ρημάδης όπως ακριβώς πρέπει.
Μεγάλος μάγκας πάντως αυτός που βολεύει την καρδιά του με άτονα.
:)
δ