28 Ιουνίου 2010

φτού και βγαίνω....




Η αλήθεια είναι πως εγώ , θέλω να είμαι ένας άνθρωπος της κουλτούρας και του πολιτισμού πρωτίστως, αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα εντελώς σ' αυτά , διότι έχω ένα ακόμα φοβερό ελάττωμα παιδιόθεν.
Δυσανεξία στην όπερα.
Πράμμα που πολλάκις προσπάθησα να το διορθώσω , αλλά κάθε καινούρια φορά ,τάκανα πιό σκατά κι από σκατά.
Μικρή όταν ήμουνα άκουγα τη μαμμά να πλένει το πιάτο με το λαδερό και το Ναμπούκο να διασχίζει ιπτάμενο το καθιστικό όπου και υπήρχε το κόκκινο τεπάζ , να τη συναντάει απάνω απ' το νεροχύτη και να εκτοξεύεται στα κλωνάρια της λεμονιάς μαζί με τη φωνή της .
Αυτή τη λεμονιά που έβαζε το ένα κλωνάρι της μέσα από το παράθυρο της κουζίνας , και κανένας μας δεν ήθελε να το κόψει. εδώ την έχω : απάνω δεξιά όπως μπαίνεις από μπροστά , και μου γδέρνει το σώψυχο, κάθε χαρούμενη και κάθε λυπημένη μέρα..
Αλλά ντούι κουμπάρε εγώ, που μου άρεσε καλύτερα η καβαλερία ρουστικάνα, που και πιό κακάάαν κακάααν ήτανε, και λίγο σε δώστουθαρροςτουχωριατηνασανεβειστοκρεβατι έφερνε , και μας έδινε και το ρυθμό στην ξιφομαχία που παίζαμε με τον αδερφό μου με τα καλάμια.
Μεγαλώνοντας ............ ε , μούπανε και οι άλλοι ,που αυτοί ήτανε πιόόοοοο της κουλτούρας ,της αριστεράς και του του πολιτισμού, πως δεν πάει άλλο , να μην είμαι κολλημένη , και μίζερη , και εγωίστρια, και τι πα να πει δε σ' αρέσει, σ' όλον τον πολιτισμένο κόζμο αρέσει,... και φτου σ' πατόκορφα!!
Είδα κι απόειδα , έκανα κι μιά συνοπτική αυτοκριτική, μάλλον είμαι μιά ελαττωματικιά χυδαία, και δεν μου αρέσει το μεγαλειώδες ωραίον μετά μουσικής, να προσπαθήσω να διορθωθώ αποφάσισα, , γιατί όλοι- ολοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια .......ειδικά ψωριάρης και αριστερός δε γίνεται, γίνεται;
Πολύ με πίκρανε αυτό το φτού μ' πατόκορφα, και μπήκα στην άμεση προσαρμογή.
Τη δεύτερη μέρα της αναθεώρησης παύλα προσαρμογής, παρόλο που ήμουνα με το νυχτικό και δεν είχα προλάβει να βάλω την τουαλέττα και την τιάρα, ούρλιαξα τραγουδιστά στο Νίκο, αααααααασεεεεε λεφτάααααααααααα γιά-αα-ααααααααααα τη λαιιιιιιιιιικήι ηι-ηι-ηι η η η στο τραπέεεεεεεζιι.
Είδα το μάτι του που γυάλισε -...καλή μου , και ράγισ' η ψυχή μου- ,
κούνησε το κεφάλι , -πάει τόχασε τρομάρα της- , και με ίσιωσε:
-Κόψε τη μαλακία με το λαρύγγι και τη γαργάρα , γιατί θα πας στη μάννα σου.
Τότε ήταν που πήρα τα λεφτά γιά τη λαϊκή, σκέφτηκα πως είμαι και πικραμένη και απολίτιστη , έσουρα πίσω μου , το καλάθι της νοικοκυράς και πορεύτηκα προς τους πάγκους του πεπρωμένου μου.......
Κατά καιρούς, το ξαναπροσπάθησα να αφήσω τα αυτιά και την καρδιά μου ανοιχτά στην όπερα, γιατί εδώ που τα λέμε , απολίτιστη δε το θέλω να με λένε κιόλας,-( άλλο που θέλω να με λένε ακόμα αριστερή )-, κι ούτε στενόμυαλη.και με δεδομένο πως ούτε ενυδρείο έχω, οπότε κινδυνεύω και από άλλους χαρακτηρισμούς...
Ξανάπιασα την χαμένη μου αναθεώρηση εκ νέου.
Αλλά ματαίως επίσης, και έτσι είμαι ακόμα μ' αυτό το απολίτιστο στίγμα απάνω μου, μιά και είναι αδύνατο να καταλάβω γιατί δεν τη βουτάει την Κάρμεν την τσιγγάνα την φλογοβόλα τη σγουρομάλλα με την φούστα την κλαρωτή ο τυπάς να -τι σου κάνω μάννα μου -, παρά μαλακίζεται ο φλώρος στα ουά στα ουα και τα ουά.
... ένι γουέη ...
Στην Κερύνεια το δήλωσα πως δε θέλω να ξαναπάω.
Δεν το μπορώ ορέ παιδί μου πως το λένε.
Με γδέρνει.
Εδώ βέβαια, όπως και εκεί σε μας, υπάρχουνε και πολύ καλοί, πολιτιζμένοι άνθρωποι με μεγάλους αγαθούς ροδόχροες ορίζοντες , που με λένε πως είμαι εγωίστρια, και κακιά. Μικρόψυχη και κολλημένη.
Παραλίγο ρατσίστρια μπας και το βουλώσω, αλλά δε μασάω από πολιτικαλκορεκτικές ταμπελίτσες πάλι παιδιόθεν.
Ούτε και το φασίστας πιάνει , γιατί ξέρω μερικούς απ' αυτούς τους καλούς δημοκρατικούς τύπους, πως αν ήταν να υπερασπιστούν τα φράγκα και την περιουσία τους, θα μας πέταγαν όλους στα γκουλάγκ. λέμε τώρα.
Και πως δεν αγαπάω τα αδέρφια μας τα απέναντι , κουμπάρια μας και γείτονες ,και πως γιαυτό δε θέλω , και όχι επειδή με γδέρνει αυτό το απάνω δεξιά όπως μπαίνεις από μπροστά.... και να τ'αφήσω τα δογματικά είπαν.
Εγώ το πάλαιψα πάρα πολύ , όλον αυτόν το χρόνο , και σκέφτηκα να τους πω ,πως αυτή τη γνώμη έχω διαμορφώσει από όσα έχω διαβάσει, από όσα έχω δει ,από όσα έχω ζήσει, από όσα έχω μυριστεί μ' αυτό το εργαλείο που έχω όπως βγαίνεις απάνω αριστερά, και πως αυτοί πάλι, δεν κατέχουν την τέλεια γνώση επειδή ερμηνεύουν κατά το δοκούν αυτά που βλέπουν, αυτά που διαβάζουν κι αυτά που ζουν.
Γιατί και το δικό μου, δοκούν είναι, αλλά δεν τους αρέσει , γιαυτό συνέχεια το τραβολογάνε , το κόβουν, το συγγολλάνε ,το κουρεύουν , του βάζουν εξτένσιον ,το πιλατεύουν και το πάνε εκεί που θέλουν για να με καπελλώσουνε με το σωστό τους .
Θές επειδή την έχω την πετριά του πολιτιζμού και της αριστερής κουλτούρας, θες επειδή παρόλο που είμαι ζαβό, κατά βάθος έχω μιά ψυχούλα μελένια, θέλησα να γίνω λίγο πιό λαρρρρρρζ ως πολίτις του κόζμου να κάνω πατρίδα μου μιά γη χωρίς σύνορα -κατέχω κι ένα οικοπεδάκι να το βάλω στον διεθνή κουμπαρά άραγε; ,,, και τότε θυμήθηκα τους φίλους μεγάλης χωρητικότητας μυαλού , αγκαλιάς και κοινοκτημοσύνης ,που έτσι και τους μεταφυτέψεις όξω απ ' τη γλάστρα της πόλης τους , θα πεθάνουν μάλλον γονατιστοί...... αλλά τους αναμέρισα, με πιλάτεψε και ο Γιώργος απ' τη Λάπηθο -(κοίτα ονομασία γιά πόλη μάγκα μου)- παραπάνω από αρκούντως .
Τέλος πάντων ,είπα το ναι με κάτι μούτρα νάαααααααα,
αφού πρώτα μου υποσχεθήκανε εντελώς δημοκρατικά πως:
- φαί ούτε να το σκεφτείτε εκεί,
-τι;;;;;;;; καφέεεεεεεεεεε;;;;;;;;;το κέρατο που σας τίναζε,
και
-ΝΕΡΡΡΡΡΟΟΟ!!!!!!!!!!!!! να ψοφήσετε αύτανδροι καλύτερα................
Πήραμε μαζί μας , σάντουιτς , γλυκά , καφέδες και νερά από τη Λεμεσό, γιατί τα υπολόγισα όλα.
Δεν υπολόγισα όμως τα κάστρα και τις κομένες κορφές που είχαν εισητήριο πιά.............







-Εγώ απάνω δεν πάω,
είπα προκλητικά κοιτάζοντας τον τούρκο στο γκισέ που έκοβε τα εισητήρια γιά τον άγιο Ιλαρίωνα.,




Εκείνος ξέροντας άπταιστα ελληνικά , κάτι είπε στα τούρκικα στο Γιώργο.
-Μας κάνει έκπτωση. λέει , μας δίνει 5 εισητήρια στην τιμή των 3.
-Εγώ δεν δίνω ούτε τρύπια δεκάρα του λέω . Να πάτε εσείς οι 4 .
-Όχι ,επέμενε ο τούρκος, μόνο οι πέντε αν ανέβετε θα πάρετε τρία.
τον κοίταξα μισερά και χωρίς γυαλιά.
-ναι έ;
-να κι αν ανέβουν , να κι αν δεν ανέβουν -του είπα ήσυχα και μαλακά , εντελώς χεσμένη όμως στα κρυφά, μην αγριέψει κιόλες και ασε μη το σκέφτομαι ..... .
Φαίνεται πως ο τούρκος είχε και χιούμορ και καλύτερη διάθεση από μένα , μιάς και ήταν απ' τους κερδιζμένους, .......να κιαν ανέβαινα εγώ, να κι αν δεν ανέβαινα, οπότε τους άφησε στο τέλος.
Τους έχασα από τα μάτια μου στην πρώτη στροφή και μέσα σε καμμιά δεκαριά λυσσασμένα: φτου σας γομάρια , που τους στόλιΣα ...
Στο πεζουλάκι του παραδίπλα καφενέ , έκατσα και έπινα τον καφέ μου απ' το θερμός , αφού πρώτα έφαγα επιδεικτικά το σάντουιτς ,τη σπανακόπιττα, τη μπουγάτσα με την κανέλλα , την σπανακόπιττα ξανά , που έβγαλα απ'το ψυγειάκι, και το νερό που με ξεδίψασε επιτέλους.
άρχισα τα χριστιανικά : μουνόπανα, φασισταριά, κακοχρονονάχετεκαταραμένοι, γαμωτογονιόσας και τέτοια....
Και εκεί που έγδερνα το πάνω δεξιά όπως μπαίνεις εργαλείο μου, μπουκωμένη, μανιασμένη, ψωριάρα και ταπεινωμένη .... μαλάκα τελικά είσαι πιό μόνη από μόνη εδώ πάνω, άκουσα την κοπελλιά που είχε φέρει τον παππού ,τη γιαγιά και τον πατέρα της που ήθελαν να πονέσουν ξανά..
-Είναι κι άλλοι σαν και μας παππού......
Κοιταχτήκαμε με νόημα , και θα μου πεις , κάποιος χέστηκε που γίναμε τέσσερις αίφνης απάνω στον άγιο ιλαρίωνα... αλλά εμάς μας άρεσε που μετρηθήκαμε.
Αφού ξεσκίστηκα στο φαί και στο πιοτί , αλλο δεν είχα να γυροφέρω, με είδανε όλοι, τόλμησα να κοιτάξω κατά τον κάμπο και τη θάλασσα.








δεν ήθελα να τη δω,
αλλά Αυτή , ήταν από πάντα εκεί.όμορφη.
πλαγιασμένη, αγκαλιά με τη θάλασσά της.
κοιτώντας την , τινάχτηκε το μυαλό χορεύοντας:

"πάρ'το στεφάνι μας,
παρ' το γεράνι μας,
στη δραπετσώνα πιά δεν έχουμε ζωή"

το κατάλαβα τόσο καλά
σαν να μου το καρφώσανε στο κεφάλι με το σπασμένο γυαλί της παραγγελιάς.
η Κερύνεια δεν δίνεται πίσω.
..............................
κατεβαίνοντας το βουνό
ξαναπεράσαμε μπροστά απ' το στρατόπεδο με τον τεράστιο αγριεμένο στρατιώτη που δρασκέλαγε με το όπλο προτεταμένο.Καμμιά 20ριά μέτρα πάνω μου.Θέλησα να τον φωτογραφίσω κρυφά, αλλά μούπεσε απ' το χέρι η μηχανή.
Τσούλωσα στο κάθισμα και ξανάρχισα τα χριστιανικά :μουνόπανα, φασισταριά, κακοχρονονάχετεκαταραμένοι, γαμωτογονιόσας και τέτοια.. .
Δεν είχα κέφια πιά, και κοίταζα με αγωνία το δρόμο να αναγνωρίσω και γω δεν ξέρω τι.
Τη μυρωδιά ίσως.
Παρκάραμε στο λιμάνι.




Ίσα -ίσα μιά μικρή βόλτα γιά να στανιάρουμε λίγο .
Γιατί πλάκα -πλάκα , όταν μπήκαμε στην πόλη όλοι το βούλωσαν ,ακόμα κι ο λαλίστατος ορθοπεδικός που κάθε λίγο και λιγάκι ρώταγε γιά την ιστορία του ο μαλάκας...
ξαναβρεθήκαμε
σε μια πρώην φωτεινή πόλη


μιά πόλη μόνο γιά άντρες  τώρα πιά.







που δε με πείραξε η βρώμα στο λιμάνι,
γιατί πάει στο διάλο ,
και τα λιμάνια τα δικά μας μέσα στην ίδια βρώμα μπορεί να είναι.


Με πείραξε όμως το καζίνο φάτσα κάρτα στο λιμάνι,
και τα άλλα δέκα περίπου που μέτρησα, πηγαίνοντας γιά τη Λάπηθο
Με πείραξε που ξέρω πως στήθηκαν αποκλειστικά γιά τους νεοκύπριους που ενώ εύκολα χαρίζουν την πατρίδα τους, θα σκότωναν αν τους έβαζε κάποιος χέρι στην μερτσέντες ή το καγιέν



Με πείραξε που στις ψαροταβέρνες του λιμανιού,
οι τιμοκατάλογοι ήταν στα ελληνικά,
και οι κράχτες στις πόρτες μας φώναζαν στη γλώσσα μας , να κάτσουμε να φάμε.
Με πείραξε ..............γαμώ το θεό σου παπάρα, μη μου κοιτάς εμένα την τσιπούρα γιατί θα στη βάλω στον κώλο .Βάστα την είπε ο Νίκος στην Αφροδίτη, γιατί θα τον δαγκώσει τελικά αυτόν.
Ελάτε ρε παιδιά μπήκε στη μέση ο Γιώργος , είπαμε , έχουμε φέρει φαγητό.
Τον παρατηρούσα συνέχεια .
Νομίζω πως πονούσε.
Νομίζω πως ενώ ήταν ταπεινωμένος , εκπολίτιζε την ήττα του.
Νομίζω πως αν ήξερε ότι δεν είναι μόνος του δεν θα παρίστανε πιά τον αδελφό κανενός.
Νομίζω πως ήθελε να πάρουμε όλοι μέρος σε ένα παιχνίδι όπου θα μας πήγαινε λέει να γνωρίσουμε το χωριό του.
Που δεν ήταν πιά το χωριό του.
Και τη βρύση του που μας παίνευε ,που δεν ήταν πιά βρύση.
Γιατί το έκοψε το νερό της.
βυθισμένος στο 35 χρονο όνειρο ,με τις ιστορίες της εφηβείας του .
Τότε που μαζεύονταν οι παρέες , εκεί γύρα απ' το νερό , και κάτω απ' τα πλατάνια τα καλοκαιρινά απομεσήμερα.
Νομίζω πως παίζαμε ένα κρυφτό δίχως μάννα να μας ξετρυπώσει.
Ακούμπησα πάλι το βλέμμα στον κάμπο κάτω.





δεν μπορεσα να κάνω τη φιγούρα της ζεϊμπεκιάς,
παρά μόνο κατάπια το
" παρ' το στεφάνι μας
παρ' το γεράνι μας,
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή"
μαζί με τον κόμπο και τη μπουκιά .
κάποιος πνίγηκε , ίσως κάτι πήγε να πει.
Εκεί δίπλα στην στερεμένη βρύση βγάλαμε το εμφιαλωμένο νερό απ' τη Λεμεσό και ήπιαμε.






Δεν είχαμε όρεξη καμμία , και μόνο έτσι με τυφλό θυμό , ξερρίζωσα ό,τι κρινάκι βρήκα στην πλαγιά, παλιοπούστηδες έλεγα και ξανάλεγα, θα σας τα πάρω όλα.Όλα..ΟΛΑ ... θα τα πάρω από δω....
-Φτάνει πιά .τα ρήμαξες, ακούστηκε ο Νίκος που αναγνώρισε τα σημάδια. ......να τα ρημάξω θέλω... σκέφτηκα.Να τα ρημάξω....Μόνο να μη μείνουν άλλο εδώ.
Τώρα έχω καμμιά δεκαριά κρινάκια απ' τη Λάπηθο στο σπίτι μου ,και χαίρομαι κάθε μέρα.
Περάσαμε μέσα από το πρώην χωριό του Γιώργου γεμάτο φιλικούς έποικους που ήθελαν να μας κεράσουν όλοι μαζί καφέ.
-Δεν είναι κακοί είπε ο μαλάκας ο ορθοπεδικός.
-Και γω άμα μου χαρίζανε τα σπίτια και τα χωράφια τους ,σορόπι σερμπέτι και μέλι γνήσιο θα γενόμουνα αυθωρί. ...μούγκρισα ,με έναν πικραμένο Γιώργο να με κοιτάει με νόημα, και να μη μπορεί να ξεκολλήσει απ' το βρώμικο χωριό,που είχε να δει ασβέστη ,απ΄το τελευταίο ασβέστωμα της τελευταίας μεγάλης Τρίτης.
Κατεβαίνοντας προς τη μεριά της Κερύνειας πάλι, μας έδειξε το κτίριο δεξιά.
Εδώ είναι το σχολείο μου, είπε με αγάπη .
Αει ρε Γιώργο τρομάρα σου .Ήταν , ήταν, ήταν.ΗΤΑΝ.





τι είπες; ρώτησε .
Άντε τώρα να του πεις την αλήθεια εξυπνάκια.

...............................
όταν ξεπρόβαλε ξανά η θάλασσα με κείνο το τεράστιο πέος στραμμένο προς το βουνό
τάκανα επί τόπου και ασυζητητί.





τίποτα πιό βίαιο δεν θα μπορούσα να φανταστώ.
τίποτα πιό αυθεντικό.
τίποτα πιό ειλικρινές.
τίποτα πιό χυδαίο.




-Τ' είναι δω ρε ;
-Το πεντεμίλι.
-Εδώ βγήκαν






εδώ έκαναν το μνημείο τους



Το έφερα γύρω -γύρω με τρόπο.
παγωμένη , μη το ξυπνήσω και με γαμήσει αύτανδρη.
Με κάθε κλίκ της μηχανής λαχτάραγα από μοναχή μ' και σαλτάριζα προς τους άλλους.....μέχρι να ξαναπάρω κουράγιο , και να πλησιάσω αλαφροπατώντας τάχα μου γενναία.
Όταν ξαναβρήκα τη φωνή μου , ξανάρχισα τα χριστιανικά: μουνόπανα ,γαμημένοι καργιόληδες ,φασίστες, φονιάδες ,- πρέπει να εμπλουτιστώ γιατί λέω μαλακίες πιά-και τέτοια,.
Μετά μ' έπιασε μιά μανία να πλακώσω στο ξύλο τον κύπριο ορθοπεδικό .Έτσι.
Μετά μ' έπιασε να πλακώσω στις μπάτσες όποιον έβρισκα μπροστά μου.
Μετά έκατσα σαν το ηλίθιο χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο παρά....
Πόσο αγαθοί μπορεί να είστε ως νικημένοι;
Σας το λένε ρε , σας το δείχνουν φάτσα κάρτα.
Όταν βλέπετε αυτό το πράμμα που ξεσκίζει τον ουρανό , πως τολμάτε να νομίζετε ότι αυτοί εδώ έχουν το παραμικρό από ....πώς τόπε ο πρόεδρος σας; καλή θέληση ;Αγαθές προθέσεις; και αδερφικά συναισθήματα;αααααααααααχαχαααχα γελάσαμε πάλι και σήμερα τ' απόγευμα στο πεντεμίλι.
..............................
Τελικά, αυτόν τον παπάρα , δεν τον χώνεψα απ' την αρχή , έτσι και μιλήσει τον έφαγα δάγκα.
....................
Στην επιστροφή γιά τη Λευκωσία, περάσαμε από καμμιά δεκαριά χωριά του κάμπου, που είχαν γίνει πιά στρατόπεδα.
Συρματοδεμένα γύρω γύρω.
Κάθε σπίτι και στρατώνας, τα δέντρα και τα χωράφια τριγύρα.
Και έξω από κάθε στρατόπεδο, θηριώδη αγάλματα με φαντάρους ,έτοιμα να δρασκελίζουν το δρόμο με το όπλο προτεταμμένο κατά πάνω μου.Και όλοι να κοιτάνε προς τη μελλοντική κατάκτηση του βορρά.Τυχαίο; δε νομίζω...
Ωραία ιδέα...
Μιά κακομοίρα ζεϊμπεκιά μου τριβέλισε πάλι το μυαλό ,
αλλά μόνο
......"στη δραπετσώνα πιά δεν έχουμε ζωή" κατάφερα να κρατήσω ....

Μετά, στην Λευκωσία, εκεί στον καφέ, ξαναακουμπήσαμε αυτά που αφήσαμε πίσω.
-Τελικά είσαι μεγάλος προβοκάτορας είπε ο Νίκος.
Γέλασα , γιατί έτσι νόμιζα και γώ μέχρι τώρα.
Κι επρεπε να φτάσω μέχρι την Κερύνεια να καταλάβω πως μου ήταν πιό εύκολο να παριστάνω τον προβοκάτορα αντί να πω πως είναι από την ερημιά ,αυτό που μιλάω δυνατά.
Και κάθε φορά ελπίζω να ακούσω ακόμα μιά φωνή σαν αυτή έξω απ' το κάστρο



την ώρα της διαπραγμάτευσης...
-θες να πας μέσα;
-έχει εισητήριο;
-ναι
-τότε.εδώ απόξω θα κάτσω ..
- και μεις τι νομίζεις...... αν δεν ήταν τα παιδιά να δουν το πλοίο.......απολογήθηκε η άγνωστη συντρόφισσα, που μόλις έβγαινε.
Άλλοι πέντε ....
Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι θα μου πεις, που σήμερα μετρηθήκατε εννιά στα κατεχόμενα. Αλλά εμένα πολύ μου άρεσε που κοιταχτήκαμε χωρις υποκρισίες.
................
Ούτε που θα το ξαναπροσπαθήσω αυτό με την όπερα .
Να πάει να γαμηθεί.
Δεν είμαι γω γιά τέτοια.Εξ' άλλου τώρα μεγάλωσα .
Και δε θέλω να φροντίσω άλλο ούτε την κουλτούρα μου ούτε τον πολιτισμό μου ,παρά μόνο αυτό το δύστυχο εργαλείο ,όπως βγαίνεις  απάνω αριστερά.Την καρδιά μου.


δ.


-






24 σχόλια:

rigoula είπε...

Για δες που αυτή τη φορά δεν έχω καμιά εξυπνάδα να γράψω, μικρέ δαίμονα της Ταζμανίας.
Ίσως φταίει που, ενώ γεννήθηκα στη Δραπετσώνα, εγώ τραγουδούσα για το χρυσοκίτρινο φύλλο το πεσμένο στο πέλαγο.
Ο καθείς και η εξορία του...

(Και πώς γίνεται να σου λείπουν άνθρωποι που έζησες για δέκα λεπτά. Ο καθείς και το ειδικό του βάρος).

demetrat είπε...

και γιά δες τι μοναξιές έχουμε πάλι με το απαγορευμένο θέμα κοριτσάρα μου...
θυμάσαι τι σούλεγα;
Κα ίσως στο πολύ βάθος, να είμαι πράγματι ο τέλειος προβοκότορας,και να υποκρίνομαι την βοούσα εν τη ερήμω φωνή.
Που μπορεί να αναγκάζει τους αποντες την έκθεσή τους.Κι ας Ορκίζομαι όμως πως λέω την αλήθεια και μόνο την αλήθεια.

(και άντε ντε; πως γίνεται ε; πως γίνεται;)
φιλιά πολλά από δω κάτω.
δ

Side21 είπε...

Η αλήθεια είναι πως ...
ταιριάζουνε οι άριες κι οι
στριγκλιές τους σε τέτοιες καταστάσεις !!!
Θυμάμαι πριν 30 χρόνια όταν πρωτοεπισκέφθηκα με τον παππού το χωριό μας στη Μικρά Ασία ...
κάτι τέτοιες κραυγές βιενέζικες τριβέλιζαν στ' αυτιά μου μέσα σε απόλυτη ησυχία !!!
Πράγματι δε μου άρεσαν ποτέ οι όπερες κι οι άριες ...
Υπάρχουν βλέπεις κι άλλοι αριστεροί με έλλειμα κουλτούρας !!!
Γιατί ... άσκημες είναι οι πεννιές του Βαμβακάρη, ή τα τσακίσματα του βιολιού του Κουκουλάρη στις στροφές του μπάλλου ;;;

Darthiir the Abban είπε...

Δοκίμασε όπερα του πεκίνου...
Μπορεί να τη χρησιμοποιήσεις και για κρυφό όπλο!!!

VAD είπε...

Ε,μωρε,θέλω δυο ώρες να σε διαβασω,καντο πέντε αναρτήσεις!Θα ξαναρθω αργοτερα για σχόλιο...

demetrat είπε...

VAD
καλά θα ήτανε και γιά μένα, γιατί θα έβγαζα δύο μήνες με ένα πόστ.
Αλλά δε μου κάθεται να το κάνω χουάνα η παρθένα παναθεμά το.
(γυρίσατε στη βάση σας;)
δ

demetrat είπε...

άραψ
καμάρι μου, ετούτην την κρατάω ως άσσον στον μανίκιν.
Έτσι αφήνεις 45 γάτες να οργαζμίζουν στα κεραμίδια;
45πεντάρι γιομάτο σε λέω.
:))
δ

demetrat είπε...

Σιδερή
χαρά στο κουράγιο σου .
Και το δικό σου , και του παππού.
Εγώ δεν το τολμάω να πάω τη μαννα μου να δει τα πατρικά της μάννας της,γιατί η θεία Λίζα που πήγε, αφ' ενός κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό όταν άκουσε την τωρινή κυρία του σπιτιού της να της προσφέρει καφέ.
αφ' ετέρου κόντεψε να πεθάνει απο ασιτία, διότι τα κεφτεδάκια που είχε πάρει μαζί της απ' τα Γιάννενα τέλειωσαν τις τρεις πρώτες μέρες, και μετά την έβγαλε μόνο με ψωμί και νερό που επίσης είχε στο αυτοκίνητο μαζί της.
Οπότε άστο καλύτερα..........
Γιά την όπερα, δεν έχω ιδέα τι μπορεί να αισθάνεται κάποιος που του αρέσει.Γιά το άλλο υποψιάζομαι .....
Απλώς εγώ δεν είμαι γιά τέτοια.
Οπότε τώρα που το πήρα απόφαση και γιά τα δύο, είμαι πολύ καλύτερα με τις πεννιές μου και τα κλαρίνα και τα βιολιά μου.
χε χε χε .
(τι θα γίνει, καραγκιόζη δεν θα παίξετε κατά δω φέτος;)

δ

συθαμπο είπε...

Δήμητρα καλημέρα,

θέλησα να προσπεράσω τις φωτογραφίες αλλά ομολογώ ότι έκλεβα τον εαυτό μου και κοίταζα..
Τα είπαμε και στο τηλέφωνο. Κάθε που πάω να μιλήσω για την πατρίδα μου, για τους Ελληνοκύπριους που βολτάρουν στα κατεχόμενα και εκπλήσσονται ευχάριστα από την καλοσύνη και το ..γενναιόδωρο χαμόγελο των κατοικούντων εκεί (υπό την σκιά των γιγαντιαίων αγαλμάτων του Αττατούρκ -έχω ακούσει-), την τεράστια σημαία τους καρφωμένη στο βουνό μας, τα εκτουρκισμένα ονόματα των τόπων μας, βγαίνει ένας σκαντζόχοιρος και κυλιέται στη φωνή μου και στην καρδιά μου.

Έτσι, επίτρεψέ μου να μη σχολιάσω περισσότερο.

Μόνο, ας βάλουμε ένα ερωτηματικό στο "ήταν" Δήμητρα, όχι τελεία ή θαυμαστικό.

Ρ.

demetrat είπε...

σύθαμπο.
Προσπάθησα να γράψω τα τυπικά.
Επίσης προσπάθησα να γράψω λιγότερα από αυτά που αισθάνθηκα.Και είδα.
Γιαυτό απέφυγα και τις σημαίες στα βουνά και τον ατατούρκ, και τις διελεύσεις, και τα άλλα που ξέρεις υποθέτω πολύ καλά.
Να είσαι σίγουρη πως άν είχα και την παραμικρή ελπίδα , θα γέμιζα το κείμενο με ερωτηματικά και ανω τελείες.Την επόμενη φορά που θα πάω, θα σε πάρω μαζί μου.
Σου υπόσχομαι πως θα βάλω τα σημεία στίξης που θα μου δώσεις εσύ.
δ

vangelakas είπε...

καλημέρα

koulpa είπε...

μμμμ η όπερα μου αρέσει.. αλλά δεν αντέχω τις υψίφωνους.. ανατριχιάζω.. δεν εχει να κάνει με τον πολιτισμό μου.. :):)
απο τη δραπετσώνα κι εγώ έφυγα.. γιατί δε θα είχα ζωή.. αλλά κι από την ελλάδα το σκέφτομαι πιά.. όπως όλοι.. καμιά πρωτοτυπία.. :):)
πωπω αυτά τα κέρατα.. πραγματικά απειλητικά..
περαστικά μας :):)
καλησπερούδιαααα :):)

La koumbara είπε...

E ρε τι μαθαίνω σήμερα! Υπάρχουν Ελληνοκύπριοι που βολτάρουν χαρούμενοι στα κατεχόμενα; Κι εγώ η μικρή πτωχή κι ανίδεη που πίστευα ότι δεν πατούσαν καν το πόδι τους!
(Πάντως η όπερα μου αρέσει)

Καλημέρα

demetrat είπε...

koulpa
δεν είναι καθόλου κακό να σου αρέσει η όπερα.Να μην σπρώχνεσαι να σου αρέσει είναι το κακό.
(γιά κέρατα τα είδες εσύ αυτά τρομάρα σου;)
δ

demetrat είπε...

κουμπαρούλα
Και μάλιστα πάρα πολλοί .
Τόσοι που να έχουν αντικαταστήσει την τουρκία στη συντήρηση των εποίκων.
Ε πάμε τώρα στο ανάποδο!
μιά χαρά το βρίσκω που σου αρέσει η όπερα.
δ

demetrat είπε...

βανγκέλα
καλημέρα και σε σένα.
δ

glam είπε...

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν έχω καταλήξει ακόμα, πάντα "Η ζωή τραβά την ανηφόρα........"
Όσο αφορά την όπερα, είναι τέλεια, σε σύγκριση με το δικό μου τραγούδι......:)

demetrat είπε...

Ενίοτε όμως αρέσκεται και στην κατηφόρα θα έλεγα, αλλά να μη θεωρηθώ μεμψίμοιρος ...

Μα δεν έχω κάτι με την όπερα.
Απλώς δεν μου ταιριάζει.
Όπως και άλλα πράμματα που πάρα πολλοί τα ενσωμάτωσαν στο κοινωνικό τους στάτους , μόνο και μόνο γιά το θεαθείναι.
καλημερα στα μελίσσια σας.
δ

silia είπε...

Μου άρεσε ...
Μου άρεσε η γραφή σου , πολύ .
Με έστειλε εδώ , μια φίλη .
------------------
Κι εγώ όταν πήγα στην Πόλη , αρνήθηκα να μπω στην Αγια-Σοφιά με εισητήριο ... Είπα "δεν γ....ται... ας μην την δω ... Τάχα μου , τί θα δω ;... ένα τζαμί" Και δεν μπήκα μέσα ... Το μετάνοιωσα όμως , όταν τον Μάρτη στην Αθήνα , πλήρωσα 5 ευρω εισητήριο για να μπω στο Μουσείο της Ακρόπολης ... 5 ευρώπουλα , για να δω τις Καρυάτιδες ... Μού'ρθε να ακουμπήσω το μάγουλο μου πάνω στα μαρμαρένια πόδια τους και να κλάψω .... Φυσικά , δεν το έκανα , αλλά μετάνοιωσα , που δεν πλήρωσα λίγες λίρες για να δω την Αγια Σοφιά ...
Μού' ρχεται και τώρα να ... κλάψω .

rigoula είπε...

Τι βλέπω, Δημητράκι; 'Αλλαξε... φλούδι η ντοματίτσα; Καλορίζικη και καλοφάγωτη, γιατί ξέρω ότι το ψαχνό της θα παραμείνει το ίδιο νόστιμο, θρεπτικό και ουσιώδες...

Και φαρμακερό για οσους πρέπει να τους κάθεται στο στομάχι, χεχε

demetrat είπε...

rigoula
ε, μ' έπιασε και μένανε ο καλοκαιρινός καύσων, και είπα να το δροσίσω λιγουλάκι.
τας ευχαριστίας μου
:)
δ

demetrat είπε...

silia
κι εγώ που μπήκα στην αγιά σοφιά, ακόμα το μετανοιώνω.Όχι τίποτα άλλο , αλλά άν δεν έβλεπα αυτό το ανεπανάληπτο δείγμα αρχιτεκτονικής και στατικής, πως είναι καταντημένο, θα μπορούσα νάχω γίνει και αδερφοποιτή με τα κουμπάρια μας.
Μπήκα όμως , και την πάτησα εις τους αιώνας.............. :)
Χαίρομαι που βρέθηκε η φίλη και σ' έστειλε κι από δώ.

δ

αθεόφοβος είπε...

Δεν γράφω σχόλιο για αυτό το ποστ.
Απλά υποκλίνομαι.....

demetrat είπε...

αθεόφοβος
γυρίσατε;;;
καλέ , αφήστε τις υποκλίσεις και ντρόπομαι.
δ