15 Οκτωβρίου 2010

τι είναι η πατρίδα μας ;**




Το σχολείο μου ήταν το πρώτο δημοτικό  σχολείο της Πρέβεζας
Το λέγανε και Θεοφάνειο ,επειδή ένας κύριος ευεργέτης,ο Αναστάσιος Θεοφάνης μας το έκανε δώρο διά παντός.
Παρόλο που νομίζω ότι ήταν το πιό όμορφο σχολείο στην πόλη,




το είχανε πολύ παραπεταμένο , γιατί η επιθεώρηση είχε αποφασίσει στο σχολείο αυτό να έρχεται όλη η Ατιντάνων.-Δηλαδή τα γυφτάκια της πόλης μας, που οι μπαμπάδες τους οι γύφτοι, ήταν Πρεβεζάνοι σε εποχές που κανένας δεν το περίμενε , αφ'ότου έφυγαν από τα τσαντήρια - που ακόμα τα θυμάμαι στον ελαιώνα ,- απέναντι απ' τον Απέργη,
και στεγάστηκαν σε μιά περιοχή στα όρια της πόλης μετά τον ανθόκηπο ,και τη Βρυσούλα.
Εκεί , έκαναν σπίτια δίπλα στη ντάπια που πλημμυριζε κάθε χρόνο.
Μετά ,που έμαθαν την μέθοδο της καταπάτησης , μεγάλωσαν τα οικόπεδα τους με κομμάτια της τάφρου, όπως και οι άλλοι παραπεταμένοι της άλλης ντάπιας, οι πρόσφυγες στην Κοκκινιά.
Τους έκαναν και έναν δρόμο από μπροστά ,που ξεκίναγε απ' το Φόρο και έφτανε μέχρι τη θάλασσα στα Πευκάκια .Και αυτή ήταν η οδός Ατιντάνων.




Και όλα τα Ματζίρικα και το Τσαβαλοχώρι.Η φτωχολογιά της Πρέβεζας δηλαδή.
Ψαράδες και εργάτες οι περισσότεροι.
Έτσι λοιπόν, το σχολείο μου ήταν γεμάτο γυφτάκια και φτωχούς και όσοι δάσκαλοι ήταν διορισμένοι στο Πρώτο , ήταν ή γιατί δε τους χώνευε ο επιθεωρητής , ή γιατί ήταν κεντρώοι και κρυφοαριστεροι, ή γιατί μόλις είχαν διοριστεί .
Οι στρατιωτικοι ,(και είχαμε μπόλικους από δαύτους) και οι φανταζμένοι, που πάντα είναι ηλίθιοι, έστελναν τα παιδιά τους στο Δεύτερο , που είχε και τη φήμη του καλύτερου (σκατά στα μούτρα του ήταν ).
Ενώ οι πλούσιοι που είναι από πάντα έξυπνοι , όσοι κάθονταν κοντά στο σχολείο  μου, τάστελναν τα παιδιά τους, χωρίς να φοβούνται μη κολλήσουν τίποτα από τα γυφτάκια και τους φτωχούς.
Κι έτσι εγώ, έπαιζα και με πλούσιους και και με γυφτάκια.
Παίζαμε συνέχεια.
Στα διαλείμματα.
Μετά το σχόλασμα.
Και μετά τα διαβάσματα, στην πλατεία μέχρι  αργά  το βράδυ.
Γιατί το παλιό μου το σπίτι στην παραλία,  ο πρώτος μισός όροφος από ένα τεράστιο νεοκλασσικό, (που τελικά δεν ήταν και τόσο μεγάλο  όπως ανακάλυψα  αργότερα, παρά  μόνο  εγώ ήμουνα μικρή ), ήταν κοντά στην Ατιντάνων και τη Βρυσούλα,







Οπότε μαζευόμασταν όλα εκεί στα Σκαλάκια ,και παίζαμε κλεφτοπόλεμο όταν είχαμε μεγάλη μανία  και λύσσα.Ή μόνο κρυφτό .
Μέσα στις ξένες αυλές ,τρομάζοντας τις νοικοκυρές,έτσι όπως ξεπετάγομασταν πίσω από τους ασβεστωμένους ντενεκέδες με τις τριανταφυλλιές και τα χιόνια.
Και στους μάϊδες του Κέλη.....
Το σχολείο μου είχε και μία ημιϋπόγεια αίθουσα που ήταν θέατρο κανονικό.
Με σκηνή , κουΐντες δεξιά και αριστερά , και χώρο να αλλάζουμε .
Κάθε 28 Οχτωβρίου .Χριστούγεννα. 25 Μαρτίου . Πάσχα . Και στο σκόλασμα της σχολικής χρονιάς, κάναμε σκετσάκια και θεατρικά.
Κάθε τάξη είχε το θεατρικό της εκτός από τις τρεις μικρότερες που τους χρησιμοποιούσανε μόνο ως κομπάρσους και κομπαρσίτες.
Ο Παντελής ,ο κατεξοχήν υπεύθυνος θεάματος ,με έσερνε μαζί του σε όλα τα θεατρικά δρώμενα.
Τα οποία σημειωτέον δεν γίνονταν τις ώρες διδασκαλίας γιά να χάνουμε ώρες μαθήματος. Αλλά τα απογεύματά μας ,που θέλαμε να παίζουμε στην αλάνα, κι ο μπαμπάς να πηγαίνει στο καφενείο του Παπαδιώτη να παίζει πρέφα και τάβλι.
Απαραιτήτως μάθαινα τους ρόλους ολονών,για να αισθάνεται ασφαλής αυτός, και μετά .....ούτε που με έβαζε να παίξω πουθενά γιά να μη του πούνε πως κάνει χάρες στα παιδιά του.
Ευτυχώς όμως που ήταν η κυρία Ευτυχία .
-τότε στην τρίτη δημοτικού-,που πολύ με αγαπούσε





γιατί ήμουνα και γω ζαβό όπως κι ήτανε κι αυτή,





του είπε με την καλή της φωνή που την άκουγαν τα παιδιά και χέζονταν απάνω τ'ς....
-Άκ΄ να σ΄πω Παντιλή.......
...θα βάλ'ς και τ' Δ'μητρούλα να παίξ' , αλλιώς δε θα σ' ματαμιλήσω.
-Άει ..., Που έχ'ς βάλ' όλ' τ' σάρα κι τ' μάρα μέσα εχτός απ' τα πιδιά μας...........
Βέβαια, τα παιδιά της τελείωναν το γυμνάσιο τότε, αλλά υποθέτω πως είχε τις δικές της  ενοχές  περί ομοίων θεμάτων .
Ο μπαμπάς μου ,ήταν συνέχεια σε καυγά μαζί της γιατί αυτός έκανε απεργίες ενώ η κυρία Ευτυχία δεν έκανε.
Και θυμάμαι μιά απεργία*** που κράτησε αιώνια ,και ευτυχώς που δούλευε κι η μαμμά και ψάρευε και κανά ψάρι ο μπαμπάς και πορευτήκαμε.
Τότε που με έβαζε καραούλι απόξω στο πεζοδρόμιο απ' τις 8 το πρωί, τάχαμ' να παίζω "καλόγερο".
Να ρωτάω αμέριμνα τα παιδιά που κατέβαιναν απ' τη Βρυσούλα και την Ατιντάνων,ενώ πήδαγα και έστριβα και τινάζονταν τα κοτσίδια στον αέρα.
-Που πάτε;.... λες και   δεν ήξερα πως κάθε μέρα πάνε στο σχολείο στις 8 το πρωί  !!
-Σχολείο !!έλεγαν αυτά (το αναμενόμενο )
-Ααααααμμμμμμμμ!!! έκανα εγώ με νόημα.Ξαναστρίβοντας ξαναπηδώντας και γυρνώντας τους τον κώλο,
-.....δεν το ξέρετε πως δεν έχουμε;
-έχουν απεργία οι δάσκαλοι πρόσθετα με ένα κρυφό νόημα κοιτάζοντας τον ορίζοντα πότε κατά το Κουντρί και πότε κατά τις αγκουλήθρες .Ανάλογα .
Και άλλο που δεν ήθελαν κι αυτά (διότι άν δεν ήταν έγκυρη η δικιά μου πληροφόρηση ποιά ήταν ;), ξαμολιόταν στην παραλία και στα πριάρια αλλαλάζοντας,





και ματαίως η Τσατέραινα περίμενε να γεμίσει η τάξη.
Γιαυτό άστραψε και βρόντηξε , μετά που έληξε η απεργία και νίκησαν οι δικοί μας και κορδώνονταν ο Παντελής,.,
-Άει κατούρα τα ποδάρια σ' ...π' θα μ' πεις εμένανε πώς πίτ'χε η απιργία.......
Ορθώθηκε μπροστά του με τα χέρια  στα καπούλια.
-Πίτ'χε ....γιατί ισί αμόλισις τ' Δ'μητρούλα να καλάρ' ολόκληρ' τ'ν Ατιντάνων και το Ματζίρ'κο............
..........
Αλλά εκεί τσακώνονταν ,εκεί ήταν και φίλοι και αγαπιόντανε και παίνευε ο ένας τον άλλον.
Και ποτέ η κυρία Ευτυχία δεν πήγε να φάει τη θέση του μπαμπά μου, ούτε τον κάρφωσε ποτέ στον επιθεωρητή ,(-όπως έκαναν κάτι άλλοι- ), που έρχονταν να τους ελέγξει γιά να τους βάλει καλό βαθμό. Αλλιώς προαγωγή δεν είχε.
Μπορεί βέβαια να τόκανε, επειδή ο μπαμπάς, καμμιά φορά, άφηνε να με δανείζονται οι δασκάλες να κάνουν καλή εντύπωση στον επιθεωρητή το Στάρα που τον έτρεμαν όλες γιατί ήταν πολύ στριμμένος και δεξιός, αν και μετάαααα από χρόνια που ξανασυναντηθήκαμε, -μας έλεγε πως πάντα του ήταν κεντρώος ,αλλά κυνήγαγε τους αριστερούς γιά ξεκάρφωμα. Πούτσες .
Έτσι λοιπόν ο Παντελής , με έφερε από τριών χρονών στην πρώτη δημοτικού και με παρέδωσε στην κυρία Άρτεμι, με ένα σκαμνάκι ανάμεσα στο διάδρομο των δύο πρώτων θρανίων γιά να κάθομαι και γω, και να μη με πατήσει και κανένας.
Εγώ δεν έκλαιγα, γιατί τους ήξερα όλους τους δάσκαλους, που ερχότανε στις γιορτές στο σπίτι μας, και έτσι έκατσα .Από τότε είμαι ακουστικός τύπος κυρίως......,
Πενήντα τόσοι μαθητές και μία ακροάτρια.
Α ! ναι , ανακάλυψα πως είχα τίτλο , κρυφακούγοντας το μπαμπά να λέει στη μαμμά πώς θα με πάρει στο σχολείο.
-Μπορείς; ρώτησε η μαμμά.
-Μπορώ.
-Θα την γράψω ως ακροάτρια!
Αφού περιέφερα τον τίτλο μου υπερηφάνως μέχρι το δεύτερο χρόνο της δευτέρας, ψαρώνοντας τα γυφτάκια, βρέθηκε κάποιο μαλακισμένο της πέμπτης να με προσγειώσει.
Γιαυτό και γω του το βάστηξα, και μετά από καιρό, τούστησα καρτέρι με την παρέα μου κάτω απ' την οχτιά της πυροσβεστικής , χωμένοι στο αυλάκι με τους μάϊδες ,  και το σαπίσαμε στο ξύλο.
Ως ακροάτρια πάντως , έβγαλα τρεις φορές την πρώτη , και δύο φορές τη δευτέρα.
Μέχρι που ήρθε κι η ώρα μου και μένα να πάω σαν μαθήτρια κανονική στην τρίτη.
Στην κυρία Σωτηρία .
Όνομα και πράμμα .
Από κει και πέρα έκανα την κάθε τάξη μία φορά όπως όλος ο κόσμος.
Βέβαια ,μετά από αυτά ,βαρέθηκα το δημοτικό πολύ πιό γρήγορα από ότι φανταζόμουνα.
...................................

Σε κείνο το θεατρικό λοιπόν της τρίτης , ο Παντελής, γιά να κάνει την κυρία Ευτυχία να λαρώσ' , εμένα κόντεψε να με ξεκάνει.
Διότι εκτός από ορφανό Σουλιωτόπουλο να σέρνομαι ξυπόλητο στην ξενητειά με την μεγάλύτερη αδερφούλα μου  κι ένα ταγάρι.
Εκτός που με έκανε αγόρι, τον Παυλάκη ...(άκου όνομα που βρήκε να μου δώσει ρε παιδιά...)




Εκτός από αγγελάκι  ,απαραίτητο αξεσουάρ της Ελευθερίας ( της βάσταγα το στεφάνι ) που δαφνοστεφάνωνε τον απελευθερωτή βασιλέα (που οποία  σύμπτωση ήταν ο γιος του βουλευτή της δεξιάς )
Εκτός από το ποίμα που με έβαλε να πω για να γεμίσει το κενό και να προλαβαίνουν να ξαλλάζουν οι ηθοποιοί.
Με είχε και τσόντα στους χορούς για να φαινόμαστε πολλές λέει.
Από το τσόλι στον ταφτά πήγαινα  , και από το συγκούνι στο σατέν και τη φτερούγα.



Το αποτέλεσμα ήταν :
Πως εγώ ουδέποτε ξαναζήτησα να παίξω στα θεατρικά του σχολείου όχι μόνο γιατί ξεπατώθηκα εντελώς ,αλλά και γιατί , όταν μετά προς το τέλος που σκοτώθηκα ,κι  έκλαιγαν όλοι :Οι δάσκαλοι , οι δασκάλες, τα παιδιά, οι πατεράδες και οι μαννάδες από κάτω.........Τί νάκανα, έβαλα και γω τα κλάμματα έτσι ανάσκελα σκοτωμένο όπως ήμουνα με το ταγάρι από δίπλα ,και έκλαιγε από πάνω μου με λυγμούς και η μεγαλύτερη αδερφούλα μου ........Τέτοιο κλάμμα δεν έχω ματακάνει στη ζωή μου.
Ενώ κυρία Ευτυχία η Τσατέραινα και ο Παντελής με κυνήγαγαν γιατί τους χρειάζονταν τους βαθμούς γιά την προαγωγή.
Νάναι καλά εκεί που βρίσκονται  και οι δύο τώρα.

..............................

Σ αυτό το σχολείο, υπήρχε και μιά μεγάλη καγκελόπορτα ( μόλις τελευταία διαπίστωσα πως ήταν πολύ μικρή ) ,


που στα διαλείμματα τη φύλαγε ένας δάσκαλος και την ξεκλείδωνε σε όσους ήθελαν να πάνε να αγοράσουνε κολατσό.
Απόξω ήταν ο μπαρμπαντώνης με το καροτσάκι του.
Οι πιο πολλοί αγοράζαμε τζουτζούκι και μήλο φιρίκι βουτηγμένο σε κόκκινη καραμέλα.
Αλλά και σάμαλι , μαλλί τσ' γριάς και πασατέμπο για να κρατάει πιο πολύ.
Γιατί το τζουτζούκι όσο και να το προσφαΐζαμε, το κάναμε στο τέλος μιά χαψά, και μετά πάπαλα.
Κοιτάγαμε τα τρέμοντα τζουτζούκια των αλλονών.
Όμως ,άμα είχαμε μεγάλες πείνες, τρέχαμε στο μπακάλικο του Παρασκευά ...αγοράζαμε ένα πενηνταράκι κασέρι, ή ένα πενηνταράκι μορταδέλα ή ένα πενηνταράκι σαλάμι ή ένα πενηνταράκι ελιές.
Μετά πεταγόμασταν απέναντι , στο φούρνο του Γέρου, και αγοράζαμε ένα πενηνταράκι ψωμί ζεστό - ζεστό (μισό φρατζολάκι ήτανε), μας τόκοβε και φέτες ο Γέρος, και γυρίζαμε τρέχοντας και μασουλώντας μέσα στην αυλή πάλι , και μας ξαναμέτραγε ο δάσκαλος ,χωρίς να μας ενοχλεί καθόλου η καταπίεση της ελευθερίας μας και του ατόμου.
Καμμιά φορά , άμα ο Κατσής έφερνε τα κωκ απ' το φούρνο του Πανταζή, που τα μυρίζαμε αμέσως γιατί μας έσπαγε τη μύτη η βανίλια , είχαμε και τα λεφτά από την προηγούμενη μέρα αφάγωτα, ξαμολιόμασταν στο ζαχαροπλαστείο και πασαλείβομασταν με τα ζεστά κωκ , με τη σοκολάτα από πάνω .
Που κόλλαγε οπωσδήποτε στη μύτη μας, έτσι όπως τους ορμάγαμε σαν λιμασμένα.
Στα διαλείμματα οι δάσκαλοι, έβαζαν επιμελητές τους καλούς μαθητές, που εξόν από ρουφιανάκια  προδότες ,παπαγάλοι ,  ήτανε και χοντροί γιατί δεν έπαιζαν με τά άλλα παιδιά.
Ενώ εμένα δε με έβαζαν καθόλου που ήμουνα και καλή μαθήτρια και λιανή.
Γιατί πρώτον δέν ήθελα αφού δε μου άρεσε η κλεισούρα,
δεύτερον γιατί εκτός από "φαρμακολειτουργιά" ,"στριμμένο άντερο" ήμουνα και "πνεύμα αντιλογίας"
και τρίτον, γιατί ήθελα να βάζουνε επιμελητή το Φωτάκη, το γιό του άλλου δάσκαλου που τον είχα μανία γενικώς.
Το καλύτερο που μου άρεσε , ήταν να  πέφτω με ορμή απάνω στην κλειστή πόρτα της τάξης (γιατί φυσικά ήθελα να μπω μέσα τώρα ), και να αμπώνω τον Φωτάκη που αντιστέκονταν από πίσω, μέχρι που τον έκανα χαλκομανία ανάμεσα στον τοίχο και την πόρτα, και με πήγε μιά φορά στον πατέρα του, κι αυτός στο γραφείο , και γέλαγαν όλες οι κυρίες, γιατί ο Φωτάκης ήταν δύο φορές πιό ψηλός από μένα , τρείς φορές πιό χοντρός και πως γίνηκε έλεγαν και τον μετακίνησα και τον κοπάναγα με την πόρτα ....

............................

Οι δάσκαλοι του πρώτου ηταν πολύ αυστηροί.
Ενώ οι δάσκαλοι του δεύτερου, ήταν όλο γλύκες με τα παιδιά και τους γονείς τους γιατί αρκετοί απ ' αυτούς έκαναν  ιδιαίτερα στα σπίτια τους αλλά  κυρίως γιατί δεν είχαν καθόλου γυφτάκια στις τάξεις τους  , παρά μόνο κάτι λίγους βλάχους που έτυχε να κάθονται κοντά.
Εμείς του πρώτου , δεν το χωνεύαμε καθόλου το δεύτερο.
Και γιαυτό παραβγαίναμε συνέχεια ποιό σχολείο θα έχει τους καλύτερους μαθητές.Εμείς τους είχαμε βέβαια.
Και στις εκδρομές όταν περνάγαμε απ' όξω ,γκαρίζαμε με όλη τη δύναμη της αποδιοπομπαίας ύπαρξής μας : το πρώτο το καλύτερο, το δεύτερο γουρούνι, το τρίτο το ψωριάρικο,γιά το τέταρτο δε θυμάμαι αν λέγαμε κάτι.
Έτσι κι αλλιώς το τρίτο , το τέταρτο και το βλάχικο δε μας πείραζε καθόλου που υπήρχαν.
Το δεύτερο όμως το είχαμε στο παχύ μας το άντερο.

..............................

Οι δάσκαλοί μας ,άμα κάναμε ζούρλιες , μας κοίταγαν άγρια , μας έλεγαν άνοιξε το χέρι και βάραγαν με μιά βίτσα στην παλάμη.
Έτσουζε πάρα πολύ, αλλά εμείς χεστήκαμε ,την ξανακάναμε την αταξία ουυυυυυυυυυυυ συνέχεια.
Τώρα λένε οι επιστήμονες, πως αυτό που έκαναν εκείνοι, ήταν εγκληματικό, και πως μας άφησε  "τραυματικές εμπειρίες ", αλλά ορκίζομαι πως δεν κατάλαβα πότε έγινε αυτό το τρομερό πράμμα, παρόλο που πήγαινα κάθε μέρα στην τάξη!
Αφού εγώ όταν σκέφτομαι το σχολείο μου και τους δασκάλους μου , συγκινούμαι και τους θυμάμαι με πάρα πολλή αγάπη .




Στα χρόνια που ακολούθησαν ,και ειδικά στη δεκαετία του '80 .
Τότε που όλοι ψάχνανε να βρούνε ένα τραύμα από την παιδική τους ηλικία, να το μοιρολογήσουνε ,με απώτερο σκοπό τη μεταφόρτωση των μαλακιών που κάνανε στη ζωή τους , προσπάθησα επανειλημένως να τραυματιστώ ,γιατί αφ' ενός ,είχα κάνει και γώ τις μαλακίες μου, αφ' ετέρου θα είχα εξασφαλισμένο άλλοθι γιά τις μαλακίες του μέλλοντός μου.
Καθόλου δεν το κατάφερα όμως, γιατί κάθε φορά που έφερνα στο μυαλό μου μιά εικόνα γιά να με τραυματίσει βάναυσα, γιά άλλο πόναγα :
που δεν γίνεται ακόμα μιά φορά να τους ξαναδώ , κιας με κοπανήσουν με τη βίτσα.
Κι έτσι το άφησα προσωρινά ,μέχρι που το εγκατέλειψα κατευθείαν το σπορ, όταν έστειλα τα δικά μου τα παιδιά στο δημοτικό , που κανένας δεν καταπίεσε την προσωπικότητά τους , ούτε την ελευθερία του ατόμου τους ,δεν είχαν κόκκινάδια στα γραπτά ,ούτε βίτσες οι δάσκαλοι , μα ούτε και αγάπη γιά τη δουλειά τους.
Και μένα μου βγηκε ο κώλος να τα μάθω να γράφουνε και να διαβάζουνε χωρίς λάθη .
Παραμένοντας μέχρι σήμερα με την απορία.
Πώς μέσα σε πέντε ώρες που κρατούσανε τα καθημερινά μας μαθήματα......
Καταφέρναμε, εμείς, τα παιδιά με τους περιορισμένους επαρχιώτικους ορίζοντες:
-Να κάνουμε τα μαθήματά μας,τα αγγλικά τα πιάνα και τα βιολιά μας ,τα ακορντεόνια μας, ενώ παράλληλα  να κάνουμε το διάολο τέσσερα στις αλάνες!!
-Και να μάθουμε μιά ελληνική γλώσσα καθαρεύουσα με όλα τα λιλιά και τα στολίδια της.Τόσο καλά ,που το Γυμνάσιο αργότερα, τίποτα δεν πρόσθεσε στην ορθογραφία μου.
Τα βιβλία που διάβασα κατόπιν ουδέποτε μπόρεσαν να  κρύψουν με τα νοήματά τους , ξεδοντιασμένους δίφθογγους  και χαμένα έψιλον γιώτα .
Μου λείπουν αφάνταστα οι περισπωμένες .
Οι ψιλές της .
Οι δασείες της .
Μα πιό πολύ οι υπογεγραμμένες της.
Μου φαίνονται λειψές οι λέξεις χωρίς τα διπλά τους σύμφωνα.
Πως να μοιάζει άραγε η καινούργια θάλασσα με το ένα σίγμα;
Ή ένας ήλιος χωρίς δασεία;
Και όσο περνάει ο καιρός, δυσκολεύομαι περισσότερο να ελέγξω την ορθογραφία και την πορεία μου .

Γιατί όλες αυτές οι καραφλές ,οι λιπόσαρκες και ξεβράκωτες λέξεις δεν ξέρουν να μου πουν ούτε από που έρχομαι , ούτε πού πάω.






** κάπου πήρε το αυτί μου, πως η κυρία που αναρωτιέται τί είναι η πατρίδα μας , το ψάχνει ακόμα, οπότε, άλλο εγώ δεν είχα γιά απάντηση.


*** Της 19ης Ιανουαρίου 1963 (διαρκείας), που έληξε με επιστράτευση στις 7-2-1963.
Αίτημα η ίση οικονομική μεταχείριση των εκπαιδευτικών έναντι των άλλων δημοσίων υπαλλήλων.



.

31 σχόλια:

Roadartist είπε...

Χείμαρρος.. και μας ταξίδεψες στις σκέψεις σου!

VAD είπε...

Εχεις ξαναγράψει γι αυτές τις ωραιες αναμνησεις ή κανω λάθος;Φαινεται πως σε σημαδεψε πολύ εκεινη η εποχη...

Καλο τριημερο ευχομαι....

agrampelli είπε...

Πατρίδα μας ,είναι η παιδική μας ηλικία...(τώρα αυτό κάπου το διάβασα και μου έμεινε,γιατί το "ένοιωσα" δικό μου!)
Με ταξίδεψες όμορφα πάντως,καλά να είσαι!

demetrat είπε...

VAD

όχι δεν κάνεις καθόλου λάθος.Το ίδιο είναι.Δε με σημάδεψε εκείνη η εποχή.Έτσι κι αλλιώς, τα αγαπημένα δε σημδεύουν΄, παρά μόνο μοσχοβολάνε.
Με σημαδεύει όμως κάθε λίγο εκείνη η κυρία που επιμένει να ψάχνει τι είναι η πατρίδα μας.
Και πως να της εξηγήσω αλλιώς, πως μανδάμ, αμα εσείς δεν υπήρξατε παιδί, εμείς τι να σας κάμνωμεν;
Το πολύ πολύ να σας συστήσωμεν καλόν ψυχαναλυτήν.
δ

demetrat είπε...

Roadartist

νάσαι καλά.Να τριγυρνάς και να μας ευφραίνεις.
:)
δ

demetrat είπε...

agrampelli

όμορφο και ποιητικό ακούγεται.Ωστόσο από μόνο του ...
δε φτάνει να είναι η πατρίδα μας.
δ

αθεόφοβος είπε...

Τι χρόνια μου θύμισες..
Αυτό που ήταν σημαντικό σε αυτά τα δημόσια σχολειά ήταν η ανάμιξη των παιδιών όλων των κοινωνικών τάξεων που μόνο όταν μεγαλώνεις καταλαβαίνεις τις διαφορές που υπάρχουν.
Τι είναι το τζουτζούκι;
Κουλούρια με διάφανο κομμάτι κεφαλοτύρι δεν είχατε εκεί;
Σκληρό μαντολάτο που το έκοβαν με σφυράκι;

koulpa είπε...

xaxa αυτό που λέει η αγράμπελη είχα πει εγώ την πρώτη φορά.. και δεν έχει αλλάξει.. εξ'άλλου τότε και το παγκράτι χωριό ήταν.. :):)
αχ ωραία το λές στο vad.. μοσχοβολά φρεσκάδα.. :):)
βλέπω έκανες πολλά κατά την απουσία μου.. θα τα δω σιγά σιγά.. :):)
την καληνύχτα μου :):)

Orelia είπε...

δε θυμάμαι τ είχα πει τη πρωτη φορά αλλά σήμερα θα θαυμάσω την προσπάθειά σου να ..πληγωθείς κλπ ίσως επειδή κι εγώ κοιτώ σα ζαβό όσους το έχουν σα εξαπτέρυγο για να δικαιολογούν τας ..αμαρτίας των [δε μπορώ γμτ να γράψω μαλακίες...]
τα υπόλοιπα είναι τόσο όμορφα και τολμώ να πω σοφά που θα ήθελα να το αναρτήσω στο μπλογκ του σχολείου μου ή το f/b να το δουν κι οι δικοι μου μαθητές και φίλοι, αλλά κωλύομαι... φιλιά

Darthiir the Abban είπε...

Ψιτ, επαναλαμβάνεσαι :p

(Για να θυμηθούμε όλοι και όλες ΤΙ είχαμε πει τότενες :ppp)

faraona είπε...

Υπέροχο πόστ!
Υπέροχο κείμενο!
Μπράβο!

demetrat είπε...

ωρέ Αραβόπουλε :)
σαφώς επαναλαμβάνομαι.Δεν το έκρυψα άλλωστε, το γράφω φάτσα κάρτα στη επικεφαλίδα.
Αν έγραφα κάτι άλλο σαν απάντηση στην κυρία, πάλι το ίδιο θάγραφα.Δεν έχω άλλη πατρίδα .Χώρια που ποντάρω στην επανάληψη.
:)
δ

demetrat είπε...

αθεόφοβε

Πραγματικά, αυτά τα ανακατέματα πιστεύω πως ήταν ό,τι καλύτερο.Αφ' ενός γιατί μαθαίναμε από μικρά πως όλοι παίζουμε στα ίδιο παιχνίδι, αφ ετέρου, κανένας κατέχων δεν τολμούσε να προκαλέσει στέλλνοντας το παιδί του στο σχολείο με δέκα σινιέ αλλαξιές.Και αυτό όσο νάναι διαμόρφωνε νοοτροπίες.Μέσα στην ίδια ποδιά σερνόμασταν όλα στα χώματα.
Το τζουτζούκι , χα χα
το τζουτζούκι κάτι σαν το σημερινό ζελέ.
Το φτιάχνανε με ζελατίνα και λίγο νησεστέ ή και καθόλου.
Το είχανε σε ένα ταψί , και βάζανε κανέλλα από πάνω.Μας το σερβίρανε ή ορφανό στη λαδόκολα, ή άμα είχαμε πενηνταράκι γιά κουλούρι, απάνω στο κουλούρι.
Είτε το κάνανε άσπρο , είτε το χρωματίζανε τρελλαινόμασταν να το φάμε , αλλά τελείωνε γρήγορα το ρημάδι.
Τι να τα κάνουμε καλέ τα τυράκια στο σελλοφάν, εδώ σε λέω, είχαμε γιά καντίνα την κεντρική αγορά ολόκληρη..:))
δ

demetrat είπε...

faraona

Παρακολουθώ εδώ και καιρό τα δικά σου εξαιρετικά κείμενα.
Χαίρομαι που σου αρέσει.
:)
δ

demetrat είπε...

Κούλπα

Ελπιζω να χάθηκες επειδή είχες πολύ δουλειά.
δ

demetrat είπε...

Orelia
φαντάζομαι τα ίδια κοπελλαρα μου.
Αφού και συ δεν κατόρθωσες να τραυματιστείς τότε... Αποκλείεται να το κατάφερες στο τελευταίο εξάμηνο.
καλό σαββατοκύριακο.
δ

Side21 είπε...

Νοσταλγία διακρίνω !!!
Τι 'ναι η πατρίδα μας ;;;
Ότι κουβαλάμε μέσα μας χρόνια & χρόνια ...
Εμπειρίες μιας ζωής, στιγμές, συναισθήματα ...
Ότι μας άγγιξε κι είναι ανεξίτηλα κολλημένο στη σάρκα μας !!!
Καλό Σ.Κ.

koulpa είπε...

xaxa μπα ζις γουοζ λαστ γίαρ.. :):)
φέτος.. μια και είδα ότι δουλέυω και χρεώνομαι κι από πάνω.. έκανα μετά από 30τοσα χρόνια διακοπές 3 εβδομάδας.. ανέξοδες στην αγροτική μου κατοικία χωρίς ίντερνετ.. γυρίζοντας στη βάση.. μου έκανε κόλπα ο πΟΤΕς για κάνα μήνα.. :):)
καλά αυτή τη φωτογραφία με το κοριτσάκι με τα μάυρα γυαλιά πολύ την συμπαθώ.. :):)
καλησπερούδιααα :):)

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Αυτήν την απεργία που λες, κάπου στη δεκαετία του ΄60, πριν τη Χούντα, φυσικά, ακόμα την αναφέρει με καμάρι ο πατέρας μου, συνταξιούχος δάσκαλος. Κράτησε σχεδόν ένα μήνα αλλά τελικά κέρδισαν τα δασκαλάκια!

La koumbara είπε...

Μπορεί να μην έζησα ούτε τα μισά από όσα λες, αλλά δεν μπορείς να φανταστείς πόσο οικεία τα νιώθω!

demetrat είπε...

ά ρε κούλπα

είπα και γω μήπως πλάνταξες απ την πολλή δουλειά και το χρήμα.
Τουλάχιστο έβαλες κανά μποστανικό εκεί στο αγροτικό που πήγες;
Η γη , είναι μεγάλος μάστορας.
:)
δ

demetrat είπε...

σκυλούμπα
ΜΑ ΗΤΑΝ γιά καμάρι.
Δεν νομίζω να είχε ξαναγίνει τόσο μεγάλη απεργία,μέσα σε τέτοιο κλίμα δεξιού τρόμου από δημόσιους υπάλληλους.
Γιατί ήταν και η κακή έκθεση που θα έπαιρνες απ τον επιθεωρητή ως απεργός.Που σήμαινε πάπαλα προαγωγή, και στάμπα διά βίου.
(γιά ρώτα τους δικούς σου , πόσο κράτησε αλήθεια γιατί εγώ νομίζω πως ήταν αιώνας )
δ

demetrat είπε...

Σιδερή
Είμαι τύπος μελό.
Τάχουμε ξαναπεί αυτά.Πολύ μελό θα έλεγα.
:)
δ

demetrat είπε...

κουμπαρούλα

μη με πεις πως είχες και συ πατέρα δάσκαλο, γιατί την πρώτη φορά , βρεθήκαμε τέσσερις .
κουράγιο ωρή
:)
δ

La koumbara είπε...

Κάτι έχω τώρα τελευταία και δεν τα λέω ξεκάθαρα. Δεν έχω πατέρα δάσκαλο. Την τελευταία σου παράγραφο με τις τραυματικές εμπειρίες, τα πιάνα και τις αλάνες, τις δασείες και τους δασκάλους που αγαπούσαν τη δουλειά τους εννοούσα.

demetrat είπε...

χα χα χα
όχι κουμπαρούλα μου
μιά χαρά τα λές .
Απολύτως κατανοητά.
Απλώς εγώ έλπισα προς στιγμήν πως θα έβρισκα κι άλλα δασκαλοπαίδια.

υ.Γ
Φαντάζομαι πως όλοι τάχουμε δει αυτά, αλλά για διάφορους λόγους ο καθένας δεν τα ομολογεί.
δ

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Νομίζω πως κράτησε 23 ημέρες. Στη Χίο, που 'ταν οι δικοί μου, τους έκανε πλάτες και ο τότε επιθεωρητής.

demetrat είπε...

σκυλούμπα,
ήταν χειμώνας και τελείωσε με την επιστράτευσή τους;γιά ρώτα , γιά ρώτα.
(όχι τίποτα άλλο , αλλα οφείλω να το διορθώσω γιά την αλήθεια του πράμματος)
δ

demetrat είπε...

γιουρίκα γιουρίκα

" Της 19ης Ιανουαρίου 1963 (διαρκείας), που έληξε με επιστράτευση στις 7-2-1963."

Αυτό που την κάνει ακόμα την κανει ακόμα μεγαλύτερη ήταν η η τρομοκρατία του θείο - Καραμανλή.
Τι ήθελαν οι δασκαλάκοι;


" Αίτημα η ίση οικονομική μεταχείριση των εκπαιδευτικών έναντι των άλλων δημοσίων υπαλλήλων"


δ

vangelakas είπε...

πολὺ ὡραία αὐτὴ ἡ βουτιὰ στὸ χθές...

Γιάννης Ρέντζος είπε...

Πολύ καλό. Πολύ πρεβεζάνικο. Πολύ πατριωτικό. Ας μάθουν μερικοί πως στη μικρή πατρίδα (πολη ή χωριό) είναι που μαθαίνουμε το καλό και το κακό.