13 Νοεμβρίου 2010

το μπιπ μπιπ μου μέσα

.





Κάθε φορά που βλέπω το συφοριασμένο
αλλά ωστόσο συγκινητικά επιμένον κογιότ να κυνηγάει αυτό το υπερφίαλο μπιπ-μπίπ δίποδο με το λοφίο, συντάσσομαι χωρίς δεύτερη σκέψη μετά της από πριν χαμένης προσπάθειάς του , μόνο και μόνο γιατί δεν εννοεί να καταλάβει πως αυτός ο κόσμος είναι φτιαγμένος γιά τους άνετους  δρομείς της κάθε κονεκτίβας
Και όχι γιά τους πεινασμένους πείσμονες.



  

                               



Και το παλεύει το έρμο.
Το παλεύει.
Κάθε καινούρια προσπάθεια το περνάει από διαφορετικό μαρτύριο.
Που το αφήνει κατσιασμένο, πεινασμένο,μαδημένο,καμμένο, ασφαλτοστρωμένο,εκτοξευμένο,πνιγμένο,πατσαλισμένο,
μπαρουτιασμένο, σε κακή κατάσταση τελοσπάντων,
 και μουτζωμένο γενικώς από τύχη και ανθρώπους.
Αλλά πάντα αποφασισμένο.
Το παλεύει συνεχώς και αδιαλείπτως .
Τόσο ,που αμφιβάλλω πιά αν το ζητούμενο είναι μπιπ μπιπ στο φούρνο ,
ή απλώς η δικαίωσή του ως κυνηγού.
Το παλεύει με την ελπίδα της  καινούριας μέρας ,και είμαι σίγουρη ότι το αργαζμένο του τομάρι, θυμάται κάθε λεπτομέρεια από την προηγούμενη προσπάθεια προετοιμάζοντας την επόμενη.
Παρόλο που ο καλλιτέχνης του έχει δώσει το ρόλο του κακού, εντούτοις ,
το κογιότ  τρομάρα μ', έχει επιτύχει  την την τέλεια αντιστροφή των ρόλων.
Κακό και άθλιο μέσα στην υπεροψία του ,θεωρώ το πτηνό το τσουλουφάτο με το ύφος ,και τον άνετο  διασκελισμό.











Κάτι μέσα μου με ωθεί να του ξερριζώσω   το τσουλούφι και αφού το βάψω φούξ,  να το κάνω μποά γιά ξέκωλα στην καλύτερη περίπτωση.
Το περίεργο είναι ,πως  οι τραγικές  προσπάθειες του κογιότ ,-  οι οποίες να προσθέσω, ουδέποτε μου προσέφεραν ένα νικηφόρο ψιχουλάκι να χορτάσω την πείνα μου έστω και μιά φορά,-δεν με ώθησαν
 στην αλλαγή  στρατοπέδου, ή τουλάχιστον σε ένα τιγυρεύωεγώεδώπέρα, άν και  όλες τις φορές μου προκάλεσαν γέλωτα έως δακρύων.
Με συγκινεί αυτό το γδαρμένο  τσουρουφλισμένο σαρκίο ,
τη στιγμή  της ανώμαληςπροσγείωσης στην ξεραμένη κοίτη του φαραγγιού,
πιστεύοντας πως έφτασε στο δέν έχει άλλο.και τότε διαπιστώνουμε και εμείς και το κογιότ πως έχει:
Τρώει στο δοξαπατρί και τον βράχο που ισορροπούσε στην άκρη του γκρεμού  γιά χρόνια ,
αλλά η ώρα τής πτώσης του ήρθε ακριβώς εκείνη τη στιγμή.







                            



Με εκνευρίζει αφόρητα το μπιπ μπιπ τσουλούφι 
κυρίως γιατί ,εκτός της υπεροπτικής του κούρσας, ανακοινώνει  κορνάροντας κάθε φορά  την  έλευσή του  ,στον θεωρούμενο ως θηρευτή . Έχοντας δεδομένη  από τα πριν ,τη σιγουριά της σωτηρίας του.
Ενώ Το πάθος του ακατάβλητου ,  πλην  πάντα χαμένου κογιότ, έναντι του κρυόκωλου ταχυπόδαρου τζιτζιφιόγκου είναι ακαταμάχητο  μόνο και μόνο διότι υπάρχει .
Και διαχέεται ως συνεχής επόμενη ευκαιρία....

















δ

9 σχόλια:

Sophia είπε...

Μπιμ μπιμ......
(Πάντως, πρέπει να παραδεχτείς το κογιότ, έχει βρει εκατοντάδες επιτυχείς τρόπους του πώς να ΜΗΝ πιάσεις τον Road Runner!)
;-ΡΡΡΡ

demetrat είπε...

ε ναι, θα ήμουνα στραβή αν δεν το παραδεχόμουνα.
αν σκεφτώ κιόλας πως το ...έπιασε επιτέλους...
ωστόσο σκέψου τι χαρές μας έχει δώσει η αέναη προσπάθεια..
;))
δ

Λεμέσια είπε...

:)

Παρόμοιες σκέψεις...

http://lemesia.wordpress.com/2010/10/29/

vangelakas είπε...

ἒ ὄχι καὶ συμπάθεια τὸ κογιότ!

demetrat είπε...

βαγγέλακας
γιατί;τι έχει το κογιότ;
δ

vangelakas είπε...

εἶναι γλοιῶδες.

Καὶ τοῦ ἀρέσει ὁ "πρόλογος"

demetrat είπε...

κακομοίρικο είναι όχι γλοιώδες.

Ρε ευανζέλ, σε όλους αρέσει ο πρόλογος ,ειδικά όταν υπάρχει ακολούθως και κυρίως θέμα.
δ

Darthiir the Abban είπε...

Λοιπόν που λες, το κογιότ ήταν το αγαπημένο μου κουκλάκι από μωρό, το οποίο μάλιστα έχει απομείνει ακόμα και τώρα σπίτι μου! Εδώ το βλέπεις να κάνει παρέα στον ανιψιό μου!!!

demetrat είπε...

καμηλιέρη
αμ καμάρι , τίποτα δεν είναι τυχαίο...Και σύ κογιότε ε;
(πάντως καλύτερη κατάληξη απ' το στόμα του μπόμπιρα δεν θα είχε φανταστεί)
:)
δ