22 Ιανουαρίου 2010

τι είναι η πατρίδα μας;;;

Το σχολείο μου ήταν το πρώτο δημοτικο σχολείο της Πρέβεζας
Το λέγανε και Θεοφάνειο ,επειδή ένας κύριος ευεργέτης,ο Αναστάσιος Θεοφάνης μας το έκανε δώρο διά παντός.
Παρόλο που νομίζω ότι ήταν το πιό όμορφο σχολείο στην πόλη,



το είχανε πολύ παραπεταμένο ,
γιατί η επιθεώρηση είχε αποφασίσει στο σχολείο αυτό να έρχεται όλη η Ατιντάνων.-Δηλαδή τα γυφτάκια της πόλης μας, που οι μπαμπάδες τους οι γύφτοι, ήταν Πρεβεζάνοι σε εποχές που κανένας δεν το περίμενε , αφ'ότου έφυγαν από τα τσαντήρια - που ακόμα τα θυμάμαι στον ελαιώνα ,- απέναντι απ' τον Απέργη,
και στεγάστηκαν σε μιά περιοχή στα όρια της πόλης μετά τον ανθόκηπο ,και τη Βρυσούλα.
Εκεί , έκαναν σπίτια δίπλα στη ντάπια που πλημμυριζε κάθε χρόνο.
Μετά ,που έμαθαν την μέθοδο της καταπάτησης , μεγάλωσαν τα οικόπεδα τους με κομμάτια της τάφρου, όπως και οι άλλοι παραπεταμένοι της άλλης ντάπιας, οι πρόσφυγες στην Κοκκινιά.
Τους έκαναν και έναν δρόμο από μπροστά ,που ξεκίναγε απ' το Φόρο και έφτανε μέχρι τη θάλασσα στα Πευκάκια .Και αυτή ήταν η οδός Ατιντάνων.



Και όλα τα Ματζίρικα και το Τσαβαλοχώρι.Η φτωχολογιά της Πρέβεζας δηλαδή.
Ψαράδες και εργάτες οι περισσότεροι.
Έτσι λοιπόν, το σχολείο μου ήταν γεμάτο γυφτάκια και φτωχούς και όσοι δάσκαλοι ήταν διορισμένοι στο Πρώτο , ήταν ή γιατί δε τους χώνευε ο επιθεωρητής , ή γιατί ήταν κεντρώοι ή γιατί μόλις είχαν διοριστεί .
Οι στρατιωτικοι(και είχαμε μπόλικους από δαύτους) και οι φανταζμένοι, που πάντα είναι ηλίθιοι, έστελναν τα παιδιά τους στο Δεύτερο , που είχε και τη φήμη του καλύτερου (σκατά στα μούτρα του ήταν ).
Ενώ οι πλούσιοι που είναι από πάντα έξυπνοι , όσοι κάθονταν κοντά στο σχολείο  μου, τάστελναν τα παιδιά τους, χωρίς να φοβούνται μη κολλήσουν τίποτα από τα γυφτάκια και τους φτωχούς.
Κι έτσι εγώ, έπαιζα και με πλούσιους και και με γυφτάκια.
Παίζαμε συνέχεια.
Στα διαλείμματα.
Μετά το σχόλασμα.
Και μετά τα διαβάσματα, στην πλατεία μέχρι  αργά  το βράδυ.
Γιατί το παλιό μου το σπίτι στην παραλία, ήταν κοντά στην Ατιντάνων και τη Βρυσούλα,










Οπότε μαζευόμασταν όλα εκεί στα Σκαλάκια ,και παίζαμε κλεφτοπόλεμο
όταν είχαμε μεγάλη μανία  και λύσσα.Ή μόνο κρυφτό .
Μέσα στις ξένες αυλές ,τρομάζοντας τις νοικοκυρές,έτσι όπως ξεπετάγομασταν πίσω από τους ασβεστωμένους ντενεκέδες με τις τριανταφυλλιές και τα χιόνια.
Και στα δέντρα του Κέλλη.....
Το σχολείο μου είχε και μία ημιϋπόγεια αίθουσα που ήταν θέατρο κανονικό.
Με σκηνή , κουίντες δεξιά και αριστερά και χώρο να αλλάζουμε .
Κάθε 28 Οχτωβρίου .Χριστούγεννα. 25 Μαρτίου . Πάσχα . Και στο σκόλασμα της σχολικής χρονιάς, κάναμε σκετσάκια και θεατρικά.
Κάθε τάξη είχε το θεατρικό της εκτός από τις τρεις μικρότερες που τους χρησιμοποιούσανε μόνο ως κομπάρσους και κομπαρσίτες.
Ο Παντελής ,ο κατεξοχήν υπεύθυνος θεάματος ,με έσερνε μαζί του σε όλα τα θεατρικά δρώμενα.
Τα οποία σημειωτέον δεν γίνονταν τις ώρες διδασκαλίας γιά να χάνουμε ώρες μαθήματος. Αλλά τα απογεύματά μας ,που θέλαμε να παίζουμε στην αλάνα, κι ο μπαμπάς να πηγαίνει στο καφενείο του Παπαδιώτη να παίζει πρέφα και τάβλι.
Απαραιτήτως μάθαινα τους ρόλους ολονών,για να αισθάνεται ασφαλής αυτός, και μετά .....ούτε που με έβαζε να παίξω πουθενά γιά να μη του πούνε πως κάνει χάρες στα παιδιά του.

Ευτυχώς όμως που ήταν η κυρία Ευτυχία .
-τότε στην τρίτη δημοτικού-,που πολύ με αγαπούσε





γιατί ήμουνα και γω ζαβό όπως κι ήτανε κι αυτή,






του είπε με την καλή της φωνή που την άκουγαν τα παιδιά και χέζονταν απάνω τ'ς....
-Άκ΄ να σ΄πω Παντιλή.......
...θα βάλ'ς και τ' Δ'μητρούλα να παίξ' , αλλιώς δε θα σ' ματαμιλήσω.
-Άει ..., Που έχ'ς βάλ' όλ' τ' σάρα κι τ' μάρα μέσα εχτός απ' τα πιδιά μας...........
Βέβαια, τα παιδιά της τελείωναν το γυμνάσιο τότε, αλλά υποθέτω πως είχε τις δικές της  ενοχές  περί ομοίων θεμάτων .
Ο μπαμπάς μου ,ήταν συνέχεια σε καυγά μαζί της γιατί αυτός έκανε απεργίες ενώ η κυρία Ευτυχία δεν έκανε.
Και θυμάμαι μιά απεργία που κράτησε ενάμιση μήνα,και ευτυχώς που δούλευε κι η μαμμά και ψάρευε και κανά ψάρι ο μπαμπάς και πορευτήκαμε.
Τότε που με έβαζε καραούλι απόξω στο πεζοδρόμιο απ' τις 8 το πρωί, τάχαμ' να παίζω "καλόγερο".
Να ρωτάω αμέριμνα τα παιδιά που κατέβαιναν απ' τη Βρυσούλα και την Ατιντάνων,ενώ πήδαγα και έστριβα και τινάζονταν τα κοτσίδια στον αέρα.
-Που πάτε;.... λες και   δεν ήξερα πως κάθε μέρα πάνε στο σχολείο στις 8 το πρωί  !!
-Σχολείο !!έλεγαν αυτά (το αναμενόμενο )
-Ααααααμμμμμμμμ!!! έκανα εγώ με νόημα.Ξαναστρίβοντας ξαναπηδώντας και γυρνώντας τους τον κώλο,
-.....δεν το ξέρετε πως δεν έχουμε;
-έχουν απεργία οι δάσκαλοι πρόσθετα με ένα κρυφό νόημα κοιτάζοντας τον ορίζοντα κατά το  Κουντρί.
Και άλλο που δεν ήθελαν κι αυτά (διότι άν δεν ήταν έγκυρη η δικιά μου πληροφόρηση ποιά ήταν ;), ξαμολιόταν στην παραλία και στα πριάρια αλλαλάζοντας,






και ματαίως η Τσατέραινα περίμενε να γεμίσει η τάξη.
Γιαυτό άστραψε και βρόντηξε , μετά που έληξε η απεργία και νίκησαν οι δικοί μας και κορδώνονταν ο Παντελής,.,
-Άει κατούρα τα ποδάρια σ' ...π' θα μ' πεις εμένανε πώς πίτ'χε η απιργία.......
Ορθώθηκε μπροστά του με τα χέρια στη μέση.
-Πίτ'χε ....γιατί ισί αμόλισις τ' Δ'μητρούλα να καλάρ' ολόκληρ' τ'ν Ατιντάνων και το Ματζίρ'κο............
Αλλά εκεί τσακώνονταν ,εκεί ήταν και φίλοι και αγαπιόντανε και παίνευε ο ένας τον άλλον.
Και ποτέ η κυρία Ευτυχία δεν πήγε να φάει τη θέση του μπαμπά μου, ούτε τον κάρφωσε ποτέ στον επιθεωρητή ,(-όπως έκαναν κάτι άλλοι- ), που έρχονταν να τους ελέγξει γιά να τους βάλει καλό βαθμό. Αλλιώς προαγωγή δεν είχε.
Μπορεί βέβαια να τόκανε, επειδή ο μπαμπάς, καμμιά φορά, άφηνε να με δανείζονται οι δασκάλες να κάνουν καλή εντύπωση στον επιθεωρητή το Στάρα που τον έτρεμαν όλες γιατί ήταν πολύ στριμμένος και δεξιός, αν και μετάαααα από χρόνια που ξανασυναντηθήκαμε, -μας έλεγε πως πάντα του ήταν κεντρώος ,αλλά κυνήγαγε τους αριστερούς γιά ξεκάρφωμα. Πούτσες .
Έτσι λοιπόν ο Παντελής , με έφερε από τριών χρονών στην πρώτη δημοτικού και με παρέδωσε στην κυρία Άρτεμι, με ένα σκαμνάκι ανάμεσα στο διάδρομο των δύο πρώτων θρανίων γιά να κάθομαι και γω, και να μη με πατήσει και κανένας.
Εγώ δεν έκλαιγα, γιατί τους ήξερα όλους τους δάσκαλους, που ερχότανε στις γιορτές στο σπίτι μας, και έτσι έκατσα .Από τότε είμαι ακουστικός τύπος κυρίως......,
Πενήντα τόσοι μαθητές και μία ακροάτρια.
Α ! ναι , ανακάλυψα πως είχα τίτλο , κρυφακούγοντας το μπαμπά να λέει στη μαμμά πώς θα με πάρει στο σχολείο.
-Μπορείς; ρώτησε η μαμμά.
-Μπορώ. Θα την γράψω ως ακροάτρια!
Αφού περιέφερα τον τίτλο μου υπερηφάνως μέχρι το δεύτερο χρόνο της δευτέρας, ψαρώνοντας τα γυφτάκια, βρέθηκε κάποιο μαλακισμένο της πέμπτης να με προσγειώσει.
Γιαυτό και γω του το βάστηξα, και μετά από καιρό, τούστησα καρτέρι με την παρέα μου κάτω απ' την οχτιά της πυροσβεστικής και το σαπίσαμε στο ξύλο.
Ως ακροάτρια πάντως , έβγαλα τρεις φορές την πρώτη , και δύο φορές τη δευτέρα.
Μέχρι που ήρθε κι η ώρα μου και μένα να πάω σαν μαθήτρια κανονική στην τρίτη.
Στην κυρία Σωτηρία .
Όνομα και πράμμα .
Από κει και πέρα έκανα την κάθε τάξη μία φορά όπως όλος ο κόσμος.
Βέβαια ,μετά από αυτά ,βαρέθηκα το δημοτικό πολύ πιό γρήγορα από ότι φανταζόμουνα.

...................................
Σε κείνο το θεατρικό λοιπόν της τρίτης , ο Παντελής, γιά να κάνει την κυρία Ευτυχία να λαρώσ' , εμένα κόντεψε να με ξεκάνει.
Διότι εκτός από ορφανό Σουλιωτόπουλο να σέρνομαι ξυπόλητο στην ξενητειά με την μεγάλύτερη αδερφούλα μου .
Εκτός που με έκανε αγόρι, τον Παυλάκη ...(άκου όνομα που βρήκε να μου δώσει ρε παιδιά...)



Εκτός από αγγελάκι  ,απαραίτητο αξεσουάρ της Ελευθερίας ( της βάσταγα το στεφάνι ) που δαφνοστεφάνωνε τον απελευθερωτή βασιλέα (που οποία  σύμπτωση ήταν ο γιος του βουλευτή της δεξιάς )
Εκτός από το ποίμα που με έβαλε να πω για να γεμίσει το κενό και να προλαβαίνουν να ξαλλάζουν οι ηθοποιοί.
Με είχε και τσόντα στους χορούς για να φαινόμαστε πολλές λέει.
Από το τσόλι στον ταφτά πήγαινα  , και από το συγκούνι στο σατέν και τη φτερούγα.




Το αποτέλεσμα ήταν :
Πως εγώ ουδέποτε ξαναζήτησα να παίξω στα θεατρικά του σχολείου όχι μόνο γιατί ξεπατώθηκα εντελώς ,αλλά και γιατί , όταν μετά προς το τέλος που σκοτώθηκα ,κι  έκλαιγαν όλοι :Οι δάσκαλοι , οι δασκάλες, τα παιδιά, οι πατεράδες και οι μαννάδες από κάτω.........Τί νάκανα, έβαλα και γω τα κλάμματα έτσι ανάσκελα σκοτωμένο όπως ήμουνα ,και έκλαιγε από πάνω μου με λυγμούς και η μεγαλύτερη αδερφούλα μου........Τέτοιο κλάμμα δεν έχω ματακάνει στη ζωή μου.
 Ενώ κυρία Ευτυχία η Τσατέραινα και ο Παντελής με κυνήγαγαν γιατί τους χρειάζονταν τους βαθμούς γιά την προαγωγή.
...................................
Νάναι καλά εκεί που βρίσκονται  και οι δύο τώρα.
..............................
Σ αυτό το σχολείο, υπήρχε και μιά μεγάλη καγκελόπορτα ( μόλις τελευταία διαπίστωσα πως ήταν πολύ μικρή ) ,





που στα διαλείμματα τη φύλαγε ένας δάσκαλος και την ξεκλείδωνε σε όσους ήθελαν να πάνε να αγοράσουνε κολατσό.
Απόξω ήταν ο μπαρμπαντώνης με το καροτσάκι του.
Οι πιο πολλοί αγοράζαμε τζουτζούκι και μήλο φιρίκι βουτηγμένο σε κόκκινη καραμέλα.
Αλλά και σάμαλι , μαλλί τσ' γριάς και πασατέμπο για να κρατάει πιο πολύ.
Γιατί το τζουτζούκι όσο και να το προσφαΐζαμε, το κάναμε στο τέλος μιά χαψά, και μετά πάπαλα.
Κοιτάγαμε τα τζουτζούκια των αλλονών.
Όμως ,άμα είχαμε μεγάλες πείνες, τρέχαμε στο μπακάλικο του Παρασκευά ...αγοράζαμε ένα πενηνταράκι κασέρι, ή ένα πενηνταράκι μορταδέλα ή ένα πενηνταράκι σαλάμι ή ένα πενηνταράκι ελιές.
Μετά πεταγόμασταν απέναντι , στο φούρνο του Γέρου, και αγοράζαμε ένα πενηνταράκι ψωμί ζεστό - ζεστό (μισό φρατζολάκι ήτανε), μας τόκοβε και φέτες ο Γέρος, και γυρίζαμε τρέχοντας και μασουλώντας μέσα στην αυλή πάλι , και μας ξαναμέτραγε ο δάσκαλος ,χωρίς να μας ενοχλεί καθόλου η καταπίεση της ελευθερίας μας και του ατόμου.
Καμμιά φορά , άμα ο Κατσής έφερνε τα κωκ απ' το φούρνο του Πανταζή, που τα μυρίζαμε αμέσως γιατί μας έσπαγε τη μύτη η βανίλια , είχαμε και τα λεφτά από την προηγούμενη μέρα αφάγωτα, ξαμολιόμασταν στο ζαχαροπλαστείο και πασαλείβομασταν με τα ζεστά κωκ , με τη σοκολάτα από πάνω .
Που κόλλαγε οπωσδήποτε στη μύτη μας, έτσι όπως τους ορμάγαμε σαν λιμασμένα.
Στα διαλείμματα οι δάσκαλοι, έβαζαν επιμελητές τους καλούς μαθητές, που εξόν από προδότες , παπαγάλοι, ήτανε και χοντροί γιατί δεν έπαιζαν με τά άλλα παιδιά.
Ενώ εμένα δε με έβαζαν καθόλου που ήμουνα και καλή μαθήτρια.
Γιατί πρώτον δέν ήθελα αφού δε μου άρεσε η κλεισούρα,
δεύτερον γιατί εκτός από "φαρμακολειτουργιά" ,"στριμμένο άντερο" ήμουνα και "πνεύμα αντιλογίας" "
και τρίτον, γιατί ήθελα να βάζουνε επιμελητή το Φωτάκη, το γιό του άλλου δάσκαλου που τον είχα μανία γενικώς.Το καλύτερο που μου άρεσε , ήταν να  πέφτω με ορμή απάνω στην κλειστή πόρτα της τάξης (γιατί φυσικά ήθελα να μπω μέσα τώρα ), και να αμπώνω τον Φωτάκη που αντιστέκονταν από πίσω, μέχρι που τον έκανα χαλκομανία ανάμεσα στον τοίχο και την πόρτα, και με πήγε μιά φορά στο γραφείο και γέλαγαν όλες οι κυρίες, γιατί ο Φωτάκης ήταν δύο φορές πιό ψηλός από μένα , τρείς φορές πιό χοντρός και πως γίνηκε έλεγαν και τον μετακίνησα και τον κοπάναγα με την πόρτα ....
............................
Οι δάσκαλοι του πρώτου ηταν πολύ αυστηροί.
Ενώ οι δάσκαλοι του δεύτερου, ήταν όλο γλύκες με τα παιδιά και τους γονείς τους γιατί έκαναν και πολλά ιδιαίτερα στα σπίτια τους αλλά και γιατί δεν είχαν καθόλου γυφτάκια στις τάξεις τους , παρά μόνο κάτι λίγους βλάχους που έτυχε να κάθονται κοντά.
Εμείς του πρώτου , δεν το χωνεύαμε καθόλου το δεύτερο.
Και γιαυτό παραβγαίναμε συνέχεια ποιό σχολείο θα έχει τους καλύτερους μαθητές.
Και στις εκδρομές όταν περνάγαμε απ' όξω ,γκαρίζαμε με όλη τη δύναμη της αποδιοπομπαίας ύπαρξής μας : το πρώτο το καλύτερο, το δεύτερο γουρούνι, το τρίτο το ψωριάρικο,γιά το τέταρτο δε θυμάμαι αν λέγαμε κάτι.
Έτσι κι αλλιώς το τρίτο , το τέταρτο και το βλάχικο δε μας πείραζε καθόλου που υπήρχαν.
Το δεύτερο όμως το είχαμε στο παχύ μας το άντερο.
..............................
Οι δάσκαλοί μας ,άμα κάναμε ζούρλιες , μας κοίταγαν άγρια , μας έλεγαν άνοιξε το χέρι και βάραγαν με μιά βίτσα στην παλάμη.
Έτσουζε πάρα πολύ, αλλά εμείς χεστήκαμε ,την ξανακάναμε την αταξία ουυυυυυυυυυυυ συνέχεια.
Τώρα λένε οι επιστήμονες, πως αυτό που έκαναν εκείνοι, ήταν εγκληματικό, και πως μας άφησε  "τραυματικές εμπειρίες ", αλλά ορκίζομαι πως δεν κατάλαβα πότε έγινε αυτό το τρομερό πράμμα, παρόλο που πήγαινα κάθε μέρα στην τάξη!
Αφού εγώ όταν σκέφτομαι το σχολείο μου και τους δασκάλους μου , συγκινούμαι και τους θυμάμαι με πάρα πολλή αγάπη .




Στα χρόνια που ακολούθησαν ,και ειδικά στη δεκαετία του '80 .
Τότε που όλοι ψάχνανε να βρούνε ένα τραύμα από την παιδική τους ηλικία, να το μοιρολογήσουνε ,με απώτερο σκοπό τη μεταφόρτωση των μαλακιών που κάνανε στη ζωή τους.Προσπάθησα επανειλημένως να τραυματιστώ ,γιατί αφ' ενός ,είχα κάνει και γώ τις μαλακίες μου, αφ' ετέρου θα είχα εξασφαλισμένο άλλοθι γιά τις μαλακίες του μέλλοντός μου.
Καθόλου δεν το κατάφερα όμως, γιατί κάθε φορά που έφερνα στο μυαλό μου μιά εικόνα γιά να με τραυματίσει βάναυσα, γιά άλλο πόναγα :
που δεν γίνεται ακόμα μιά φορά να τους ξαναδώ , κιας με κοπανήσουν με τη βίτσα.
Κι έτσι το άφησα προσωρινά ,μέχρι που το εγκατέλειψα κατευθείαν το σπορ, όταν έστειλα τα δικά μου τα παιδιά στο δημοτικό , που κανένας δεν καταπίεσε την προσωπικότητά τους , ούτε την ελευθερία του ατόμου τους ,δεν είχαν κόκκινάδια στα γραπτά ,ούτε βίτσες οι δάσκαλοι , μα ούτε και αγάπη γιά τη δουλειά τους.
Και μένα μου βγηκε ο κώλος να τα μάθω να γράφουνε και να διαβάζουνε χωρίς λάθη .
Παραμένοντας μέχρι σήμερα με την απορία.
Πώς μέσα σε πέντε ώρες που κρατούσανε τα καθημερινά μας μαθήματα......
Καταφέρναμε, εμείς, τα παιδιά με τους περιορισμένους επαρχιώτικους ορίζοντες:
-Να κάνουμε τα μαθήματά μας,τα αγγλικά τα πιάνα και τα βιολιά μας ,τα ακορντεόνια μας, ενώ παράλληλα  να κάνουμε το διάολο τέσσερα στις αλάνες!!
-Και να μάθουμε μιά ελληνική γλώσσα καθαρεύουσα με όλα τα λιλιά και τα στολίδια της.Τόσο καλά ,που το Γυμνάσιο αργότερα, τίποτα δεν πρόσθεσε στην ορθογραφία μου.
Τα βιβλία που διάβασα κατόπιν ουδέποτε μπόρεσαν να  κρύψουν με τα νοήματά τους , ξεδοντιασμένους δίφθογγους  και χαμένα έψιλον γιώτα .
Μου λείπουν αφάνταστα οι περισπωμένες .
Οι ψιλές της .
Οι δασείες της .
Μα πιό πολύ οι υπογεγραμμένες της.
Μου φαίνονται λειψές οι λέξεις χωρίς τα διπλά τους σύμφωνα.
Πως να μοιάζει άραγε η καινούργια θάλασσα με το ένα σίγμα;
Ή ένας ήλιος χωρίς δασεία;
Και όσο περνάει ο καιρός, δυσκολεύομαι περισσότερο να ελέγξω την ορθογραφία και την πορεία μου .
Γιατί όλες αυτές οι καραφλές ,οι λιπόσαρκες και ξεβράκωτες λέξεις δεν ξέρουν να μου πουν ούτε από που έρχομαι , ούτε πού πάω.








.

4 Ιανουαρίου 2010

Yena Lo Kalo Madola ......leme twra

κατ' αρχάς έχω να δηλώσω πως εκτός από τους φίκους νάνους


και οι κάκτοι εφόρβια




μα και τα φραντζιπάνια ..............



δέντρα είναι.


....................................
Aυτή τη φορά ,ίσως γιατί το ταξίδι ήταν μικρότερο (3και μισή + 6 ), ίσως γιατί είχα παρέα , ίσως γιατί διακόπηκε στο Ντουμπάι γιά 4 ώρες ,τα πήγα μιά χαρά.
Παρεπιπτόντως το αεροδρόμιο στο Ντουμπάϊ είναι ένα καρακίτς του κερατά.
Τεράστιο, τίγκα στο συντριβάνι, την χρυσαλοιφή ,την πούλια και τον πλαστικό φοίνικα.
Η εταιρία ,η emirates airways ,μας έδωσε ένα σκατοφαί και γιά πρωί και για βράδυ.
Οι αεροσυνοδές, κάτι πάλλευκες ξανθές αλόγες ,με μιά κουρτίνα μπεζ- οργάνζα κρεμασμένη στο δεξί μάγουλο ή διάφορες ασιάτισσες,- που έχω δει και καλύτερες-, επίσης με μια απαίσια μπεζ σκατί στολή και την κουρτίνα κρεμασμένη στο καπελάκι εις ανάμνησιν του χαμένου φερετζέ ,-υποθέτω- ,......................που εμείς στο Ντουμπάϊ όπως ξεύρετε είμεθα πολιτισμένοι και δεν τον έχομεν.ΧΑ ΧΑ ΧΑ γελάσαμε πάλι και φέτος.Γιά κάθε άσπρη κελεμπία που μας προσπέρναγε, δύο τουλάχιστον μαύρες μαντηλοδεμένες .
Όμως τα αεροπλάνα και τα δύο που πήραμε, ήταν ατσέκ, και νομίζω πως έχουν γιά μας τους φτωχούς της εκόνομικ, μεγαλύτερο χώρο γιά τα ποδαράκια μας, από των άλλων εταιριών.
Καλά ,γιά την πρώτη θέση που μας περνάνε όλους από κει γιά λίγκερ να τη βλέπουμε και να γλαρώνουμε , δεν το σχολιάζω.
Μόνο πίπες δε σου κάνει το κρεβάτι που σου έχουνε γιά θέση.
Θα σχολιάσω όμως πως όλοι ήτανε Ινδοί εκεί μέσα.
Μέσα σε όλα αυτά , το σπαγγάτ που έκανε το τζάμπο εκεί από πάνω από την Αντίς Αμπέμπα, τσούλησε πάνω σε ένα στρώμα Λεξοτανίλιας εφορίας .
Κοινώς -να κιάν χοροπηδάμε , να κιανδεν χοροπηδάμε.
Το συνιστώ ανεπιφυλάκτως.
Βέβαια, πρέπει να υπάρχει και ένα χέρι να ζουπάς καθ' όλη τη διαδρομή ανάλογα με την περίσταση και το βάθος της βουτιάς, και όλα θα πάνε καλά.
Προσγειωθήκαμε σε μιά πόλη τεράστια αλλά υπέροχα κρυμμένη κάτω από τα δέντρα.
Η πρώτη εντύπωση από το αεροδρόμιο, που οι υπάλληλοι είναι δύο- δύο η και τρεις πολλάκις στο ίδιο πόστο γιά να μην υπάρχει ανεργία;;;
Χαλλλλλλλλλλλλλαράααααααααα δικέ μου.
Προσπάθησα να μην βλέπω το μωρό που έσκουζε άϋπνο, κακοπαθημένο, και μάλλον χεζμένο στην διπλανή ουρά , και τον υπάλληλο που κράταγε στη σειρά ((σικ) 500 κοιμισμένους ακίνητους να ξύνει τ' αρχίδια του.
Σκούντησα το Νίκο, κρίμα το κακομοίρικο.
Πάει και η δόλια η μάννα η Ναργκίς ,και του ζητάει να μπει μπροστά στη σειρά ,γιά τον έλεγχο της θερμικής κάμερας.
Δε της χάλασε χατήρι.
ΟΚ της είπε.
Και συνέχισε να ξύνει τ' αρχίδια του.Ενώ κείνη η κακομοίρα παραμόνευε το επόμενο δεκάλεπτο να πιάσει στο φτερό το βλέμμα του ,μήπως μάθει, πότε θα ευαρεστηθεί να πάει να πει στους αναμένοντες πως προηγείται η μητέρα και το μωρό.
Αφού έσκασε στο κλάμμα και στη μύξα το Ινδάκι.Και αφού μου είπανε "μη κάνεις καμμιά μαλακία τύπου περάστε στη θέση μου ", και να τον αγνοήσεις τον κρατικό ,και του τσαλαπατήσεις την εξουσία, επιτέλους η γυναίκα υπάλληλος που υπήρχε παραδίπλα, αποφάσισε να το χειριστεί εκείνη το θέμα.
Κι έτσι το ινδάκι δεν κατέβασε κήλη .
...........................
Είναι μιά χωρα τεράστια, και πάμπλουτη.
Είναι μιά χώρα που κατοικήθηκε από την παλαιολιθική εποχή .
Οι ευρωπαίοι θαλασσοπόροι,όταν την ανακάλυψαν , έπεσαν απάνω στους Ζούλου τους Σουάζι και τους Τχόζα ( τη φυλή του Μαντέλα και από τις τρείς μεγάλες που ζούνε εκεί σήμερα) που τους ταχτοποίησαν δεόντως ,μέχρι και πριν καμμία εικοσαριά χρόνια.
Είναι γύρω στα 52 εκατομμύρια άνθρωποι, που μοιράζονται μιά εύφορη και όμορφη γή, όση η Γαλλία ,η Ισπανία και η μισή Ελλάδα μαζί.
Μιά γή που έχει φανερές χάρες ,όλες όσες χρειάζεται ο άνθρωπος γιά να ζήσει ευτυχισμένος.
Και κρυμμένες , όλες όσες φαντάζεται πως θα του χρειαστούν.
Χόρτασε το μάτι από απέραντες εκτάσεις όμορφης γης.
Κοκκινόχωμα και γρασίδι.
Μοσκάρια να μασάνε αμολητά το χορτάρι που φυτρώνει από μοναχό του όλο το χρόνο.
Ούτε ορμόνες ,ούτε αηδίες σαν τα δικά μας.
Φρούτα ,φρούτα και φρούτα να δουν τα μάτια και να τρέξουν τα σάλια.!!!!μα προπαντός φτηνά ρε παιδιά.Φτηνά!σα να λέμε ,το πορτοκάλι αντί γιά 1 ευρώ το κιλό , να το παίρνεις με ο,10.Τέτοιο φτηνό εννοώ.Τώρα κατάλαβα γιατί έγινε πλούσια η Λιμπάντζαινα.
Μιά καραβιά σκόρδα λέει έφερε απ' τη Χιλή.άει σιχτίρ λαμόγιο ,ποιός ξέρει τι κουβαλάει κι από δω.
Όταν ξετρυπώσω εκείνη τη φωτό που με χώσανε μέσα στα παπάγια και τα μάγκα, θα καταλάβετε τι εννοώ γιά τα σάλια.
Λουλούδια υπέροχα.Ολων των χρωμάτων των ειδών και των μεγεθών.
γιατι είναι όλο το χρόνο πράσινα και ανθισμένα και τεράστια.








Το Γιοχάνεσμπεργκ δε λέει και τίποτα παρεκτός τα σπίτια τα ατελείωτα, ειδικά εκεί στη γειτονιά που κάθεται ο Μαντέλας ...............τι να πω και τι να μολογήσω.
Που οι τζακαράντες ενώνονται και κάνουν θόλο στα τριάντα μέτρα πάνω απ το κεφάλι σου;




Που δεν υπάρχει μικροαστικό σπίτι κάτω από μισό εκτάριο;ήτοι δύο στρέμματα.
Με τα σπιτάκια των μαύρων (γιατί ουδέποτε καταργήθηκαν αυτά)εντός εννοείται.
Και το κυρίως οίκημα τουλάχιστο καμμιά διακοσοπενηνταριά μέτρα;
Αχ, ναι ναι το καλύτερο!!
Πείσανε τώρα λέει τους καινούριους λεφτάδες ,μαύρους και άσπρους, πως θα είναι πιό ασφαλείς στο κολλητό, και φκιάνουνε πόλεις περιφραγμένες και φρουρούμενες.
Με μεζονέτες κοντά- κοντά η μιά στην άλλη και τους τις μοσχοπουλάνε





δυό και τρεις φορές παραπάνω από τις μονοκατοικίες.
Χε χε, δε θα παραξενευτώ καθόλου άμα είναι κανάς δικός μας ελληναράς από πίσω.
Φύγαμε πάντως με την απορία, πως είναι δυνατόν να πιάσει μιά τέτοια ιδέα, σε μιά χώρα που έχει τόση άπλα και τόση γη που τρελλαίνεσαι.
Καλού - κακού και επειδή πάντα έχουμε ένα φεύγαποδώ μέσα μας , πήρα πληροφορίες:
πως για μιά μονοκατοικία με θεϊκό κήπο και ,δύο στρέμματα, και 3οο μετρα σπίτι εκτός τα βοηθητικά , μιά χαρά βρίσκεις με 2000000 ραντ , ήτοι καμμιά διακοσαριά χιλιάδες ευρά.
Όσο δηλαδή ένα κωλοδιαμέρισμα των 100 τετραγωνικών στην Αθήνα .
Δεν μπορείς να την περπατήσεις την πόλη εννοείται.
Όχι γιατί θα σε φάει κανένας λάχανο, αλλά γιατί , είναι τόσο μεγάλες οι αποστάσεις που όσο και να περπατήσεις δε φτάνεις πουθενά.
Ε καλά!, άμα επιμένεις πολύ , σε πάνε στο κέντρο, σ ' αφήνουν σε ένα δρόμο ....,.,...πας πας πας εσύ, αλλά δεν μπορείς και να κοιτάς όσο θές, γιατί μπορεί και να σε παραξηγήσουν οι κοιταγμένοι, κι άντε μετά να τους εξηγήσεις πως εσύ ,από πάντα ήσουνα μαζί τους.
Μετά αναρωτιέσαι,..... που πάω το ήλίθιο......Τηλεφωνάς, και σε ξαναμαζεύουνε.
Οπότε πας όπου θες με το αυτοκίνητο, δε θέλω χαζά τώρα γιά συγκοινωνίες και τέτοια.
Γιαυτό και μεις την κάναμε στα γρήγορα, γιά τα κοντινά.
Το Τσουάνε (η πρώην Πρετόρια), είναι μια πολύ όμορφη πόλη, χτισμένη κάτω από τα δέντρα,







εκτός από το κέντρο της, που νομίζεις πως βρίσκεσαι σε ένα Άμστερνταμ
με ήλιο και τζακαράντες.










Πηγαίνοντας για κει, είδαμε ένα πελώριο βαρύ κτίσμα από πέτρα.
με τη Ολλανδέζα μητέρα μετά του τέκνου της , γιά έμβλημα.


Το χτίσανε λέει οι αφρικάανερς ,οι ολλανδούληδες δηλαδή , για να θυμούνται αφενός την ώρα την κακιά , την ούστ, από τις πόλεις της θάλασσας όπου είχαν πρωτοεγκατασταθεί




τότε που πλακώσανε οι Βρεττανοί που πάντα πλακώνουν όταν υπάρχει το χρήμα, και τους διώξανε.Με το γνωστό πόλεμο των μπόερς.-Γιαυτό και εκτός απ' τους εγγλέζους, κανένας δεν χωνεύει τους εγγλέζους σ' αυτή τη χώρα-.
Αφετέρου, την ώρα την καλή , μετά που αυτοί οι διωγμένοι, με τα σέα τους τα μέα τους και τα γυναικόπαιδά τους και τα καροτσάκια τους,ήρθανε πρός τα δώ ,στην περιοχή του Τρανσβααλ.Στα ενδότερα και τα βορειότερα δηλαδή .
Και μετά με τη σειρά τους, πηδήξανε τους Ζουλού και τους Σουάζι που είχαν την ατυχία να ζούνε εδώ γύρω.
Με μιά πρώτη ματιά στα ανάγλυφα της ιστορίας δεν άντεξα ..... .
Σκούντηξα το Νίκο ( το τι σκούντημα έφαγε σ΄αυτό το ταξίδι...), γιατί είχαμε και ελληνοαφρικάνους στην παρέα.
Σιγά που θα σου ξέφευγε ,μου πέταξε εκείνος ...... αφού περπατάς με το ζωνάρι λυμένο....
Συγγνώμη δηλαδή , αλλά στραβή δεν είμαι..........
Όπου πολεμάνε οι αφρικάανερς τους Ζουλού , το κάνουνε σαν... πολεμιστές.
Μάχη σώμα με σώμα .
Άντρας με άντρα !Τίμια πράμματα!


Όπου νικάνε οι Ζουλού.
Αυτοί οι άγριοι , κατασφάζουν μετά μανίας τα ολλανδικά γυναικόπαιδα ,αγόρια και κορίτσια.




Περιττό να πω πως ούτε μιά φάτσα μαύρικη δεν είδα σε τούτο δω το Μνημείο της Ανεξαρτησίας, εκτός από μιά κοπελλιά , που μάλλον κάποια διπλωματική θάκανε, γιατί κράταγε σημειώσεις.
Μετά συνεχίσαμε γιά το λόφο του κοινοβούλιου να το δούμε δήθεν κι αυτό .
Αλλά κυρίως να απολαύσουμε την πόλη που απλώνεται από κάτω.
Με ονειρεμένους κήπους
ως ντεκόρ γιά το γάμο κάθε μαύρου , που σέβεται τον εαυτό του.








με παράνυφες αλα αμερικαίν, που μόλις τους είπα πως είναι κούκλες, βάλθηκαν να μου ποζάρουν με όλο τους το παλ-μώβ-σατέν σκέρτσο.
Όταν δε ,τους επεσήμανα ότι είναι ομορφότερες από τις διπλανές με το παλ-κιτρινάκι-σατέν, με αγαπήσανε αμέσως.




Την επομένη μας πήγανε ως τουρίστες σε κάτι απόξω από το Γιοχάνεσμπουργκ που το λένε Γκόλντεν ριφ.




και το μόνο σημείο του που μου άρεσε πολύ εκεί πέρα, εκτός απ' το μουσείο των καταραμένων που έχουνε πιό μέσα,ήτανε ο πελώριος σπαστήρας ,το πρώτο πράμμα που αντικρύζεις.
Χμού!
Ένα χρυσωρυχείο!
Που σημαίνει πως έπρεπε να κατεβαίνεις καμμιά τετρακοσαριά μέτρα κατάβαθα, να σκάβεις ο μαύρος ,γιά να φέρεις στην επιφάνεια το πέτρωμα με το χρυσάφι.
Το πέτρωμα , που έκανε τους πρώτους Ολλανδούληδες πλούσιους και πρώην.
Αφού γρήγορα τους πήρανε χαμπάρι οι Εγγλέζοι που με το έτσι θέλω, ως είθισθαι, τους διώξανε όπως είπαμε ,προς τα βόρεια της χώρας να κάνουνε τις φάρμες τους.
Ένεκα που οι πιό πολλοί απ΄ αυτούς ήτανε αγρότες ,εργάτες ,και ουχί φοιτητές.
Απόγονος των οποίων και ο Άρνης ο χοντρόσβερκος , που ζούσε μέσα στη φύση και μας έφερνε βόλτα στο Κρούγκερ πάρκ. Τον Εθνικό θησαυρό.Σε μας τους ασπουλιάρηδες φέρνει στο μυαλό ό,τι υπάρχει σε Μπλίξεν γιά την αφρική ,και στους νοτιοφρικάνους ενα σκασμό λεφτά, διότι, αλλιώς νοικιάζουν τα σαφάρια στους ντόπιους και σε διπλάσια τιμή στους ξένους.Κι έτσι και δεν σου επιβεβαιώσουν με μέηλ τη τιμή που έκλεισες, την ψιλοπούτσησες.Αλλά εμείς το ξέρουμε αυτό............
Δεν είχα ξαναδεί χρυσωρυχείο.
Παρά μόνο στην εκδίκηση του Ζορρό , που πάει ο καλός ο κούκλος ο Μπαντέρας , του βάζει δυναμίτη και φουόκο, και το ανατινάζει , αφού πρώτα ελευθερώνει τους κακομοίρηδες σκλάβους, και αφού έχουν μπει μέσα όλοι οι κακοί, επιστάτες -αφεντικά-συμπέθεροι και χωροφύλακες.
Εκεί ,στο Γκόλντεν ρίφ των πρώτων αποίκων, μπορεί οι παλιές φλέβες να στέρεψαν.
Ωστόσο χτύπησαν καινούρια φλέβα που δε χρειάζεται και σπαστήρα




γιατί ως γνωστόν η μαλακία είναι άσπαστη.

Έτσι σέρνουνε εκεί τους τουρίστες απαξάπαντες γιά να διασκεδάσουν λέει.



Το μόνο ενδιαφέρον σημείο είναι να κατέβεις στις μίνες να δεις τις φλέβες του χρυσαφιού που φαίνονται ακόμα .
Εγώ βέβαια δεν πήγα αφού έχω την κλειστοφοβία μου, κι έστειλα το Νίκο στα έγκατα , αλλά αυτός ξαναγύρισε πάλι .
Δεν πειράζει ,αλλη φορά σκέφτηκα.
Επίσης , εκεί σου δείχνουνε εντελώς αμερικάνικα πως φκιάνεται μιά πλάκα χρυσού ,


και μετά εσύ φεύγεις, ακουμπάς σαν μαλάκας την πλάκα που μόλις έφκιασαν γιά πάρτη σου.Υποτίθεται πως πρέπει να αισθανθείς πλούσιος και ευτυχής.
Σιγά μωρή μη σε πιάσω μετά από τόσα χέρια που σε μαλαφαρήσανε.
Άσε που έχω την υποψία πως κάτι λαμπερό άσχετο λυώνουν και ρίχνουν στο καλούπι.
Εκεί ,θυμούνται ακόμα τους καταραμένους που κατέβαιναν στις χρυσοφόρες στοές, γιά ένα κομμάτι ψωμί








και που κατά διαβολική σύμπτωση ήταν όλοι χρωματιστοί.



καλωσήρθατε λοιπόν στη χώρα των δυνατών αντρών

Έχει και κάτι Ζουλούδες που χορεύουν περήφανα κάτω απ' τον ήλιο του σατανά.




Με τον αρχηγό τους να κοπανάει το κέρατο, με ανδρεία περισσή, και που θα μπορούσε να μας κοψοχολιάσει, άν δεν του είχαμε δώσει νωρίτερα που τον πετύχαμε απόξω απ το θίατερ,



τα πέντε ευρά που ζήτησε γιά να φωτογραφηθούνε ο Νίκος με την Όλγα μαζί του, και το πήρε λέει μεγάλη προσβολή που δεν τούκατσα και γω γιά φωτογραφία, ..ναι ρε περήφανε δεν το ξέραμε πως θα προσβαλθείς .... και μετά, είδαμε και κάτι χλιμήτζουρες



που πληρώνανε γιά να κατατρομάξουνε, και να κρεμαστούνε ανάποδα σαν τις νυχτερίδες.



Μετά ,
φεύγοντας,
έτσι γιά να σφίγγουνε οι κώλοι που είχανε πάρει πολύ αέρα,
χτυπήσαμε και ένα απαρτχάιντ μιουζίουμ να φύγει κι η αμερικανιά από πάνω μας.









Η επόμενη εξόρμηση έγινε προς τα νοτιοδυτικά με προορισμο το Κέηπτάουν που δεν πηγαμε ποτέ.
Γιατί είπαμε , μεγάλη χώρα είναι και μεγάλες μαλακίες κάνουμε .
Εμένανε βέβαια ,με βολεύει αυτό.
Μιά που θάχω αφορμή να σκούζω, αφού δεν είδα αυτά που μου τάξανε.
και αιτία, να ξαναγυρίσω.
Αν δείτε στο πακέτο που διαλέξατε γιά Νότια Αφρική τρείς μέρες (γιατί τόσο το πασάρουνε) στο ονειρεμένο Σαν Σίτυ, πάρτε δρόμο.
Είναι μιά κατασκευασμένη μαλακία στη μέση της σαβάνας στα νοτιοδυτικά της χώρας και δυό τρεις ώρες απ΄το Γιοχάνεσμπουργκ στο δρόμο προς το Κεηπτάουν.
Ο μάγκας που έφτιαξε μιά ζούγκλα με ένα ξενοδοχείο και ένα καζίνο μέσα , στράγγιξε τα πορτοφόλια των προηγούμενων λεφτάδων και τώρα στραγγίζει και τα λεφτά των τωρινών.Οι οποίοι απ' ό,τι είδα, είναι ινδοί.Ναι ναι , παντού ινδοί .
Μικροί Ινδοί.Μεγάλοι Ινδοί.Γυναικόπαιδα ινδικά.Είναι οι μόνοι που έχουνε και πληρώνουνε μετρητά είπε πάλι ο Τάκης.Είμαι σίγουρη πως έτσι είναι μιά και στα χέρια τους κρατάνε όλη την υφασματαγορά της χώρας, όπως με κόπο ανακάλυψα .
Μεταξωτή κουρτίνα σαντούγκ με 14 και μισό; Πλάκα μι κάνς; φέρτε γιά τρείς μπαλκονόπορτες.Πρώτη φορά άκουσα το Νίκο να μη μουγκρίζει γιά ψώνι.......
Απέραντες κακόγουστες αίθουσες .
Τόσο κακόγουστες , σχεδόν χυδαίες.
Που αρνήθηκε και η κάμερα να τις αποθανατίσει.
Με κουλοχέρηδες , τραπέζια, σκατόφατσες ,και το χειρότερο απ' όλα, άλλες κακόγουστες αίθουσες, με ειδικά μηχανήματα τζόγου γιά πιτσιρίκια, τα οποία αμολάνε οι δικοί τους μέσα, μήπως και χάσει η οικογένεια το προτσές.
Σαν είδαν πως έπιασε το κόλπο και όλη η επαρχία πλακώνει να χάσει ευχαρίστως,Έφκιασαν άλλα δυό ξενοδοχεία γιά να τους χωρέσουν.
Με καλύτερο και πρώτο στο κιτς, το Λοστ- όνομα και πράμμα -σίτυ Πάλας.
Μιά τεράστια, κακόγουστη, επιβλητική, μαϊμού της "χαμένης πόλης".



Εκεί ξεφορτώνουν όλα ανεξαιρέτως τα τουριστικά γραφεία τους ταξιδιώτες τους, και τους αφήνουν να σέρνονται μέσα στη χλίδα ,στις ρουλέτες ,και στο φό ελεφαντόδοντο.


Και έτσι, με τη γκρίνια μου , που την έχω πάντα σε ετοιμότητα, μείναμε μόνο μιά νύχτα στο χλιδάτο τεράστιο δωμάτιο.
Που ευτυχώς έβλεπε έναν αληθινό αφρικάνικο ήλιο να δύει.






Φύγαμε την επομένη ,αφού τουλάχιστο έρριξα δυό τρείς χορούς με τον αρχηγό του κουνήματος και το μισό προσωπικό παρέα, γιατί όλα κι όλα , οι μαύροι χορεύουν ακόμα και στη δουλειά.Αυτό μάλιστα.:)
Είπαμε να ξοφλάμε τις φαντασιώσεις μας μία -μία , γιατί αρχίζουμε να γερνάμε ,και όσα αρπάξει ο κώλος μας του λοιπού.
Και την κάναμε γιά το εθνικό τους πάρκο.
Το Κρούγκερ παρκ , που είναι σαν την Πελοπόνησσο.(Αυτονών τα πάρκ , έχουνε μιά ευρεία άποψη του χώρου).Εκ του ονόματος του άφρικααανερ του ολλανδούλη κυρίου Κρούγκερ που άφησε ευχή και κατάρα να μεινει άγγιχτη η έκταση που χάρισε (σικ)στο κράτος ,να ζούνε τα ζωάκια μέσα στη φύση και να τρώει το δυνατότερο το πιό αδύναμο και να κυλάει η παλιοζωή.
Πηγαίνοντας προς τα κει είδαμε τον καημό του Ολλανδού



και βουνά ολόκληρα από αλόες




και το σοφώτερο θηλυκό σε πουλί.


βάζει η καλή μου το αρσενικό όσο είναι καψούρικο ,να της φκιάσει το σπίτι.
Παιδεύται αυτός ο μαλάκας πηγαινοερχόμενος και της φκιάνει μιά φωλίτσα, -έλα αγαπημένη κοίτα τι σόφκιασα να στεγάσει την ευτυχία μας και να σε ποφτώσω επιτέλους-.


Πάει η δικιά σου , το επιθεωρεί αφ' υψηλού, κι άμα δεν της αρέσει η μονοκατοικία, βάζει το ράμφος ακριβώς εκεί που κρέμεται το όνειρο, κάνει ένα τσακ, κόβει το νήμα που το στηρίζει και το γκρεμοτσακίζει.
"Άμα δε με το φκιάσεις όπως με γουστάρει, παίξτο μόνος σου και γω να βλέπω "του λέει.
Και ξαναρχίζει ο παπάρας ο έρημος ο πουλής να ξαναχτίζει μέχρι να πετύχει κάτι το τέλειο, γιά να μπει η κυρά πουλίνα να κάνει αυγά και σπιτικό.


Αρε μάνα!!, δε με τόπες νάρθω στην αφρική νωρίτερα να το μάθω το κόλπο,και μάφησες να παιδεύομαι!!
...........................
Το πάρκο όπως μάθαμε αργότερα, χωρίζεται σε ζώνες στις οποίες αντιστοιχουν δυό τρείς πύλες στην καθεμιά.Και που ανάλογα με τα ξενοδοχεία που μένεις ή τα σαφάρια που αγοράζεις, κυκλοφοράς μόνο στη ζώνη που αντιστοιχεί στις πύλες σου.
Εμείς γι' αλλού κινήσαμε γι' αλλού ,κι αλλού η ζωή μας πήγε.
Οι άσπροι αρνούνται ακόμα να βλέπουν τα μαύρικα ονόματα πόλεων.Εξου και το Πίτερσμπεργκ έγινε Πολοκουάνε , και έτσι εμεις χαθήκαμε και αντί να πάμε κατά το Νέλσπρουϊτ πήγαμε κατά το Τζανίν, αλλά καλύτερα γιατί είδαμε και την επαρχία Λιμπόπο που είναι απ' τις ομορφότερες .
Εκεί και οι μαϊμούδες, εκεί και τα χωριά τα όμορφα .
Και το Ναταλ.Που άμα θέλετε Ζούλου εκεί να πάτε .
Και η φύση είναι εντελώς άλλη από την περιποιημένη της Πρετόριας, και όπου η γη παραμένει κόκκινη και σκισμένη.Εκεί και τα μπαομπάμπ που δεν τα βγάλαμε φωτογραφίες γιατί ο Νίκος δεν πήρε το φορτιστή της μπαταρίας μαζί του , και έλπιζε να έχει ο ξενοδόχος. Αυτές είναι μεγάλες προσδοκίες- όχι μαλακίες.......
Στο Μαλελάνι, τη νοτιώτερη ζώνη, μείναμε στο πάρκο Μάρλοθ.Ένα μικρότερο πάρκο, κολλητό στο μεγάλο, και μπαινοβγαίναμε από τις πύλες Κρόκοντάιλ και Μαλελάνι.
Τα ξενοδοχεία που είναι μεσα στο Κρούγκερ πάρκ, σου πιάνουνε τον κώλο χωρίς πολλά λόγια.Ενώ αυτά που είναι απέξω ,μπορεί να τα χτυπήσεις και στη μισή τιμή άν το κάνεις έγκαιρα.
Όταν λέμε "έξω" , μη φανταστείτε τίποτα διαφορετικό από το "μέσα".
Η ίδια φύση είναι.
Απλώς, στά όρια του πάρκου, υπάρχουν τα σύρματα και εσύ είσαι απέξω με όλα τα ήμερα ζώα.Μόνο , από ό,τι μου είπαν, η λεοπάρδαλη και τα άλλα πηδηχτούλικα δεν το ξέρουν το σημείο,γιαυτό και πηδάνε απ' τα δέντρα όπου και όποτε γουστάρουν.
Ο λόγος που χρειάζεται οπωσδήποτε ένα πλαν μπί.
Καθότι μιά μαλακία θα πεις εσύ ,μία θα πει ο Νίκος , πολύ θέλει να τιγκάρει το μπάγκαλόου με μαλακίες;Να κοπανήσεις την πόρτα πίσω σου να πας να φύγεις να χαθείς, δε γίνεται βέβαια.Οπότε αφού δεν κεντάς , λες, ας πάρω το πισάκι μαζί μου.
Όλοι γελάσανε όταν το μάθανε, ειδικά ο Γιώργος που γέλαγε γιά καμιά βδομάδα με το κουράγιο μου, να τα βάλω με τον ΟΤΕ της Νοτίου Αφρικής.
Όταν άκουσα το γουργούρισμα της σύνδεσης ίου ίου γροοοοοοοοοοοοοοοουυυυυυυυυιιιινγγγγκ (ναι ναι τόσο πίσω)και μετά όταν έκανε 8 λεπτά να μου ανοίξει τη σελίδα κατάλαβα το γιατί , και τόρριξα στην πασιέντσα που δε θέλει και σύνδεση....................
Ένι γουέι εγώ ήθελα να πάω να μείνω στου Τζόκ που τον είδα και στης Τσόκλης.
Και πολύ μου άρεσε να μου κάνουν αέρα οι άνθρωποι με τις λευκές κελεμπίες, και να βλέπω τους πυρσούς γύρα- γύρα από το τραπέζί στη μέση της ζούγκλας, παριστάνοντας την Στριπ  που περιμένει  τον Ρόμπερτ, αλλά ο Τζόκ ήθελε κι αυτός να μας πιάσει ολονών τον κώλο , με 4000 ήτοι 400 ευρά το άτομο τη βραδυά,γιατί λέει πως μόνο 13 άτομα μπορεί να "φιλοξενήσει" (σικ).
Άτσα κυρά Μάγια!!!!! έτσι κάθομαι και γω και μου ρουφάνε τα κουνούπια το αίμα.
Τελικά το τετράστερο με τα σαρανταπέντε ευρά το δωμάτιο ήταν ψιλομούφα, σε σχέση με αυτό είδαμε στο ιντερνετ,



αλλά πάντα καλύτερο από το τετράστερο στα Γρεβενά που το πληρώσαμε με 200 το δωμάτιο, που το σαφάρι το κάναμε μαναχοί μας και αρκούδα δεν είδαμε.
Συν που εδώ είχαμε το προσωπικό μας αγριογούρουνο που κωλοσούρνονταν τριγύρω όλη νύχτα κι όλη μέρα.



Και τον Άρνη.
Ο Άρνης ήταν όλα τα αστέρια του ξενοδοχείου μαζί,




διότι μας τραβολόγαγε επί οχτάωρο στη σαβάνα και τη ζούγκλα, και άμα δεν μας κάθονταν τα ζώα, δεν μας γύρναγε πίσω.










Δε θέλουμε καλέ σε λέω, του είπα την τέταρτη μέρα που μας έλειπε το λεοντάρι .
Έτσι κι αλλιώς εμείς είμεθα ειρηνόφιλοι και δε μας αρέσει η φάτσα του η ασκημομούρα.
Φέρτε μας μαϊμούδες ,





ζέβρες,


ιμπάλα,




καμηλοπαρδάλεις




άντε και ρινόκερους


να εφραίνεται η ψυχούλα μας.

-ΌΧΙ πείσμωσε ο Άρνης που σαν καλός σφιχτομπούτης αφρικάααν έπρεπε να βγάλει οπωσδήποτε το μιστό του, και δώστου πάνω κάτω στη σαβάνα ,με τους άλλους να κοιτάνε κάτω απ' τα δέντρα γιά το αφεντικό της ζούγκλας ,






και μένα να ξελαιμιάζομαι να κοιτάω πάνω στα δεντρα για σπόρια, και να επεξεργάζομαι σχέδιο πως να τα κόψω με τη βοήθεια του Άρνη αλλά που δεν έπιασε, γιατι μάνταμ απαγορεύεται να βγει οτιδήποτε από το πάρκο.... ορίστε, και τι κατάλαβες τώρα που μ' έκανες κλέφτρα στα γεράματα;



Αλλά έτσι ξεπετάξαμε τη λεοπάρδαλη που την πέρασα γιά κλωνάρι με ουρά.
Και βγάζει φωνή μεγάλη ο Άρνης και να ένα γέλιο ως τ' αυτιά, γιατί μάνταμ έχουμε καιρό να δουμε λεοπάρδαλη .Επειδή δεν κατεβαίνουν τη μέρα απ΄ τα δέντρα.
-Μπράβο έχετε γερά μάτια Ντέμετρα
- Ναι έχουμε παιδάκι μ΄ , γιατί ήτανε μακρυά , πέσεμ να δω τίποτα σε κοντινό πλάνο, και θα σε πω εγώ τι έχουμε.
Έτσι με τη μέθοδο του μακρυά, είδα και το τζάκαλ, ένα όργιο που χοροπήδαγε τρέχοντας σαν συγκαμένο και έβαλα τα γέλια, νά νά νά σε χέσω μαλάκα, που θα σε αποκαλέσω και άγριον ζώον.
Αλλά δεν μπορώ να πω τα ίδια γιά το βραδυνό σαφάρι με τις λέαινες που είχανε βγει γιά κυνήγι, και είχα τη φαεινή να τους πετάξω το φως του φακού στα μούτρα να γλύτώσει το δύστυχο το ιμπάλα.Τότε που όλες οι κοπέλες χαρήκαμε και είπαμε τζου -τζου -τζου -....το μαναράκι μου τη γλύτωσε, και όλοι οι άντρες είπανε χαιρέκακα, ναι -ναι-ναι , ναι .... γιά σήμερα ... ..., και που μετά μας περικύκλωσαν αυτές γιά κανα μισάωρο ,και μάλλον χέστηκε και ο Άρνης γιατί πήρε και το όπλο και το ξάπλωσε στα μπούτια του, οπλισμένο .
Δυό φορές έκλασα μέντες στο πάρκο
Τη μία αυτή με τις λέαινες, και την άλλη
τότε που αγριοκοίταξε το τζιπ με μίσος η μάνα η τούρκα
η ελεφαντίνα ,
έτσι που μας φερμάριζε κρυμμένη δήθεν, πίσω απ' το θαμνάκι




και μετά που μας ήρθε απέναντι με ελαφρύ καλπασμό




και που μέχρι να μαζέψει τον αλλανιάρη κοντά της πήγαμε και ήρθαμε.





Τότε ο Νίκος που συνήρθε πρώτος άρχισε να τραγουδάει , τα βουβάλια στο ποτάμι που πηγαίναν κούτσα- κούτσα , κι από κάτω τους κρεμόταν η μεγάλη τους η πούτσα,
εμείς αρχίσαμε να γελάμε όλοι μαζί , ο Άρνης που μας εξηγούσε εκείνη την ώρα τα των ελεφάντων μητέρων το πήρε προσωπικά μέχρι που του ερμηνεύσαμεν το ποίημα.
Τώρα τι κατάλαβε από τη μετάφραση ,ένας θεός ξέρει.
..................................................
Κάθε πρωί που πηγαίναμε , και κάθε απόγεμα που γυρίζαμε , κάναμε πως δεν βλέπαμε
Τα σπίτια στο ποτάμι





που το ένα λέει είναι του Μπρους Γουίλις, και έίναι τοσο δυσπρόσιτα ,που και να έχεις λεφτά δεν στα δίνουνε.
Σε φωνάζουνε αυτοί γιά να αγοράσεις.
Σε διαλέγουνε δικέ μου.


Και πριν σκεφτώ : σταρχίδια μας και μας Κωστής Παλαμάς, ανακάλυψα πως ζήλευα ζήλευα ζήλευα το Μπρους Γουίλις και όλο του το σόϊ ,γιατί το ηλιοβασίλεμα με μπαλκόνι το ποτάμι και τα ζώα της σαβάνας να πίνουνε νερό, πολύ θα τόθελα να το ζήσω στην αφρική.




ένι γουέι, αφού χορτάσαμε αγρίμι και ζούδι........
Διότι εκείνο που διάβαζα ως γκέϊμ σαφάρι και σπαζόμουνα να βρω τι στοδιάλο παιχνίδια θα παίζομεν στη ζούγκλα, ανακάλυψα πως γκέϊμ λέγεται το ζούδι το άγριον, οπότε όταν μας τάζανε νάϊτ γκέϊμ σαφάρι δεν εννοούσανε τίποτα περιεργα παιχνίδια της νυχτός... ......περάσαμε απέναντι στο Μαπούτου στη Μοζαμβίκη που πάντα ήθελα να πάω, διότι πως να ξεχάσω το τραγούδι του Μπομπ που με τρέλλαινε ,και τους αντάρτες βέβαια...
Φάγαμε κάτι τεράστιες γαρίδες σε εξευτελιστικές τιμές που ντρέπομαι και να τις πω.Γιά να ανακαλύψω ακόμα μιά φορά πόσο βγάζουνε οι διάφοροι που αγοράζουνε τη γάμπαρα με μισό ευρώ το κιλό και μας την πουλάνε καταψυγμένη καμμιά 40αρανταριά .αεισιχτιρι πιά.
Είδαμε μιά λασπουριά γιά θάλασσα, χιλιάδες μαύρους αντονομάνταμ να ζητάνε πληρωμή ακόμα και γιά τον αέρα που ανασαίνεις.
Με όλη την καλή θέληση μιάς παλιάς επαναστατικής μνήμης , επειϊκώς κουραστικοί.
Μας είπανε όμως κάτι φίλοι ,πως η Μοζαμβίκη είναι μιά κούκλα στο βορρά και την αφήσαμε κι αυτή για την επόμενη φορά.
Μετά περάσαμε στην χώρα των Σουάζι,
της άλλης μεγάλης φυλής που ζει σ΄ αυτή τη χώρα μαζί με τους Ζούλου και τους Τχόοζα, αυτούς που τους έπεσε η κοκακόλα στο κεφάλι στο έργο.
Ε, είδαμε κάτι καλύβες, με κάτι μαύρους απόξω απ' τις καλύβες να υποδύονται πως ζούνε έτσι όπως παλιά.




Δεν είναι τοσο ενοχλητικό όπως το συρτάκι ντανς και τα παλληκάρια τα δικά μας με τα ζωνάρια, αλλά είνα εμφανές πως και τούτοι, είναι πιά αρκετά άσπροι.
Παρόλα αυτά, χαίρεσαι να τους βλέπεις να γελάνε να γελάνε και να γελάνε .
Κι αυτοί χαίρονται επίσης όταν τους ζητάς να τους φωτογραφίσεις.
Μιά χαρά που την έχω δει μόνο στα παιδιά.
Εγώ βέβαια χύμηξα στα υφάσματα και στα κλαπατσίμπανα, αλλά μου ψυθίρισαν πως στο φλί μάρκετ του Γιοχάνεσμπουργκ όλα θα ήταν στη μισή τιμή,
κι έτσι μόνο γύρναγα γύρω-γύρω και έκανα παζάρια γενικώς.
Ύστερα
Ντρακενσμπεργκ και οι πρώτες ζωγραφιές της περιοχής λένε με περηφάνια οι μπουσμάνοι.










άφησα γιά του χρόνου από μόνη μου, το Κέηπ τάουν, και την Καλαχάρι.
Δε γίνονταν ρε γαμώτο, .
Είναι τεράστια χώρα και μ' ένα χάρτη στο χέρι δεν την γνωρίζεις.
Όταν ταξιδεύεις σε τέτοιες μεριές,υπάρχουν δύο σχέδια.
Το πρώτο είναι να πας κρεμασμένος σε ένα γραφείο ταξιδιών και όπου σε πάνε.
Το δεύτερο είναι να έχεις ταχτοποιήσει τα εισητήρια εγκαίρως με όποια εταιρεία σου πάει καλύτερα στην τσέπη.Μετά να έχεις διαλέξει που θα πας και να κλείσεις τα ξενοδοχεία.
Και μετά να έχεις και γνωστούς εκεί πέρα, που θέλουν να κάνουν κι αυτοι διακοπές .
Αν πάρεις το πρώτο σχέδιο, μεγειά σου με χαρά σου.
Το δεύτερο όμως, χωρίζεται σε δύο ενότητες
Η μία ,να πηγαίνεις όπου σε πηγαίνουν οι άλλοι οι γνωστοί .
Η άλλη ,να πας σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο, (κόλπο που το ξέρω από το μεξικό)και να κλείνεις εκδρομές, γιά να σε πηγαίνουν κιόλας με ξεναγό.
Υπάρχει και μία τρίτη που είναι και η προτιμητέα.
Να κλείνεις εκδρομές σε ξενοδοχείο, αλλά να πηγαίνεις και με τους γηγενείς το αυτοκινήτό τους και τις γνώσεις τους, εκεί που δε σε πάνε οι άλλοι.
Σ' αυτήν την τελευταία περίπτωση δύο τινά πάλι μπορούν να συμβούν.
Ή πας εκεί που θέλουν αυτοί.
Ή τους πάς εκει που θέλεις εσύ.
Δεν επετεύχθη το δεύτερο εντελώς, αλλά με δεδομένα, την πληροφόρηση της τελευταίας στιγμής μαζί με το τεράστιο της χώρας, και καλά και καλά.
Τωρα ξέρω τι δεν θα κάνω την επόμενη φορά.
Θα υπάρξει επόμενη οπωσδήποτε.
Γιατί πραγματικά η Αφρική , όπως και να πας, είναι μαργιόλα και πλανεύτρα.Μου έχουν μείνει κάτι νοτιοδυτικές περιοχές, η περιοχή των Τχόοζα γιά τα πιό όμορφα δέντρα, , κάτι νότιες γιά τις μούτζες , και επίσης άναψα φωτιές γιά τον Ζαμπέζη και τους καταρράχτες.
Γιά όποιον δεν το έχει πάρει απόφαση ακόμα πως οι επαναστάσεις γίνονται γιά να προδίντονται, .............άστο καμάρι μου.
Είναι μιά χώρα που στο θυμίζει συνεχώς.
Υπάρχει και η μαγική λέξη που βολεύει τους πάντες:
"συνύπαρξη" .
Εδώ λοιπόν ,συνυπάρχουν οι ελέγχοντες τα αδαμαντωρυχεία,χρυσωρυχεία,πλατίνες, ουράνια, και άλλα ορυχεία.Λευκοί βεβαίως.
Αυτοί που υπήρχαν από πάντα.
Σύν τους καινούργιους κυβερνήτες.
Με τους φτωχούς μαύρους να συνυπάρχουν κι αυτοί, μιά και απλώς άλλαξαν αφεντικό σε χρώμα.Σ' αυτό που ατύχησαν εντελώς, είναι πως ο αρχηγός , είναι και μεγάλος μαλάκας επιπλέον.
Γιατί βγήκε στην τιβί και τους είπε, πως αυτός ο ζούλου άντρας και καλά , μεγάλος πολεμιστής, δε χαμπαριάζει από έϊτζς και τέτοια.
Τη βρήκε λέει τη λύση.
Κι έτσι κάθε φορά που πηδάει μιά μικρούλα , δεν υπάρχει λόγος να φοράει προφυλακτικό στη λουλού του, αφού κάνει ένα ντουζάκι μετά στο επίμαχον σημείον, και το έϊτζ σκιάζεται τον γίγαντα που ορθώνεται εμπρός του, και το βάζει στα πόδια. Ουστοδιάλοπαλιοπαπαπαραπουσεειχαντυχερόοιανθρωποι.
Έτσι ,δεν ήθελαν και πολύ ,οι ως επί το πλείστον αμόρφωτοι μαυρούληδες, τον ανακήρυξαν μεγάλο και πρόεδρο.
Και επιτέλους κατάφεραν να πάρουν την πρωτιά στο έϊτζ παγκοσμίως.
Οι άλλοι :πορτογέζοι, έλληνες,, κύπριοι, άφρικάαανς , ιταλοί ,Ινδοί και λοιποί, που κι αυτοί είναι παρακατιανοί σε σχέση με τους εγγλέζους, συνεχίζουν να έχουν ζώα στο σπίτι.
Ήτοι, τη σκύλα τη Μπέλα, την μαύρη ,και τον κηπουρό τον Τσάρλι.
ΑΑΑΑ ΝΑΙ ! παραλίγο να το ξεχάσω.
Αντί γιά τζάμπα ,τους μαύρους, τώρα τους έχουν με φαί , ύπνο , ό,τι κλέβουν, με έναν ελάχιστο μισθό της τάξης των 2000 - 3000 ραντ το μήνα, δηλαδή εκεί γύρω στα 200-300 ευρά.Το μόνο που κατάχτησαν οι μαύροι υπηρέτες, είναι πως μπορούν να κλέβουν πιά ανενόχλητα τους αφεντικούς, γιατι δεν απολύονται τώρα.Αφού πάνε στην υπηρεσία τη μαύρικη τους καταγγέλουν, κιάντε μετά να καταφέρεις να τον διώξεις τον κλέφτη.
Αλλά έτσι είναι αυτά, ασπρούληδές μου.Όπως στρώνεις κοιμάσαι.
Το κακό είναι πως ο μαύρος κυβερνήτης και όλοι οι καινούριοι μαύροι, αρχηγοί , τρώνε με σαράντα μασέλες σε βάρος των δικών τους.
Εξ' ου και όλοι γελάνε που φκιάνει μετρό ,γιατί κανέναν δεν εξυπηρετεί ένα μετρό στο Γιοχάνεσμπουργκ . Που κανένας δεν κυκλοφορεί άνευ αμαξιού οτινάναι, και αφού υπάρχουν τα ταξί γιά τους μαύρους και τους φτωχούς, που ειναι κάτι άσπρα βανάκια των 11 ατόμων πάνε παντού ,και κοστίζουν ως εισητήριο το ένα τέταρτο του μελλοντικού μετρού......
Οι δημόσιες υπηρεσίες τους είναι να τους κλαίνε οι ρέγγες, διότι, διώξανε όλους τους αφικάανερς που ως κατώτεροι λευκοί κατείχαν το δημοσιοϋπαλληλίκι, βάλανε τους μαύρους , και καλά κάνανε ως εδώ.
Οι οποίοι, (τι να κάνουμε, τόσα χρόνια τους είχανε αμόρφωτους και πεινασμένους ), δεν είναι και το καλύτερο δυναμικό γιά να κινηθεί μιά χώρα.Τώρα μου λέει ο Βασίλης, , που έχει καλές πληροφορίες, προσπαθούν να ξαναμαζέψουν τα κατώτερα στελέχη του δημοσίου, να τους ξαναδώσουν τις δουλειές τους, μπάς και μάθουν πως γίνεται η διοίκηση.
Ωστόσο έμαθαν αμέσως πως γίνεται η χοντρή μάσα.
Αποφεύγω να σκέφτομαι πως το κόμμα που κυβερνάει είναι το ίδιο που έγινε σύμβολο αντίστασης στο απαρτχάϊντ, κι ο σκατάς που αρχηγεύει ήταν κάποτε αγωνιστής.
Άρε Μπίκκο , τι καλά έκανες και σκοτώθηκες νωρίς!!!
Γιά τους λευκούς τίποτα το σημαντικό δεν έχει αλλάξει..Απλώς πήρανε και έναν συνεταίρο μαύρο όπως τους ανάγκασε ο καινούριος νόμος.Α ναι !δεν γίνεται να ανοίξεις επιχείρηση δίχως να δώσεις ένα ποσοστο γύρω στο 20 % σε μαυρούλη.
Πιστέψτε με , δεν υπάρχει καλύτερος κέρβερος απ' αυτόν.Και ξέχασα το καλύτερο.
Οι αρχηγοί στις γύρω χώρες έκαναν ανατροπές και όχι συμφωνίες όπως ο Μαντέλα.
Έδιωξαν δηλαδή ,κακήν κακώς τους άσπρους επιτόπου, και τα πήραν όλα .
Ως εκτούτου νίκησε η επανάσταση και δω.
Κατόπιν η επανάσταση αποφάσισε ξεκάνει όποιον δεν της άρεσε, έμαθε να τρώει με εκατό μασέλες, κι έτσι οι φτωχοί μαύροι , παρέμειναν πάλι φτωχοί και ταλαίπωροι ..είδαν κι απόειδαν , τόβαλαν στα πόδια κι όπου φύγει -φύγει,





έφτασαν ως την Σάουθ Άφρικα, και κόλλησαν εδώ, ως το μόνο σταθερό κράτος της περιοχής.
Στήνουν τις παράγκες και την καινούρια τους ζωή.









Μόνο που
Όπου τους περιλαβαίνουνε οι μαύροι οι αφρικάνοι,
που έχουν αναβαθμιστεί πιά σε πολίτες, και η κυβέρνηση τους έδωσε σπίτια και καλά έκανε..



και που είναι και φοβεροί ρατσιστές , (όχι μαλακίες δικές μας), τους εξαφανίζουνε.
Κάνουνε επιδρομές στις μπαράγκες, τους σκοτώνουνε, και λογαριασμό δε δίνουνε.
Γιατί λέει τους τρώνε τις δουλειές και τους χαλάνε την πιάτσα.
Καθότι ένα περιέργο πράμμα αυτοί οι πεινασμένοι ,-ειδικά από το Ζιμπάμπουε - επειδή ο Γιαν Σματς τους άφηνε να πηγαίνουν σε σχολεία μίξτ γκρίλ , είναι μορφωμενοι, και δουλευταράδες και τους προτιμάνε οι νοτιοαφρικάνοι για τις δουλειές γενικώς.
Άστα χέστα, μόφυγε η μαγκιά περί αφρικανικής φιλίας.
Περί αφρικανικού κογκρέσου,ουράνιου τόξου, και άλλα παραμύθια.
Τα ίδια σκατά και χειρότερα είναι ,πνίγω τη σκέψη πως και αυτοί το ίδιο θα γαμούσανε τους λευκούς άμα ήτανε στη θέση τους και είχανε εξουσία από την αρχή.
Γιατί εδώ που τα λέμε, και τώρα που την αποχτήσανε , πάλι τους φτωχούς γαμάνε που όλως τυχαίως είναι και πάλι μαυροι.
Και όλο σκέφτομαι τελευταία,
Πως τελικά δεν ειναι το χρώμα ή η μυρουδιά.
Αυτή η πουτάνα η εξουσία είναι που χαλάει τους ανθρώπους, και δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράδειγμα από το κράτος της Νότιας Αφρικής.
Που είναι μιά χώρα πανέμορφη .
Από όπου μπορεί κανείς να δει έναν άλλο ουρανό.
Ξένο , και γιαυτό πιό γοητευτικό.
Ίσως να φταίει και η ποίηση που σέρνει μαζί του ο σταυρός του νότου.
Που να ξέρω.
Εγώ, μόνο ανάσκελα στη σαβάνα βρέθηκα ,
με σβησμένα τα φώτα του αυτοκινήτου,να χαζεύω το γαλαξία.













-