25 Απριλίου 2010

η ντομάτα μέσα μου





Είμαι κάπως.
Ακόμα δεν ξέρω πώς , αλλά κάπως οπωσδήποτε.
Ίσως να μου φταίει και ο εφιάλτης της κατοχής που η γριά μαννούλα μου φροντίζει να μου τον επαναφέρει κάθε βράδυ στις ειδήσεις των 8 ,μετά από κει που ακούει τη λέξη γερμανοί.
Τότε που αρχίζει να καταριέται με όλο της το είναι :
τη Μέρκελ ,το μπαμπά της -τον οπωσδήποτε ναζί-, τα παιδιά της , κάτι ξαδέρφια της στο Φράϊμπουργκ, και τα ρέστα σε Χάϊντυ να ριαλαριλαρίζουν στα χωριά του σβββάρρρτζβαλΝΤ(κοίτα ήχος γιά δάσος ορέ παιδιά)
Όλο της το σόϊ εν ολίγοις.
Και μετά , περιλαβαίνει ανεξαιρέτως όλους τους γερμανούς ,που θέλουν λέει να μας εξοντώσουν γιατί τους ρεζιλέψαμε τότε το σαράντα και δεν πρόλαβαν να μας κάψουν τότε τα κτήνη ,λέει , και βρήκαν τρόπο να μας πεθάνουν τώρα. Και σε τι θεό πιστεύει αυτή η παλιοζαγάρα λέει.
Στις απέλπιδες προσπάθειές μου να της εξηγήσω πως δεν έχει να κάνει ο μπαγάσας ο από πάνως με τα φραγκάτα πάρε δώσε της Άνχελας, μου πετάει ένα :
-την κατάρα μου νάχει η γκεσταπίτισσα ,και με αποτεντώνει.
Τώρα γιατί στο καλό στέλνει την κατάρα της ,θα σας γελάσω.
Αφού είναι διαπιστωμένο, πως τόσα χρόνια που την ξέρω ,κανέναν δεν κατάφερε να καταραστεί αξιοπρεπώς , και πως όλοι οι καταραμένοι της , διάγουν μιά χαρά βίο ......
Η γριά μαννούλα μου λοιπόν , βάλθηκε να με μάθει τους τρόπους που θα επιβιώσουμε ως οικογένεια , τώρα που ήρθαν ξανά οι γερμανοί.
Εχτές ας πούμε, έμαθα το κόλπο της πατάτας.
Πως να καλλιεργώ δηλαδή την πατάτα ,που ο σχωρεμένος ο πατέρας της ,
δηλαδή ο πάππος μου, βρήκε το κόλπο και δεν ένοιωσαν την ελλειψή της στην μεγάλη πείνα.
..."Παίρνουμε τα φλούδια ....
Αντί να τα πετάξουμε τα βάζουμε σε ένα αυλάκι τα σκεπάζουμε με χώμα ,και τα ποτίζουμε.
Μετά από λίγο καιρό , τα φύτρα της πατάτας θα πετάξουν βλαστάρια.
Μετά από άλλον λίγο καιρό ,θα ανθίσει η πατάτα και μετά από ξανάλίγο καιρό θα βγουν τα πατατόπουλα.
Αυτά τα πατατόπουλα ,τα παίρνομε και τα βάζουμε σε λάκκους και περιμένουμε να γένουν πατάτες."
Δεν κοιμάται ήσυχη, αν δεν της ορκιστώ γονατιστή ωσαν φιλικός,
πως πρώτον δε θα ξαναγοράσω γερμανικά πράμματα ποτέ ποτέ ποτέ,( το οποίον δε με χαλάει κιόλας )
και δεύτερον πως με την πρώτη ευκαιρία που θα φάμε πατάτες θα περιλάβω τα φλούδια με το γνωστό τρόπο της κατοχής.
Σταμάτησα πιά να επαναλαμβάνω την πρώτη μου αντίρρηση:
πως δηλαδή:
- ρε μάννα η πατάτα έχει 0,40 το κιλό, γιατί να μπώ σ' αυτήν την ταλαιπωρία;
-Τωρα έχει !!!!!Μου λεει με νόημα κοιτάζοντάς με στα μάτια .
-Όταν θα πέσει η πείνα ,...θα σου πω εγώ -(εδώ πάλι με κοιτάει με νόημα)-πόσο θα φτάσει......
Η μάννα μου την έχει σίγουρη την πείνα.
Εγώ πάλι όχι .
Εμένα μ' έχει κερδίσει το οργανοπόνικο* και δε φοβάμαι τίποτα.
Τελικά ,τώρα κατάλαβα πως οι λόγοι που άνοιξα αυτό το μπλογκ ,ήταν δύο.
Ο ένας είναι πως ήθελα να δηλώσω οτι είμαι παρούσα.
Φωνακλού.Επιζήσασα.Θασουγαμισωταπρεκιαρεμαλακαοτανχρειαστει.Θυμωμένη έως λύσσας.ετοιμοπόλεμη από καιρό.Ακόμα δεν ξέρω άμα η δήλωση απευθύνεται στους σκορπισμένους φίλους ή στους συνταγμένους εχθρούς......Άν αποφασίσω να κάνω ψυχανάλυση, μπορεί και να βοηθήσω τον ψυχίατρο να το βρεί .Που δε το πιστεύω ,γιατί εξακολουθώ να είμαι ζαβή και κακίστρω .
Να δουλέψει μαναχός τ' ο μαλάκας.
Μετά από χρόνια κοροϊδίας και ξεφτίλας από ιστορία, πολιτικάντηδες ,κόμματα και συναθροίσεις ,πιστεύω πως ο δικός μου μοναδικός τρόπος αντίστασης , είναι η ντομάτα που μεγαλώνει στον κήπο μου.



Κι αυτή ειδικά ,το εγγυώμαι. είναι έτοιμη γιά όλα.Βλέπετε ήταν η πρώτη ντομάτα που έδεσε το φυτό , από ξεχασμένο χωριάτικο σπόρο.Κάρπισε σε ένα άχρηστο χώμα από πηλό, με μπόλικη κοπριά.Έφτασε στα 1400 γραμμάρια.Η μικρότερη αδερφή της μόνο τα 800.
Τιμής ένεκεν- και κατά πως διηγούνται οι παλιοί,την πρώτη ντομάτα που πάντα βγαίνει πιό θραψερή ,-την κρατήσαμε γιά σπόρο.Έκτοτε , πάνε δεκαπέντε χρόνια τώρα, αναπαράγω τα σπόρια της συνεπέστατη στο θυμό μου.
Την αδερφή της τη φάγαμε ένα απομεσήμερο μετά τη θάλασσα.
Τάϊσε 7 νοματαίους.Ας είναι...αιωνία της η μνήμη.......
Κάθε φορά που είμαι έτοιμη να τα παρατήσω φέρνω στο μυαλό μου τους δυό εργάτες που κουβάλησαν την μικρή πλαστική μπανιέρα όταν μετακόμισα από το διαμέρισμα ,εδώ.Και ξανατεντώνω πανεύκολα το ελατήριο.
Τους άκουγα από το άλλο δωμάτιο όταν νόμιζαν πως είχαμε φύγει όλοι.
-Θα το πάρουμε και τούτο ορέέε;
-Όρσε ορέ!!!! Τα ξωτικά φυτά δε θα πάρουμε!!!!!!
Δε βρήκα τίποτα έξυπνο να πω στους δύο ψτωχοπαπάρες που απαξίωσαν το μαϊντανοσέλινό μου.Μούρθε βέβαια εκείνο γιά το ψηλότερο δεντρί , και παρόλο που θα απευθυνόμουν σε ηλιθίους , δεν το βρήκα αρκούντως πνευματώδες (καθότι έχουμε και μιά συνέπεια στην ταυτότητά μας ).
Παρά μόνο τους ενέταξα αμέσως κι αυτούς , στους άχρηστους αυτού του κόσμου.
Μπορεί νάκανα και λάθος....
Καλώς ή κακώς όμως, ποτέ δεν έχασα χρόνο γιά ερμηνεία συμπεριφορών που δεν τις έχω ανάγκη..
Και δε με νοιάζει κιόλας να το μάθω..Ο καθένας είναι άξιος της τύχης του.
Από τότε πάντως ,αισθάνομαι απολύτως πανευτυχής και δικαιωμένη που αντιστάθηκα στην οικονομική επέλαση του μαϊντανού που από 40 δραχμούλες το ματσάκι , πήγε από τη μιά μέρα στην άλλη στις 150.
και που ήταν μόνο η αρχή .
Πολλές φορές , μου έχουνε αμολήσει διάφορες υποκριτικές ανικανότητες ,αποφεύγοντας να δουν τις απλές οφθαλμοφανείς αλήθειες.
- μωρ ' εσύ είσαι τυχερή.......αλοίμονο σε μας που είμαστε κλεισμένοι στα τσιμέντα.
Κόπιασε να προγραφείς και συ ρε μαγκαφούλη που το ξεστόμισες.
Πέσμε καλύτερα πουτάνα μωρή κατίνγκω ,που το λουλούδι ή το σαπίζεις ή το ξεραίνεις από την αδιαφορία σου..
Παρά τυχερή.
Εκεί στον πρώτο στίχο απ' το τραγουδάκι που σου μάθανε να λες , θα σου φάω τον κριτσιλάγκο φώκια.
Δε θα δευτερώσεις.Εκεί την πούτσισες και μ' έκανες εχθρό.
Έχεις βρει το ένα μου το κουμπί.Το δολοφονικό.
Το άλλο το βρήκε ο Μανάρας που λέει ο λόγος.
Πρώτα ,γιατί τίποτα δε ήρθε τυχαία να με βρεί και να μου πει , πάρε με πάρε με πάρε με.
Τη ζωή μου την έχω πάει μπροστά με συνεχείς ανατροπές .Ε, είναι κουραστικό δε λέω.Αλλά αυτό έχω, μ' αυτό πορεύομαι.
Και δεύτερα , γιατί θυμάμαι το δυαράκι στις Τζιτζιφιές ,που μαζί με τα λουλούδια στο μπαλκόνι, ποτίζαμε και τρεις ντενεκέδες με ντοματιές.Έναν με πιπεριές.
Και όλα τα μυριστικά στις ζαρντινιέρες.
Μας έφταναν γιά όλο το καλοκαίρι.
Ξέρω κι έναν φίλο μου που έχει τρείς ντενεκέδες με λεμονιές δίφορες στο μπαλκόνι του.
Χά , αυτός έχει λεμόνια όλο το χρόνο.
Ο καθείς αντιστέκεται με ότι λαχανικό του πάει περισσότερο.
Τελικά τα όπλα σ' αυτόν τον πόλεμο, είναι θέμα γούστου μωρό μου.
Και είναι και από που αρπάζεται ο καθένας γιά να αντισταθεί.
Εγώ αρπάχτηκα απ' τη γεύση μου.
Την οποία θεωρώ μέγιστο πολιτιστικό στοιχείο της κοινωνίας .
Που αν δεν το περάσω στην επόμενη γενιά μου, και μόνο γιαυτό , θα θεωρήσω τον εαυτό μου εντελώς αποτυχημένο.



εντάξει,εντάξει μη φωνάζετε ορέ
νόμιζα πως δεν υπήρχε λόγος να το πω.
Και βέβαια είναι φασολιές.Δεν είχα πρόχειρη φωτο από ντοματιές.



*
*"Οργανοπόνικο"(αναφέρεται στην κούβα )
..........
Ήταν μια έξυπνη λύση ανάγκης που αποδείχθηκε αποτελεσματική.
Το οργανοπόνικο, όπως λέγεται το πρόγραμμα αστικής γεωργίας, είναι ίσως η μεγαλύτερη βιολογική καλλιέργεια του πλανήτη, αφού υπολογίζεται ότι παράγει 3 εκατομμύρια τόνους λαχανικών και φρούτων τον χρόνο, χωρίς χημικά λιπάσματα εξαιτίας του εμπάργκο".
απο τον "εξάντα".



17 Απριλίου 2010

ο σκύλος είναι ο εγκέφαλος


Άκουσα μέσα στον ύπνο μου τα κοπανήματα στην μπροστινή πόρτα παρέα με κάμποσα γαμοσταυρίδια.
Δεν είμαι ακόμα σίγουρη αν κατουρήθηκα τότε ή μετά.
Άνοιξα με την τσίμπλα στο μάτι μιά χαραμάδα όλη κι όλη.
-Πίσω Μωρή καριόλα, ούρλιαξε ένας μασκοφόρος που δεν ήταν ο ζορός που τον έχω και φαντασίωση κιόλας , και με πέταξε στην άκρη με την πόρτα τέντα.
-Ψάχτε , κι Όποιος βρεί τα περισσότερα θα γίνει το αγαπουλίνι μου .Είπε στα παλληκάρια του.
-Τί είναι αυτό ΜΩΡΗ;;;;;;; γύρισε τρεχάτος ένας και μου κούναγε απάνω κάτω όλους τους τουπαμάρος του ντεμπρέ -εεεεεεεεεεεεε παλιοτσουράπω ;;;;;;;;;;;; κι αυτά;;;;;;;;;;;;;; και μου πέταξε στα μούτρα πεντέξη πουλαντζάδες ,δύο καστοριάδηδες , έναν ρεζέρ που του είχε βγεί έξω απ' το σώβρακο το δεξί αρχίδι έτσι όπως τον ανεβοκατέβαζε, τρείς βολίν,μιά κροστάνδη, μερικούς Ινγκράους, μιά ερυθρή ταξιαρχία, κάτι σε Ούρλικε να υπάρχει, μιά δημοκρατία στο απόσπασμα γιά ξεκάρφωμα,πεντέξη Γκεβάρα,καμμιά δεκαριά βιάν και την κάμα σούτρα σε παλιά έκδοση.Μαζί με ένα δίσκο του Πουλικάκου και μια σφυρίχτρα απ' το περού.
-Ε αυτά έχω πρόχειρα τώρα τραύλισα....., τα άλλα είναι στην άλλη βιβλιοθήκη .
-Έχει κι άλλα;;;;;;;;;;; χλώμιασε.Υπάρχει ΚΑΙ άλλη βιβλιοθήκη;;;;;;;;;
- αν νομίζεις πως θα ξεφύγεις είσαι γελαζμένη.
Θα σε βάλουμε να μας τα μεταφράσεις όλα μετά με λεπτομέρειες . πετάχτηκε ένα κοντοστούπικο πηθίκι που ήταν και το κακότερο.
-Χο τσι μίνχχχχχχχχχχχχχ!!! και κινέζικα ε ;
και κινέζικα;
και κουβανέζικα;
και μαζική ψυχολογία του φασιζμού!!!!!!!!!!
και Φάμα και Κρονόπιοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο;;;;;;;;;;;; Συνθηματικά μωρή;
- Ε αυτό ήταν! αποφάσισε να μιλήσει ο αρχηγός που στέκονταν παράμερα δακρύζοντας με το όσα παίρνει ο άνεμος.
-Ρετ αγάπη μου ,είπε, αύριο είναι μιά καινούργια μέρα.
-Δε δίνω πεντάρα τσακιστή λατρεία μου , του είπα εγώ τότε αρπάζοντας την ατάκα στον αέρα......θα σε μάθω εγώ γιδοσάλιαγκα που με έκλεψες το μελό.
-Δεν υπάρχει αμφιβολία, είπε τότε αυτός βγάζοντας το αριστερό γάντι.
-Αυτή είναι. Και με σφαλιάρωσε αμέσως τετράκις.
-Φωνάξτε τον Σόμπολο να τον έχουμε πρόχειρο.Και ειδοποιήστε τον Αλέξις να είναι στάντμπάϊ
-Αρχηγέ! αναφώνησε κι ένας ακόμα που ήρθε απ' τη μεριά της κουζίνας κραδαίνοντας την μαντεμένια κατσαρόλα τη μεγάλη την ασήκωτη.Μαζί με τον Παρλιάρο που τον είχα βάλει από βραδύς απάνω στο καπάκι να τον έχω πρόχειρο γιά την κρεμ πατισερί του μέλλοντός μου.
Στρώθηκαν όλοι στον καναπέ σε συμβούλιο.
Ο ζορός ειχε πάρει στα χέρια την κοχίνα εσπανιόλα και ούρλιαζε:
- έχει διασυνδέσεις με την ETA η θείτσα.......
ενώ την ίδια στιγμή ο άλλος ο στούμπος και στραβοκάνης, αγκάλιαζε την " παλατιανή κουζίνα" και γκάνιαζε:
- δικιά μας είναι ρεεεεεεεεεΪ , δικιά μας σε αποστολή..................Αλλά κανένας δεν τόδινε σημασία του μπαζμένου.
-Πάρτε τη , με τραβολόγησε ο κομπλεξικός κι αγάμητος μόνοσταόνειράμουζω, που μόπιανε τον κώλο όλη αυτήν την ώρα τάχαμου γιά έρευνα, τι έψαχνε το ξεΐγκλωτο ;σάμπως τον έχω και μεγάλο; τέλος πάντων, εκεί απάνω που μ' έπαιρναν σηκωτή γιατί οφείλω να πώ , πως τις έκανα κι εγώ τις υστερίες μου, αντιστεκόμουνα εντελώς και τους ξέσκιζα με τα νύχια και τα δόντια μου, στο βάθος ακουγότανε το ήρωες άπαρτα βουνά και κάπου στο τέλος του διαδρόμου εμφανίστηκε και η γριά μαννούλα μου σούρνωντας πίσω της την κουβέρτα την πάτσγουορκ που πλέκει με το βελονάκι...
- τι θα φάμε σήμερα ; με ρώτησε . -α! έχουμε και κόσμο;
-Θα κεντήηηηησωωωωωωωωωω πανω στο δίκοπό σου λάααααααζο , με φεγγαρόπετρες σωρόοοοοοοο , τραγούδησα με ένα κόμπο στο λαιμό .
-μα εσένα δε σου άρεσε ποτέ η Βουγιουκλάκη μου θύμισε η μαννούλα μου.
-Να πεις το Ορέστη απ' το Βόλο αμέσως διέταξε . Και μου πέταξε στα μούτρα το παράσημο της εθνικής αντίστασης μαζί με το γκρό μπλέ κορδελάκι.
-Τη Μαρία απ τη Σπάρτη να την αφήσεις εκεί  .Αυτοί στη  Λακωνία ,είναι όλοι δεξιοί!
Εγώ ,προσπάθησα να την ευχαριστήσω, αλλά μου βγήκε των πραχτόρων η σχολή πούναι δύσκολη πολύ,και τότε ο ζουμπάς που τον είχα και στο μάτι επεσήμανε:
-Μας κοροϊδεύεις στρίντζω; ε; μας κοροϊδεύεις;και μόδωσε κι άλλον έναν φούσκο ξεγυριζμένο.
-Περιμένετε ούρλιαξα έντρομη.
-όλα θα τα πώ.-όλα......
-εγώ ,όπως ξέρετε από το γάμο μου έχω δύο σετ κατσαρόλες.
Ένα σέτ της α εμ σε, με τέσσερις κατσαρόλες ,ανοξείδωτο.
Κι' ένα μαντεμένιο γαλλικό, με τρείς κατσαρόλες, η μεγαλύτερη ασήκωτη.
Αργότερα, αγόρασα και μιά χύτρα ταχύτητας μεγάλη , ενώ πριν κανά δυό χρόνια αγόρασα έναν νταβά της βεεμεφ και άλλη μία χύτρα μικρότερη .Ανοξείδωτη κι αυτή αλλά καινούργιας τεχνολογίας .Με ρολόϊ γαμώ το φελέκι μου (σόρυ γιάννη δεν εννοώ εσένα)
Ενώ βεβαίως ,την ίδια στιγμή τους απέκρυπτα εν γνώσει μου τα κυριότερα:
Την κινέζικη καλαμωτή που έβαλα πριν μιά βδομάδα στην απάνω βεράντα , γιά να μη με βλέπουνε οι γειτόνοι.Τα τρία μέμορυ στικς και τις πέντε προκηρύξεις σε επεξεργασία που έχω περασμένες στο σκληρό .
-Επίσης συνέχισα ,τα σάκβουαγιάζ τάχω στην αποθήκη της κουζίνας .
Λεφτά δεν έχω . Αλλά αν ας σας βολεύει, να ανοίξω το πορτμπαγκάζ του πούντο να τα βάλετε μέσα εσείς. Όπως θέλετε... Και αριθμημένα.Κάντε τη δουλειά σας.
-Αλήθεια λες; .......φίδισε ο αρχηγός και περίλαβε τα άλμπουμς και τα κουτιά με τις φωτογραφίες.
-χμουυυυυυυυυ .... είπε εις άπταιστον ελληνικήν.
-Υπάρχουν συνεργάτες που διαφεύγουν.....
.....δύο νάνοι μεταμφιεσμένοι.....ένας σογκούν και μιά γκέϊσα..
-χμούύύ... ξαναείπε και ανέβασε το τζαμάκι απ' το κράνος.
-Έχετε σχέσεις από παλιά με την τρομοκρατία.............
και μόδειξε τις φωτογραφίες με το Θοδωρή ,την αλογουρά του και το σορτσάκι το αντίντας το κίτρινο. Τη Μαρία με το ταγάρι ,εμένα σε αποστολή με τη φουστα την ινδική ,το Μήτσουλα νήπιο ντυμένο σογκούν , την Κική  γκέϊσα και το ποδήλατο , Αποκριές στα στα Εξάρχεια.
Από παλιά........
Χμου χμου ......από παλιά .....μηρύκασε
-Ψάρια τρώτε; ρώτησε η μανούλα μου.και μας έδειξε τρείς τσιπούρες αλανιάρες λαδοριγανομένες στο ταψί.
Και κει απάνω στη λαχτάρα, αφενός έπεσα απ' τον καναπέ που είχα ξενυχτήσει το προηγούμενο βράδυ, και αφετέρου κατάλαβα πως η Τάνια , είχε πάρει εργολαβία να μου γλύφει τα μούτρα.
Τουλάχιστο σήμερα είναι μιά καινούργια μέρα..............
















































μετά από την επισταμένη έρευνα που έγινε γιά τον εγκέφαλο, έμαθα πως:
1)Ο Κανέλλος έχει και μπλογκ και τραγούδι το οποίον παραθέτουμε..
και
2)Το Κανελλόνι του απέχτησε φωτογραφικό άλμπουμ στο διαδίκτυο με προοπτικές.
και άκρες στο εξωτερικό




και εδώ

το νέο κατόρθωμα του Κανελλόνη.





.

8 Απριλίου 2010

έσκα , πράσινο ,γυναικείο ........εχάθη








Χρόνια τώρα μου τσιγαρίζουν τον ενγκέφαλο με την οικολογική σπουδαιότητα του δίτροχου μη βενζινοκίνητου μέσου που το λένε και ποδήλατο.
Σπουδαιότητα που την κατάκτησαν οι προηγούμενες γενιές με ιδρώτα και ορθοπεταλιές χρόνων.
Ειδικά στις ανηφόρες της βρυσούλας και του αγιώργη .
Και με χαρτονάκι στην πίσω ρόδα γιά να κροταλίζει τα μεσημέρια του καλοκαιριού που κοιμούνται οι ήσυχοι νοικοκυραίοι .
Και λαχανιασμένες απρόσμενες εμφανίσεις στο στόλισμα του επιτάφιου .
Και πιό ειδικά , όταν τα ποδήλατα ήταν έσκα , με χοντρή ρόδα και δίχως ταχύτητες.............



Εκεί να σε δω Γιωργάκη να πηγαινοέρχεται ο κώλος σου ,όχι που μου καβαλάς το νικελάκι το λεπτόροδο ,το πανάλαφρο , και σπάς και δαχτυλάκι τρομάρα σου.
Κεφάλι δεν είχες να σπάσεις κακοχρόνονάχεις;
Χρόνια τώρα επίσης , μέσα σ' αυτή την παγκόσμια καταπράσινη ανέραστη συνείδηση ,
κάτι με ενοχλεί .
Αφαντάστως.
Σε σημείο που να αρνούμαι να κάτσω στη σέλλα όταν βρίσκομαι στα μέρη που μεγάλωσα,
ενώ αντιθέτως μεγαλουργώ ορθοπεταλιάζοντας σε διάφορες άλλες πόλεις της αλλοδαπής.
Δεν ξέρω αν είναι μόνον το κρυόκωλο του πράγματος που κρατάει σε απόσταση το συγκεκριμμένο σημείο του σώματός μου ,από το καθορισμένο σημείο υποδοχής του,
αλλά οπωσδήποτε είναι το πιό ενοχλητικό γιά μένα.
Κι όταν λέω κρυόκωλο το εννοώ μέχρι τέλους......... .
Υποθέτω πως αυτό που μου τη σπάει , είναι το ντύμα που τύλιξαν το πιό αγαπημένο φετίχ των παιδικών , των εφηβικών, και λοιπών - πολλών ελπίζω- χρόνων μου.
Και το μετάτρεψαν σε υποχρωτικό καλό .
Δεν ξέρω αν οι αθηναίοι , οι θεσσαλονικείς, και λοιποί μεγαλουπολίτες οργαζμίζουν όταν ακουν διάφορες λέξεις . Ας πούμε :
...... καθαρό...... γενικό καλό...... πράσινη ανάπτυξη..........................καφετζόπουλος......φιλικό προς το περιβάλλον.............
εμείς όμως οι καραεπαρχιώτες , έχουμε κάτι καλύτερο να αντιπαραθέσουμε ως οργαζμό:
αλητεία.......αυτεξούσιος ........... ρέστος ........ανατροπή..........
Και αυτό είναι που γουστάρουμε στο ποδήλατο.
Αυτό γουστάραμε από πάντα δηλαδή ,αλλά δεν το ξέραμε γιατί γίνονταν από μοναχό του χωρίς πολλές αναλύσεις , από όταν αρχίζαμε να περπατάμε....
Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται πως το κουβαλάγαμε (και το κουβαλάνε ακόμα όσοι έχουν μείνει)
χωρίς ποτέ να προβληματιστούμε γιαυτό , σε οποιοδήποτε χώρο είχαμε πρόσβαση.
Με στενή φούστα , ή και με φαρδιά ,αλλά και με ποδιά.
Με τακουνάκι ή και με πεδιλάκι ,ή και ξυπόλητες πολλάκις.
Στη βόλτα, ή κι απόξω απ' το σινεμά.
Στη θάλασσα και στο μπάρ αλλά και στο καφέ.
Και χειμώνα , και καλοκαίρι.
Με παιδιά στη σκάρα ή χωρίς παιδιά στη σκάρα.

Δεν μπορεί ρε φίλε να μου χλαπατσιάζεις τις αναμνήσεις μου ,που περισσότερο έχουν να κάνουν με το :
παίρνω το καπελλάκι μου και φεύγω όποτε γουστάρω , χύμα ,και τα λέμε μετά................,
παρά γιά τον καθαρό ουρανό και την ανάγκη γιά ένα πράσινο αύριο.
Με ενοχλεί .
Με ενοχλεί που τη φυγή μου , τη βαφτίζουν με χίλια δυό ονόματα .
Ενώ έχει μόνο ένα αληθινό.
Η φυγή ποτέ δεν είχε άλλο όνομα εκτός από φυγή.
Δυό ρόδες μ' ένα τιμόνι κι ένα σίδερο που τα ενώνει είναι , που το πας εσύ όπου τραβάει η ψυχούλα σου.
Τι στο διάλο, εγώ όταν πήγαινα τις ατελείωτες βόλτες στη μαργαρώνα και την αγιά τριάδα , δεν πήγαινα από οικολογική συνείδηση.
Γιά να το σκάσω απ' τον πατέρα μου πήγαινα και να περάσουμε καλά με τις φιλενάδες και την παρέα.
Ούτε όταν πηγαίναμε γιά μπάνιο στην κυανή ακτή με τα κουτσούβελα μοιραζμένα στα δίτροχα το κάναμε γιά να μας πούνε οικολόγους πράσινους.
Ένα πράμμα ξέρω καλά , από μικρό ,(πρώην)κοκκαλιάρικο ,και άτσαλο .
Πως το συγκεκριμμένο όχημα,
Είναι μιά ιδέα
Μιά επαναστατική ιδέα.
Μιά επαναστατική αυτόνομη ιδέα.
Μιά επαναστατική αυτόνομη αλήτικη ιδέα
Και οι αλήτικες ιδέες ,δεν κυκλοφορούν σε ταχτοποιημένους ποδηλατόδρομους και καλά.
Δε χρειάζεται ποδηλατόδρομους και μαλακίες γιά να ξαναπάρει το δρόμο.
Δεν χρειάζεται κονδύλια , επιδοτήσεις και μίζες γιά να γυρίσει η ρόδα του.
Το μόνο που χρειάζεται ,είναι ο κάθε κάγκουρας γιωταχής να καταλάβει ,πως ζει σε μιά μικρή επαρχιώτικη πόλη που την διασχίζει σε μισή ώρα με τα πόδια.
Πως γιά να πάει στη δουλειά του δε του χρειάζεται αυτοκίνητο.
Κι αν δεν το καταλάβει από μοναχός του, δεν πειράζει.
Μπορεί να του το κάνει λιανά ένας δήμαρχος που θα ξέρει να είναι δήμαρχος...
Έτσι μπράβο.
Τώρα που τόβαλα κιαυτό στη θέση του, μπορεί και να ματακάνω ορθοπεταλιά στο δρόμο.
ξέροντας πως το ποδήλατο :
-είναι στάση ζωής
-είναι αυτονομία
-είναι ανεξαρτησία
-είναι και αλητεία.
(και σίγουρα ήταν το στήριγμα του Κώστα μέχρι το σπίτι .....εκεί γύρα στα χαράματα ...)




Αν το ρωτούσαμε πριν το ονομάσουμε , πιθανόν θα ήθελε να λέγεται ποδάλητο.
Και τότε, όλοι εμείς που από μαξούμια το καβαλλήσαμε και συνεχίζουμε να το καβαλλάμε,
να είμαστε οι πιό όμορφοι ποδαλήτες και ποδαλήτισσες των ονείρων μας.






Roger McGuinn - May The Road Rise .mp3


Found at bee mp3 search engine