28 Ιουνίου 2010

φτού και βγαίνω....




Η αλήθεια είναι πως εγώ , θέλω να είμαι ένας άνθρωπος της κουλτούρας και του πολιτισμού πρωτίστως, αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα εντελώς σ' αυτά , διότι έχω ένα ακόμα φοβερό ελάττωμα παιδιόθεν.
Δυσανεξία στην όπερα.
Πράμμα που πολλάκις προσπάθησα να το διορθώσω , αλλά κάθε καινούρια φορά ,τάκανα πιό σκατά κι από σκατά.
Μικρή όταν ήμουνα άκουγα τη μαμμά να πλένει το πιάτο με το λαδερό και το Ναμπούκο να διασχίζει ιπτάμενο το καθιστικό όπου και υπήρχε το κόκκινο τεπάζ , να τη συναντάει απάνω απ' το νεροχύτη και να εκτοξεύεται στα κλωνάρια της λεμονιάς μαζί με τη φωνή της .
Αυτή τη λεμονιά που έβαζε το ένα κλωνάρι της μέσα από το παράθυρο της κουζίνας , και κανένας μας δεν ήθελε να το κόψει. εδώ την έχω : απάνω δεξιά όπως μπαίνεις από μπροστά , και μου γδέρνει το σώψυχο, κάθε χαρούμενη και κάθε λυπημένη μέρα..
Αλλά ντούι κουμπάρε εγώ, που μου άρεσε καλύτερα η καβαλερία ρουστικάνα, που και πιό κακάάαν κακάααν ήτανε, και λίγο σε δώστουθαρροςτουχωριατηνασανεβειστοκρεβατι έφερνε , και μας έδινε και το ρυθμό στην ξιφομαχία που παίζαμε με τον αδερφό μου με τα καλάμια.
Μεγαλώνοντας ............ ε , μούπανε και οι άλλοι ,που αυτοί ήτανε πιόόοοοο της κουλτούρας ,της αριστεράς και του του πολιτισμού, πως δεν πάει άλλο , να μην είμαι κολλημένη , και μίζερη , και εγωίστρια, και τι πα να πει δε σ' αρέσει, σ' όλον τον πολιτισμένο κόζμο αρέσει,... και φτου σ' πατόκορφα!!
Είδα κι απόειδα , έκανα κι μιά συνοπτική αυτοκριτική, μάλλον είμαι μιά ελαττωματικιά χυδαία, και δεν μου αρέσει το μεγαλειώδες ωραίον μετά μουσικής, να προσπαθήσω να διορθωθώ αποφάσισα, , γιατί όλοι- ολοι αντάμα κι ο ψωριάρης χώρια .......ειδικά ψωριάρης και αριστερός δε γίνεται, γίνεται;
Πολύ με πίκρανε αυτό το φτού μ' πατόκορφα, και μπήκα στην άμεση προσαρμογή.
Τη δεύτερη μέρα της αναθεώρησης παύλα προσαρμογής, παρόλο που ήμουνα με το νυχτικό και δεν είχα προλάβει να βάλω την τουαλέττα και την τιάρα, ούρλιαξα τραγουδιστά στο Νίκο, αααααααασεεεεε λεφτάααααααααααα γιά-αα-ααααααααααα τη λαιιιιιιιιιικήι ηι-ηι-ηι η η η στο τραπέεεεεεεζιι.
Είδα το μάτι του που γυάλισε -...καλή μου , και ράγισ' η ψυχή μου- ,
κούνησε το κεφάλι , -πάει τόχασε τρομάρα της- , και με ίσιωσε:
-Κόψε τη μαλακία με το λαρύγγι και τη γαργάρα , γιατί θα πας στη μάννα σου.
Τότε ήταν που πήρα τα λεφτά γιά τη λαϊκή, σκέφτηκα πως είμαι και πικραμένη και απολίτιστη , έσουρα πίσω μου , το καλάθι της νοικοκυράς και πορεύτηκα προς τους πάγκους του πεπρωμένου μου.......
Κατά καιρούς, το ξαναπροσπάθησα να αφήσω τα αυτιά και την καρδιά μου ανοιχτά στην όπερα, γιατί εδώ που τα λέμε , απολίτιστη δε το θέλω να με λένε κιόλας,-( άλλο που θέλω να με λένε ακόμα αριστερή )-, κι ούτε στενόμυαλη.και με δεδομένο πως ούτε ενυδρείο έχω, οπότε κινδυνεύω και από άλλους χαρακτηρισμούς...
Ξανάπιασα την χαμένη μου αναθεώρηση εκ νέου.
Αλλά ματαίως επίσης, και έτσι είμαι ακόμα μ' αυτό το απολίτιστο στίγμα απάνω μου, μιά και είναι αδύνατο να καταλάβω γιατί δεν τη βουτάει την Κάρμεν την τσιγγάνα την φλογοβόλα τη σγουρομάλλα με την φούστα την κλαρωτή ο τυπάς να -τι σου κάνω μάννα μου -, παρά μαλακίζεται ο φλώρος στα ουά στα ουα και τα ουά.
... ένι γουέη ...
Στην Κερύνεια το δήλωσα πως δε θέλω να ξαναπάω.
Δεν το μπορώ ορέ παιδί μου πως το λένε.
Με γδέρνει.
Εδώ βέβαια, όπως και εκεί σε μας, υπάρχουνε και πολύ καλοί, πολιτιζμένοι άνθρωποι με μεγάλους αγαθούς ροδόχροες ορίζοντες , που με λένε πως είμαι εγωίστρια, και κακιά. Μικρόψυχη και κολλημένη.
Παραλίγο ρατσίστρια μπας και το βουλώσω, αλλά δε μασάω από πολιτικαλκορεκτικές ταμπελίτσες πάλι παιδιόθεν.
Ούτε και το φασίστας πιάνει , γιατί ξέρω μερικούς απ' αυτούς τους καλούς δημοκρατικούς τύπους, πως αν ήταν να υπερασπιστούν τα φράγκα και την περιουσία τους, θα μας πέταγαν όλους στα γκουλάγκ. λέμε τώρα.
Και πως δεν αγαπάω τα αδέρφια μας τα απέναντι , κουμπάρια μας και γείτονες ,και πως γιαυτό δε θέλω , και όχι επειδή με γδέρνει αυτό το απάνω δεξιά όπως μπαίνεις από μπροστά.... και να τ'αφήσω τα δογματικά είπαν.
Εγώ το πάλαιψα πάρα πολύ , όλον αυτόν το χρόνο , και σκέφτηκα να τους πω ,πως αυτή τη γνώμη έχω διαμορφώσει από όσα έχω διαβάσει, από όσα έχω δει ,από όσα έχω ζήσει, από όσα έχω μυριστεί μ' αυτό το εργαλείο που έχω όπως βγαίνεις απάνω αριστερά, και πως αυτοί πάλι, δεν κατέχουν την τέλεια γνώση επειδή ερμηνεύουν κατά το δοκούν αυτά που βλέπουν, αυτά που διαβάζουν κι αυτά που ζουν.
Γιατί και το δικό μου, δοκούν είναι, αλλά δεν τους αρέσει , γιαυτό συνέχεια το τραβολογάνε , το κόβουν, το συγγολλάνε ,το κουρεύουν , του βάζουν εξτένσιον ,το πιλατεύουν και το πάνε εκεί που θέλουν για να με καπελλώσουνε με το σωστό τους .
Θές επειδή την έχω την πετριά του πολιτιζμού και της αριστερής κουλτούρας, θες επειδή παρόλο που είμαι ζαβό, κατά βάθος έχω μιά ψυχούλα μελένια, θέλησα να γίνω λίγο πιό λαρρρρρρζ ως πολίτις του κόζμου να κάνω πατρίδα μου μιά γη χωρίς σύνορα -κατέχω κι ένα οικοπεδάκι να το βάλω στον διεθνή κουμπαρά άραγε; ,,, και τότε θυμήθηκα τους φίλους μεγάλης χωρητικότητας μυαλού , αγκαλιάς και κοινοκτημοσύνης ,που έτσι και τους μεταφυτέψεις όξω απ ' τη γλάστρα της πόλης τους , θα πεθάνουν μάλλον γονατιστοί...... αλλά τους αναμέρισα, με πιλάτεψε και ο Γιώργος απ' τη Λάπηθο -(κοίτα ονομασία γιά πόλη μάγκα μου)- παραπάνω από αρκούντως .
Τέλος πάντων ,είπα το ναι με κάτι μούτρα νάαααααααα,
αφού πρώτα μου υποσχεθήκανε εντελώς δημοκρατικά πως:
- φαί ούτε να το σκεφτείτε εκεί,
-τι;;;;;;;; καφέεεεεεεεεεε;;;;;;;;;το κέρατο που σας τίναζε,
και
-ΝΕΡΡΡΡΡΟΟΟ!!!!!!!!!!!!! να ψοφήσετε αύτανδροι καλύτερα................
Πήραμε μαζί μας , σάντουιτς , γλυκά , καφέδες και νερά από τη Λεμεσό, γιατί τα υπολόγισα όλα.
Δεν υπολόγισα όμως τα κάστρα και τις κομένες κορφές που είχαν εισητήριο πιά.............







-Εγώ απάνω δεν πάω,
είπα προκλητικά κοιτάζοντας τον τούρκο στο γκισέ που έκοβε τα εισητήρια γιά τον άγιο Ιλαρίωνα.,




Εκείνος ξέροντας άπταιστα ελληνικά , κάτι είπε στα τούρκικα στο Γιώργο.
-Μας κάνει έκπτωση. λέει , μας δίνει 5 εισητήρια στην τιμή των 3.
-Εγώ δεν δίνω ούτε τρύπια δεκάρα του λέω . Να πάτε εσείς οι 4 .
-Όχι ,επέμενε ο τούρκος, μόνο οι πέντε αν ανέβετε θα πάρετε τρία.
τον κοίταξα μισερά και χωρίς γυαλιά.
-ναι έ;
-να κι αν ανέβουν , να κι αν δεν ανέβουν -του είπα ήσυχα και μαλακά , εντελώς χεσμένη όμως στα κρυφά, μην αγριέψει κιόλες και ασε μη το σκέφτομαι ..... .
Φαίνεται πως ο τούρκος είχε και χιούμορ και καλύτερη διάθεση από μένα , μιάς και ήταν απ' τους κερδιζμένους, .......να κιαν ανέβαινα εγώ, να κι αν δεν ανέβαινα, οπότε τους άφησε στο τέλος.
Τους έχασα από τα μάτια μου στην πρώτη στροφή και μέσα σε καμμιά δεκαριά λυσσασμένα: φτου σας γομάρια , που τους στόλιΣα ...
Στο πεζουλάκι του παραδίπλα καφενέ , έκατσα και έπινα τον καφέ μου απ' το θερμός , αφού πρώτα έφαγα επιδεικτικά το σάντουιτς ,τη σπανακόπιττα, τη μπουγάτσα με την κανέλλα , την σπανακόπιττα ξανά , που έβγαλα απ'το ψυγειάκι, και το νερό που με ξεδίψασε επιτέλους.
άρχισα τα χριστιανικά : μουνόπανα, φασισταριά, κακοχρονονάχετεκαταραμένοι, γαμωτογονιόσας και τέτοια....
Και εκεί που έγδερνα το πάνω δεξιά όπως μπαίνεις εργαλείο μου, μπουκωμένη, μανιασμένη, ψωριάρα και ταπεινωμένη .... μαλάκα τελικά είσαι πιό μόνη από μόνη εδώ πάνω, άκουσα την κοπελλιά που είχε φέρει τον παππού ,τη γιαγιά και τον πατέρα της που ήθελαν να πονέσουν ξανά..
-Είναι κι άλλοι σαν και μας παππού......
Κοιταχτήκαμε με νόημα , και θα μου πεις , κάποιος χέστηκε που γίναμε τέσσερις αίφνης απάνω στον άγιο ιλαρίωνα... αλλά εμάς μας άρεσε που μετρηθήκαμε.
Αφού ξεσκίστηκα στο φαί και στο πιοτί , αλλο δεν είχα να γυροφέρω, με είδανε όλοι, τόλμησα να κοιτάξω κατά τον κάμπο και τη θάλασσα.








δεν ήθελα να τη δω,
αλλά Αυτή , ήταν από πάντα εκεί.όμορφη.
πλαγιασμένη, αγκαλιά με τη θάλασσά της.
κοιτώντας την , τινάχτηκε το μυαλό χορεύοντας:

"πάρ'το στεφάνι μας,
παρ' το γεράνι μας,
στη δραπετσώνα πιά δεν έχουμε ζωή"

το κατάλαβα τόσο καλά
σαν να μου το καρφώσανε στο κεφάλι με το σπασμένο γυαλί της παραγγελιάς.
η Κερύνεια δεν δίνεται πίσω.
..............................
κατεβαίνοντας το βουνό
ξαναπεράσαμε μπροστά απ' το στρατόπεδο με τον τεράστιο αγριεμένο στρατιώτη που δρασκέλαγε με το όπλο προτεταμένο.Καμμιά 20ριά μέτρα πάνω μου.Θέλησα να τον φωτογραφίσω κρυφά, αλλά μούπεσε απ' το χέρι η μηχανή.
Τσούλωσα στο κάθισμα και ξανάρχισα τα χριστιανικά :μουνόπανα, φασισταριά, κακοχρονονάχετεκαταραμένοι, γαμωτογονιόσας και τέτοια.. .
Δεν είχα κέφια πιά, και κοίταζα με αγωνία το δρόμο να αναγνωρίσω και γω δεν ξέρω τι.
Τη μυρωδιά ίσως.
Παρκάραμε στο λιμάνι.




Ίσα -ίσα μιά μικρή βόλτα γιά να στανιάρουμε λίγο .
Γιατί πλάκα -πλάκα , όταν μπήκαμε στην πόλη όλοι το βούλωσαν ,ακόμα κι ο λαλίστατος ορθοπεδικός που κάθε λίγο και λιγάκι ρώταγε γιά την ιστορία του ο μαλάκας...
ξαναβρεθήκαμε
σε μια πρώην φωτεινή πόλη


μιά πόλη μόνο γιά άντρες  τώρα πιά.







που δε με πείραξε η βρώμα στο λιμάνι,
γιατί πάει στο διάλο ,
και τα λιμάνια τα δικά μας μέσα στην ίδια βρώμα μπορεί να είναι.


Με πείραξε όμως το καζίνο φάτσα κάρτα στο λιμάνι,
και τα άλλα δέκα περίπου που μέτρησα, πηγαίνοντας γιά τη Λάπηθο
Με πείραξε που ξέρω πως στήθηκαν αποκλειστικά γιά τους νεοκύπριους που ενώ εύκολα χαρίζουν την πατρίδα τους, θα σκότωναν αν τους έβαζε κάποιος χέρι στην μερτσέντες ή το καγιέν



Με πείραξε που στις ψαροταβέρνες του λιμανιού,
οι τιμοκατάλογοι ήταν στα ελληνικά,
και οι κράχτες στις πόρτες μας φώναζαν στη γλώσσα μας , να κάτσουμε να φάμε.
Με πείραξε ..............γαμώ το θεό σου παπάρα, μη μου κοιτάς εμένα την τσιπούρα γιατί θα στη βάλω στον κώλο .Βάστα την είπε ο Νίκος στην Αφροδίτη, γιατί θα τον δαγκώσει τελικά αυτόν.
Ελάτε ρε παιδιά μπήκε στη μέση ο Γιώργος , είπαμε , έχουμε φέρει φαγητό.
Τον παρατηρούσα συνέχεια .
Νομίζω πως πονούσε.
Νομίζω πως ενώ ήταν ταπεινωμένος , εκπολίτιζε την ήττα του.
Νομίζω πως αν ήξερε ότι δεν είναι μόνος του δεν θα παρίστανε πιά τον αδελφό κανενός.
Νομίζω πως ήθελε να πάρουμε όλοι μέρος σε ένα παιχνίδι όπου θα μας πήγαινε λέει να γνωρίσουμε το χωριό του.
Που δεν ήταν πιά το χωριό του.
Και τη βρύση του που μας παίνευε ,που δεν ήταν πιά βρύση.
Γιατί το έκοψε το νερό της.
βυθισμένος στο 35 χρονο όνειρο ,με τις ιστορίες της εφηβείας του .
Τότε που μαζεύονταν οι παρέες , εκεί γύρα απ' το νερό , και κάτω απ' τα πλατάνια τα καλοκαιρινά απομεσήμερα.
Νομίζω πως παίζαμε ένα κρυφτό δίχως μάννα να μας ξετρυπώσει.
Ακούμπησα πάλι το βλέμμα στον κάμπο κάτω.





δεν μπορεσα να κάνω τη φιγούρα της ζεϊμπεκιάς,
παρά μόνο κατάπια το
" παρ' το στεφάνι μας
παρ' το γεράνι μας,
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή"
μαζί με τον κόμπο και τη μπουκιά .
κάποιος πνίγηκε , ίσως κάτι πήγε να πει.
Εκεί δίπλα στην στερεμένη βρύση βγάλαμε το εμφιαλωμένο νερό απ' τη Λεμεσό και ήπιαμε.






Δεν είχαμε όρεξη καμμία , και μόνο έτσι με τυφλό θυμό , ξερρίζωσα ό,τι κρινάκι βρήκα στην πλαγιά, παλιοπούστηδες έλεγα και ξανάλεγα, θα σας τα πάρω όλα.Όλα..ΟΛΑ ... θα τα πάρω από δω....
-Φτάνει πιά .τα ρήμαξες, ακούστηκε ο Νίκος που αναγνώρισε τα σημάδια. ......να τα ρημάξω θέλω... σκέφτηκα.Να τα ρημάξω....Μόνο να μη μείνουν άλλο εδώ.
Τώρα έχω καμμιά δεκαριά κρινάκια απ' τη Λάπηθο στο σπίτι μου ,και χαίρομαι κάθε μέρα.
Περάσαμε μέσα από το πρώην χωριό του Γιώργου γεμάτο φιλικούς έποικους που ήθελαν να μας κεράσουν όλοι μαζί καφέ.
-Δεν είναι κακοί είπε ο μαλάκας ο ορθοπεδικός.
-Και γω άμα μου χαρίζανε τα σπίτια και τα χωράφια τους ,σορόπι σερμπέτι και μέλι γνήσιο θα γενόμουνα αυθωρί. ...μούγκρισα ,με έναν πικραμένο Γιώργο να με κοιτάει με νόημα, και να μη μπορεί να ξεκολλήσει απ' το βρώμικο χωριό,που είχε να δει ασβέστη ,απ΄το τελευταίο ασβέστωμα της τελευταίας μεγάλης Τρίτης.
Κατεβαίνοντας προς τη μεριά της Κερύνειας πάλι, μας έδειξε το κτίριο δεξιά.
Εδώ είναι το σχολείο μου, είπε με αγάπη .
Αει ρε Γιώργο τρομάρα σου .Ήταν , ήταν, ήταν.ΗΤΑΝ.





τι είπες; ρώτησε .
Άντε τώρα να του πεις την αλήθεια εξυπνάκια.

...............................
όταν ξεπρόβαλε ξανά η θάλασσα με κείνο το τεράστιο πέος στραμμένο προς το βουνό
τάκανα επί τόπου και ασυζητητί.





τίποτα πιό βίαιο δεν θα μπορούσα να φανταστώ.
τίποτα πιό αυθεντικό.
τίποτα πιό ειλικρινές.
τίποτα πιό χυδαίο.




-Τ' είναι δω ρε ;
-Το πεντεμίλι.
-Εδώ βγήκαν






εδώ έκαναν το μνημείο τους



Το έφερα γύρω -γύρω με τρόπο.
παγωμένη , μη το ξυπνήσω και με γαμήσει αύτανδρη.
Με κάθε κλίκ της μηχανής λαχτάραγα από μοναχή μ' και σαλτάριζα προς τους άλλους.....μέχρι να ξαναπάρω κουράγιο , και να πλησιάσω αλαφροπατώντας τάχα μου γενναία.
Όταν ξαναβρήκα τη φωνή μου , ξανάρχισα τα χριστιανικά: μουνόπανα ,γαμημένοι καργιόληδες ,φασίστες, φονιάδες ,- πρέπει να εμπλουτιστώ γιατί λέω μαλακίες πιά-και τέτοια,.
Μετά μ' έπιασε μιά μανία να πλακώσω στο ξύλο τον κύπριο ορθοπεδικό .Έτσι.
Μετά μ' έπιασε να πλακώσω στις μπάτσες όποιον έβρισκα μπροστά μου.
Μετά έκατσα σαν το ηλίθιο χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο παρά....
Πόσο αγαθοί μπορεί να είστε ως νικημένοι;
Σας το λένε ρε , σας το δείχνουν φάτσα κάρτα.
Όταν βλέπετε αυτό το πράμμα που ξεσκίζει τον ουρανό , πως τολμάτε να νομίζετε ότι αυτοί εδώ έχουν το παραμικρό από ....πώς τόπε ο πρόεδρος σας; καλή θέληση ;Αγαθές προθέσεις; και αδερφικά συναισθήματα;αααααααααααχαχαααχα γελάσαμε πάλι και σήμερα τ' απόγευμα στο πεντεμίλι.
..............................
Τελικά, αυτόν τον παπάρα , δεν τον χώνεψα απ' την αρχή , έτσι και μιλήσει τον έφαγα δάγκα.
....................
Στην επιστροφή γιά τη Λευκωσία, περάσαμε από καμμιά δεκαριά χωριά του κάμπου, που είχαν γίνει πιά στρατόπεδα.
Συρματοδεμένα γύρω γύρω.
Κάθε σπίτι και στρατώνας, τα δέντρα και τα χωράφια τριγύρα.
Και έξω από κάθε στρατόπεδο, θηριώδη αγάλματα με φαντάρους ,έτοιμα να δρασκελίζουν το δρόμο με το όπλο προτεταμμένο κατά πάνω μου.Και όλοι να κοιτάνε προς τη μελλοντική κατάκτηση του βορρά.Τυχαίο; δε νομίζω...
Ωραία ιδέα...
Μιά κακομοίρα ζεϊμπεκιά μου τριβέλισε πάλι το μυαλό ,
αλλά μόνο
......"στη δραπετσώνα πιά δεν έχουμε ζωή" κατάφερα να κρατήσω ....

Μετά, στην Λευκωσία, εκεί στον καφέ, ξαναακουμπήσαμε αυτά που αφήσαμε πίσω.
-Τελικά είσαι μεγάλος προβοκάτορας είπε ο Νίκος.
Γέλασα , γιατί έτσι νόμιζα και γώ μέχρι τώρα.
Κι επρεπε να φτάσω μέχρι την Κερύνεια να καταλάβω πως μου ήταν πιό εύκολο να παριστάνω τον προβοκάτορα αντί να πω πως είναι από την ερημιά ,αυτό που μιλάω δυνατά.
Και κάθε φορά ελπίζω να ακούσω ακόμα μιά φωνή σαν αυτή έξω απ' το κάστρο



την ώρα της διαπραγμάτευσης...
-θες να πας μέσα;
-έχει εισητήριο;
-ναι
-τότε.εδώ απόξω θα κάτσω ..
- και μεις τι νομίζεις...... αν δεν ήταν τα παιδιά να δουν το πλοίο.......απολογήθηκε η άγνωστη συντρόφισσα, που μόλις έβγαινε.
Άλλοι πέντε ....
Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι θα μου πεις, που σήμερα μετρηθήκατε εννιά στα κατεχόμενα. Αλλά εμένα πολύ μου άρεσε που κοιταχτήκαμε χωρις υποκρισίες.
................
Ούτε που θα το ξαναπροσπαθήσω αυτό με την όπερα .
Να πάει να γαμηθεί.
Δεν είμαι γω γιά τέτοια.Εξ' άλλου τώρα μεγάλωσα .
Και δε θέλω να φροντίσω άλλο ούτε την κουλτούρα μου ούτε τον πολιτισμό μου ,παρά μόνο αυτό το δύστυχο εργαλείο ,όπως βγαίνεις  απάνω αριστερά.Την καρδιά μου.


δ.


-






5 Ιουνίου 2010

στάχτ' κι μπούλμπερ'

Όταν έμαθα πως οι ισλανδοί, ήρθαν και είπαν με δημοψήφισμα στους αγγλοολανδούς και λοιπές βδέλλες: δεν πληρώνω-δεν πληρώνω ,μου άρεσε πάρα πολύ και τους αγάπησα αμέσως και ειλικρινώς μόνο και μόνο γιαυτό.
Γιατί σου λέει ο ισλανδός σκιστομάτης , ο ψαριτάμπουρας ......
-δε στάκλεψα εγώ γιά να πληρώσω ..Αυτοί που τα παντελόνιασαν να στα δώκουν και μην ελπίζεις να τα πάρεις από μένα το λαό .........
Εγώ πάλι ,που πάντα ήθελα να πάω να παίξω με τις μπουρμπουλήθρες εκεί πάνω στο μπλου λαγκούν,












παρέα με τους άλλους μπουμπουλιθράρηδες




να κοιλιστώ στη λάσπη των ηφαιστείων και να κάνω τη νύχτα μέρα εν ολίγοις και το διάολο τέσσερα,
τρελλάθηκα απ' τη χαρά μου.
Να ρε μαλάκες ! αυτός είναι ο λαός ο περιούσιος.
Από μιά κουτσουλιά χώρα 320.543 ανθρώπων, πάρτετα χαμούρες.
Κάνουν πέντε και δεν κάνετε καμμία.
Κι αφού τις ξωπέταξαν με το δημοψήφισμα τους οι ισλανδοί τις αιματορουφήχτρες .....
......(κι όχι σαν κάτι βιαστικούς δωσίλογους ονόματαδελέμεκαισπίτιαδενκλείνουμε, που τους έδωσαν ό,τι έχουμε , ό,τι δεν έχουμε κι ό,τι θα αποχτήσουμε ), καταπιάστηκαν με άλλο καλύτερο ακόμα.
Αφού έφκιασαν στα γρήγορα μιά επιτροπή από στέρεα υλικά,
κι αφού έψαξε αυτή κι έφερε τα πάνω κάτω, γιατί εδώ που τα λέμε πως διάλο έγινε ξαφνικά το παράδειγμα όλης της ευρώπης, παρίας και γυφταρία , δεν το χώνεψε ακόμα κανένας ισλανδιώτης....
Αυτοί λοιπόν οι μάγκες, έφκιασαν μιά εκθεση - ιδεών ; δε νομίζωω -από 2.300 σελίδες.
Που μέσα μολόγησαν τα άϊρα και τα κάϊρα , και βρήκαν ακόμα και σε ποιό σημείο πιάστηκε έγγυος η τελευταία τραπεζίτισσα και ζήτησε να φάει χουρμάδες χειμώνα μήνα.
Όλους τους ξετίναξαν:
Υπουργαίους , πρωθυπουργαίους ,γενικαίους γραμματέους ..
 Βλέπεις ,ήθελαν οι χωριάτες να μάθουν ακριβώς τι έγινε, πώς ακριβώς έγινε, και γιατί ακριβώς έγινε.
...........................
Ονόμασαν αυτήν την επιτροπή , "επιτροπή της αλήθειας " . Και το εννοούσαν .
Γιατί αυτοί ,ακόμα δεν έχουν ανακαλύψει τον πολιτικό πολιτιζμό και ένα βάϊκινγκ το ξεσέρνουνε ακόμα μέσα τους, οπότε ουαί κι αλλοίμονο μη πέσει κανένας απάνω στο κέρατό τους το τράγιο.. όπως εμείς, που αν και σαλαμινομάχοι,μαραθωνομάχοι ,και άλλα εις -μάχοι, νοικιάSiemenSαμε το ντιενέϊ μας στον κάθε αλήτη.
Κι αφού βρήκαν την αρχή , παρέδωσαν τον τόμο στον αρχιδικαστή τους, που είναι κανονικός αρχιδικαστής κι όχι μαλακίες τύπου λάδωσε μου και μένα το αντεράκι, ο οποίος ετοιμάζεται, μην ετοιμάστηκε κιόλας, να κάτσει στο σκαμνί κατά πρώτον , εφτά παλληκάρια - τα επονομαζόμενα και νάνους- ,μεταξύ των οποίων και δύο πρώην πρωθυπουργούς....
Γιατί λέει , άκουσον άκουσον "Είχαν τις απαραίτητες πληροφορίες αλλά δεν έδρασαν όπως έπρεπε και ο ένας έδειχνε με το δάχτυλο τον διπλανό του"
αει ορέ τρομάρα σου!
δεν ήρθες από δω να σου δείξουμε πως ξασπρίζουμε τους πρωθυπουργαίους εμείς................
Εμείς εδώ ,αν δεν έχουμε αποδείξεις σοβαρές δεν δικάζουμε τους αθώους φαγοπότηδές μας. .χωριαταραίοι, ε χωριαταραίοι !
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ,ο κυρ- πρόεδρας αυτηνής "της επιτροπής της αλήθειας" πρότεινε, την ώρα που παρέδιδε το πόρισμα στον πρόεδρο της βουλής τους,να κηρυχτεί η επόμενη μέρα αργία στην Ισλανδία, γιά να μπορεσουν αυτοί οι καραψαροβλαχαραίοι πολίτες ισλανδοί ,να έχουν χρόνο να διαβάσουν τι στο καλό έγινε ,και εκεί που ήταν μέσα στο τριαλαρία και στην καλή χαρά


κατάντησαν ολοσούμπιτοι στο δρόμο παρέα με το βόρειον σέλας και τον τοπικόν παγετόν.






όπερ και έγινε.
Διότι καθώς φαίνεται αυτοί ,είναι μη δούνε σύκο ,την έπεσαν και στα συκόφυλλα.
Αφού ο δικός τους Πετσάλνικος, δεν είναι τόσο Πετσάλνικος σαν τον δικόνε μας, αλλά μάλλον σε άντρα μάγκα και καραμπουζουκλή μου φέρνει.
Οι δε ηθοποιοί του θεάτρου του Ρέϊκιαβικ, καθότι πολίτες με τα όλα τους και όχι μόνο καλλιτέχνες και πνευματικοί άνθρωποι σαν τα δικά μας τα εδώδιμα που περιμένουν άλλη μιά φορά να ισιώσουν τα πράμματα γιά να μιλήσουν, αποφάσισαν να βοηθήσουν την πατρίδα τους με ένα μοναδικό τρόπο.
Εδώ στο νότο το λέμε και ξεφώνημα, αλλά εκει απάνω στο βορρρρρρρρρρρά

που έχουν χιούμορ ,το λένε ανάγνωση "της μαύρης έκθεσης".
Παράτησαν λέει την παράσταση που έπαιζαν,
και άρχισαν να διαβάζουν την έκθεση χωρίς διαλείμματα
και άλλα χαζά τύπου κύριε κύριε να πάω γιά κατούρημα !
Οι ηθοποιοί , εναλλάσονταν διαβάζοντας τα πάντα.
Υπολογίστηκε ,πως αυτό το μπούρου- μπούρου κράτησε πεντέξη μέρες
 και ο κοσμάκης ψαράντερας ,ο δαχτυλοδειχτούμενος , ο ρεγγοσκίστης ,
πηγαινοέρχονταν όλες τις ώρες της ανύχτωτης μέρας,
γιά να μάθει και να ακούσει πώς συνέβη και στήσανε γλέντι και χαρά στην καμπούρα του τα λαμόγια.





Πώς το ξαναθυμήθηκα αυτό τώρα;
έλα μου ντε.
Γιατί όταν έσκασε αυτό το Eyjafjallajoekull που δεν καταδέχεται να μπει στο στόμα κανενός ,




εγώ χάρηκα ατελείωτα ,χωρίς στην αρχή να ξέρω το γιατί ,
και μου άρεσε πάρα πολύ που οι ψαριανοί έλεγαν στην ευρώπη: -νά ορέ ,πάρε τις στάχτες μου.
Μετά επίσης ξαναχάρηκα που κατόπιν έσκασε και ένα άλλο ακατάδεχτο ηφαίστειο



και είπα και γώ : -να ορέ, ξαναπάρτε τις ...στάχτες τους,
και πολύ μου άρεσε που βρήκα καινούριο όνομα γιά τ' αρχίδια.....
Ύστερα καπάκι ήρθε και η γιουροβίζιον , και έχω μιά βδομάδα τώρα που χαίρομαι αυτό :που η συντρόφισσα ισλανδία μας καταχάρισε το δωδεκάρι της.....
Γιατί κατάλαβα πως ακόμα κιάν οι χέστηδες που έχουμε γιά κυβέρνηση προσπαθούν να κάνουν ό,τι μπορούν γιά να κουτουπώσουν τα πράμματα δίνοντας γή και ύδωρ στους οικονομικούς νταβατζήδες που πήραν ήδη θέση στο τραπέζι,
υπάρχουν κάτι γρέτζοι ψαράδες εκεί απάνω στο βορρά ,πρώην βάϊκινγκς με το κέρατο στην περικεφαλαία νάααααααααα ,
που μας είδαν ως λαό, σαν δικούς τους......
και μου καραάρεσε επίσης ,πως ακόμα και στα μουσικά σαλόνια του ασχέτου, έβγαλαν τη γλώσσα τους και είπαν : δωδεκάρι θέτε; πάρτε τη στάχτημ'
Και από τότε , εγώ πάω κάθε μέρα και λίγο καλύτερα,
ελπίζοντας πως κοντά είναι η ώρα που θα πω και γω:
-τι θέλετε ; τους τόκους;
-νά ορέ , πάρτε τα κάκαλαμ' που εντάξει μπορεί να μην έχω ,στην ανάγκη όμως μπορώ να βρώ οπωσδήποτε αν είναι να σας τα δώσω...

δ


και ιδού βιντεάκι που ανακάλυψε ο αιμόφιλος, από άλλη άκρη της γής . και γαμώ τα βιντεάκια και τις διαμαρτυρίες

.

1 Ιουνίου 2010

τα χάπια μου, τα όπλα μου . κι ένα ταξί να φύγω.

*******


Παιδιόθεν έμαθα, πως ο δαυίδ ήταν ένας από τον λαό τον περιούσιο.
Πάλαιψε με τον άπιστο σκατιάρη γκολάϊαθ με μιά σφεντόνα χάντ μέηντ και τον νίκησε.
Ως εκ τούτου αναθάρρησε ο κάθε πικραμένος μικρός , τάλας , και αποδιωγμένος του πλανήτη .
Κατόπιν ,κι αφού σιγουρεύτηκε πως ο γίγας ήτο ανασκελωμένος, πεθαμένος και νεκρός , τούκοψε και την κεφάλα.
Θα μου πεις,
θάπρεπε να την ψυλλιαστώ από τότε, πως ο μικρός , -μιά χεσά αθρωπάκος- , είχε τόσο μίσος μέσα του ,που δεν αρκέστηκε να του ανάψει μιά στο δοξαπατρί του γίγαντος και να τον πέσει χαμαί, παρά τσούρνεψε και μιά σπάθα που δεν ξέρω που βρέθηκε αδέσποτη εκεί παραδίπλα επί ταις ιτέαις ,και έκανε και μιά περιύβριση νεκρού, που τον άφησε ακέφαλο ως είδος.........
Κάθε μέρα που περνάει ,ψάχνω ματαίως γιά μιά πρέζα σεροτονίνη γιά να τη σκαπουλάρω μέχρι την επόμενη.
Βγάζω τις ουτοπίες μου κάθε πρωί με τον καφέ , τις γυαλίζω αλά παλιά, φτύνοντας .
Μετά τις αραδιάζω σαν τα στρατιωτάκια προσπαθώντας να πιαστώ πότε από τη σφεντόνα του αδύναμου πλην δικαιωμένου , και πότε από την ασπίδα του έκτορα.
ατυχώς ,διαπιστώνω ξανά και ξανά ,πως μόχουνε έρθει τα πάνω κάτω .
Ο γκολάϊαθ ως γίγας, πήγε με το μέρος του εκλεκτού λαού ,
φορμάρισε τα μαλλάκια του τα ανακατωμένα και τα έκανε μπουκλάκια.
Ο δαυΐδ παραμένει αδύναμος , και επιμένει με τη χειροποίητη σφεντόνα του ,
αλλά από την άλλη όχθη και με άλλη σημαία.....
Ούτε κατά διάνοια βέβαια πως καταφέρνει να ξεκάνει τον γίγαντα .
Και να δείς που τελικά ρε μαλάκα, ούτε το κεφάλι θα του κόψει..
γαμώ τους μύθους μου γαμώ.
Εμένα άλλα με μάθατε να περιμένω τόσα χρόνια.


δ

****** εκ του ....οπλισμού τούτου ,τρόμαξαν τα κομμάντα του ισραήλ,και τους περίλαβαν με τα αυτόματα και τις χειροβομβίδες.....




.