20 Αυγούστου 2010

πόζαρ και μία νύχτες

Μετά από μιά Εγνατία μάλλον παρατημένη αλλά ωστόσο εντυπωσιακή γιά τα ελληνικά απωθημένα.Μετά από ένα καραφλό τοπίο με ξερές στρογγυλάδες και τα καζάνια της κόλασης να καπνίζουν γύρω απ' την Πτολεμαΐδα , και εκεί που άρχισα να αναρωτιέμαι τι στο διάλο έκανα η ηλίθια που διάλεξα τον ξερότοπο να φέρω τη μαννούλα φέτος , άρχισαν να εμφανίζονται στο κάδρο κι απ' το πουθενά οι μικρές κοιλάδες με τα πλατάνια και τις φλαμουριές , στους πρόποδες του Βόρρα.
Χάθηκα δίς , ως συνήθως .
Τη μία παραλίγο να φτάσω στη Χαλκιδική, την άλλη στα σύνορα...
Πέρασα ένα χωριό , το Λουτράκι, που ακόμα δεν κατάλαβα αν έχει και σπίτια,
διότι μόνο ξενώνες και ξενοδοχεία είδα.
Τελικά....... έφτασα στις "Ροές "





Οι Ροές είναι ο ξενώνας πλάϊ στο ποτάμι.
Αγκαλιά με το βουνό , και τα πλατάνια.






Οι Ροές , είναι το σπίτι που ονειρεύεται ο κάθε οδοιπόρος να τον περιμένει στο τέλος του ταξιδιού, με τις δύο κοπελλιές την Πόπη και τη Νόρα να τον νοιάζονται σαν δικό τους.







Μιά μερακλωμένη πολυτέλεια κόκο - ματ, από στρώμα μέχρι παντόφλα ,
χειροποίητα έπιπλα καστανιάς , και μπανιερουάζ Κορρές κόρίτσια.......






Όπου ο Κώστας , ο ιδιοκτήτης ,σου προσφέρει σε τιμές παραθαλάσσιου Κερκυραϊκού και Πρεβεζάνικου κοτετσιού, τις 6 σουΐτες των 50 - 55 τετραγωνικών ,











το γλυκό του κουταλιού του, τις μαρμελάδες του, τις τάρτες του , και τις πιττούλες με το φύλλο το τραγανό γιά πρωϊνό.
Επίσης την αγωνία του γιά την καλοπεράση μας.
Πέντε μέρες τώρα προσπαθώ να τον πείσω πως ναι ναι ησύχασε, θα ψάξω γιά να σου βρώ τα στραβά.
Προσπαθώ ρε παιδιά αλλά τίποτα δεν κατάφερα, παρεκτός σήμερα , που βρήκα το τραγικό λάθος:Δεν είχαν βγάλει το πουπουλένιο ανώστρωμα , και εξ αυτού ιδρώναμε .
Οκ κάναμε ένα γιούργια και το βγάλαμε το ρημάδι.
Μα εκεί που νόμισα πως καθάρισα, ετούτος επέστρεψε με σημειωματάριο, διότι τώρα είναι , λέει, που πείστηκε εντελώς πως ο ξενώνας έχει τις χίλιες ελλείψεις.
Έλεος έλεος, βοηθάτε με οι νύμφες , οι δρυάδες, ό,τι κυκλοφορεί σε νεράϊδα, και κάνας Πάνας περαστικός αν γίνεται;
Να το ξαναπώ πως οι Ροές είναι χτισμένες μέσα στα πλατάνια στη ρίζα του βουνού, και πως κοιμάσαι και ξυπνάς με το νανούρισμα του νερού και της αύρας στα πλατανόφυλλα. Και πως σήμερα ας πούμε που ξελαρυγγιάστηκε ο τζίτζικας, εσύ τη βγάζεις καθιστή στη διπλανή κολυμπήθρα ;









εδώ η μάννα η Τούρκα (κόκκινη) με πέντε φρεσκογεννημένα γατιά ,που τρώει τα πάντα όλα,
και η μάννα η Γκρέκα (γκρί )















που εκτελεί χρέη παραμάννας της εν λόγω Τούρκας ,
και μένει μονίμως νηστική αφού το κοκκινότριχο παμφάγον κτήνος της παίρνει πάντα τη μπουκιά από το στόμα...

.....................

Πρώτη φορά καλοκαίρι σε βουνό.
Πρώτη φορά καλοκαίρι χωρίς θάλασσα , έστω και γιά λίγο.
Είπα αυτή τη φορά να ακολουθήσω το δρόμο των Ρωμαίων ,οι οποίοι γνωστοί καλοπερασάκηδες της ιστορίας ,- δώστους ζεστό ίαμα και πασπάτεμα και πάρτους την ψυχή την κολαζμένη, τον χιτώνα τον κοντό, την πατρικία , κατόπιν χριστιανή και σκλάβα την Περπέτουα, και το πέδιλο το δερμάτινο..-
τους έδωσαν και κατάλαβαν.
Οι βυζαντινοί πάλι, που την ηδονή τους φρόντιζαν να την ευλογήσουν οι παπάδες τους, και ουχί μόνον ο Καλλιγούλας, δεν ήταν πολύ της εμφανούς αυλητρίδος, το ρίξαν όπως άρμοζε στο θαύμα ......θαύμα .... και γέμισαν τον τόπο εικονίτσες , ευχές και τάχαμου αγιάσματα.











Και μάλλον οι Τούρκοι, ( ε ναι , έχω ένα θέμα ) του ξανάδωσαν γιά λίγο την σπα υπόστασή του, φκιάνοντας ψιλοχαμάμ με χαβούζες ακριβώς πάνω από την κοίτη του θερμοπόταμου.
Έμπαιναν το λοιπόν κατ' εξακολούθησιν τα κουμπάρια μας στο νεράκι το ζεστό το ιαματικό διαλυμένα , καί έβγαιναν καινούργια κακοχρόνονάχουν οπωσδήποτε.
Μη μερωτάτεγιατί. Έτσι γενικώς






Είναι γνωστή η μούρλα μου με τα ιαματικά πλατσουρίζματα και δη τα ζεστά.
Εις τα οποία αναβαπτίζομαι κατ' έτος , σέρνοντας και τη γριά μαννούλα μου μαζί ,η οποία δεν ξέρω πως το πετυχαίνει , αλλά μετά το πρώτο μπανιάρισμα, μεταμορφώνεται σε Κομανέτσι και Παπαρίζου μαζί.
Μετά βέβαια στην Πρέβεζα , ξαναγίνεται γριά...
Της υποσχέθηκα , πως μέχρι να βρούμε την επόμενη πιό καλή μπουμπουλήθρα σε ιαματικό, θα ερχόμαστε εδώ , στον αιώνα τον άπαντα.







Ο δήμος Αριδαίας που εκμεταλλεύεται σήμερα τα λουτρά, έκανε κάποιες αξιόλογες προσπάθειες να τα αναβαθμίσει και ίσως , επειδή κιόλας ο θεός της Ελλάδας είναι παμμέγιστος και η ομορφιά εδώ φυτρώνει από μοναχή της ,
κατάφερε και έχτισε ένα υδροθεραπευτήριο












με δώδεκα μικρές πισίνες που νοικιάζονται γιά 15 ευρω το μισάωρο, και χωράνε μέχρι 4 άτομα






Αν σκεφτώ πως στο Βάλς της Ελβετίας σε αντίστοιχες θερμοπηγές αλλά καθόλου αντίστοιχες εγκαταστάσεις , πληρώνεις 30 ευρώ , γιά να κάτσεις να παπαρώσεις ολόκληρη μέρα άμα σου βαστάει, ξαναβλέπω πάλι μπροστά μου το ωραιότατον και χορταστικότατον φαινόμενον της μασαμπούκας να μου βγάζει τη γλώσσα....
Πάρόλα αυτά, οι πισινούλες γιά τους ταλαίπωρους τους έλληνες που έχουν ντοκτορεύσει στην ιδιότητα του παρία , είναι μιά όαση παραδεισένια ,
εξ' ου και η γριά μαννούλα μου μόλις κατέβηκε τα δύο πρώτα σκαλιά του παραδείσου της ,δήλωσε,:
-ααααααααααααααααααααααχιομ εδώ θα κάτσω !!!!!!!!!!!!!!









Και ύστερα ,όταν την έβαλα κάτω απ' τον καταρράχτη ,τότε πιά κατάλαβε το νόημα της ζωής και αναφώνησε.
αααααααααπα πα πα πα μεράααααααακιααααααα.
τι να σου κάνω ρε μάννα, αργά το πήρα χαμπάρι και γώ.






Το αναπάντεχο εδώ ,είναι πως οι εγκαταστάσεις δουλεύουν όλο το 24ωρο .
Οπότε και βρυκόλακες παίρνουμε που λέει ο λόγος , και ξενύχτηδες , κι ερωτευμένους ,και ζαβαρακατρανέμια, και κι ό,τι άλλο βάλει ο νούς σου.
Και χαίρεσαι να βλέπεις το ζευγαράκι το απαστράπτον, φτούσας μη σας ματιάσω ορέ παιδιά , που διαλέγει γούρνα και κάθεται ανάσκελα στον ήλιο, ενώ οι μικροδίνες του θερμοπόταμου τους χαϊδολογάνε τον έρωτα .






και στην οικογένεια τη σωστή την κούκλα.










Εδώ , σε αντίθεση με τις λουτροπόλεις της θάλασσας , και τις εγκαταστάσεις των καμαράντ λέγε με γκρεκοτέλ,σε φτάνει μιά βερμουδίτσα και κανά σάνταλο.
Ούτε που σε νοιάζει πως θα είσαι , αφού όλοι κυκλοφορούν λούτσα στο δρόμο, από το έμπα έβγα στο ποτάμι,χαιρετιέσαι μέ όσες φάτσες σ' αρέσουν,και φερμάρεις τη δικιά σου τη θαλάμη που θα χωθείς.








Με το μάτι θολωμένο από τη χαύνωση , σηκώνεις λίγο το κεφάλι και συναντάς διάφορα άλλα ηλίθια σαν το δικό σου βλέμματα,σκέφτεσαι :καλά τον οδηγάμε τον τυφλό,
και ξανααπογειώνεσαι μαζί με το ζεστό (37 βαθμοί παρακαλώ)ιαματικό νεράκι γιά τις πηγές των ονείρων σου.
Ξαπλάρεις εκεί στην αιωνιότητα και την κροκάλα την άσπρη.
Στην πρώτη επαφή με το νερό, παθαίνεις μιά υπνηλία.
Μετά κουνάς τον κώλο δεξιά αριστερά με τρόπο , μη και σε δεί καμμιά Νηριΐδα και σε περάσει γεννεές δεκατέσσερις που της αναμεράς την πέτρα την ξέξασπρη γιά να βαθύνεις τη γούρνα σου.
Κατόπιν, παθαίνεις μιά φευγατίλα μ' αυτό το φλις φλις παρέα με το χάϊδεμα του ποταμιού ολούθε ,και σου φεύγει το μάτι κατά Καϊμακτσαλάν μεριά.
Μετά σούρχεται μιά άνωση ,οπότε εκεί που πας να γλαρώσεις παρέα με τον Θερμοπόταμο, τσούυπ, ανώνεσαι και πάει το χάνεις το δέκα το καλό.
Τότε επιστρατεύεις το εναπομείναν μυαλό,κανά δυό κροκάλες στο στομάχι , κι άλλες δυό από μία στο κάθε χέρι σαν τον εσταυρωμένο της δυτικής όχθης, και από κεί και μετά, κάνεις πέντε και δεν κάνει καμμία ο ντουνιάς ο βρωμιάρης , το σίχαμα.
Τό ίαμα συνιστάται 7 με 9 το πρωΐ,γιατί μετά σκάει μύτη ο μάγκας ο ελληνάρας ο παπάρας οικογενειάρχης, που θα παρκάρει το γαμωαυτοκινητό του ανάμεσα στα δύο πλατάνια που βρίσκονται από πάνω σου






θα γκαζώσει καμμιά δεκαριά φορές ο αρχίδης γιά να βολευτεί ,θα τα κάνει όλα σύσκατο στη σκόνη,και μετά ευχαριστημένος,θα κατέβει με την ορδή του να παλουκωθεί δίπλα σου.Και επειδή το βλέπεις το μάτι το σακκουλιαζμένο το κατουρλιάρικο,
τα μαζεύεις όπως όπως, και φεύγεις απ' τον παράδεισο.......
Γιά να αντικρύσεις άλλη μιά φορά την παρακμή.
Την παρακμή ,που τελικά είναι η μοιραία παρέα της ομορφιάς.
Εδώ , έχει δύο ονόματα: "Ακταίον " και " Αύρα"
Μοιάζουν με κτίσματα του μεσοπολέμου.Και μάλλον είναι.
"Ακταίον , μέσα στα πλατάνια και τις φλαμουριές .
Μέτρησα μέχρι τα 98 δωμάτια.
Ίσως και παραπάνω, αλλά μόνο τόσοι αριθμοί θέλησαν να σωθούν πάνω στις πόρτες.















Τα δωμάτια τα βλέπεις από τα ορθάνοιχτα φαφούτικα παράθυρα.
Από μακρυά σε ξεγελούν οι λευκές κουρτίνες που σαλεύουν μαλακά.
νομίζεις πως υπάρχει ζωή εκεί μέσα.
τίποτα όμως παρά μόνο η θλίψη , παρατήμένη εκεί , δίπλα στο ποτάμι.







Το μόνο ζωντανό και λευκό , η νάυλον κουρτίνα που σούρνεται απ το αεράκι, αποδεικνύοντας άλλη μιά φορά τη διαχρονικότητα του ψεύτικου






τώρα τι ακριβώς θέλει να απαλλοτριώσει ο σκηνοθέτης , ειδικά όξω από το ανδρών .... θα σας γελάσω.
Αποκλείεται πάντως να εννοούσε τον αντρα τον μικροτσούτσουνο που περήφανα κατούραγε στην άκρη στο ποτάμι ,γιατί δεν την είχε και γιά χόρταση...






Αλλά τι να σου κάνω ρε παπάρα που μέχρι να καταλάβω τι γίνεται και να σταματήσω το όχημα , να σε αποθανατίσω , την είχες περιμαζέψει , αλλιώς θα σούλεγα εγώ άν θα το ξανάβγαζες όξω το γαριδάκι να δει το ποτάμι από ψηλά .

Το "Αύρα".....μου είπε η Ελεονώρα απ τις "Ροές" ........... ααχχ..





........θυμάμαι..... παιδάκι που μας πηγαινε ο μπαμπάς εκεί....τα σκαλιστά γύψινα ταβάνια , και τις μεγάλες ξύλινες πόρτες......αχ !
Είπε ακόμα πεντέξι αχ , και έμεινε να ψάχνει τα παιδικά της χρόνια στα πλατάνια απέναντι.





..........Όταν πήγα και γω εκεί, βρήκα τα αχ της Ελεονώρας κάτω απ' τις φλαμουριές, να μου ψιθυρίζουν ιστορίες με νερά και ανθρώπους....












Φεύγοντας άφησα και γω τα δικά μου.
Είναι εύκολο να τα βρεις.
................

Έμαθα πως τα ξενοδοχεία ,είναι του δήμου κι αυτά.
Θέλει και ρώτημα;
Εις θάνατον.
Δις.
Μία γιά την καταδίκη τους .
Και μία γιά το φύτρωμα τέτοιων εκτρωμάτων ακριβώς απέναντι .






Ρε φασιστοσπορά Καλλικράτη....Αν τα καταφέρεις τελικά με όλα αυτά τα κόλπα "περί δημοκρατίας και νοικοκυρέματος" , να τα κονομήσουν μόνο δυό τρεις δημαρχαίοι αντί γιά οχτώ, και δυό τρείς σύμβουλοι αντί γιά εικοσιπέντε , χάριζμά σου κι ο συγκεντρωτισμός σου ,κι η κοροϊδία σου.
Και εμείς , ποτέ μη σώσουμε και μετρηθούμε ξανά ,αφού έτσι κι αλλιώς γιά άλλη αποκέντρωση παλεύουμε ,άλλη μας κάθεται στο σβέρκο ,....και ποτέ μη σώσουμε να ξαναβγάλουμε δημάρχους πασοκοπροσκυνημένους στον αιώνα.










..............................