21 Οκτωβρίου 2010

άστα τα μυαλάκια σου ανακατωμένα

.





Ήθελα νάξερα ποιό απ όλα τα πράσινα αναπτυξιακά εγκεφάλια συνέλαβε την ιδέα να γίνει  το  θαυμασιότερο αιολικό πάρκο της Ελλάδας , λέει , στην μπούκα του Αμβρακικού ως  πάνω στην παραλία της Καστροσυκιάς!!!! Σε μιά Ελλάδα που έχομεν  ως φυλαχτό τον ήλιο τον ηλιάτορα ,  τον ήλιο τον απόλλωνα ,
Τον πως το λέτε εσείς  εκεί  ρε παιδάκι μου.,...
αυτόν... τον κανονικόν...
που  στις χειμωνιάτικες λιακάδες  σου ζεσταίνει το μέσα σου,
μετά, την άνοιξη, βάζεις το μάρτη στο χέρι  του παιδιού σου γιά να μη του πάρει την ασπράδα,
και μετά έρχεται το καλοκαίρι και  συ γίνεσαι τηγανί απ' την ηλιοθεραπεία ;
Ε , αυτόν.
Το δέκα το καλό ,  κι όχι τον πρασινοχλέμπη με τα κέρατα που μας πλασάρετε .
Έναν ήλιο ναάαααααααα μετά συγχωρήσεως....

Βέβαια, τους καταλαβαίνω τους επαγγελματίες αδιάφθορους, διότι ο δικόνες τους, έχει το πράσινο της ζήλειας  και της μαλούπας.Και ίσως γιαυτό προσπαθούν να  υποβαθμίσουν τον δικόνε μας που είναι ζεστός και πορτοκαλής .(Δε λέω κίτρινος, γιά να μη πλακωθούμε με τους μπαοκτσήδες.)
......Eγώ ,  τύπος παιδιόθεν μελό, τους καταλαβαίνω απολύτως, και δε θέλω να σκεφτώ πως το κάνουνε για να κονομήσουνε περισσότερα από την εν-κατάσταση  της ανεμογεννήτριας ,από  την συντήρηση του έκτρώματος ,και από το τσιμέντωμα της θάλασσας.
Όχι , όχι προς θεού,  και μακρυά από μένανε - (που το λένε όλοι στην τηλεόραση και όλοι καταλαβαίνουμε πως  εννοούνε ακριβώς το ανάποδο-), τέτοιες σκέψεις του σατανά.
Πήρανε λέει σαν μέτρο σύγκρισης την ..κοντινή μας Δανία, πού έκανε  ένα από τα μεγαλύτερα αιολικά πάρκα. , και έτσι τα βόλεψε με την  κατανάλωση της ενέργειάς της.
Έλεος ρε παλληκάρια.
Σταματήστε να μας Μπιρμπιλώνετε  χωρίς αιδώ.
Η δανία έκανε το παρκάκι της  τοιουτοτρόπως, πρωτον διότι στα παγωμένα νερά της Βαλτικής δεν επιθυμεί ούτε κουράδα να επιπλεύσει .
Δεύτερον  διότι οι γείτονές μας οι Δανοί, καθώς και οι μελαχροινοί Σουηδοί και οι  ηλιοκαμμένοι Ολλανδοί , Βλέπουνε τον ήλιο με το ματοκιάλι .
Τρίτον  , ακόμα κι αυτοί, ποντίζουνε τους πύργους στα δέκα -δώδεκα μέτρα νερό.
Και στο κάτω κάτω, οι Δανοί γνωστοί καθαροί και αμόλυντοι τύποι, μπορεί νάχουνε  μιά άλφα μανία με την καθαριότητα και τσιμεντώνουνε το βυθό γιά να τον σαρώνουνε πιό εύκολα.
Έμείς εδώ,
 σε τούτη τη θάλασσα,  κολυμπάμε έξι μήνες το χρόνο. (και μαζί μας η μισή δυτική ελλάδα )














Εμείς εδώ σε τούτη τη θάλασσα, καιγόμαστε απ' τον ήλιο σχεδόν όλον το χρόνο.





Εμείς εδώ ,σε τούτη τη θάλασσα, μάθαμε να ψαρεύουμε  από παιδιά.
Εμείς εδώ, έχουμε ορίζοντα  το άκτιο απέναντι , από πάντα.
Και με μεγάλη μας περηφάνια , εμείς εδώ, αναγνωρίζουμε  κάθε πότε αλλάζει το νερό στον Αμβρακικό .
Πότε με τη μπασά, και πότε με τη βγαλσά.
Και αποφασίσατε εσείς, οι πράσινες ακρίδες να τσιμεντώσετε το Ιόνιο και να φράξετε την είσοδο του αμβρακικού προς χάριν της πράσινης ανάπτυξης;
Τώρα θα με πείτε κακιά, άμα σκεφτώ  πως όλο αυτό το πακέτο το ξεδιπλώνετε  λίγα χιλιόμετρα μακρυά  και σε συνέχεια από την ακτογραμμή του Αστακού;

Κατάρρρρρρρρρρρρ...........
-ΑΑΑΑΑΑΑ?





δ

15 Οκτωβρίου 2010

τι είναι η πατρίδα μας ;**




Το σχολείο μου ήταν το πρώτο δημοτικό  σχολείο της Πρέβεζας
Το λέγανε και Θεοφάνειο ,επειδή ένας κύριος ευεργέτης,ο Αναστάσιος Θεοφάνης μας το έκανε δώρο διά παντός.
Παρόλο που νομίζω ότι ήταν το πιό όμορφο σχολείο στην πόλη,




το είχανε πολύ παραπεταμένο , γιατί η επιθεώρηση είχε αποφασίσει στο σχολείο αυτό να έρχεται όλη η Ατιντάνων.-Δηλαδή τα γυφτάκια της πόλης μας, που οι μπαμπάδες τους οι γύφτοι, ήταν Πρεβεζάνοι σε εποχές που κανένας δεν το περίμενε , αφ'ότου έφυγαν από τα τσαντήρια - που ακόμα τα θυμάμαι στον ελαιώνα ,- απέναντι απ' τον Απέργη,
και στεγάστηκαν σε μιά περιοχή στα όρια της πόλης μετά τον ανθόκηπο ,και τη Βρυσούλα.
Εκεί , έκαναν σπίτια δίπλα στη ντάπια που πλημμυριζε κάθε χρόνο.
Μετά ,που έμαθαν την μέθοδο της καταπάτησης , μεγάλωσαν τα οικόπεδα τους με κομμάτια της τάφρου, όπως και οι άλλοι παραπεταμένοι της άλλης ντάπιας, οι πρόσφυγες στην Κοκκινιά.
Τους έκαναν και έναν δρόμο από μπροστά ,που ξεκίναγε απ' το Φόρο και έφτανε μέχρι τη θάλασσα στα Πευκάκια .Και αυτή ήταν η οδός Ατιντάνων.




Και όλα τα Ματζίρικα και το Τσαβαλοχώρι.Η φτωχολογιά της Πρέβεζας δηλαδή.
Ψαράδες και εργάτες οι περισσότεροι.
Έτσι λοιπόν, το σχολείο μου ήταν γεμάτο γυφτάκια και φτωχούς και όσοι δάσκαλοι ήταν διορισμένοι στο Πρώτο , ήταν ή γιατί δε τους χώνευε ο επιθεωρητής , ή γιατί ήταν κεντρώοι και κρυφοαριστεροι, ή γιατί μόλις είχαν διοριστεί .
Οι στρατιωτικοι ,(και είχαμε μπόλικους από δαύτους) και οι φανταζμένοι, που πάντα είναι ηλίθιοι, έστελναν τα παιδιά τους στο Δεύτερο , που είχε και τη φήμη του καλύτερου (σκατά στα μούτρα του ήταν ).
Ενώ οι πλούσιοι που είναι από πάντα έξυπνοι , όσοι κάθονταν κοντά στο σχολείο  μου, τάστελναν τα παιδιά τους, χωρίς να φοβούνται μη κολλήσουν τίποτα από τα γυφτάκια και τους φτωχούς.
Κι έτσι εγώ, έπαιζα και με πλούσιους και και με γυφτάκια.
Παίζαμε συνέχεια.
Στα διαλείμματα.
Μετά το σχόλασμα.
Και μετά τα διαβάσματα, στην πλατεία μέχρι  αργά  το βράδυ.
Γιατί το παλιό μου το σπίτι στην παραλία,  ο πρώτος μισός όροφος από ένα τεράστιο νεοκλασσικό, (που τελικά δεν ήταν και τόσο μεγάλο  όπως ανακάλυψα  αργότερα, παρά  μόνο  εγώ ήμουνα μικρή ), ήταν κοντά στην Ατιντάνων και τη Βρυσούλα,







Οπότε μαζευόμασταν όλα εκεί στα Σκαλάκια ,και παίζαμε κλεφτοπόλεμο όταν είχαμε μεγάλη μανία  και λύσσα.Ή μόνο κρυφτό .
Μέσα στις ξένες αυλές ,τρομάζοντας τις νοικοκυρές,έτσι όπως ξεπετάγομασταν πίσω από τους ασβεστωμένους ντενεκέδες με τις τριανταφυλλιές και τα χιόνια.
Και στους μάϊδες του Κέλη.....
Το σχολείο μου είχε και μία ημιϋπόγεια αίθουσα που ήταν θέατρο κανονικό.
Με σκηνή , κουΐντες δεξιά και αριστερά , και χώρο να αλλάζουμε .
Κάθε 28 Οχτωβρίου .Χριστούγεννα. 25 Μαρτίου . Πάσχα . Και στο σκόλασμα της σχολικής χρονιάς, κάναμε σκετσάκια και θεατρικά.
Κάθε τάξη είχε το θεατρικό της εκτός από τις τρεις μικρότερες που τους χρησιμοποιούσανε μόνο ως κομπάρσους και κομπαρσίτες.
Ο Παντελής ,ο κατεξοχήν υπεύθυνος θεάματος ,με έσερνε μαζί του σε όλα τα θεατρικά δρώμενα.
Τα οποία σημειωτέον δεν γίνονταν τις ώρες διδασκαλίας γιά να χάνουμε ώρες μαθήματος. Αλλά τα απογεύματά μας ,που θέλαμε να παίζουμε στην αλάνα, κι ο μπαμπάς να πηγαίνει στο καφενείο του Παπαδιώτη να παίζει πρέφα και τάβλι.
Απαραιτήτως μάθαινα τους ρόλους ολονών,για να αισθάνεται ασφαλής αυτός, και μετά .....ούτε που με έβαζε να παίξω πουθενά γιά να μη του πούνε πως κάνει χάρες στα παιδιά του.
Ευτυχώς όμως που ήταν η κυρία Ευτυχία .
-τότε στην τρίτη δημοτικού-,που πολύ με αγαπούσε





γιατί ήμουνα και γω ζαβό όπως κι ήτανε κι αυτή,





του είπε με την καλή της φωνή που την άκουγαν τα παιδιά και χέζονταν απάνω τ'ς....
-Άκ΄ να σ΄πω Παντιλή.......
...θα βάλ'ς και τ' Δ'μητρούλα να παίξ' , αλλιώς δε θα σ' ματαμιλήσω.
-Άει ..., Που έχ'ς βάλ' όλ' τ' σάρα κι τ' μάρα μέσα εχτός απ' τα πιδιά μας...........
Βέβαια, τα παιδιά της τελείωναν το γυμνάσιο τότε, αλλά υποθέτω πως είχε τις δικές της  ενοχές  περί ομοίων θεμάτων .
Ο μπαμπάς μου ,ήταν συνέχεια σε καυγά μαζί της γιατί αυτός έκανε απεργίες ενώ η κυρία Ευτυχία δεν έκανε.
Και θυμάμαι μιά απεργία*** που κράτησε αιώνια ,και ευτυχώς που δούλευε κι η μαμμά και ψάρευε και κανά ψάρι ο μπαμπάς και πορευτήκαμε.
Τότε που με έβαζε καραούλι απόξω στο πεζοδρόμιο απ' τις 8 το πρωί, τάχαμ' να παίζω "καλόγερο".
Να ρωτάω αμέριμνα τα παιδιά που κατέβαιναν απ' τη Βρυσούλα και την Ατιντάνων,ενώ πήδαγα και έστριβα και τινάζονταν τα κοτσίδια στον αέρα.
-Που πάτε;.... λες και   δεν ήξερα πως κάθε μέρα πάνε στο σχολείο στις 8 το πρωί  !!
-Σχολείο !!έλεγαν αυτά (το αναμενόμενο )
-Ααααααμμμμμμμμ!!! έκανα εγώ με νόημα.Ξαναστρίβοντας ξαναπηδώντας και γυρνώντας τους τον κώλο,
-.....δεν το ξέρετε πως δεν έχουμε;
-έχουν απεργία οι δάσκαλοι πρόσθετα με ένα κρυφό νόημα κοιτάζοντας τον ορίζοντα πότε κατά το Κουντρί και πότε κατά τις αγκουλήθρες .Ανάλογα .
Και άλλο που δεν ήθελαν κι αυτά (διότι άν δεν ήταν έγκυρη η δικιά μου πληροφόρηση ποιά ήταν ;), ξαμολιόταν στην παραλία και στα πριάρια αλλαλάζοντας,





και ματαίως η Τσατέραινα περίμενε να γεμίσει η τάξη.
Γιαυτό άστραψε και βρόντηξε , μετά που έληξε η απεργία και νίκησαν οι δικοί μας και κορδώνονταν ο Παντελής,.,
-Άει κατούρα τα ποδάρια σ' ...π' θα μ' πεις εμένανε πώς πίτ'χε η απιργία.......
Ορθώθηκε μπροστά του με τα χέρια  στα καπούλια.
-Πίτ'χε ....γιατί ισί αμόλισις τ' Δ'μητρούλα να καλάρ' ολόκληρ' τ'ν Ατιντάνων και το Ματζίρ'κο............
..........
Αλλά εκεί τσακώνονταν ,εκεί ήταν και φίλοι και αγαπιόντανε και παίνευε ο ένας τον άλλον.
Και ποτέ η κυρία Ευτυχία δεν πήγε να φάει τη θέση του μπαμπά μου, ούτε τον κάρφωσε ποτέ στον επιθεωρητή ,(-όπως έκαναν κάτι άλλοι- ), που έρχονταν να τους ελέγξει γιά να τους βάλει καλό βαθμό. Αλλιώς προαγωγή δεν είχε.
Μπορεί βέβαια να τόκανε, επειδή ο μπαμπάς, καμμιά φορά, άφηνε να με δανείζονται οι δασκάλες να κάνουν καλή εντύπωση στον επιθεωρητή το Στάρα που τον έτρεμαν όλες γιατί ήταν πολύ στριμμένος και δεξιός, αν και μετάαααα από χρόνια που ξανασυναντηθήκαμε, -μας έλεγε πως πάντα του ήταν κεντρώος ,αλλά κυνήγαγε τους αριστερούς γιά ξεκάρφωμα. Πούτσες .
Έτσι λοιπόν ο Παντελής , με έφερε από τριών χρονών στην πρώτη δημοτικού και με παρέδωσε στην κυρία Άρτεμι, με ένα σκαμνάκι ανάμεσα στο διάδρομο των δύο πρώτων θρανίων γιά να κάθομαι και γω, και να μη με πατήσει και κανένας.
Εγώ δεν έκλαιγα, γιατί τους ήξερα όλους τους δάσκαλους, που ερχότανε στις γιορτές στο σπίτι μας, και έτσι έκατσα .Από τότε είμαι ακουστικός τύπος κυρίως......,
Πενήντα τόσοι μαθητές και μία ακροάτρια.
Α ! ναι , ανακάλυψα πως είχα τίτλο , κρυφακούγοντας το μπαμπά να λέει στη μαμμά πώς θα με πάρει στο σχολείο.
-Μπορείς; ρώτησε η μαμμά.
-Μπορώ.
-Θα την γράψω ως ακροάτρια!
Αφού περιέφερα τον τίτλο μου υπερηφάνως μέχρι το δεύτερο χρόνο της δευτέρας, ψαρώνοντας τα γυφτάκια, βρέθηκε κάποιο μαλακισμένο της πέμπτης να με προσγειώσει.
Γιαυτό και γω του το βάστηξα, και μετά από καιρό, τούστησα καρτέρι με την παρέα μου κάτω απ' την οχτιά της πυροσβεστικής , χωμένοι στο αυλάκι με τους μάϊδες ,  και το σαπίσαμε στο ξύλο.
Ως ακροάτρια πάντως , έβγαλα τρεις φορές την πρώτη , και δύο φορές τη δευτέρα.
Μέχρι που ήρθε κι η ώρα μου και μένα να πάω σαν μαθήτρια κανονική στην τρίτη.
Στην κυρία Σωτηρία .
Όνομα και πράμμα .
Από κει και πέρα έκανα την κάθε τάξη μία φορά όπως όλος ο κόσμος.
Βέβαια ,μετά από αυτά ,βαρέθηκα το δημοτικό πολύ πιό γρήγορα από ότι φανταζόμουνα.
...................................

Σε κείνο το θεατρικό λοιπόν της τρίτης , ο Παντελής, γιά να κάνει την κυρία Ευτυχία να λαρώσ' , εμένα κόντεψε να με ξεκάνει.
Διότι εκτός από ορφανό Σουλιωτόπουλο να σέρνομαι ξυπόλητο στην ξενητειά με την μεγάλύτερη αδερφούλα μου  κι ένα ταγάρι.
Εκτός που με έκανε αγόρι, τον Παυλάκη ...(άκου όνομα που βρήκε να μου δώσει ρε παιδιά...)




Εκτός από αγγελάκι  ,απαραίτητο αξεσουάρ της Ελευθερίας ( της βάσταγα το στεφάνι ) που δαφνοστεφάνωνε τον απελευθερωτή βασιλέα (που οποία  σύμπτωση ήταν ο γιος του βουλευτή της δεξιάς )
Εκτός από το ποίμα που με έβαλε να πω για να γεμίσει το κενό και να προλαβαίνουν να ξαλλάζουν οι ηθοποιοί.
Με είχε και τσόντα στους χορούς για να φαινόμαστε πολλές λέει.
Από το τσόλι στον ταφτά πήγαινα  , και από το συγκούνι στο σατέν και τη φτερούγα.



Το αποτέλεσμα ήταν :
Πως εγώ ουδέποτε ξαναζήτησα να παίξω στα θεατρικά του σχολείου όχι μόνο γιατί ξεπατώθηκα εντελώς ,αλλά και γιατί , όταν μετά προς το τέλος που σκοτώθηκα ,κι  έκλαιγαν όλοι :Οι δάσκαλοι , οι δασκάλες, τα παιδιά, οι πατεράδες και οι μαννάδες από κάτω.........Τί νάκανα, έβαλα και γω τα κλάμματα έτσι ανάσκελα σκοτωμένο όπως ήμουνα με το ταγάρι από δίπλα ,και έκλαιγε από πάνω μου με λυγμούς και η μεγαλύτερη αδερφούλα μου ........Τέτοιο κλάμμα δεν έχω ματακάνει στη ζωή μου.
Ενώ κυρία Ευτυχία η Τσατέραινα και ο Παντελής με κυνήγαγαν γιατί τους χρειάζονταν τους βαθμούς γιά την προαγωγή.
Νάναι καλά εκεί που βρίσκονται  και οι δύο τώρα.

..............................

Σ αυτό το σχολείο, υπήρχε και μιά μεγάλη καγκελόπορτα ( μόλις τελευταία διαπίστωσα πως ήταν πολύ μικρή ) ,


που στα διαλείμματα τη φύλαγε ένας δάσκαλος και την ξεκλείδωνε σε όσους ήθελαν να πάνε να αγοράσουνε κολατσό.
Απόξω ήταν ο μπαρμπαντώνης με το καροτσάκι του.
Οι πιο πολλοί αγοράζαμε τζουτζούκι και μήλο φιρίκι βουτηγμένο σε κόκκινη καραμέλα.
Αλλά και σάμαλι , μαλλί τσ' γριάς και πασατέμπο για να κρατάει πιο πολύ.
Γιατί το τζουτζούκι όσο και να το προσφαΐζαμε, το κάναμε στο τέλος μιά χαψά, και μετά πάπαλα.
Κοιτάγαμε τα τρέμοντα τζουτζούκια των αλλονών.
Όμως ,άμα είχαμε μεγάλες πείνες, τρέχαμε στο μπακάλικο του Παρασκευά ...αγοράζαμε ένα πενηνταράκι κασέρι, ή ένα πενηνταράκι μορταδέλα ή ένα πενηνταράκι σαλάμι ή ένα πενηνταράκι ελιές.
Μετά πεταγόμασταν απέναντι , στο φούρνο του Γέρου, και αγοράζαμε ένα πενηνταράκι ψωμί ζεστό - ζεστό (μισό φρατζολάκι ήτανε), μας τόκοβε και φέτες ο Γέρος, και γυρίζαμε τρέχοντας και μασουλώντας μέσα στην αυλή πάλι , και μας ξαναμέτραγε ο δάσκαλος ,χωρίς να μας ενοχλεί καθόλου η καταπίεση της ελευθερίας μας και του ατόμου.
Καμμιά φορά , άμα ο Κατσής έφερνε τα κωκ απ' το φούρνο του Πανταζή, που τα μυρίζαμε αμέσως γιατί μας έσπαγε τη μύτη η βανίλια , είχαμε και τα λεφτά από την προηγούμενη μέρα αφάγωτα, ξαμολιόμασταν στο ζαχαροπλαστείο και πασαλείβομασταν με τα ζεστά κωκ , με τη σοκολάτα από πάνω .
Που κόλλαγε οπωσδήποτε στη μύτη μας, έτσι όπως τους ορμάγαμε σαν λιμασμένα.
Στα διαλείμματα οι δάσκαλοι, έβαζαν επιμελητές τους καλούς μαθητές, που εξόν από ρουφιανάκια  προδότες ,παπαγάλοι ,  ήτανε και χοντροί γιατί δεν έπαιζαν με τά άλλα παιδιά.
Ενώ εμένα δε με έβαζαν καθόλου που ήμουνα και καλή μαθήτρια και λιανή.
Γιατί πρώτον δέν ήθελα αφού δε μου άρεσε η κλεισούρα,
δεύτερον γιατί εκτός από "φαρμακολειτουργιά" ,"στριμμένο άντερο" ήμουνα και "πνεύμα αντιλογίας"
και τρίτον, γιατί ήθελα να βάζουνε επιμελητή το Φωτάκη, το γιό του άλλου δάσκαλου που τον είχα μανία γενικώς.
Το καλύτερο που μου άρεσε , ήταν να  πέφτω με ορμή απάνω στην κλειστή πόρτα της τάξης (γιατί φυσικά ήθελα να μπω μέσα τώρα ), και να αμπώνω τον Φωτάκη που αντιστέκονταν από πίσω, μέχρι που τον έκανα χαλκομανία ανάμεσα στον τοίχο και την πόρτα, και με πήγε μιά φορά στον πατέρα του, κι αυτός στο γραφείο , και γέλαγαν όλες οι κυρίες, γιατί ο Φωτάκης ήταν δύο φορές πιό ψηλός από μένα , τρείς φορές πιό χοντρός και πως γίνηκε έλεγαν και τον μετακίνησα και τον κοπάναγα με την πόρτα ....

............................

Οι δάσκαλοι του πρώτου ηταν πολύ αυστηροί.
Ενώ οι δάσκαλοι του δεύτερου, ήταν όλο γλύκες με τα παιδιά και τους γονείς τους γιατί αρκετοί απ ' αυτούς έκαναν  ιδιαίτερα στα σπίτια τους αλλά  κυρίως γιατί δεν είχαν καθόλου γυφτάκια στις τάξεις τους  , παρά μόνο κάτι λίγους βλάχους που έτυχε να κάθονται κοντά.
Εμείς του πρώτου , δεν το χωνεύαμε καθόλου το δεύτερο.
Και γιαυτό παραβγαίναμε συνέχεια ποιό σχολείο θα έχει τους καλύτερους μαθητές.Εμείς τους είχαμε βέβαια.
Και στις εκδρομές όταν περνάγαμε απ' όξω ,γκαρίζαμε με όλη τη δύναμη της αποδιοπομπαίας ύπαρξής μας : το πρώτο το καλύτερο, το δεύτερο γουρούνι, το τρίτο το ψωριάρικο,γιά το τέταρτο δε θυμάμαι αν λέγαμε κάτι.
Έτσι κι αλλιώς το τρίτο , το τέταρτο και το βλάχικο δε μας πείραζε καθόλου που υπήρχαν.
Το δεύτερο όμως το είχαμε στο παχύ μας το άντερο.

..............................

Οι δάσκαλοί μας ,άμα κάναμε ζούρλιες , μας κοίταγαν άγρια , μας έλεγαν άνοιξε το χέρι και βάραγαν με μιά βίτσα στην παλάμη.
Έτσουζε πάρα πολύ, αλλά εμείς χεστήκαμε ,την ξανακάναμε την αταξία ουυυυυυυυυυυυ συνέχεια.
Τώρα λένε οι επιστήμονες, πως αυτό που έκαναν εκείνοι, ήταν εγκληματικό, και πως μας άφησε  "τραυματικές εμπειρίες ", αλλά ορκίζομαι πως δεν κατάλαβα πότε έγινε αυτό το τρομερό πράμμα, παρόλο που πήγαινα κάθε μέρα στην τάξη!
Αφού εγώ όταν σκέφτομαι το σχολείο μου και τους δασκάλους μου , συγκινούμαι και τους θυμάμαι με πάρα πολλή αγάπη .




Στα χρόνια που ακολούθησαν ,και ειδικά στη δεκαετία του '80 .
Τότε που όλοι ψάχνανε να βρούνε ένα τραύμα από την παιδική τους ηλικία, να το μοιρολογήσουνε ,με απώτερο σκοπό τη μεταφόρτωση των μαλακιών που κάνανε στη ζωή τους , προσπάθησα επανειλημένως να τραυματιστώ ,γιατί αφ' ενός ,είχα κάνει και γώ τις μαλακίες μου, αφ' ετέρου θα είχα εξασφαλισμένο άλλοθι γιά τις μαλακίες του μέλλοντός μου.
Καθόλου δεν το κατάφερα όμως, γιατί κάθε φορά που έφερνα στο μυαλό μου μιά εικόνα γιά να με τραυματίσει βάναυσα, γιά άλλο πόναγα :
που δεν γίνεται ακόμα μιά φορά να τους ξαναδώ , κιας με κοπανήσουν με τη βίτσα.
Κι έτσι το άφησα προσωρινά ,μέχρι που το εγκατέλειψα κατευθείαν το σπορ, όταν έστειλα τα δικά μου τα παιδιά στο δημοτικό , που κανένας δεν καταπίεσε την προσωπικότητά τους , ούτε την ελευθερία του ατόμου τους ,δεν είχαν κόκκινάδια στα γραπτά ,ούτε βίτσες οι δάσκαλοι , μα ούτε και αγάπη γιά τη δουλειά τους.
Και μένα μου βγηκε ο κώλος να τα μάθω να γράφουνε και να διαβάζουνε χωρίς λάθη .
Παραμένοντας μέχρι σήμερα με την απορία.
Πώς μέσα σε πέντε ώρες που κρατούσανε τα καθημερινά μας μαθήματα......
Καταφέρναμε, εμείς, τα παιδιά με τους περιορισμένους επαρχιώτικους ορίζοντες:
-Να κάνουμε τα μαθήματά μας,τα αγγλικά τα πιάνα και τα βιολιά μας ,τα ακορντεόνια μας, ενώ παράλληλα  να κάνουμε το διάολο τέσσερα στις αλάνες!!
-Και να μάθουμε μιά ελληνική γλώσσα καθαρεύουσα με όλα τα λιλιά και τα στολίδια της.Τόσο καλά ,που το Γυμνάσιο αργότερα, τίποτα δεν πρόσθεσε στην ορθογραφία μου.
Τα βιβλία που διάβασα κατόπιν ουδέποτε μπόρεσαν να  κρύψουν με τα νοήματά τους , ξεδοντιασμένους δίφθογγους  και χαμένα έψιλον γιώτα .
Μου λείπουν αφάνταστα οι περισπωμένες .
Οι ψιλές της .
Οι δασείες της .
Μα πιό πολύ οι υπογεγραμμένες της.
Μου φαίνονται λειψές οι λέξεις χωρίς τα διπλά τους σύμφωνα.
Πως να μοιάζει άραγε η καινούργια θάλασσα με το ένα σίγμα;
Ή ένας ήλιος χωρίς δασεία;
Και όσο περνάει ο καιρός, δυσκολεύομαι περισσότερο να ελέγξω την ορθογραφία και την πορεία μου .

Γιατί όλες αυτές οι καραφλές ,οι λιπόσαρκες και ξεβράκωτες λέξεις δεν ξέρουν να μου πουν ούτε από που έρχομαι , ούτε πού πάω.






** κάπου πήρε το αυτί μου, πως η κυρία που αναρωτιέται τί είναι η πατρίδα μας , το ψάχνει ακόμα, οπότε, άλλο εγώ δεν είχα γιά απάντηση.


*** Της 19ης Ιανουαρίου 1963 (διαρκείας), που έληξε με επιστράτευση στις 7-2-1963.
Αίτημα η ίση οικονομική μεταχείριση των εκπαιδευτικών έναντι των άλλων δημοσίων υπαλλήλων.



.

5 Οκτωβρίου 2010

ιάματα


Η εικόνα   με έπιασε χαλαρή και ανέμελη.
Γιαυτό και δεν την απόλαυσα όσο έπρεπε.
Με την άκρη του ματιού μου, είδα ένα τσούρμο από καμμιά δεκαπενταριά  καλοντυμένους , να σφίγγονται ο ένας πλάϊ στον άλλον που λέει το  ποίημα ,μήπως και αποφύγουν τα διάφορα αντικείμενα που έρχονταν βιαστικά  και ιπτάμενα από την απέναντι μεριά ,-όπου και ευρίσκοντο διάφοροι συνωστιζμένοι -,και επικάθηντο επί των καμηλό παλτών  και των μούτρων  τους.
Κύριως  επί των κροτάφων τους.....
Μιά δε ...κακίστρω, μου έκανε ιδιαιτέρα εντύπωση ,όχι μόνον διότι ήτο δίμετρος  ξανθιά και άσκημη, και πήρα την εκδικησή μου , αλλά διότι  έρριξε  στους ρίπτες (αφού βέβαια τόφαγε το αυγό στο κεφάλι ) ένα βλέμμα Βενιζέλου ,... εκείνο του φονιά ; θυμάστε;τότε που ένας κακομοίρης του πέταξε τη φραπεδιά του στο σακκάκι;  και  πριν αντιληφτεί τις κάμερες ;
Ε, ένα τέτοιο.
Περίπου δηλαδή, γιατί ετούτη ,τόρριξε παρόλο που ήξερε πως υπάρχουν κάμερες.
Και  τι ,ψέμματα να λέμε; πολύ μου άρεσε και θα το μελετήσω γιά παν ενδεχόμενο .
Γιατί πάντα είναι χρήσιμο σε μιά αθώα γυναίκα να έχει και ένα βλέμμα θασεσφαξωστογονατορεκοπανε  γιά καβάτζα .
Στρώθηκα αμέσως μετά, μπας και ξαναδώ τη σκηνή που πολύ μου άρεσε , αφού αντιλήφτηκα εκ  συνειρμών τινών , πως μάλλον από λαουτζίκο έτρωγαν στη μάπα τα διάφορα . Οι αχώνευτοι..
Και γιά να την πω την αμαρτία μου, σε κατεύθυνη δουνουτού ταξίδεψα........
Αργότερα που με παίδευε περισσότερο η  σκέψη:
 "΄γιατί να το χάσω εγώ  ρε γαμώτο αυτό το συμπούρμπουλο;"
Και αφού  έγινα ένα με τον καναπέ γιά κανά δίωρο παραμονεύοντας ειδήσεις και κουτσομπολιά,..........
τους ξαναείδα...........
Σαν την κλώσσα που καμαρώνει   τα κλωσσοπούλια της να γίνονται κοκκόρια.
Σαν τη συντρόφισσα   που γλαρώνει με  το ξεσκονιζμένο άγαλμα του Στάλιν.
Σαν το Γιωργάκη που χαϊδεύει  καινούργιο ποδήλατο.
-άμα είσαι φρόνιμος ,το κανώ θα στο φέρω του χρόνου ναι;-
Αυτό αισθάνθηκα.
Μιά  χαρά  .
Ένα όλαγιασέναμάννα μου.
Μιά Δικαίωση στο πέρα γιά πέρα μου.
Και βέβαια, ποιοί άλλοι θα μπορούσαν να είναι  , αν όχι   οι  οι αγαπημένοι μου !
Οι ρεγγοσκίστες  μου !Οι ψαράντεροι καλέ ..
Εγώ ,που πολύ με χαλαρώνουν κάτι τέτοια , έκανα χαρα μεγάλη , όταν το επόμενο πρωί ,στρώθηκα μαζί με τον καφέ, κι έβλεπα κάθε τόσο το πλάνο στο γιουρονιούς.
Μέχρι που τόγραψα να το βλέπω και στις ώρες εργασίας, γιατι τις άλλες της κοινής ησυχίας, αυτό ήταν αδύνατον απ' τις φωνές, τα μπράβο ,και τα πετάξτε τους τα μάτια όξω, που ακούγονταν απ ' τη μεριά μου..
Ώσπου ,ξαφνικά  ,ένοιωσα αυτή την έλλειψη να με διαπερνάει οριζοντίως και καθέτως.
Αυτό το σκίρτημα   μέσα μου.
Αυτό , αυτό που θέλεις  σύ αλλά δε θέλει κανένας άλλος ; ε αυτό!
Μ ' άλλα λόγια , ένα εγώποτεθαγίνωμάννα......
Ένα παράπονο πικρό.
Καμμιά ντομάτα θα πετάξετε ; που κάνει και ζουμιά; ή μόνο ξηρά τροφή
και κρέμες γάλακτος;


                     




Και σαν να με άκουσαν τα μπουμπούκια  μου του βορειότερου βορεινού βορά που ανθίζει ακόμα,
κι επειδή όπως λέει κι η γριά μαννούλα μου, "από κεί π' δεν το περιμέν'ς σόρχεται"
σήμερα η χαρά μόρθε από δω.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4597299

και από δω






δ






1 Οκτωβρίου 2010

βάλε μου και φωτιά ρε φασίστα

Οταν προχτές ακούσαμε
πως το κάπνισμα θα απαγορεύεται και στο γιωταχί μας.
Στην αρχή αρχίσαμε και μεις ως φυσιολογικόν ζεύγος να γελάμε.
Γιατί, ως γνωστόν, όλοι γελάνε ειδικά με τα γελοία πράμματα.
Μετά από τον τριτοτέταρτο γέλωτα όμως,και επειδή όλες τις μαλακίες τις έχουμε ακούσει από αυτούς τους μαρσιποφόρους γυμνασμένους τύπους ,
θηλυκούς κι αρσενικούς, αρχίσαμε τα .....
-λές να.....
-μππααααααααα......
Με τα μπα και τα ξεμπά, η αμφιβόλία μας τόκοψε το γέλιο γιά τα καλά,
οπότε σαν πιό όλαταπεριμενωαπαυτούς εγώ, ενώ ο Νίκος είναι πάντα πιό μηνεισαιπαντατοσοκακιά, ....γούγκλισα , και βρήκα με τη μία αυτό:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=357083&ct=32&dt=28/09/2010

Μετά την πρώτη έκπληξη, γιατί εδώ που τα λέμε, άλλο να υποψιάζεσαι μιά ηλιθιότητα,κι άλλο να τη βλέπεις και γραμμένη με τη βούλα, αρχίσαμε άλλο βιολί ως ζεύγος.
Πρώτα τους δείξαμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε κρυμμένο, νάρθουν να το πάρουν και με τα έξοδα δικά τους.
Ύστερα, κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον και λέγαμε: δεν το πιστεύω ρε μαλάκα....δεν το πιστεύω ρε μαλάκα.....
Ύστερα ο Νίκος μου είπε, κοίτα ...να το κόψουμε σιγά σιγά αυτό με το μαλάκα, γιατί νομίζω πως ξαναπήγα στο στρατό.
Εγώ τότε του έκανα το χατήρι και ξεφώνιζα , -δε το πιστεύω ρε πούστη μου.... δε το πιστεύω ρε πούστη μου......κάνοντας τη διαδρομή καθιστικό -μπαλκόνι και τούμπαλιν.
Μετά αυτός μου είπε, ρε μαλάκα, αυτοί θα μας χωθούνε και στο κρεββάτι στο τέλος.
Εγώ του είπα ναι ρε πούστη μου, θα γινόμαστε τρόϊκα κάθε βράδυ. ..
Μετά αρχίσαμε να μουτζώνουμε προς το βορρά που θεωρούμε πως βρίσκονται οι γυμναζμένοι, και μετά τους ξαναδώσαμε αυτά που δεν φαίνονται ούτε με την πρώτη, μα ούτε με τη δεύτερη ματιά , και σαν να ηρεμήσαμε κάπως.
Με τούτα και με κείνα όμως ένα προς τα πίσω το έκανε ο μυαλός, (δεν λέω πήδημα, μη μου έρθει και μου χωθεί κανένας στα καλά καθούμενα)που ως γνωστόν ο δικός μου δεν έχει μέσες .Σαλτάρισε πίσω γιά τα καλά.
Το ότι έχω διάφορες εμμονές, δεν τόχω γιά κρυφό.
Ίσα -ίσα, επειδή τις θεωρώ κολλήματα της νιότης και της εφηβείας μου, τις αγαπάω τις κοπελλιές.Αφού λοιπόν πίσω δε γίνεται να γυρίσω,όταν συναντιομαστε ,βάζω τα ομορφότερά μου, και στρώνω το τραπεζι.
Τον Φρανσουά Τρυφώ τον είχα ακουστά και τον τον αγαπούσα , χωρίς να ξέρω και το γιατί, αφού ταινία του δεν είχα δεί μέχρι τα δεκάξι μου.







Τον Μπράντμπερυ τον αγάπησα γιατί με τρόμαζε επί του πραγματικού,
όπως άλλωστε όλες οι αγάπες.
Τον Όσκαρ Βέρνερ , ουδέποτε τον αγάπησα , διότι καθόλου δεν πλησίαζε στα πρότυπά μου, ως έφηβης, και μάλλον έφερνε και λίγο στο γκόμενο που είχα τότε,ο οποίος ακριβώς επειδή ήταν λίγο κρυόκωλος, τον έσερνα μονίμως στα σινεμάδια αντί γιά τους λυκαβητούς ,στους φιλοπάπους, και στους λόφους του στρέφη.Κι αυτός ο έρμος , έρχονταν.
Έτσι βγάλαμε ενάμισυ χρόνο.Αρκετό γιά να δώ όλες τις ταινίες που παίχτηκαν καθυστερημένες στους κινηματογράφους της πρώτης προβολής και ενίοτε και της βήτα.Μετά τον χώρισα.






Ο Όσκαρ όμως ήταν ο πρώτος με στολή που συμπάθησα , και από τότε μόχει μείνει η εγγραφή πως υπάρχει τουλάχιστον ένας καλός μπάτσος.


Την κουκλάρα τη Τζούλη,........ πως να περιγράψεις το όνειρο!
έρωτας εκ γεννοφασκίων.







Όλο μαζί αυτό το πακέτο, δημιούργησε την πιό δυνατή ταινία επιστημονικής;
φαντασίας στον αιώνα τον άπαντα.

φαρενάϊτ 451 **


Καθώς και μία από τις μεγαλύτερες λαχτάρες μου
Γιά πολλά χρόνια έβλεπα τον εφιάλτη πως δε μπορούσα να απομνημονεύσω , πράμμα που δεν είναι εντελώς λάθος.Μαζί με τη μόνιμη τρομάρα μου , πως κάηκε και το τελευταίο δάσος στο γράμμο, γιαυτό δεν έχουμε που να κρυφτούμε εμείς της αντίστασης.
Οπότε κάθε φορά που γίνεται το παρανάλωμα , εκτός των άλλων ζουδίων θεωρώ πως σε λίγο δεν θάχω ούτε και γω φωλιά..
ή εμμονή μου όμως δεν είναι με την ταινία.
είναι με τη σκηνή του τέλους.
αυτή την υπέροχα εφιαλτική σκηνή
(που ο παπάρας ο κινέζος που την έβγαλε στο ουτουμπ, δε μου δίνει τη δυνατότητα να τη φέρω εδώ).
Που μούκοψε τα πόδια όταν ήμουνα 17 και ακόμα την έχω την κομμάρα.
Γιαυτό σου λέω.
Εσύ που έχεις καλύτερη μνήμη από μένα.
Μάθε απέξω όσα πιό πολλά μπορείς.
Εγώ το μόνο που κατάφερα ,είναι :38 συνταγές φαγητών και 12 γλυκών από τη μάννα , σκόρπια κομμάτια/'ποιήματα, το "ένα παιδί μετράει τ' άστρα ", το "θέρος - έρος", το "όσα παίρνει ο άνεμος ,και το θεατρικό που μ' έβαλε να παίξω ο Παντελής στο δημοτικό "η Σουλιωτοπούλα".
Μη προσπαθήσεις να βγάλεις άκρη.Αυτά ξέρω.Αυτά θα σου απαγγείλω.





.

.....................................................................................................................

.**Η ταινία, που γυρίστηκε το 1967, βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Ρέι Μπράνμπερι (1953). Aναφέρεται σε μια ολοκληρωτική κοινωνία του μέλλοντος όπου απαγορεύεται ο γραπτός λόγος. Στην χώρα αυτή οι κυβερνώντες πιστεύουν ότι οι άνθρωποι που διαβάζουν και είναι ικανοί να σκέφτονται αποτελούν μια απειλή για το κράτος που αποθαρρύνει κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία και προσωπική έκφραση. Οι πολίτες αυτής της κοινωνίας υποφέρουν από την επιβολή λογοκρισίας και η μόνη τους επαφή με την ενημέρωση είναι μια τεράστια οθόνη τηλεόρασης απ΄ όπου μεταδίδονται συνεχώς ελεγχόμενες ειδήσεις. Στην κοινωνία αυτή παρέχονται ελεύθερα φάρμακα ώστε οι πολίτες να βρίσκονται σε καταστολή. Περιπολίες στους δρόμους ελέγχουν την εμφάνιση των πολιτών, τους ξυρίζουν τα κεφάλια, συλλαμβάνουν τους αντισυμβατικούς σε συμπεριφορά χαρακτήρες.Η μονάδες της Πυροσβεστικής έχουν αναλάβει να καίνε τα βιβλία που κρύβονται παράνομα σε κρυψώνες αφού κάποιοι αντιστέκονται στο κάψιμο και στο χαμό της γνώσης. Ο τίτλος «Φαρενάιτ 451» αναφέρεται στους βαθμούς καύσης του χαρτιού και αντιστοιχεί στους 233 βαθμούς Κελσίου.

δ

.