26 Νοεμβρίου 2010

η ευτυχία


.



Εγώ ευτυχία είχα μιά δασκάλα στο δημοτικό ,που πολύ την αγαπούσα  παρόλο που όλη μέρα  φώναζε.
Όμως όταν γέλαγε αντιλαλούσαν οι διάδρομοι στο Πρώτο και γελάγαμε και μεις μέσα στις τάξεις που την ακούγαμε .
Ευτυχία άλλη δεν ξέρω,  α ! ναι....Ήταν μία που μου είπανε όταν ήμουνα μικρή πως όπου νάναι θα έρθει να κάτσει στο σπίτι μας, αλλά αυτή μας ειδοποίησε πως έχει κι άλλες δουλειές.
Το μόνο λέει που μπορεί ,είναι να περνάει που και που να μας βλέπει....
Αυτή η ευτυχία στις επισκέψεις της, με έμαθε να βρίσκω άλλες μικρότερες ευτυχίες - όταν αυτή λείπει γιά τα δικά της -, που βρίσκονται σκορπισμένες παντού αλλά δεν τις βλέπουμε εύκολα ,λόγω που συνήθως είναι πολύ κοντά μας, και μεις είμαστε μαθημένοι να κοιτάμε   πέρα στον ορίζοντα.
Σ' αυτό το παιχνίδι είμαι πολύ καλή γιατί μοιάζει  με το παιχνίδι του χαμένου θησαυρού και μένα μ' αρέσει να βρίσκω θησαυρούς.
Και μετά όμως να τους κρατάω.

Αυτές οι ευτυχίες οι μικρές της καθεμέρας, οι ευτυχούλες να τις πούμε - αφού είναι πολλές και μικρές -είναι όλες  τους  Φωτεινές....Παιχνιδιάρες....Γελαστές....Ελπιδοφόρες....Πολύχρωμες...και κυρίως είναι Όμορφες.
Τόσα χρόνια που ψάχνω, άσκημη ευτυχούλα δεν βρήκα πουθενά , ούτε εγώ ούτε και οι φίλοι μου.
Και νάσου τώρα μετά από χίλια χρόνια, έρχεται αυτός






να μου φέρει τά πάνω κάτω.
Να μου πει πως ευτυχία είναι:
Να  έχω το παιδί  μου στη μετανάστευση......να βλέπω καθημερινά τους καινούριους πεινασμένους που προστίθενται στους παλιούς........να ακούω καθημερινά γιά τους απολυμένους.... να βλέπω απελπισμένους πενηντάρηδες να παρακαλάνε γιά το μεροκάματο ........Τα παιδιά να γυρνάνε στις καφετέριες μ' αυτό το ύφος το παρατημένο, που το κάνουν να μοιάζει με άδειο.Αλλά δεν είναι.....
Τους γέρους που αφού έκαναν το σκατό τους παξιμάδι μιά ζωή, να γατζώνονται απάνω στα παιδιά τους γιατί ακόμα επιμένουν να ζήσουν...Τα παιδιά τους μετά από χρόνια να γαντζώνονται  ξανά απάνω στους γέρους τους  γιά να μπορέσουν να επιβιώσουν ....Τους εργαζόμενους  να μη κοιμούνται τα βράδια γιατί δεν ξέρουν αν θα συνεχίσουν νάχουν δουλειά.....Και να μυρίζομαι τους κατακτητές μου που πλησιάζουν τρίβοντας τα χέρια ,γνωρίζοντας  πως είμαι γιά πούλημα.

"«Το Μνημόνιο είναι ευκαιρία και ευτυχία για τον τόπο. Οχι για τις πλευρές εκείνες που οδηγούν σε ύφεση και σε κοινωνικά προβλήματα. ...."

Οχι ρε του αρουπώτου . Όχι ,Απ' όλες τις πλευρές και τις μπάντες ...
Αυτό, μπορεί να είναι η δικιά σου ευτυχία, γιαυτό και απλώνεσαι σαν ξεχειλωμένη κηλίδα παντού .
Όχι η δικιά μου.
......................
Τον βλέπω κάθε φορά ,και αμέσως μόρχεται στο μυαλό ο φαταούλας στο σέβεν.
Με χαλάει  που είναι κακός και ασύστολα υπερόπτης στο φαγοπότι του...
Εχουν παραλύσει τα πάντα   απάνω του.Αποπνέει ολόκληρος  την παρμάρα του σαβουρώματος.
Οι μύες στα μάγουλα του ,βαριούνται  να κουνηθούν,  .
Οι φωνητικές του χορδές ,κάπου  την αράζουν .
Ο αέρας που ανασαίνει   , αρνείται το πηγαινέλα .
Και ο λάρυγγάς του την έχει ξαπλάρει σε ανάκλιντρο και φαγοπότι  μετά αυλητρίδων..
Μιλάει και ακούς ένα ατελείωτο φλατς , μπλιάχ, πλάτς.
Μόνο η κακία του έχει μείνει ζωντανή και αεικίνητη. .
Άραξε μωρή και συ κάπου !!!!!!!!!Ά στο διάλο πιά γριά γυναίκα δεν κουράστηκες να μας παιδεύεις....
Αυτός  ο πράμμας , που δεν του κάθονται ούτε οι ρυτίδες του  απ' την  ξυνίλα  που κουβαλάει απάνω του.
 
                           
 
 
 
Όλος ο κόσμος έχει τις ρυτιδούλες του ξάπλα και οριζόντια απάνω στο καθαρό του  κούτελο.
Αυτός όχι.Όρθιες τις έχει .
Φήμες των κουμουνιστών λένε πως αυτό συμβαίνει γιά δύο λόγους:
Ο ένας είναι που είναι έτοιμες να φύγουν γιατί ούτε  αυτές τον γουστάρουν .
Ο δεύτερος , πως είναι ορθές λόγω κακίας, έτοιμες να περιλάβουν όποιον τολμήσει να του σταθεί απέναντι..
Όπως και νάχει  πάντως, τον έχουν διαγραμμένο  πεντακάθαρα , αφού του βάζουν ένα Χ  σε όλη του τη μούτρα ,να το βλέπει να το φχαριστιέται κάθε πρωί στον καθρέφτη...
Θα μου πεις, όλα τα βουβάλια τα σημαδεύουνε . Άλλα στο κωλομέρι , άλλα στη μπάλα.....
Ναι ,αλλά τα βουβάλια κάποια στιγμή τα τρώμε κιόλες...
θέμου σχώρα με , τι με περνάει  από τον μυαλό σήμερα παρασκευή εννιά η ώρα το πρωΐ...........
...................
Δε σ' αφήνει όμως  να δώσεις τόπο στην οργή,  έρχεται μετά και σε αποτελειώνει .


.............γιατί θα αναγκασθούμε να κάνουμε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις χρήσιμες για τον τόπο που αποφεύγαμε να κάνουμε χρόνια και που είμαστε όλοι υπεύθυνοι γι' αυτό».
 
Γιατί ρε σαπιοκοιλιά δεν τις κάνατε νωρίτερα τις .... μεταρρυθμίσεις ;Ποιός σας κράταγε πισθάγκωνα και σεις φωνάζατε  μη -μη - μη αφήστε με να τις κάνω;
Τι σκατά θές να μου πεις μ' αυτόν τον πληθυντικό;
Εγώ κυβερνούσα 30 χρόνια  ; εγώ ήμουνα υπουργός των κυβερνήσων 30 χρόνια;εγώ μοίραζα τις επιδοτήσεις της ΕΕ 30 χρόνια; εγώ διόριζα τον κόσμο 30 χρόνια; εγώ μιζωνόμουνα γιά τα λαμπρά έργα 30 χρόνια; εγώ και η οικογένειά μου αγόραζα  αεροπλάνα και υποβρύχια 30 χρόνια;
Εγώ έδιωξα τον Γιαννίτση όταν μας τάλεγε πριν τόσα χρόνια; Εγώ έστηνα ΔΕΚΟ γιά να βολευτώ  30 χρόνια; εγώ έξυνα τ' αρχίδια μου αφήνοντας τις εφορίες να αλωνίζουν και να λαδώνονται;
εγώ αφηνα αμολυτούς τους φαρμακάδες να μπαινοβγαίνουν στα νοσοκομεία; εγώ άφηνα το ΙΚΑ να αναπηρεύει τους γερούς και να  θεραπεύει τους ανάπηρους;Εγώ έκανα τα ντήλ με τις τράπεζες;
Ε ;
Καθε φορά που έρχομαι σε επαφή μαζί του , μου ανεβαίνει στο αίμα στο κεφάλι .
Ευτυχώς που έχω κοντά κι αυτόν τον άγιο άνθρωπο ,τον σύζυγο, που με μετράει την πίεση κάθε φορά που αφρίζω, και μόλις επανέρχομαι στα ίσα μου , μου δίνει το ελεύθερο ....οκ ξεκινάς  ... ,
.... ξαναούρλιαξε, αλλά γιά δέκα λεπτά μόνο.... ...
Τι  θες να πείς μ' αυτόν τον πληθυντικό  ρε χλαπάτσα .. ...
(γαμώτη , δεν έχω και πρόχειρα καλολογικά σε έξτρα έξτρα έξτρα έξτρα λάρτζ )

Απ' το ίδιο μονοπάτι περνάνε κι ο ελέφαντας , κι ο μέρμηγκας στη ζούγκλα.
Ο μέρμηγκας ο μητσάρας φταίει ρε γιά το ποδοπάτημα του χορταριού; ε;
Εν τω μεταξύ, αυτό που με φτάνει στον πνιγμό  με τούτον εδώ κάθε φορά, είναι που επιμένει να με θεωρεί συμμέτοχο, συνένοχο, συγκλέφτη, συμπότη, συμφάτη, συμπάρτη , με ένα ύφος γιά τις κλωτσές.
Και γω δε μπορώ να ανταποδώσω.
Και κεί λυσσάω και μανιάζω και μου ανεβαίνει η πίεση ...αλλά όοοοχι  ρε πλη -μπλιαχ-θωρικέ,
έχω μπει στην αυτοσυντήρηση, και κάνω διαλείμματα των δέκα λεφτών ,αυτά της επαναφοράς.
Και μάλλον δεν είμαι η μόνη .
Υποψιάζομαι πως όλοι  θέλουν να αφήσουν από μιά κλωτσά , μιά μπάτσα, μιά μούτζα,
μιά ροχάλα, ατ λιστ βρε αδερφέ, στη φάτσα του πάγκαλου.
Να , ο  γαμπρός μου ,μούλεγε προχτές από την Ολλανδία, πως άμα τον δει (!!!!) και πέσει απάνω του(σικ), -κοίτα τι τον κατάντησε να ονειρεύται  τον έλληνα στην ξενητειά  ρε  πούστη μου,-....θα τον φτύσει λέει .
Όλοι θέλουν να τον καταχεριάσουν και να τον πνίξουν στη χλέμπα,  αλλά δε μπορούν.
Και αυτό εκμεταλλεύται  αυτό το είδος της πανίδας, τι είδος  δηλαδή ,  ομοταξία ολόκληρη είναι , και μας φορτώνει  συνεχώς.
Κατά μιά άλλη εκδοχή ,λέγεται,  πως τον αμολάνε επι σκοπού...γιά να πιάσουνε τα πλάνα της "ευτυχίας".
....Λέει αυτός τις παπαριές του, φουντώνει ο  έλλην ,όλο και κάποιοι θα το πάθουν το εγκεφαλικό..., σου λέει, άμα αμολάμε τον πάγκαλον άπαξ της εβδομάδος ( γιά αρχή ) καμμιά εκατοστή ξερούς  δεν θα τους πιάσουμε στο πλάνο; θα τους  πιάσουμε.....
Αργότερα έτσι και δε μας βγει ο αποδεκατισμός,  τον αμολάμε καθ' εκάστην.
Σε  τρία χρονάκια, θάχουμε βγεί από την στενωπό , λόγω αραιοκατοίκησης .
Ναι μ' αυτό το πλευρό να κοιμάστε!
Μαθαίνω πως  άρχισε η αντίσταση.
Όλο και περισσότερα σπίτια προμηθεύονται πιεσόμετρα από τα παλιά..
Και τις νύχτες με το λαδοφάναρο στο χέρι , γιατροί , μαμμές , και νοσοκόμες ταγμένες στον αγώνα, γυρνάνε  πόρτα πόρτα και μαθαίνουν στους ραγιάδες τον παλμό του φουσκώματος , πως μετριέται ο σφυγμός,  Από που αρχίζει η μικρή , και από πού η μεγάλη.
Μαθαίνω επίσης πως έχουν αρχίσει και ταχύρριθμα τμήματα με λάμπες πετρελαίου γιά περισσότερες ώρες , καθώς επίσης  μελετάται να συσταθούν   τμήματα νηπίων , αρκεί να λένε τα τσίσα και τα κακά.
Αμ Δε θα μας ξεκάνεις εσύ.
Εμείς θα σε ξεκάνουμε.

δ

23 Νοεμβρίου 2010

η μαϊμού τ' Κατσουλάρ'




.




Γιά πάρα πολύ καιρό , αυτή η μαϊμού ήταν  η πρώτη επιλογή απαξίωσης από μικρούς και μεγάλους  στα παλιά τα χρόνια.
Τότε που οι βρισιές ήταν πιό λίγες, και πιό περιεκτικές.
Δεν είχα την ευτυχία να συναντηθώ μαζί της  και η μόνη μαϊμού που γνώρισα ήταν ο Τσέος που δεν είχε αφήσει γάτα γιά γάτα απήδηχτη στη γειτονιά και τα περίχωρα.Αλλά μπαίνω στο τριπάκι να ψάχνομαι  κάθε φορά, αφού η μάννα μου , επιμένει να ρωτάει αν θυμάμαι την φιλενάδα της που πήγαιναν μαζί στο δημοτικό, και μετά ,που μου γυρνάει το μάτι ανάποδα,
μου κάνει τη χάρη να ανέβουμε  ηλικιακή κλίμακα, και με φοβερή ηρεμία, -καλά ντε, πως  κάνεις έτσι !!-, αναζητάμε  φτου κι απ' την αρχή την Αλίκη που είμασταν στην ....ΕΠΟΝ ; τη θυμάσαι;
Ορε μάννα τη θυμάμαι την Αλίκη ....
Αλλά τη γνώρισα  όταν ήταν 40 χρονών γυναίκα ,και γώ στο δημοτικό !!!!!....
Αυτό που είμαστε συμμαθήτριες με τη μάννα μου με τρελλαίνει εντελώς.
Ευτυχώς , που ξέρω   πολύ καλά ότι το μυαλό της είναι τόσο ξουράφι ,(όσο το δικό μου δεν θα υπάρξει ποτέ) ,και  δεν έχομε πάρει σβάρα τους γιατρούς .
Όχι που δεν το επιχειρήσαμε, αλλά σταματήσαμε εγκαίρως στον πρώτον όπου την είχαμε πάει γιά ...βαρηκοΐα  ....επειδή της μιλάγαμε και δεν απαντούσε, παρά μας  έλεγε ξαφνικά όποτε γουστάριζε την απάντηση της προηγούμενης ώρας....
......Ακοή ιέρακος μου είπε ο  ειδικός..
-δηλαδή γιατρέ;
-Δηλαδή σας έχει γραμμένους , μου λέει , και ασχολείται με τα δικά της ....
Πολύ της άρεσε της μάννας μου η παρομοίωσις , και μας έστρωσε τότε κάτω και τους δύο και μας πέταξε  στα πρόχειρα μιά  ιστορική αναδρομή γιά την αυτοκρατορία του Πόντου και τους Κομνηνούς που το είχαν το πουλί ως σύμβολον, και πήρε μία φόρα προς αίγυπτον μετά  , και ευτυχώς την σταμάτησα  πρίν κόψει φλέβες ο γιατρός.
Παρ ' όλο που ξέρω τι με περιμένει όταν τη βάζω να πηγαινοέρχεται στην ιστορία, το επιδιώκω συνεχώς  γιατί θυμάται κάτι απίστευτες λεπτομέρειες, που είτε τις έχει ζήσει, είτε τις έμαθε από τη μάννα και τον πατέρα της.Και τέτοια δώρα ,δεν βρίσκονται πιά.
.................................
Πίστευα πως μάλλον το ζώον υπήρξε μόνον ως μύθος, αφού όλοι τη μελετάνε , αλλά κανείς απ' τους γνωστούς μου δεν κατάφερνε να μου την περιγράψει επαρκώς.
Μέχρι που η μάννα μου μου είπε ,πως  ναί, η μαϊμου  ήταν γνωστή της,
 και  μάλιστα κάτοικος της Αγιάπαρασκευής.
Ο δέ κύριος Κατσουλάρης κάτοικος και εκείνος της ιδίας γειτονιάς , την έδενε  απόξω από ένα μαγαζάκι που είχε εκεί απέναντι απ' την εκκλησία (τον θυμήθηκα και γω μετά που έφερα την εικόνα στο μυαλό μου), προς μεγάλη τέρψη της πιτσιρικαρίας, αλλά και των μεγαλυτέρων περαστικών, που έκαναν χάζι τις γκριμάτσες της μαϊμούς , η οποία μάλλον δεν ήταν και πανέμορφη.
Αν προσθέσω σ' αυτήν την ....ομορφιά και την ελαστικότητα της γκριμάτσας
Τότε εύκολα αντιλαμβάνομαι την διαχρονική καταγραφή και  απόδοση αυτής της καλλονής,    σε φράσεις όπως:
-Άει μωρή μαϊμού τ' Κατσουλάρ'......
-Πως είσι έτσ' μωρή , σαν τ' μαϊμού τ' Κατσουλάρ'........
Συνήθως βέβαια, ο αποδέκτης ήταν γένους θηλυκού όπως και το θηλαστικόν .
Αργότερα όμως υπήρξε και άλλη βερσιόν, της βρισιάς της μαϊμούς,
και η οποία απευθύνονταν και σε αρσενικούς και σε θηλυκούς .
Καθότι το πλάσμα ήταν και κοκκινόκωλο συν τοις άλλοις ,και ως γνωστόν , έναν κώλον όλοι τον έχομεν.
Οπότε μπορούσες να αποδώσεις τα μέγιστα  -( όταν έβλεπες κάποιον καμμένον από τον καλοκαιρινό ήλιο, και πριν το μπλάθρωμα με το γιαούρτι)- με την φράση :
-ούιι, πως έγ'νι η πλάτη σ' έτσ' μωρέ. ....σαν τον κώλο τσ' μαϊμούς τ' Κατσουλάρ'.....
................
Τα χρόνια που πέρασαν , πολλές παράμετροι  χρησιμοποιήθηκαν στις κουβέντες και στα σχόλιά μας γιά να προσδιορίσουμε την ασκήμια  και τα παιδάκια της.
Από ό,τι φαίνεται όμως από την  επιβίωσή τους , αυτές οι δύο, δηλαδή , η μαϊμού , κι ο Κατσουλάρ'ς , παραμένουν  οι μόνιμες σταθερές.



δ







.

16 Νοεμβρίου 2010

γιατί ρε κοροϊδέψατε τους Γερμανούς ;

........................................................









ήρεμα κυρά μου.
Δε σου φταίμε εμείς που εκτός από θηλαστικό βγαίνεις και σε καρκίνο .(άν και τώρα εξηγούνται όλα )..
Θα μου πεις, εμείς είμαστε μισή μπουκιά , -μόνο καμμιά δεκαριά εκατομμύρια, σε σχέση με την ολόκληρη που καταβρόχθησες  -.Την ανατολική γερμανία  λέω, όταν την κατάπιες αμάσητη  ,
αφού πρώτα την φόρτωσες , με ένα μάρκο που αδυνατούσε να αντέξει καλλιώρα.
Όμως επειδή  εμείς δεν μιλάμε γερμανικά, και  σεις δεν είστε δα και ο άλλος μας μισός καημός κι επιθυμία.......Επειδή ουδόλως έχουμε κανά κόμπλεξ με το ναζισμό , ούτε σχέση με το αγαπουλίνι σας τον Χίτλερ,-  που να το τονίζουμε συνεχώς και αδειαλείπτως εδώ πέρα, - με την ανοχή σας διορίστηκε  γενικός δολοφόνος της ευρώπης.
Εμείς  λοιπόν,δε γουστάρουμε να κάτσουμε να μας καταπιείτε χωρίς τουλάχιστον να σας κάτσει το κουκούτσι στο λαρύγγι.
Αντιθέτως, όπως πριν απο κάτι αιώνες είπε αυτό το χοντρό  καλό παιδί ο Πάγκαλος, αλλά δε βλέπω να το επαναλαμβάνει




 "  Η Γερμανία στη ναζιστική περίοδο κατέστρεψε την ελληνική οικονομία, παίρνοντας ό,τι χρήματα και χρυσό υπήρχαν στην Τράπεζα της Ελλάδος, χωρίς να τα επιστρέψει ποτέ», είπε ο Θ. Πάγκαλος σε συνέντευξή του στο βρετανικό δίκτυο, προσθέτοντας ότι «αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί στο μέλλον»."

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4562252

Πιστεύουμε πως  πιθανόν  αυτό το μέλλον ήρθε κι έγκατεστάθη  και  μπήκε από παντού στο σπίτι.
Και επειδή  όσο πάει, γίνεται όλο και καλύτερο .....εγώ όλο και ζω  κάτι που θυμάμαι  από παλιά ....
τόσο που νομίζω πως έγινα πάλι νεάνις και τρέχω στις παραλίες  με τον άνεμο να παιχνιδίζει με τα μακρυά  ξέπλεκα ξανθά μαλλιά  μου ....  πως ,τα χρόνια που  ακολούθησαν της ενώσεως  (1990 ) της πτωχής ανατολικής  κομμουνιστικής μιζέριας, μετά της δυτικής χαϊλίδικης και ελευθέρας Γερρρρρρρρρρμανίας , ..αντιμνημονιακές φήμες έλεγαν   τότε πως 14000 επιχειρήσεις της ανατολικής  ιδιωτικοποιήθηκαν ευτελώς, και στα γρήγορα γιά να βγούν τα χρεωστικά προς τη μάννα.
Και από  ό,τι λένε φήμες των κουμμουνιστών, εκατομμύρια  ανατολικογερμανοί έχασαν τη δουλίτσα τους τότε, και όδευσαν προς την εσωτερική ξενητειά. .
.....Γιατί οι μιζερεμένοι από τόσα χρόνια υπαρκτού ,λέει,  στράφηκαν στα προϊόντα της δυτικής γερμανίας, (πούσαι αβρούπα πούλεγες πως θα γενόμαν άλλος) και αγόραζαν κατά κόρον,  λέει, εκείνα που πριν ήταν φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο λέει.
Τοιουτοτρόπως βεβαίως, σταμάτησαν να παράγουν τα δικά τους τα προΪόντα και κατάντησαν Ρέστοι να τριγυρνάνε χαράματα στα σοκάκια .
Οπότε  τέσσερα μυριόπουλα  εργαζόμενοι έμειναν στο δρόμο...
.............................
γιαυτό σου λέω,
ήρεμα κυρά μου,
όλοι τα ξέρουμε αυτά καθώς και άλλα πολλά***.
Εκτός από αυτό το χοντρό γεμάτο καλωσύνη παιδί, τον Πάγκαλο, τα ξέρουμε και μεις.
Και άν αυτό το χοντρό καλωσυνάτο τζου τζου τζου  μωρέ, παιδόπουλο , έχει βγάλει το μπούκωμα και δεν μιλάει  , μπορούμε εμείς να  μιλήσουμε .
Και επειδή οι πιό πολλοί από μάς, καταθέσεις σε ευρά δεν έχουμε , ούτε σπίτι σε πληθυντικό έχουμε, ούτε και οικόπεδα σε πλούραλ.
Μόνο , κάτι παιδιά στη μετανάστευση έχουμε.
Μία μάννα κι έναν αδερφό έχουμε.
Δυό φίλους.Δέκα γνωστούς ιθαγενείς έχουμε.
Μιά   δουλίτσα έχουμε.(Άλλοι την είχανε και τη χάσανε.)...
Κοίτα λοιπόν
μη πάρουμε ανάποδες, και το κάνουμε όπως το κάνουν  κι αυτοί.
Οι ρεγγοσκίστες .Τα πάθη μου τα ομολογημένα και τα ανομολόγητα.






Μ' άλλα λόγια, εμείς δεν έχουμε να χάσουμε και τίποτα.
Και αν δεν αλλάξουμε το αυτοκίνητο στα 5 χρόνια , χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι.
Θα σας νοικιάζουμε τα δωμάτια μας  βρε , να κάνετε  φτηνές διακοπές.
Και θα ξεχορταριάσουμε την πίσω αυλή του πατρικού.
Και θα πίνουμε ούζα στα στενά.
και όπως μας προτρέπει ο δάσκαλος ο Ντάριος , που μας αρέζει κι όλας,
δεν πληρώνουμε  δεν πληρώνουμε...

υ.γ
κοίτα αντιστασιακέ!
συμμαζέψου. Κάθε φορά που ο Νικολά μας αγαπάει, εσύ γυρνάς με δυο τρεις φρεγάτες στα μπαγκάζια.
.............................................................................................................................


***."...Οι πολίτες της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολικής Γερμανίας) ήταν οι μόνοι στην Ευρώπη που δεν χρειάστηκε να εκπληρώσουν τα κριτήρια ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η επανένωση της Γερμανίας τους κατέστησε αυτομάτως πλήρη μέλη της.

Δεν ζητήθηκε τίποτα από τους Ανατολικογερμανούς για να λάβουν αυτό το εξαιρετικό προνόμιο. "




δ



 



.

13 Νοεμβρίου 2010

το μπιπ μπιπ μου μέσα

.





Κάθε φορά που βλέπω το συφοριασμένο
αλλά ωστόσο συγκινητικά επιμένον κογιότ να κυνηγάει αυτό το υπερφίαλο μπιπ-μπίπ δίποδο με το λοφίο, συντάσσομαι χωρίς δεύτερη σκέψη μετά της από πριν χαμένης προσπάθειάς του , μόνο και μόνο γιατί δεν εννοεί να καταλάβει πως αυτός ο κόσμος είναι φτιαγμένος γιά τους άνετους  δρομείς της κάθε κονεκτίβας
Και όχι γιά τους πεινασμένους πείσμονες.



  

                               



Και το παλεύει το έρμο.
Το παλεύει.
Κάθε καινούρια προσπάθεια το περνάει από διαφορετικό μαρτύριο.
Που το αφήνει κατσιασμένο, πεινασμένο,μαδημένο,καμμένο, ασφαλτοστρωμένο,εκτοξευμένο,πνιγμένο,πατσαλισμένο,
μπαρουτιασμένο, σε κακή κατάσταση τελοσπάντων,
 και μουτζωμένο γενικώς από τύχη και ανθρώπους.
Αλλά πάντα αποφασισμένο.
Το παλεύει συνεχώς και αδιαλείπτως .
Τόσο ,που αμφιβάλλω πιά αν το ζητούμενο είναι μπιπ μπιπ στο φούρνο ,
ή απλώς η δικαίωσή του ως κυνηγού.
Το παλεύει με την ελπίδα της  καινούριας μέρας ,και είμαι σίγουρη ότι το αργαζμένο του τομάρι, θυμάται κάθε λεπτομέρεια από την προηγούμενη προσπάθεια προετοιμάζοντας την επόμενη.
Παρόλο που ο καλλιτέχνης του έχει δώσει το ρόλο του κακού, εντούτοις ,
το κογιότ  τρομάρα μ', έχει επιτύχει  την την τέλεια αντιστροφή των ρόλων.
Κακό και άθλιο μέσα στην υπεροψία του ,θεωρώ το πτηνό το τσουλουφάτο με το ύφος ,και τον άνετο  διασκελισμό.











Κάτι μέσα μου με ωθεί να του ξερριζώσω   το τσουλούφι και αφού το βάψω φούξ,  να το κάνω μποά γιά ξέκωλα στην καλύτερη περίπτωση.
Το περίεργο είναι ,πως  οι τραγικές  προσπάθειες του κογιότ ,-  οι οποίες να προσθέσω, ουδέποτε μου προσέφεραν ένα νικηφόρο ψιχουλάκι να χορτάσω την πείνα μου έστω και μιά φορά,-δεν με ώθησαν
 στην αλλαγή  στρατοπέδου, ή τουλάχιστον σε ένα τιγυρεύωεγώεδώπέρα, άν και  όλες τις φορές μου προκάλεσαν γέλωτα έως δακρύων.
Με συγκινεί αυτό το γδαρμένο  τσουρουφλισμένο σαρκίο ,
τη στιγμή  της ανώμαληςπροσγείωσης στην ξεραμένη κοίτη του φαραγγιού,
πιστεύοντας πως έφτασε στο δέν έχει άλλο.και τότε διαπιστώνουμε και εμείς και το κογιότ πως έχει:
Τρώει στο δοξαπατρί και τον βράχο που ισορροπούσε στην άκρη του γκρεμού  γιά χρόνια ,
αλλά η ώρα τής πτώσης του ήρθε ακριβώς εκείνη τη στιγμή.







                            



Με εκνευρίζει αφόρητα το μπιπ μπιπ τσουλούφι 
κυρίως γιατί ,εκτός της υπεροπτικής του κούρσας, ανακοινώνει  κορνάροντας κάθε φορά  την  έλευσή του  ,στον θεωρούμενο ως θηρευτή . Έχοντας δεδομένη  από τα πριν ,τη σιγουριά της σωτηρίας του.
Ενώ Το πάθος του ακατάβλητου ,  πλην  πάντα χαμένου κογιότ, έναντι του κρυόκωλου ταχυπόδαρου τζιτζιφιόγκου είναι ακαταμάχητο  μόνο και μόνο διότι υπάρχει .
Και διαχέεται ως συνεχής επόμενη ευκαιρία....

















δ

8 Νοεμβρίου 2010

έλαβον

.






...στους συντρόφους που τους καλύπτει η επαναστατικότητα της λευκής επιμονής.

...στους συντρόφους που τους φτάνει η ακύρωση του θεσμού που συμμετέχουν.

...στους συντρόφους που τους γεμίζει η απουσία της παρουσίας τους.



..Τρέξτε τώρα να ξεκαθαρίσετε  στον δρομέα  ,
 πως  τα  δύο βαρίδια  που απόχτησε  εχτές ,-η αποχή ,και το λευκό/άκυρο  -,
 δεν  διεκδικούν  να ονομαστούν ούτε  ισορροπία , ούτε αντοχή   ..

δ




.


.