31 Δεκεμβρίου 2010

κκάλαντα

 .













Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε.
 Ένας  εξαθλιωμένος  ,ονειροπαρμένος, πεινασμένος γιά τα πάντα ,
στερημένος τις μικροχαρές  ,παλεύοντας  γιά μιά ιδέα.Κουρελαρία σκέτη.Ωστόσο ενθουσιώδης , πιστός , και συννεφοκαβαλλημένος  στρατός ...
Με το θάρρος του ονείρου αλλά και θράσος  απύθμενο , αφού θεωρώντας τους εαυτούς τους σπουδαίους ,και μαχητάμπλ ,αυτοχρίστηκαν  μπροστάρηδες στην απελευθέρωση των αγίων  τόπων....
Μα  ακόμα κι αυτή  η κουρελαρία είχε έναν αρχηγό.
Ο Μάριο Μονιτσέλι, ο μεγάλος μάστορας της ιταλικής κοφτερής ( και με αλάτι  θαλασσινό χοντρό στις πληγές ) κωμωδίας  σε συνεχή ΑπέθαντΑ  κέφια.
Εμείς, που   έχουμε δει  την ταινία , και που την ζούμε ανελλιπώς από καιρό  ως '' ζωή και ιδέα'', αντιλαμβανόμαστε πλήρως τι μας περιμένει  ακονισμένον να του κάτσομεν απάνω καθώς αιωρούμεθα δεμένοι χειροπόδαρα ύπερθεν  .
Οι νεώτεροι  της αρμάτας μας ,  δεν την έχουν δει, αλλά   θα πρέπει να τη δουν, μήπως και καταλάβουν επιτέλους τι τους μέλλεται  να μπεί κι αυτό ενθουσιασμένο, στο σημείο εισόδου  που τους μπήκε και το πιστόλι  του διορισμένου................
Μετά τις εκλογές , άκουσα πάλι διάφορες εμπεριστατωμένες μα προ πάντων ρεαλιστικές (σικ ) αναλύσεις περί του κακού που μας βρήκε.
Μόνο το οφθαλμοφανές απέφυγαν να θίξουν οι  ειδικοί .
Οφθαλμοφανές τόσο ,που να το βλέπει ο κάθε συνταξιδώτης  της αρμάτας  ,αλλά να μη τους χαλάει και την καρδιά λέγοντάς τους το κατάμουτρα.
Απλώς ,θα περιμένει κι αυτός ,- όπως και οι άλλοι πρίν από αυτόν-, τις επόμενες εκλογές γιά να την κάνει με αθόρυβα βηματάκια και διάφορες διακαιολογίες.
Και θα ψάχνουν πάλι οι σύντροφοι .
Γιά το έν τέταρτον του εκατοστού .
Που πήγε; τίνι τρόπω πήγε ; από ποιό πλευρό μας κόπηκε. σε ποιανού πλευρό  κόλλησε;
και αν  επιτέλους νίκησαν τον καιρό και τη μοίρα ,ανακαλύπτοντας πως :
Αυτό Το Χαμένο Μηδέν Κόμμα Μηδέν Εικοσιπέντε  Είναι Που Κάνει Τη Διαφορά.......
Και  πως ...οπωσδήποτε κάπου εδώ γύρω , στις παρυφές ,  τους περιμένει να εκφραστούν πιό συγκεκριμμένα, γιά να  συνοδοιπορήσει επιτέλους   προς την κορύφωση........
Ψιτ παίδες, μεγαλώσαμε.
Εμείς μεγαλώσαμε  αρκούντως .
Οι μεγαλύτεροι από μας, έχουνε μετοικήσει  κιόλας,
και ίσως γιαυτό να μικραίνουν και τα ποσοστά μας συνεχώς,..
Ο  ψηλός , ο χτικιάρης , ο χλωμός,  με το μαύρο το ριχτό και το δρεπάνι, δεν κοιτάει ιδεολογίες βλέπεις.
Οι πιό μικροί ,που ουδεμία σχέση έχουν με τον γραπτό λόγο, εκτός κιαν τους έρθει με εσεμές  να τους χωθει στο μάτι , ουδόλως γουστάρουν τα σουξουμούξου ιστορικά και  μανταλάκια, ούτε να ψάχνουν γιά φταίχτες, και ευθύνες,  (πλάκα πλάκα έχουν περάσει κοντά εξήντα τόσα χρόνια ) και μάλλον τους αρέσει ο Κόναν ο βάρβαρος  ,και καλά κάνουν.
Πρώτον γιατί είναι ένας και δε χάνονται στο ψάξιμο.
Και δεύτερον Τον λένε Κόναν,από πάντα.
Άντε το πολύ και βάρβαρο.
Δεν τονε λένε : ο  νέος  Κόναν , ο βάρβαρος  , και οι  13 συνιστώσες  του,-  (που και η μπιανκανέβε η αχόρταγη, μέχρι το 7 πήγε  )..- ....που  εσύ  θα πρέπει να  τις μάθεις απόξω λες και είναι οι προθέσεις.
Και καλά ,τις προθέσεις τις έμαθες μικρός  στο δημοτικό και σου χρησίμεψαν.
Το να μάθεις ποιές είναι οι  13 συνιστώστες, σε τι θα σου χρησιμέψει;
Γιά να μαδάς τη μαργαρίτα; μαγαπάει δε μαγαπάει;
Ή γιά να βάλεις καρτελλάκια γιά το  ντίνερ;
............................
Διαβάζω τους  φωτισμένους αναλυτές μας,
και βλέπω με τι αυταρέσκεια χάνονται μεσα στη λαγνεία των αναλύσεών τους,
Τους αρέσει μάλλον αυτός ο λαβύρινθος της σκέψης και της διύλυσης  που σε οδηγεί στο ανταλλού..
Τους αρέσει .
Γιατί δεν εξηγείται διαφορετικά....Εκτός κιαν έχουν άλλες προθέσεις , που δε το θέλω.
Δεν ειναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται αυτό που ο  κόσμος μας, αντιλήφτηκε από την αρχή :
Πως όλοι οι υπόλοιποι μας αντιμετωπίζουν σαν την μπρανακαλεόνια αρμάτα .
Δεν είναι οι προτάσεις  μας που δεν πείθουν σύντροφοι.
Ποιός ασχολείται μ' αυτές;
Αυτές ούτε που τις διαβάζουν πιά.
Μόλις βλέπουν από που προέρχονται , αλλάζουν σελίδα.
Κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να τις διαβάσει.
Μόνο μεταξύ μας διαβάζονται.
μεταξύ μας αναλύονται
και μεταξύ μας στα κρασά και στα τσίπουρα μετριόμαστε.
Και καμαρώνουμε που  είμαστε ωραίοι.Γενναίοι , και εναπομείναντες.
Μόνοι εμείς .
Όλοι  οι άλλοι  , θέλουν να υπάρχουν μέσα σε ένα σχήμα που γεννάει ελπίδες ότι  κάποια στιγμή θα γίνει μεγάλο.
Κάποια στιγμή θα γίνει δυνατό.
Κάποια στιγμή θα δώσει προοπτική στο  πάθος της προσπάθειάς τους.
Και γιατί όχι, ας το ξεστομίσει κάποιος ρε παιδιά, ..πως κάποια στιγμή θα παίξει το ρόλο του σαν κομμάτι της εξουσίας  στη διακυβέρνησι αυτού του τόπου.
Αλλιώς, να το πούμε κι αυτό, πως όχι , εμείς κομμάτι της εξουσίας δεν θέλουμε.Είμαστε του χαριστικού .
Να  φωνάζουμε θέλουμε μόνο,
Να παίζουμε στακαμάν θέλουμε μόνο,
Και να γιγαντονόμαστε ενθυμούμενοι την ηρωϊκή προδομένη   ιστορία μας θέλουμε μόνο .
Και μετά, δακρυσμένοι πλην  περήφανοι να πααίνουμε γιά ύπνο ονειρευόμενοι τα γιατάκια της προηγούμενης  τέταρτης ζωής μας στην Πίνδο.
Που θα πρέπει να έχουμε χάσει ελπίδα  και προοπτική , γιά να συνεχίζουμε μ' αυτήν την αρμάτα και να παριστάνουμε πως έχουμε και λόγο ύπαρξης.
Και μεις .........., που χρόνια  τα βλέπουμε όλα αυτά, αντιστεκόμαστε  γιά σας .
Δίπλα σας...
Παρόλο  που   την ελπίδα  μας τη θέλουμε  ζωντανή ,
παρόλο που ονειρευόμαστε ακόμα   ,
παρόλο που παλεύουμε την καθεμέρα μας  ψάχνοντας στον ορίζοντα γιά χρώματα.
Σας σκουντάμε να ξυπνήσετε και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να αλλάζετε πλευρό.
Σας πονάμε γιατί είμαστε θρυψαλλιαζμένα  κομμάτια  απ΄ το ίδιο κόκκαλο.Ακούστε μας.
Αφήστε τις  μακροαναλύσεις .Και τις μικροκαταστάσεις .
Σε λίγο , θα μιλάτε άλλη γλώσσα.
Ο κοσμος  μας σήμερα ,γιά να ελπίσει και να αγωνιστεί  θέλει ένα κόμμα  -με τις απόψεις όλων σεβαστές -, μιά σημαία  -την παλιά μας  ,τη  μπαλωμένη ,την κόκκινη  -, έναν αρχηγό  -γιά να  είναι η φωνή μας   -, ένα όνομα  - εκείνο ,το  τότε , το όμορφο -και μιά ιστορία  -γιατί τα παιδιά μας κουράστηκαν από τις πολλές.
άντε και του χρόνου.

δ









.

13 Δεκεμβρίου 2010

κίτρινο τυρί

.






Πέρασα προχτές έξω από ένα παλιό καθαριστήριο, και μούρθε πάλι αυτή η μυρωδιά.

Ξέρετε όλοι εσείς των -ήντα, πως όσο παλιώνεις, τόσο δένονται οι μυρωδιές με τις εικόνες και τις μουσικές .
Έτσι και με μένα..
Συμβαίνει σπανίως αλλά συμβαίνει: Να λειτουργεί φυσιολογικά ο εγκέφαλός μου .Και να κάνει τις διαδρομές που κάνει ολονών ...........
.....Όταν το σχολείο μας βρώμαγε φαρμακίλα ,συνήθως λίγο πρίν από τα χριστούγεννα,μαζί με μία γλυφή αποστειρωμένη μυρωδιά κλιβάνου,ήξερα πως είχαν έρθει δέματα από την UNRA*.

Στη δεκαετία του '60 εκτός από τα συσσίτια που μας φιλευσπάχνιζε ως δεινοπαθημένη επαρχία ,η κυβέρνησις, και οι βασιλείς, -αφού πρώτα μας γάμησαν μαζί με τα φιλαράκια τους επί έτη -,ήρθε και ο σύμμαχος Τρούμαν που αποφάσισε κι αυτός να μας δογματίσει  απαξάπαντος μαζί με τον άλλον τον σχεδιαστή τον Μάρσαλ, βοηθώντας τα ψωμολυσσασμένα που όλοι αυτοί δημιούργησαν , στα ορεινά χωριά, αλλά και στις πόλεις της επαρχίας που προσπαθούσαν να επιβιώσουν.
Ήταν τότε που η Ελλάδα λιμασμένη , δυνάμωνε τη ραχοκοκκαλιά της ,με τις πρωτεΐνες και το ασβέστιο από το τυρί και το σκονόγαλα της "αμερικάνικης βοήθειας".
Εκτός από τις κονσέρβες του αμερικάνικου στρατού που μας μοίραζαν ,με το ληγμένο κίτρινο τυρί, (εκεί να δεις φοντύ , όχι μαλακίες ελβετικές, σου πω εγώ τι σημαίνει να λυώνεις το τυρί στο κατσαρολάκι και να κάνεις βούτες),και το σκονόγαλα που το ετοίμαζαν κάθε πρωί οι δάσκαλοι στην αυλή σε ένα καζάνι  που άχνιζε   μέσα στην παγωνιά.Και πήγαινε( νωρίτερα από μας που είχαμε) , η πιτσιρικαρία  που δεν είχε, με το κυπελλάκι το τσίγκινο να πιεί να ζεσταθεί το αντεράκι της .
Έστελναν και οι αμερικάνοι πολίτες, ό,τι νόμιζαν πως χρειάζονται τα φτωχόπαιδα της Ελλάδας σε ρούχα .
Ακόμα αναρωτιέμαι , πως διάλο πίστευαν ότι μοιάζει η φτώχεια , και μας έστελναν ένα κάρρο άχρηστα πράμματα
Ως εκτούτου, είχαμε φλομώσει στις νάϋλον παιδικές τουαλέττες- κάτι ροζουλιές ,σικλαμέν, γαλάζιες, λευκές και καναρινί οργάντζες , με κορσαζ και ζώνες από ντουσέζ με ψεύτικα λουλούδια.




                           

Λιζέζ ανκορά με βελούδινους φιόγκους που έδεναν γύρω από το λαιμό ,και μας έμπαινε στη μύτη η τρίχα και φτερνιζόμασταν σαν σεληνιασμένα όταν τις κάναμε μπέρτες γιά ξιφομαχία.
Και διάφορα πονπόν με μιά κεραία να τα ενώνει , που τα έβαζαν λέει στα αυτιά γιά το κρύο.


                       
Καθώς και κάτι κυλινΔρικά πράμματα από γουνάκι, άσπρα κάτασπρα, τρύπια από μέσα , και με ένα τριανταφυλλάκι απάνω στην πρόσοψη, γιά ομορφιά, που έπρεπε λέει να βάζουμε τα χέρια μας μέσα γιά να μη κρυώνουμε .
Αργότερα έμαθα πως αυτό το έλεγαν μανσόν, και το κατέταξα στα περιεργότερα,αφού είχε- εκτός από τη μυρωδιά της ασηψίας -, και μιά βοστωνέζικη αριστοκρατική καταγωγή........Τώρα τι χρώμα μανσόν να διαλέξεις γιά να παίξεις καρύδεςστο κοκκινόχωμα , και ποιό χέρι θα άφηνες απόξω ,ήτανε ένα θέμα οπωσδήποτε...
Ή πως να παίξεις κρυφτό , με τα χέρια κουλεμένα σαν με χειροπέδες μέσα στο κουνελί μανσόν .Οπότε χίλιες φορές τα δάχτυλα παγωμένα, παρά να τρέχεις σαν κολοβό και να σε προλαβαίνει στο φτύσιμο η μάννα.


                             
Ειδικά αυτά  , κατέληγαν άδοξα λασπωμένα και κατσιασμένα από κάτω από τα θρανία, και μεις συνεχίζαμε με τα χέρια γιομάτα χιονίστρες να παίζουμε μέσα στο κρύο.
Γιά παλτά που ψάχναμε και γιά ζακέτες ποτέ δεν βρήκα ούτε μία.Μόνο μιά φορά βρήκα ένα ζεστό πράμμα, αλλά ήτανε λέει γιά σκι (!!!!!!) και είχε ένα φερμουάρ μπροστά ,και έμπαινες μέσα, αλλά δε μπορούσες να πας γιά κατούρημα στο διάλειμμα, κι έτσι το έβαλα στη Τζένη (τη σκύλα μας ) που κρύωνε να κοιμάται απάνω ..............
Αυτά όλα τα καλούδια, έβγαζαν μιά περίεργη μυρωδιά σα νοσοκομείο .
Αργότερα έμαθα πως ήταν το απολυμαντικό.... στρώναμε ένα μεγάλο σεντόνι στη μέση της τάξης,αδειάζαμε όλα τα χαρτόκουτα, που μας έστελνε η Αμερική ,και ο δάσκαλος φώναζε έναν - έναν και διάλεγε τι ήθελε.Από όσο θυμάμαι, περάσαμε ζωή χαρισάμενη με , όλα αυτά τα μασκαραλίκια, διότι, ντυνόμασταν τις αποκριές μασκαράδες καλύτερα από τον καθένα.
Μικροί και μεγάλοι.


........
....
Πολλά χρόνια αργότερα , αυτό τρελλό τζούϊσυ αγόρι , αυτός ο ανθός της χοντρής καλοσύνης , είπε πως αν δεν υπήρχαν οι αμερικάνοι, ο λαός αυτός ,εμείς δηλαδή οι έλληνες ,θα είχε πεθάνει**.
Ξεχνώντας -όπως το συνηθίζει άλλωστε-, να πει και το άλλο μισό της αλήθειας, πως αν δεν υπήρχαν οι αμερικάνοι και τα φιλαράκια τους, ο λαός αυτός μπορεί και να μη χρειαζότανε τα καλούδια τους γιά να ζωντανέψει.
Ρε πουλάκι μου ,- σόρυ γιά τον υποβιβασμό αλλά δεν έχω τίποτα που να σε καλύπτει σε πτηνό.-, γιατί δεν το κοιτάς αυτό με τις μισές αλήθειες;
Τι νομίζεις δηλαδή ; πως άμα σε δει εσένα κανένας θα σε δει μισό ; Θα πει:
-αχ να ο Πάγκαλος ο ευτραφής;
Ο Πάγκαλος ο χοντρούπας θα πει!!
Η αλήθεια ξέρεις, δεν είναι σπληνάντερο να φας το μισό με την παρέα, και μετά να  κρύψεις το άλλο μισό   να το φας όταν θα είσαι μοναχός σου.
Θέλει ακροατήριο.
Κοίταξέ το σε παρακαλώ αυτό με τα μισά, γιατι μέ πλιγώνιες και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να ανταπεξέλθω.


........................
Όλα τα νάϋλα και τα τούλια που μου πέτυχαν στις μοιρασιές τα κράτησα και ντύθηκε και η Κική μου μασκαράς,



                                      

Μάλιστα έντυσα και το φίλο μας τον  Κώστα νύφη μιά χρονιά και πολύ του άρεσε,και το κράτησε από τότε.
Με μιά μακρυά νάΫλοΝ άσπρη τουαλέτα εκ Οκλαχόμας με σατέν ζώνη .
Είχε και τρινταφυλλάκια σωμόν ,που του τα καρφίτσωσα στα μαλλιά.
.................................................................
Ακόμα βλέπω και ξεραίνομαι στο γέλιο, την πιτσιρικαρία,  απάνω από τα χειροποίητα πουλόβερ  από παλιά ξηλώματα ,και τις ποδιές που μας έρραβαν οι μαννάδες μας -με κείνο το στρίφωμα του μισού μέτρου γιατί θα ψηλώναμε λέει του χρόνου-,να φοράμε τα κλιβανισμένα νάϋλα της αμερικάνικης ντεμπυτάντσας, και να  γυρνάμε στα σπίτια μας  στολισμένα  σαν τις μαϊμούδες τ' Κατσουλάρ'.
Παίζαμε πάντα στο δρόμο της επιστροφής γιά το σπίτι .
Οπότε εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί όλο αυτό το πολύχρωμο τούλι, νάϋλο και μανσόν σουρνάμενο μέσα στη σκόνη και στη λασπουριά να μεταφέρεται ως λάφυρο στο σπίτι.
...............................................

Νάσαστε καλά ωρέ σύμμαχοι που μας ντύσατε στις ομορφότερες αποκριές μας...
Μόνο που παρακάναμε γερή ραχοκοκκαλιά από το τυρί και το σκονόγαλα και τώρα το πληρώνουμε πάλι, αφού δεν δυνάμεθα να σκύψωμεν και να γονατίσωμεν αρκούντως να περάσετε ξανά από πάνω μας.


δ





* Μιά τόσο εξαθλιωμένη χώρα οι οικονομικά ισχυροί την προσανατολίζουν με ευκολία κατά τα συμφέροντά τους. Στην αμέσως μετά την Απελευθέρωση πεινασμένη Ελλάδα μόνο η ΟΥΝΡΑ (UNRA =United Nations Relief and Rehabilitation Administration) «ρίχνει» περίπου 2.000.000 τόνους ειδών πρώτης ανάγκης, που όμως διανέμει το δίκτυο της κυβέρνησης σε συνεργασία με το παρακράτος της υπαίθρου (ΜΑΥ, Τάγματα Ασφαλείας κ.λπ.). Η βοήθεια αυτή, κάτω από την «προστασία» των Αγγλων, λειτουργεί σε δύο κατευθύνσεις: αφενός ενισχύει συστηματικά το τότε παρακράτος, ενώ αφετέρου υπονομεύει κάθε παραγωγική προσπάθεια εφόσον: «κανένα είδος εγχώριου αγαθού δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί σε τιμή και ευκολία απόκτησης τα αντίστοιχα της ΟΥΝΡΑ». Την ΟΥΝΡΑ διαδέχεται, με το γρήγορο πέρασμα της Ελλάδας στην αμερικανική «προστασία», το πασίγνωστο Δόγμα Τρούμαν με τα τριακόσια εκατομμύρια δολάρια «βοήθεια», το Σχέδιο Μάρσαλ με τα δύο δισ. δολάρια «βοήθεια» και η συνακόλουθη λογική της «συγκυβέρνησης» με τους Αμερικανούς (σύμφωνα με τους όρους του Σχεδίου οι Αμερικανοί διαχειρίζονταν από κοινού με τις ελληνικές κυβερνήσεις αυτά τα τεράστια για την εποχή ποσά)."



**«Η χώρα αυτή (σ.σ.: η Ελλάδα) δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχαν οι Αμερικάνοι. Διότι, με την παρέμβασή τους στον εμφύλιο πόλεμο και αργότερα με το σχέδιο Μάρσαλ, θα έλεγα μάλιστα και πριν, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου με την ΟΥΝΡΑ, που βασικά από τους Αμερικάνους χρηματοδοτούνταν, διέσωσαν τον ελληνικό λαό».