22 Ιουλίου 2011

.........ευτυχώς που πρόλαβες.........













Είναι κανά δυό μήνες   , και τότε που ήμουνα εκεί, και τώρα από το τηλέφωνο, που κάθε κουβέντα γιά το μέλλον αυτής της έρημης της πατρίδας  με τη μάννα μου, κατέληγε σε έναν βαθύ  αναστεναγμό εκ μέρους της.
..........άα ρε Παντελή............ ευτυχώς που πρόλαβες και πέθανες........
Η μάννα μου , δεν διάβασε το¨"καλά εσυ πέθανες νωρίς "ούτε και πρόκειται.
Αλλά φαίνεται πως η πρώτη σκέψη που σου περνάει απ' τον εγκέφαλο όταν βιώνεις τη ρεμούλα , τη χυδαιότητα,το αποφασίζομεν και διατάσσομεν, τις αναγκαστικες απαλλοτριώσεις στην τσέπη και στη ζωή σου, είναι αυτό  :   Το "πρόλαβες ".

Η μάννα μου , κανάς σοφός οικονομικός εγκέφαλος δεν είναι..
Μιά γριά είναι που δούλεψε στο ΙΚΑ ανελλιπώς ως τη σύνταξή της  -μόνο εικοσιπέντε μέρες αναρρωτική πήρα όταν σε γέννησα-  παινεύτηκε υπερηφάνως , και ανέμενε τα συχαρίκια.. ....
Εγώ παρέμεινα σιωπηλή γιατί με έσπρωχνε αγρίως η παλάμη μου να δείξει το εύρος της .. επεκράτησε ο σεβασμός  και η έκπληξη  ...και το ξεπεράσαμε .Αφού  και το σιωπηλό το δικό μου , προκαλεί  μιά ανασφάλεια  στην γριά μαννούλα μου ,και έμαθε  πιά να μην το ρισκάρει .
Η γριά που λέτε, παρακολουθεί με μεγάλη  προσοχή τα ξεπουλήματα από τους παλιούς σοσιαλιστές , έχει πάθει και μιά ταύτιση μαζί μας ,και κάθε λίγο και λιγάκι , είτε πλέκει τη νταντέλα γιά την κουρτίνα, είτε ετοιμάζει τη σύβραση γιά τη μελιτζάνα, είτε κοιμάται καθιστή απέναντι από την τηλεόραση,το μυαλό της τσιγαρίζεται από  , τις μνήμες των νιάτων της , του εφιάλτη των γερατειών της και την καινούρια προδοσία.
Οπότε , από καιρού εις καιρόν την ακούω να της ξεφεύγει , αυτό το ....
α ρε Παντελή ... ευτυχώς που  πρόλαβες και πέθανες.....!!
Την πρώτη φορά που το ξεστόμισε , ίσως  επειδή δεν της έκατσε καλά το ξεστομισμένο κυρίως θέμα της σκέψης της , ίσως επειδή  το φοβήθηκε  ως παρεξηγήσιμο εκ μέρους μου, θεώρησε πρέπον να μου παραθέσει και η προηγούμενη σκέψη της :
, γιαυτό ματώσαμε  και φάγαμε τα νιάτα μας;
επίσης και την τελευταία   : αλλιώς θα σε ξέκαναν αυτοι.

.....................
Εγώ γνωρίζοντάς την εξ απαλών ονύχων (των δικών μου βέβαια ), απέφυγα τις περαιτέρω ερωτήσεις , γιατί ήξερα πως πάλι θα βγαίναμε στο βουνό...
Παλι Θα Ξανακλαίγαμε το Λώλο.
Θα ξαναρωτούσα γιά το  πού έκρυβε τα σημειώματα γιά τον καπετάνιο...Αυτή θα μου έλεγε ...
Πάλι θα μου διηγόταν πως η γιαγιά η Ουρανία πήγαινε στους κλεισμένους στον Αγιώργη τις πίττες , τα φαγιά και τους επιδέσμους απ' τα ασπρόρουχά της .... Πάλι θα ξανακλαίγαμε ....Πάλι θα ξαναγελάγαμε σαν ζουρλές μέσα στα δάκρυα με τη γιαγιά που πήρε με τη χλαβού τους κκεδες που ήρθανε να της κάνουνε έρευνα γιά  τρόφιμα μετά την απελευθέρωση.
--΄Όξω από δώ κατηραμένοι ! τους φώναξε με τη χλαβού στο ένα  χέρι , και το άλλο απάνω στο γοφό , εντελώς επιθετικά τοποθετημένο όμως.
-Σε μένα που σας έφερνα τα χίλια καλούδια και άφηνα τα μωρά μου νηστικά , θα με κουβαληθήτε  εδώ και θα με ψάξετε... .Να  πάτε στα πλουσιόσπιτα....Αφορεσμένοι , κατηραμένοι....
....Και τον παπού που κάθονταν στην άκρη και παρακολουθούσε τη σκηνή , σκεπτόμενος την κρύπτη που είχε κάνει κάτω από τον φούρνο της αυλής και αναπαύονταν οι ιταλικές και γερμανικές κονσέρβες   αγκαλιά με δυό  ρόδες  απ' το στρατόπεδο απέναντι στην ντάπια.....έτσι κι αλλιώς και κείνος είχε κάνει το καθήκον του ....
Πολλά χρόνια αργότερα  . έμαθαν γυναίκα και κόρη , πως στο λιμάνι που δούλευε χαμάλης , είχε το χρέος να μεταφέρει πληροφορίες γιά τα  Ιταλικά πλοία που θα έρχονταν γιά ξεφόρτωμα..
Και γιά τα πλοία που θα κουβάλαγαν  στρατό.Σε εναν παλιό αξιωματικό , κατόπιν ΕΔΕΣ, έδινε ραπόρτο...
"Και καλά μωρέ κατσόγερε "αγρίεψε η γιαγιά που ο παπούς υπήρχε και ερήμην της ...
"Γιατί δεν με είπες τίποτε ; Ε; " και ακούμπησε  τα περίφημα χέρια  της στους  περίφημους γοφούς της : 
-Πως σε πήγε η καρδιά μωρέ Σάββα  ... μαλάκωσε αργότερα που ακουσε τις εξηγήσεις του.....
-Πως σε πήγε..... !!!!!Μαννούλες  τα έκλαψαν κι αυτά.....
Και κεινος , ένα άκακο πλάσμα που ουδέποτε  τον θυμάμαι να ύψωσε τη φωνή του ούτε σε γυναίκα ,ούτε σε παιδιά , μα ούτε και σε αγγόνια ,της είπε  ξεγελώντας τις τύψεις του....
-Ναι αλλά ερχόνταν να σκοτώσουν τα δικά  μας τα παιδιά......Είχαμε πόλεμο Ουρανία...Έπρεπε...
Ο παλιός έφεδρος του στρατού πλούτισε από τις λίρες-αμοιβές που εισέπρατε γιά  τους πληροφοριοδότες  από τους Εγγλέζους.Και του έμεναν όλες , γιατί οι περισσότεροι χαμάληδες  " το έκαναν γιά την πατρίδα " και το θεωρούσαν ατίμωση να πληρώνονται γιαυτό.
Η "πατρίδα", ο παλιός αξιωματικός και η παρέα του , έστειλαν τον πάππο , στις φυλακές της κέρκυρας , από όπου βγήκε σχεδόν μισότυφλος με φάκελλο .....Αλλά αξιοπρεπής .Αφού δεν εταΐσθη από κανέναν τους...
Μα σούχουν μιά αχώνευτη αξιοπρέπεια αυτοί οι πτωχοί , και χαμάληδες !!!
.....................
..........Μετά αφού θα συνερχόμασταν από τα γέλια του κλιμακίου του ΕΛΑΣ που έφυγε κακήν κακώς,
 θα την άφηνα να μου ξαναπεί  πως την κυνήγησε η  "πατρίδα" .
Πως βρέθηκε δεκαέξι χρονών στο κατάστρωμα του "Γλαρος " οδεύοντας προς Πειραιά μήπως και γλυτώσει από τους χίτες και το κούρεμα....
Πως τέλειωσε στην παράγκα , πως άριστη μαθήτρια αυτή μπήκε εσώκλειστη στης "Έλενας "γιά να τρώει κιόλας , πως  τέλειωσε τη σχολή  κάνοντας διπλοβάρδιες γιά κανά χαρτζηλίκι, πως  ο Παντελής πήγαινε με το άλογο στη Φτήνα γιά να κάνει το δάσκαλο....
Πως μετά με το ποδήλατο στο Μύτικα, .............
και σε έδενε από πίσω απο τη σέλα μη του πέσεις ,  θυμάσαι!!!
Που να θυμάμαι ρε μάννα τριών χρονών ήμουνα  τρομάρα μου!!!
Αυτά τα "θυμάσαι" της μάννας μου , έμαθα πιά να τα αντιμετωπίζω, διότι μπορεί να ξεκινάνε από το ποδήλατο του Παντελή, αλλά μπορεί να περιέχουν και την Αλίκη από την Επον. ....
-ΠΟΥ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΡΗ ΜΑΝΑ ΤΗΝ ΑΛΙΚΗ ΑΠ ΤΗΝ ΕΠΟΝ;
-Α καλά !!!!γίνεται ξαφνικά συγκαταβατική και πιστεύεις εσύ πως επανήλθε εις την σχέση  που σας ενώνει.. ..
-ΤΗΝ ΦΙΛΕΝΆΔΑ ΜΟΥ  ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΤΗΝ ΚΡΗΤΙΚΙΑ  ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ; σε ξαναρωτάει και σε αποτελειώνει....
Γιατί η  φιλενάδα της η Μαρία ήταν  μαζί της στη σχολή μαιών !!!!!!!!!!!
Μετά Πάλι εγώ θα Αφρίσω γιατί θα θυμηθώ πώς ο Αντρέας η γάτα, αντάλλαξε την ψήφο όλων αυτών των αφανών με ένα παράσημο.,,'της εθνικής αντίστασης "
Ένα φτηνιάρικο.
Δεν τους έκανε καν τη χάρι να είναι χρυσό ή ασημένιο.
Καλύτερα όμως έτσι.
Οι  καρδούλες των απανταχού "χαμάληδων" ησύχασαν.Πως η πατρίδα αναγνώρισε επιτέλους την προσφορά τους.
"εσύ πάρε το δικό μου.Του πατέρα σου τόδωσα στον αδερφό σου ".
Αυτές είναι οι κληρονομιές μας.
Κρεμασμένο τόχω στο σαλόνι.
Κάπου πρέπει να φαίνονται αυτά τα παράσημα.
Είναι φτιαγμένα από χαμένα νιάτα....ξεπουλημένα όνειρα...κοροϊδεμένες ελπίδες .
Κάπου πρέπει να βρίσκονται σε καθημερινή θέα , μόνο και μόνο γιά να θυμάμαι τους αχρείους της δικής μου γενιάς που εκτός από τη δικιά τους φτήνεια , αντάλλαξαν και των άλλων την αξιοπρέπεια....
Κρεμασμένο στο σαλόνι....
Όταν χορτάσω , θα  το δώσω να κρεμαστεί στο σαλόνι της Κικής.
Αυτές είναι οι  δικές μας κληρονομιές .
Και σεις πρώην σύντροφοι ,νύν δωσίλογοι  γιαυτό   λυσσάτε  : που δεν μπορείτε να τις πουλήσετε επειδή  δεν έχουν ανταλλαχτική αξία...
.....................................................................................................................................................................
"Α ρε Παντελή!!! γιαυτό  ματώσαμε  και φάγαμε τα νιάτα μας;
Ευτυχώς που πρόλαβες και πέθανες.......Αλλιώς θα σε ξέκαναν αυτοί!!! "








δ