16 Οκτωβρίου 2012

παιδιά, χίλιες φορές το αυγοτάραχο








Πέρασα και γω όπως πάρα πολλοί παραπλανημένοι και αθώοι πολίτες, από το μαρτύριο του χαβιαριού ,παρέα με μιά αυτοκράτειρα/Ντενέβ -αν θέλει ο θεός -, να παλεύει με το τσαγούλι της- που δεν ήξερες κατά που θα γείρει τελικά-, και την ισομερή κατανομή  μασέλας και αρπαχτής  ...






Το τεκνό της μάλλον,   Παπακαλιάτη , με ύφος κακού πουλιού , αμέρικαν ίγκλ εν προκειμένω , σε κόκκινη στολή ουσάρου  και περούκα.
Με μιά μάννα που ξώμεινε απ' το "νησί"-εγώ την κακιά ξέρω να κάνω αυτή θα κάνω- , και θαύμα θαύμα πιό μικρή απ' το γιό.
Με πεντέξι πουτάνες από Μέτσοβο μεριά - γνώρισα  τις καραμελωτές και τα μπαστά - μέσα σε ένα μπουρδέλο που  έφερνε  σε ξενώνα λίντερ και μπάμπουσκα.
Και καλά πουλάκι μου, πες πως  εσύ ως κουλτουριάρης δεν έχεις πάει ποτέ σε μπουρδέλο .Χάθηκε  να αντιγράψεις μιά κουκλίτσα της νέας ορλεάνης στο πιό χωριατέ; Χάθηκε μιά μαντάμ Ορτάνς ;χάθηκε ένα σαλόν κίττυ;
Εν πάσει περιπτώσει , τόθελες  κάτι σε Πίνδο, σε δυτικό Ζαγόρι ; Πλέρωσε και κανά τσομπάνο να μπει μέσα καλό μου!...
Γίνεται ορέ αυτοκρατορική αυλή Αικατερίνης της μεγάλης,  με δεκαεφτά κομπάρσους και κομπαρσίτες, και οίκος ανοχής με οχτώ;

Μακρυά κι αλλάργα καμάρια μου  .
 Δεν ξερω τι αγαπάει ο θεός, αλλά  ενώ πίστεψα στην αρχή πως ο κυρ Σμαραγδής δεν αγαπάει τους θεατές  ,άλλαξα γνώμη διότι  κατά τη διάρκεια  αυτού του πράγματος , μ' έπιασε μιά τρελλή ευθυμία, την οποία μετέδωσα με χαρά ,  οφείλω να πω, στους μπροστινούς μου , αλλά και στους πλαϊνούς μου .
Ειδικά εκεί που ο απόγονος και μοναδικός διάδοχος του ευεργέτου, πληροφορήθηκε  πως θα πήγαινε στον  τσαρικό  στρατό ,ενώ ήταν εμφανές  τοις πάσι πως εκείνος ήθελε μετά μανίας  να γίνει Ζήνα , πήραν μπρός και οι πισινοί μου , και αρχίσαμε όλοι μαζί το πανηγύρι.
Το κρεσέντο της χαράς όμως  έφτασε , όταν μας ήρθε στο κεφάλι το μεγάλο πανανθρώπινο μήνυμα  : εκεί που ο κερατάς συναντιέται με τον πηδήκουλα τον δάσκαλο, απάνω στην ακρόπολη . Εν μέσω διαφόρων (δύο ) σμπάρων, να το πώ, στρακαστρούκων να το πω, κανονιοβολισμών όχι δεν θα τόλεγα, την ώρα που οι 10 (δέκα ολογράφως) κομπάρσοι μετά του Κολοκοτρώνεως** αυτοπροσώπως είχαν λουφάξει πίσω απο τα ιερά αγκωνάρια , και ενώ ετούτοι ζήταγαν συγκλονισμένοι συχώρεση ο ένας  από τον άλλον , εμείς  οι μικρόψυχοι ,μάθαμε  τίνι τρόπω χειρίζονται  οι άντρες τέτοιες εκκρεμμότητες:
-" Σ' ευχαριστώ που μου πήδηξες τη γυναίκα " είπε  ο ευεργέτης κατασυγκινημένος , τόσο που ανατρίχιασα  κι εγώ, και είπα στο Νίκο :
-βλέπεις τι είπε ο άνθρωπας !!!
-" Ούτε να το σκέφτεσαι  " μου κάνει αυτός ,και ο αποπίσω μου συμπλήρωσε συμπάσχοντας, :
-"... εμείς δεν είμαστε ευεργέτες ",
τότε ήταν που αποφασίστηκε να πάμε όλοι οι συγκαθήμενοι γιά ποτό .
Κατόπιν τούτου , περάσαμε ζωή χαρισάμενη γιατί παίζαμε , "βρές το λάθος".
Ο Νίκος βρήκε πως το πιάνο που έπαιζε η άσκημη που έγινε σύζυγος ήταν κλειστό καθ' όλη την ώρα του κονσέρτου, πως το βαρκάκι που έγινε μπουρλότο , στο μακρυνό πλάνο είχε πάρει φόκο κανά μίλι πριν φτάσει  την αρμάδα, πως ο άψογος εγγλέζος αλλά κατάβάθος  ρώσσος υπηρέτης κωπηλατούσε σε μιά βάρκα που είχε συγχρόνως και το πανί ανοιχτό ,αλλά  τι κρίμα άνευ τιμονιού.
Εγώ βρήκα πως ο θεός/Λαζόπουλος έφερνε σε λαρισινό Αρτέμη Μάτσα ,ο Κανάρης σε Μάρτυ Φέλντμαν ντυμένο Κουντουριώτη, το ζακυνθινό πιτσιρίκι -τσιρία τσιρία έρσεται ο τσιρ Ζώρζης- σε κατευθείαν απόγονο κρητίκαρου, και πως οι πουτάνες εκτός από κακάσκημες  ήταν  και άβαφτες. -αυτά παθαίνεις άμα έχεις τη σύζυγα προντιούσερ.
Χώρια που το κιλίμι στον καναπέ μόμιασε με κείνο το χράμι που αγόρασα απ' τη Λάϊστα.
Η Χριστίνα βρήκε πως εκεί μετά το "πρόσω ολοταχώς " η βαρκούλα δεν πηγε πάνω από μισό μέτρο αφού  φαινόταν τα πετραδάκια του βυθού και ο διπλανός μου πως κανένας δεν χαιρέταγε στρατιωτικά τοιουτοτρόπως όπως δίς μας υπέδειξε ο σκηνοθέτας.Και όλοι μαζί εν χορώ και συγχρονισμένοι με τον αποθνήσκοντα καραβοκύρη βουήσαμε : "τώρα είμαι ελεύθερος "
Όλοι πάντως  μείναμε με την απορία , γιατί  αφού μάλλον ο Βαρβάκης ήταν ένας   πανέξυπνος , μάγκας και καραμπουζουκλής,ο κυρ - Σμαραγδής μας τον έδειξε απλώς σαν μαλάκα.

Το νόημα της ταινίας πάντως όπως το κατάλαβα εγώ, είναι πως κάναμε καινούριες γνωριμίες ,
και πως γιά μιά ακόμα φορά, δόξασα το θεό που η δήμητρα αγαπάει το αυγοτάραχο.





δ



**
επειδή χωλαίνω λίγο στην ιστορία, υπήρξε κι ο Κολοκοτρώνης στην ακρόπολη κατά τον εμφύλιο;



.