20 Ιανουαρίου 2014

της ξενητειάς







Τσίπρα , υιέ του  σατανά
Και  του ερέβους , άντε,
Αιώνια να καίγεσαι
Στην κόλαση του Ντάντε.

 Όταν μας εξεγέλασες
Την ψήφο μας επήρες
Δεν είπες πως με τον θεόν
Δε θάχεις πιά παρτίδες .

Ξεγέλασες τους δυστυχείς
Τσίπρα καταραμένε
Και εξαπάτησες ομού
Χήραι και  παντρεμέναι.

Κανέναν  πιά δεν συγκινούν   
Η πείνα  και τα δάνεια
Ούτε οι φόροι , κι  οι μιστοί
Μόνο τα επουράνια.

Και βρίσκομαι  εις την αρχήν
Εδώ της νέας μέρας
Να κράζω  πολεμοχαρής
‘Αλί της  κοψοχέρας ‘

Και σκέπτομαι  να μεταβώ
Και γω εις  τα παρίσια
Γιατί εδώ εστέρεψαν
Κομπίνες  και μπαξίσια

Μέλλον δεν έχω πιά εδώ
Είναι γνωστό στους πάντες
πως μας επέσαν τα βρακιά .
κοπήκαν οι τιράντες.

Το μόνο που απέμεινε
Να ψήνομαι στη σχάρα
Και δε με σώνει μήτε ο Ρέττ
Κι η Σκάρλετ η Ο’Χάρα.

Αφήνω  πίσω  μου πατρίς
Θρησκεία κι οικογένεια
Και φεύγω  εις την ξενητειά
Σαν άλλη Ιφιγένεια

Και κει στις όχθες τις ζερβές
Τώρα να σαβουρντιέμαι
να δέρνομαι ολημερίς
Και να τσουρομαδιέμαι

Σαν Αφροδίτη άρχισα
Εις την αυγήν του βίου
Και να που βρέθηκα εντός
Της κόπρου του Αυγείου.

Για όλα τούτα φταίς εσύ
Τσίπρα διαβολεμένε
Άθεε και αιμοσταγή
Και μικροπαντρεμένε.

Πού λύσσαξες ντέ και καλά
Να διώξεις τον Αντώνη .
Πράμμα που πρέπει να στο πω
Τον Βάγγο , τον αγχώνει.